facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

จีบ ครั้งที่ 17 : จะวกกลับมาไหม

ชื่อตอน : จีบ ครั้งที่ 17 : จะวกกลับมาไหม

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.6k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ก.ค. 2563 00:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
จีบ ครั้งที่ 17 : จะวกกลับมาไหม
แบบอักษร

 

 

ภาพที่ผมปรารถนาไม่อยากเห็นมากที่สุด วันนี้ผมก็เห็นจนได้ มันเป็นภาพที่เขากำลังมาเดินมากับคนอื่น ตรงข้าง ๆ เขาที่มันเคยเป็นของผม แต่มาวันนี้มันคงไม่ใช่ของผมอีกต่อไปแล้ว

ความรู้สึกครั้งนี้ผมควรทำยังไง ก็อย่างว่าผมมันก็แค่คนที่จีบเขานี่ เขาไม่จำเป็นต้องมารู้สึกหรือรับรู้ในสิ่งที่ผมเป็นก็ได้ เพระผมเคยบอกกับเขาไว้ว่า ผมไม่ได้บังคับให้เขามาชอบผม ถ้าเขาชอบเขาต้องชอบด้วยความรู้สึกของตัวเขาเอง

ผมเคยไปอ่านเจอข้อความนึงที่เขาบอกว่า วิธีการเซฟตัวเองที่ดีที่สุด คือการไม่รับรู้อะไร แต่บางสิ่งบางอย่าง ก็ยังเห็นและรับรู้อยู่ ถึงเราไม่ได้รับในแบบนั้น ถ้าเราไม่เห็นเคยเห็นมันคงจะดีกว่า แต่มันยังคงอยู่ให้เห็น 

ยิ่งทำให้รู้สึกว่า...เราคงไม่คู่ควร หรือ ดีพอ ที่จะได้รับมัน ถ้าผมไม่เห็นมันก็คงจะดีกับการที่ผมจะหลอกตัวเองว่าเขาก็รู้สึกดี ๆ เหมือนกันแบบนี้ต่อไป การหลอกตัวเอง ถึงมันจะไม่ใช่เรื่องจริง แต่มันก็คงไม่ต้องทำให้ผมเจ็บอย่างตอนนี้

"เอาน่ามึงอย่างพึ่งทำหน้าตาแบบนี้ดิวะ รอให้เขาเดินเข้ามาถึงแล้วมึงก็ไปถามเขา" ผมโครตสงสารมันเลยในตอนนี้มันทำหน้าทำตาหงอย ๆ แบบนั้น โครตไม่ใช่มันเลย

มันเป็นคนที่ชอบคิดไปไกลคิดเยอะ บางทีสิ่งที่มันเห็นอาจจะไม่มีอะไรก็ได้ แต่มันคิดไปถึงนู้น ทั้ง ๆ ที่ยังไม่ทันได้รู้ความจริงเลย

เฮ้อ ไม่ใช่ผมไม่อยากถาม แต่บางครั้งผมก็กลัว คำตอบที่จะออกมาจากปากของเขา

"ฟ้า เรามาแล้ว" ค้ำคูณเดินเข้ามาพร้อมกับนที

"ครับ"

ดูจากท่าทางของฟ้าในตอนนี้ ฟ้าต้องรู้สึกงอลคูณแล้วแน่ ๆ เลยอะ

แต่ก่อนที่คนทั้งคู่จะได้พูดคุยกัน แมนจึงพูดออกมา

"มึงน่ะ ไอ้หน้าอ่อนมีอะไรก็ไปทำไป ไม่ต้องพยายามขนาดนี้ก็ได้ มึงก็รู้ว่าเขามีคนที่ชอบแล้ว ก็ยังดันทุรังอีกเนาะ"

"หึ ก็ของที่มีเจ้าของมันน่าลองนี่ครับ มันท้าทายดีเวลาเห็นเจ้าของเขาดิ้นแบบนี้ มันก็น่าสนุกดีไม่ใช่หรอครับ"

นทีพูดตอบแมนออกไปโดยที่สายตาจับจ้องไปที่ข้ามฟ้าที่ตอนนี้เจ้าตัวกำลังนั่งจ้องนทีกลับโดยที่ไม่หลบสายตาไปไหนเหมือนกัน

"มึงคงถือคติด้านได้อายอดสินะ หึ ด้านจริง ๆ" เมฆพูดขึ้นมาหลังจากที่ดูเหตุการณ์มาสักพักนึง

"อูยยยย มึงพูดทีแมร่งกูเจ็บฉิบหายเลยไอ้เมฆ" มันพูดน้อยต่อยหนักจริง ๆ เพื่อนรักของไอ้แมน

"ก็ถ้าด้านแล้วได้เขามามันก็คุ้มไม่ใช่หรอครับ"

"มึง!!!!"

