Sawanya

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ว่าที่นักแสดงรางวัลลูกโลกทองคำ!

ชื่อตอน : ว่าที่นักแสดงรางวัลลูกโลกทองคำ!

คำค้น : เล่ห์เผด็จรัก , จอมรวินท์ , ปุริมปรัชญ์ , โรมานซ์ , 18

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 402

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ก.ค. 2563 14:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ว่าที่นักแสดงรางวัลลูกโลกทองคำ!
แบบอักษร

 

“แล้วทำไมพ่อถึงเพิ่งมาตอนนี้ล่ะครับ?” คำถามอย่างตรงไปตรงมาของลูกชายทำให้ผู้เป็นแม่ต้องเงยหน้าขึ้นเพื่อข่มกลั้นน้ำตาเอาไว้ เพราะเธอเองก็สงสัยอยู่เหมือนกันว่าทำไมเขาถึงมาเอาตอนที่ทุกอย่างมันสายเกินไปแล้ว

 

“พ่อขอโทษที่มาช้านะลูก พอดีว่าแม่เขา...ลืมบอกที่อยู่ใหม่ให้พ่อรู้น่ะ...” เฮย์เดนตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนอย่างสุดแสนจนนวินดาหันขวับมามองเขาอย่างแทบจะไม่เชื่อสายตาว่าคนชอบเอาชนะและคิดว่าตนเองถูกเสมออย่างเขาจะยอมละทิ้งโอกาสที่จะโจมตีและโยนความผิดให้กับเธอ แต่เธอก็ไม่ได้รู้สึกขอบอกขอบใจอะไรเขาหรอก เพราะที่ทุกอย่างมันลงเอยแบบนี้ก็เป็นเพราะเขาคนเดียวนั่นแหละ! “พ่อก็เลยหาพวกลูกไม่เจอ...ลูกไม่โกรธพ่อใช่ไหม?”

 

“เคย์รอพ่อทุกวันเลย...รอว่าเมื่อไรเคย์จะมีพ่อเหมือนคนอื่นบ้าง...” น้ำเสียงและสีหน้าของบุตรชายทำเอาชายหนุ่มถึงกับลำคอตีบตันจนพูดไม่ออก เขาต้องข่มกลั้นอารมณ์และความรู้สึกอยู่ครู่หนึ่งกว่าจะตอบลูกชายได้

 

“พ่อขอโทษนะลูก...พ่อขอโทษ...” เฮย์เดนรั้งร่างเล็กๆ เข้ามา ในอ้อมกอดก่อนจะจุมพิตหน้าผากขาวผ่องของบุตรชายด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย เรือนผมนุ่มสลวยและกลิ่นกายที่หอมแบบเด็กๆ ทำให้เขารู้สึกเต็มตื้นจนน้ำตาซึม แต่ก็ได้แต่พยายามกล้ำกลืนน้ำตาลงไป เพราะอยากจะเป็นพ่อที่สมบูรณ์แบบที่สุด และแน่นอนว่าพ่อที่สมบูรณ์แบบคงไม่หลั่งน้ำตาต่อหน้าลูกตั้งแต่เจอกันครั้งแรกหรอก

 

“เคย์ไปอาบน้ำก่อนเถอะลูก แล้วค่อยลงมากินขนม เดี๋ยวแม่จะทำอาหารเย็นให้นะจ๊ะ”

 

ทำอาหารเย็น!?

 

เฮย์เดนมองอดีตภรรยาด้วยความตื่นตระหนกราวกับเห็นวิญญาณร้ายมาปรากฏกายกลางวันแสกๆ และดูเหมือนเธอจะรู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่ จึงถลึงตาใส่เขาด้วยความโมโห

 

“ถ้าเคย์ขึ้นไปอาบน้ำ...ลงมาแล้วพ่อจะยังอยู่ไหมครับ?” เด็กชายถามพลางซบหน้าลงกับไหล่ของผู้เป็นพ่อ ภาพนั้นทำให้นวินดาขอบตาร้อนผ่าวจนแทบจะกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ไหว เมื่อเฮย์เดนเงยหน้าขึ้นมองมา เธอจึงต้องรีบเบือนหน้าหนีทันที

 

“อยู่สิลูก ต่อไปนี้พ่อจะอยู่กับเคย์กับแม่ตลอดไป ไม่ไปไหนแล้ว” เขาเอ่ยออกมาอย่างหนักแน่นและจริงจังยิ่งกว่าตอนเจรจาธุรกิจมูลค่า นับพันล้านดอลลาร์เสียอีก

“แต่ดูเหมือนแม่เขาจะยังโกรธพ่ออยู่...” นี่เป็นโอกาสที่เขาจะยัดเยียดตัวเองกลับมาให้เธอได้แล้ว ชายหนุ่มจึงรีบใช้ให้เป็นประโยชน์และแน่นอนว่ามันก็ได้ผลเสียด้วย

 

“ใหม่โกรธพ่อเหรอ? ทำไมล่ะฮะ?” เด็กชายมองดูมารดาซึ่งเห็น ได้ชัดว่ากำลังหงุดหงิดอย่างงุนงง

 

“แม่คงจะโกรธที่พ่อใช้เวลานานเหลือเกินกว่าจะตามหาพวกลูกเจอ...”

