กินนมก่อนนะ

*เรื่องนี้จบแล้ว อยู่ในช่วงรีไรท์+เพิ่มเนื้อหา (เพราะไรท์พิมตกเยอะมาก~ ก็เลยแก้ไข) •ฝากเรื่องใหม่กำลังอัพ• 'Hi bit*h ขอแค่มีเธออยู่ตรงนี้' ด้วยนะคะ😘😘😘 (อ่าฟรีตั้งแต่ต้นจนจบ) ขอบคุณไลค์กับทุกคอมเม้นมากๆเลยนะคะ😙😚😍😍

ชื่อตอน : [7] G-sus & Melbee [Rewrite]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 48.2k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ส.ค. 2561 13:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
[7] G-sus & Melbee [Rewrite]
แบบอักษร

Chapter7


#

[G-sus: talk] 

     สวัสดีครับผมชื่อ 'จีซัส' ครับ อายุก็ปาไป 25ปีแล้วครับ เป็นลูกครึ่งไทย-อิตาลี เสี่ยวเกาหลีนิดหน่อย 

     ผมมีน้องชายหนึ่งคนชื่อว่า 'โซฟาส' และน้องสาวอีกคนหนึ่งชื่อว่า 'ชีฟอง'ครับ นิสัยผมก็เป็นคนนิ่งๆ ติดเย็นชานิดหน่อย พูดน้อย ต่อยหนัก

     แต่ถ้ารู้จักผมลึกๆ ผมจะไม่เป็นแบบนั้น...

     ส่วนตัวผมมีสนามแข่งรถชื่อว่า 'G-auto-racing' ซึ่งมันเป็นฉากบังหน้าเฉยๆ เพราะจริงๆแล้วผมเป็น มาเฟียค้าอาวุธเถื่อน

     ส่วนที่บ้านผมทำธุรกิจ นำเข้า-ส่งออก รถหรู และมีโชว์รูมรถที่ใหญ่ที่สุดในทั่วโลก นานๆทีผมถึงจะได้เข้าไปดู เพราะผมขอแค่โชว์รูมรถที่อยู่ในประเทศไทยเท่านั้น

     ซึ่งก็เป็น น้องชายผมเองที่ไปดูแลโชว์รูมที่ต่างประเทศแทน และรับช่วงต่อจากคุณพ่อ 

     สุดท้ายน้องสาวคนเล็กสุดหวงของบ้าน เธอเป็นหมอฟัน เพราะเธออยากเรียนพ่อกับแม่ผม จึงไม่ขัดขวาง แถมยังเปิดคลินิกให้เธออยู่ที่ประเทศไทยอีกด้วย (น้องผมเรียนจบตอนอายุ22ปี เพราะฉลาดหมดกันทังบ้าน)

     ตอนนี้เอง ผมกำลังยืนดู ไอ้เพื่อนสนิทเรียนที่เดียวกันที่ประเทศอิตาลี ซึ่งมันจะจีบสาว ผมมองดูมันอย่างนิ่งๆ มันชื่อว่า ไอ้ 'เอก' เพราะนานๆทีมันถึง จะมาดูแลกิจการของบ้านที่หัวหิน

     ใช่แล้วครับ! โรงแรม ที่นี่เป็นของบ้านมัน และยังมีท่าเรือสำหรับนักท่องเที่ยวอีก ความจริงอย่างหนึ่งคือมันเป็นมาเฟียอีกด้วย

     ซึ่งนี่ก็เป็น ฉากบังหน้าเพื่อไม่ให้ใครสงสัย! เพราะมันก็มีเบื้องหลังมานับไม่ถ้วน... เหมือนผม หึๆ!

     ก็เพื่อนกันนี่เนอะ!

     พวกผมไม่เคยบอกว่า พวกผมเป็นคนดีเลยครับ ก็อย่างที่พูดนะครับ

     ความจริงเป็นสิ่งที่ไม่ตาย

     แต่ทำไมมันถึงไปนานจริงวะ!? แล้วมันก็หายหัวไปไหนแล้วด้วย กับผู้หญิงตัวเล็กๆขาวๆคนนึง เพราะผมก็ยังไม่เห็นหน้าผู้หญิงที่มันเข้าไปหม้อเลยด้วยช้ำ!