หลังจากที่ข้ามฟ้าทนมาสักพัก เพราะไม่อยากแสดงอารมณ์ของตัวเองออกไป เมื่ออยู่ต่อหน้าค้ำคูณ กลัวเขาไม่ชอบคนใจร้อน เลยพยายามใจเย็นมาตลอด แต่คำที่มันพูดมาเมื่อกี้มันอดไม่ได้จริง ๆ

"ฟ้าใจเย็น ฟ้า" ค้ำคูณเข้ามาคว้าข้ามฟ้าเอาไว้ในตอนที่กำลังพุ่งไปหานที

"หึ งั้นผมไปก่อนนะค้ำคูณ กลัวหมามันจะกัด แถมยังเป็นหมาที่หวงเจ้าของน่าดู แล้วเจอกันในคลาสครับ"

นทีพูดเสร็จจึงหมุนตัวออกไปตามทางที่เดินมา เอาจริง ๆ ผมก็ไม่ได้มีธุระอะไรหรอก แค่อยากมาดูหน้าคนที่ค้ำคูณเอ่ยถึงเฉย ๆ ตอนแรกผมว่าจะไม่ลงหรอกนะ งานประเพณีแข่งเรือ แต่ในตอนนี้มันกลับน่าสนขึ้นมาซะอย่างนั้น แล้วเจอกัน หึ

หลังจากที่นทีเดินจากไปเมฆกับแมนจึงขอตัวเข้าไปก่อน แล้วบอกให้ฟ้าตามเข้าไปที่หลัง ตอนนี้จึงเหลือเพียงค้ำคูณกับข้ามฟ้าที่ยังยืนอยู่ตรงนี้ด้วยความรู้สึกที่มันกะอักกะอวน

จนทำให้ค้ำคูณรู้สึกผิดที่ทำให้บรรยากาศที่มันควรจะดีควรจะมีแต่รอยยิ้มของฟ้า แต่คูณกับทำให้มีแต่ความหมองมัวกับใบหน้าที่ดูหงอย ๆ แบบนั้นแทน

"ฟ้า เราขอโทษ"

ในคำว่าขอโทษครั้งนี้ไม่ได้พูดออกไปเพื่อตัดปัญหาให้มันจบ แต่คูณพูดออกมาจากความรู้สึกของคูณจริง ๆ มันเป็นความรู้สึก ความรู้สึก ความรู้สึก ความรู้สึกอะไรก็ไม่รู้ คูณไม่รู้ว่าตอนนี้รู้สึกยังไง รู้เพียงแต่มันเจ็บที่หัวใจ เมื่อคนตรงหน้าทำท่าทีเหมือนไม่อยากอยู่กับคูณต่อไปแล้ว

"............"

"ฟะ...ฟ้า พูดกับเราหน่อยได้ไหม นะฟ้า ระ...เราขอร้อง ถ้าฟ้าไม่พูดเราก็ไม่รู้นะว่าฟ้าเป็นอะไร ตอนนี้เรารู้ว่าฟ้ากำลังงอลเราเหมือนครั้งนั้นใช่ไหมล่ะ ใช่ไหม"

ค้ำคูณพูดออกมาด้วยท่าทางร่าเริง ต่างจากน้ำเสียงและท่าทีในตอนนี้ที่กำลังยืนบีบมือตัวเองด้วยความกังวลต่าง ๆ นานา เพราะไม่เคยเจอฟ้าในโหมดที่เงียบ ถะ...แถมยังไม่มองหน้ากันอีก

"............."

"ฟ้า ฟะ... "

ค้ำคูณยังพูดไม่ทันจบ ก็มีเสียงแทรกขึ้นมา

"เฮ้ย ไอ้ข้ามมาประชุมได้แล้วมา" โมออกมาเรียกน้องรหัสที่มันไม่ยอมเข้าไปสักที

"ครับ เดี๋ยวผมไป" ข้ามฟ้าหันไปตอบพี่รหัสจากนั้นจึงหันมาหาคนทีี่ยืนก้มหน้าอยู่ในตอนนี้

"ค้ำคูณกลับไปก่อนเถอะไม่ต้องรอ ฟ้าขอเวลาหน่อย ขอเวลาให้ตัวเองทบทวนสิ่งต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นระหว่างเราว่าฟ้าควรจะเดินต่อไปดีไหม"

ข้ามฟ้าพูดออกมาด้วยเสียงสั่น ๆ พร้อมกับน้ำตาที่มันเอ่อล้นอยู่บริเวณดวงตา แต่เจ้าตัวพยายามกั้นเอาไว้ไม่อยากมาร้องไห้ตรงหน้าเขาแบบนี้

จึก เจ็บจัง

หมับ ค้ำคูณจึงตัดสินใจยื่นมือของตัวเอง ไปจับไว้ที่ชายเสื้อช็อปของคนตรงหน้าเอาไว้

"ฟะ...ฟ้า จะไม่ทิ้งเราไปใช่ไหม จะไม่หายไปจากเราใช่ไหม อึก"

ปึก ๆ มันกลับมาอีกแล้ว ความรู้สึกแบบนี้ ปึก ๆ ค้ำคูณทุบหน้าอกของตัวเอง เพราะเริ่มที่จะหายใจไม่ออกกับความรู้สึกในครั้งนี้