 

“ก็ใหม่ลืมให้ที่อยู่แด๊ดดี้เองนี่นา!” เด็กชายแย้งขึ้นมาอย่างผู้ที่ถูกได้รับการอบรมมาให้เป็นคนที่มีเหตุผลและรู้จักรับฟังความเห็นของผู้อื่น ซึ่งแน่นอนว่าผู้เป็นมารดาฟังแล้วถึงกับคิ้วกระตุก ทำเอาชายหนุ่มซึ่งแสร้งตีหน้าเศร้าเล่นละครเรียกคะแนนสงสารแทบจะหัวเราะออกมา ท่าทางที่บ่งบอกให้รู้ว่าเขากำลังกลั้นหัวเราะไว้อย่างสุดความสามารถทำให้นวินดายิ่งเดือดจัด เพราะไม่รู้จะตอบโต้กลับไปอย่างไรดี

 

“อย่าโทษแม่เขาเลยลูก พ่อไม่ดีเองนะ”

 

ให้ตายสิ! ถ้าเขาจะแสดงได้สมบทบาทขนาดนี้ บางทีเฮย์เดนน่าจะลองไปแคสติงภาพยนตร์หรือซีรีส์ดูบ้าง ไม่แน่เขาอาจจะได้รับบทนำและถึงขั้นคว้าออสการ์หรือรางวัลลูกโลกทองคำมาครองเลยก็ได้!

 

“หม่ามี้...ให้แด๊ดดี้อยู่กับเราเถอะนะครับ” นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มใสแจ๋วซึ่งเหมือนกับดวงตาของเฮย์เดนราวกับพิมพ์มองมาอย่างออดอ้อน ซึ่งถ้าเป็นปกตินวินดาคงจะตามใจลูกไปแล้ว แต่เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องที่เธอจะยอมได้ หญิงสาวจึงได้แต่เม้มปากแน่นแบบเดียวกับที่ลูกชายเพิ่งทำเมื่อสักครู่ไม่มีผิด

 

“ขึ้นไปอาบน้ำ!” นวินดาเห็นว่ามธุริน น้องสาวบุญธรรมของเธอกลับมาถึงบ้านแล้วจึงอยากจะรีบกันบุตรชายออกไปเพื่อป้องกันความยุ่งยากทั้งหลาย แต่เด็กชายกลับไม่ได้ว่าง่ายเหมือนทุกครั้ง เขายังคงปักหลักอยู่ ที่เดิมไม่ไปไหน

 

“นะครับใหม่” เด็กชายทำท่าว่าจะขยับเข้ามาอ้อนมารดาเหมือนที่มักจะทำสำเร็จอยู่เสมอ แต่คราวนี้นวินดาไม่เพียงไม่ยอมใจอ่อน เธอยังสำทับเสียงแข็งด้วย

 

“แม่บอกให้ไปอาบน้ำไง!”

 

พอเห็นลูกชายยืนน้ำตาคลอเพราะโดนแม่ดุ เฮย์เดนก็ไม่มีแก่ใจที่จะแสดงบท ‘คุณพ่อผู้น่าสงสาร’ ต่อ แค่เขาไม่ได้อยู่กับลูกมาตั้งแต่แรกเกิด ไม่ได้เฝ้ามองแกเติบโตขึ้นมาก็รู้สึกผิดต่อเคย์เดนมากแล้ว หากยังเป็นต้นเหตุให้บุตรชายต้องเสียใจอีกก็คงจะเป็นพ่อที่แย่เต็มที

 

“ไปอาบน้ำก่อนเถอะลูก”

 

“แล้วแด๊ดดี้จะยังอยู่ไหมครับ?”

 

“เคย์เดน!”

 

“พ่อสัญญาว่าพ่อจะอยู่ตรงนี้ ไม่ไปไหนแน่นอน” ชายหนุ่มมองตาหญิงสาวราวกับจะท้าทาย แต่นวินดารู้ว่าหากเธอยังแสดงท่าทีแข็งกร้าวต่อไป นอกจากจะทำร้ายจิตใจของบุตรชายแล้ว ยังจะเป็นการกระตุ้นให้ เฮย์เดนไม่พอใจจนอาจจะทำอะไรที่น่าตกใจออกมาก็ได้ หญิงสาวจึงได้แต่กัดริมฝีปากแน่นโดยไม่ได้เอ่ยอะไรอีก

 