     อีกทังมันไม่เคยเข้าหาผู้หญิงคนไหนก่อนเลย! เพราะจะมีผู้หญิงนับไม่ถ้วนมาให้มันฟัน ถึงที่ 

     แต่มันก็เลือกที่จะเข้าหาผู้หญิงก่อนเนี่ยนะ?

     แปลกจริงไอ้เพื่อนเวรนี่!

     และที่สำคัญ มันยังชวนผมมาคลายเครียดที่นี่ แต่มันดันมาทิ้งผมไว้นี่สิ! แต่มึงเสือกไปกับสาวเลยนะมึง!

     ไอ้เพื่อนเลว!

     Rrrrrr~

    นั่นไงจ่มด่ามันเมื่อกี้  ถึงกับโทรมาเลยไง? ตายยากจริงให้เพื่อนคนนี่!

     "มีไร? ไอ้เชี่ยนี่" ผมล้วงกระเป๋ากางเกง ดูชื่อคนที่โทรมา พลางกดรับโทรศัพท์  และกรอกเสียงลงไปในโทรศัพท์อย่างนิ่งๆ

     [เออ! แค่จะบอกว่า กูชวนเธอได้แล้ว มึงจะไปไหนก็ไป กูจะไปกินข้าวกับน้องเมลบีก่อนนะ แล้วก็ไปหา Shopping กับน้องเค้าต่อนะ] 

     มันพูดรัวๆใส่ผมเป็นชุด จนผมแทบอยากจะลากคอมันกลับมานัก

     หรือไม่ก็หนีกลับกรุงเทพแม่ง!! 

     "เออ! ไอ้เพื่อนบ้านี่ ชวนกูมา แต่เสือกทิ้งกูเลยนะเห็นสาวดีกว่าเหรอ? เออ! จะไปไหนก็ไปเพื่อนเลว"

     ผมก็พูดร่ายยาวใส่มันเป็นชุด ทำเหมือนน้อยใจไปได้

     แต่ก็นะ... ถ้าความสุขของเพื่อนเราจะไม่ขัดขวาง ปล่อยมันไปเลยตามเลยแบบนั้นแหละ

     มันคงอยากได้คนดูแลมันทังคืน!

     [เออ!! ขอบใจมากนะมึง บ๊ายบายไปก่อนล่ะ ไปกินข้าวกับยัยตัวเล็กดีกว่า] ปลายสายเอ่ยขอบคุณผมอย่างดีใจ เหมือนผมเป็นผู้ปกครองไงงั้น แล้วพูดด้วยน้ำเสียงทะเล้นอีกด้วย

     ก็แค่มันไปกินข้าวกับสาว แล้วทิ้งผมป่ะวะ?

     ผมไม่โกรธมันหรอก

     พูดจบ ผมก็จัดการจับโทรศัพท์ยัดใส่กระเป๋ากางเกงเหมือนเดิม ผมไม่ได้ถือสาเพื่อนอยู่แล้ว 

     แต่ว่านะ... เมลบีก็ชื่อคุ้นๆ เหมือนยัยเด็กแรด เด็กร่านนั่นเลยว่ะ!!

     ชั่งมันเถอะ! ยัยนั่นคงอยู่กรุงเทพแล้วหาอ่อยผู้ชายอยู่ที่นู้น คงไม่มาที่หัวหินหรอก แล้วก็คงไม่เป็นยัยเด็กนั่นหรอกนะ 

     เหอะ! ทำเป็นใสๆครับ แต่ข้างในคงเน่าเฟะไปหมดแล้วมั้ง

     ถ้าเป็นยัยเด็กนั่นคงจะโลกกลมจริงๆ

     หึ! ไอ้เพื่อนเวรนี่ ไปหาแดกข้าวดีกว่า หิวจะตายห่าอยู่แล้ว!