“ใหม่ฮะ...สัญญากับเคย์นะว่าจะให้พ่ออยู่กับเราด้วย...นะฮะใหม่...” เด็กน้อยเดินเข้าไปกอดเอวของผู้เป็นแม่แล้วแนบใบหน้าลงบนร่างของเธอแบบที่รู้ดีว่าทำแบบนี้แล้วเธอจะใจอ่อนยอมทำตามที่เขาต้องการ ทุกครั้ง นวินดาจึงถอนหายใจออกมาแล้วลูบศีรษะเขาราวกับจะปลอบประโลมและขอโทษที่เมื่อสักครู่ทำให้เขารู้สึกแย่

 

“ขึ้นไปข้างบนกับน้าหวานแล้วไปอาบน้ำอาบท่าซะนะลูก” หญิงสาวส่งสัญญาณให้มธุรินเข้ามารับตัวเด็กชาย แต่เคย์เดนก็ยังไม่ยอมจากไปง่ายๆ

 

“นะครับใหม่” เคย์เดนเงยหน้าขึ้นมองมารดาเหมือนจะขอ คำรับรองจากเธอก่อนถึงจะยอมไป โดยไม่รู้เลยว่ามันทำให้แม่ของเขาหงุดหงิดขึ้นมาอีกครั้งเมื่อพบว่าลูกชายสุดที่รักอาลัยอาวรณ์ ‘พ่อ’ ที่เพิ่งจะพบหน้ากันวันนี้มากกว่าแม่ที่อุ้มท้องให้กำเนิดและเลี้ยงดูเขามาอย่างยากลำบาก แต่ในส่วนลึกของหัวใจเธอก็เข้าใจว่าเด็กทุกคนย่อมต้องการ ‘พ่อ’ จึงจำต้องยอมรับปากทั้งๆ ที่ไม่ได้เต็มใจเลยสักนิด

 

“ระหว่างนี้แด๊ดดี้จะไม่ไปไหน แต่ถ้าลูกยังดื้อกับแม่ละก็...”

 

“ไม่ดื้อครับ! เคย์ไม่ดื้อแน่นอน เคย์จะรีบขึ้นไปอาบน้ำเดี๋ยวนี้ เลยฮะหม่ามี้...ที่จริง...พ่อขึ้นไปอาบน้ำกับเคย์ดีไหมครับ? เราจะได้คุยกันไง”

 

“ขึ้นไปอาบน้ำกับน้าหวานเดี๋ยวนี้เลยเคย์เดน! แม่...มีเรื่องต้องตกลงกับพ่อของลูก...นะจ๊ะ...” นวินดาลงท้ายด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงเพราะรู้นิสัยของลูกชายว่าต้องใช้ไม้อ่อนจึงจะได้ผลดีกว่าไม้แข็ง

 

“ครับผม เดี๋ยวเคย์ลงมานะครับพ่อ หม่ามี้ห้ามผิดสัญญากับ เคย์นะ” เด็กชายหันมาสำทับมารดาอีกครั้ง ก่อนจะวิ่งนำหน้ามธุรินผู้เป็นทั้งน้าสาวและพี่เลี้ยงขึ้นไปยังชั้นบน ทิ้งให้พ่อและแม่ของเขาหันมามอง หน้ากันด้วยสายตาคุกรุ่น บรรยากาศในตอนนี้ไม่ได้มีอะไรที่สามารถเชื่อมโยงไปถึงคำว่า ‘ครอบครัว’ หรือ ‘การแต่งงาน’ เลยแม้แต่น้อย!

 

“ตอนนี้ฉันจะให้คุณอยู่ที่นี่ไปก่อน แต่หลังจากเคย์เดนเข้านอนแล้ว เราต้องคุยกัน!” นวินดาสรุปด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

 

“แน่นอน!” เฮย์เดนมองมาด้วยสายตาคล้ายกับจะบอกว่าถึงแม้เธอจะทำเรื่องที่เลวร้ายจนยากที่จะอภัยให้ได้ แต่เขาก็จะให้โอกาสเธอได้อธิบาย นวินดาจึงเดือดจัดขึ้นมาอีกครั้ง

 

เขากล้าดียังไงถึงมองเธอด้วยสายตาแบบนี้!?

 

เป็นตายยังไงวันนี้เธอก็ต้องคุยกับเขาให้รู้เรื่อง จู่ๆ มาเพ้อเจ้อให้เธอกลับไปแต่งงานกับเขาอีกหนยังพอทน แต่มาแสดงตัวต่อหน้าเคย์เดน แล้วแสร้งทำราวกับรักและอยากจะอยู่กับลูกเสียเต็มประดา ทั้งๆ ที่เขา เป็นฝ่ายเพิกเฉยไม่ยอมรับผิดชอบและไม่ปรารถนาจะติดต่อกับพวกเธอ สองแม่ลูกเองแท้ๆ นี่เธอรับไม่ได้จริงๆ!

ความคิดเห็น