@ตกเย็น

     "ขอบคุณมากนะคะ ที่พาไปชื้อของ แล้วก็เลี้ยงข้าวค่ะพี่เอก" เสียงหวานคุ้นหูดังขึ้น จนผมที่แอบฟังขมวดคิ้วยุ่ง

     "ไม่เป็นไรครับ เท่านี้สบายมากครับ แต่พรุ่งนี้...พาพี่ไปเที่ยวอีกได้ไหมครับ? น้องเมลบี" เหอะ! พรุ่งนี้มึงก็จะทิ้งกูใช่มั้ยล่ะ?

     "ไม่มีปัญหาค่ะ ได้เลย ยังไงก็ขอบคุณมากๆ ถ้าอย่างงั้น...เมลบี เข้าห้องก่อนนะคะ" เสียงหวานๆตอบรับไอ้เอก ซึ่งผมแอบฟัง แอบดูนิดๆก็เห็นแค่แผ่นหลังของไอ้เอกบดบังคนที่มันคุยด้วยจนหมด

​     มึงก็ตัวใหญ่ไปไอ้เอก!

     "เดี๋ยวครับ พี่ขอยืมโทรศัพท์เมลบีหน่อยได้ไหม? โทรศัพท์พี่ไปไหนก็ไม่รู้"

     "ได้ค่ะ...นี่ค่ะ"

     Rrrrrr~

     "อ้าว... อยู่นี่เอง ขอบคุณมากนะครับ พี่ไปก่อนละ บ๊ายบายครับ แล้วเจอกันพรุ่งนี้ครับ"

     เหอะ! หลอกเอาเบอร์สาวง่ายจริงนะ

     ปัง!

     สงสัยผู้หญิงคนนั้นคงเข้าห้องไปแล้ว

     เสียงคุ้นๆจริงๆนะเว้ย! นั่นไอ้เอกคุยกับใครวะ? คุ้นดีจริงๆ กูก็แอบฟังอยู่ได้!

     หมับ!

     ผมเลยไปรอช้า รีบคว้าคอเสื้อมันกลับหลัง ก่อนที่ไอ้เพื่อนตัวดีจะเดินผ่านไป เฮ้อ! ถามมันตรงๆเลยดีกว่า!

     "เชี้ยเอก" ผมร้องทักมัน จนมันหันหน้ามามอง ผมก็รีบปล่อยคอเสื้อมันคืน

     "ไง สัสจี" มันหันหน้าทักทายผมด้วยใบหน้ายิ้มๆ เหมือนคนมีความสุข

     ทำอย่างกับว่ากำลังจะเจอเนื้อคู่อย่างงั้นแหละ

     "ไหนว่ะ ยัยตัวเล็กที่มึงว่า?" ผมถามมันออกไปอย่างแนบเนียน ทังๆที่แอบฟัง และไม่แนบเนียนตั้งแต่แรกที่ผมโผล่มายืนตรงนี้

     "อ๋อ... กลับเข้าห้องไปแล้วว่ะ" มันทำหน้ากรุ้มกริ่ม พลางร้องอ๋อเสียงดัง 

     "มึงมีรูปไหมวะ? อยากเห็นว่ะ จะเท่าไหร่กันเชียว"

     ทำให้เพื่อนผมยิ้มได้ขนาดนี้คงจะไม่ธรรมดาเสียแล้วล่ะ

     "นี่ไงๆ"

     และแล้ว มันก็เปิดรูปในโทรศัพท์มัน พลางยื่นโทรศัพท์เครื่องบางมาให้ผมดู...

     ปะ... เป็นไปไม่ได้!

     "เห้ย! เชี่ยเอก!!"

     ผมถึงกลับตะโกนลั่นเสียงดัง พลางตกใจตาโตกับภาพที่เห็นตรงหน้า...

     โลกคงกลมจริงๆสินะ 

[G-sus: talk end]


*รีไรท์+เพิ่มเนื้อหา



ความคิดเห็น