"เฮ้อ อย่าร้องไม่เอาไม่ร้อง" ข้ามฟ้าพูดปลอบคนตรงหน้าที่ตอนนี้น้ำตาไหลลงมาไม่ขาดสาย

"อึก ฟ้าจะทิ้งเราหรอ อึก ไม่ไปจากกันได้ไหม เราขอโทษ ไม่เอาแบบนี้สิ ฟ้า"

ค้ำคูณพูดทุกอย่างออกไปเพื่อจะเป็นตัวหนี่ยวรั้งไม่ให้คนตรงหน้าตัดสินใจที่จะไปจากกัน

กรอด ข้ามฟ้ากัดฟันตัวเองด้วยความรู้สึกที่ไม่รู้ต้องทำยังไงต่อไป ใจนึงก็อยากจะไปต่อกับเขา แต่อีกใจนึงมันก็สั่งให้หันหลังออกมา

เพราะแบบนี้ผมจึงอยากขอเวลาไปทบทวนตัวเองหน่อย แต่ดูสิ่งที่ค้ำคูณทำสิ เป็นแบบนี้แล้วผมจะทำยังไง ใจของผมมันมักจะแพ้เขาในทุกทางอยู่แล้ว ต่อให้ฝืนไปแค่ไหน มันก็ยังไม่รักดีบินกลับไปหาเขาอยู่ดี

อึก ฮึก น้ำตาของค้ำคูณยังไหลมาไม่หยุด

แต่ในตอนนี้มึงต้องใจแข็งเข้าไว้ไอ้ข้าม ห้ามอ่อนไหวเอนเอียงตามเขาไปเด็ดขาด ถ้ามึงยังไม่มั่นใจในความรู้สึกของตัวเองที่กำลังเผชิญอยู่ในตอนนี้

"ปล่อยฟ้าก่อน ฟ้าต้องไปแล้ว ส่วนค้ำคูณก็กลับไปได้เลยนะ"

กึก ในจังหวะที่ข้ามฟ้ากำลังก้าวขาเดิน แต่ก็ไม่สามารถเดินไปได้ ในเมื่อค้ำคูณยังดึงดันแบบนี้ผมคงเดินไปต่อไม่ได้

หมับ ผมเลยต้องฝ่ายจับมือเขาออกจากเสื้อของผมเอง เมื่อหลุดออกขากกันข้ามฟ้าจึงก้าวเดินออกไป พร้อมกับน้ำตาที่มันเอ่อล้นในตอนแรก แต่ในตอนนี้มันกลับไหลลงมาอย่างเงียบ

ไอ้ข้ามผู้ชายที่ไหนเขาร้องไห้กันวะ เลิกร้อง เมื่อคิดได้ดังนั้นข้ามฟ้าจึงยกมือเช็ดน้ำตาตัวเองแล้วเดินเข้าไปประชุมทันที

หลังจากที่ข้ามฟ้าจับมือของค้ำคูณออกในครานั้น จึงทำให้คนที่กำลังยืนอยู่ที่เดิมด้วยความรู้สึกเดิม ๆ ก้มมองมือตัวเองที่ถูกเขาปล่อยออกมา

"อึก คูณรู้ว่าครั้งนี้คูณผิดจริง ๆ แต่จะให้คูณทำยังไง ในเมื่อฟ้าไม่ยอมคุยกับคูณ เอาแต่บอกจะกลับไปคิดทบทวนอย่างเดียว คูณไม่เข้าใจ คิดทวบทวนคนเดียวมันจะทำให้ดีขึ้นหรอ ในเมื่อฟ้าไม่หันมาคุยกับคูณตรง ๆ"

ตอนนี้คูณตัดสินใจแล้วว่าคูณจะนั่งรอฟ้าอยู่ตรงนี้ จนกว่าฟ้าจะเลิก ยังไงเราก็ต้องคุยกันให้รู้เรื่อง เพราะฟ้ากำลังเข้าใจผิดคูณอยู่จึงงอลแบบนี้ อึก ฮึก

ค้ำคูณนั่งอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เลิกเรียนจนตอนนี้ปาไป 2 ชั่วโมงแล้ว ข้ามฟ้าก็ยังไม่ออกมา

หวี่ ๆ แปะ หวี่ ๆ แปะ

"อื้อ ยุงชุมจัง จะมาดูดเลือดเราไม่ได้นะ เดี๋ยวเลือดเราหมดตัวก่อนที่ฟ้าจะมาแน่เลย" หวี่ ๆ แปะ

"พี่ขอจบการประชุมเพียงเท่านี้เลิกได้ แต่ทุกคนอย่าลืมตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป ขอให้ทุกคนมาซ้อมในทุกวัน จนกว่าจะถึงเวลาแข่ง แยกย้ายได้"

"ครับ"

หลังจากที่โมประกาศให้กลับบ้านได้ข้ามฟ้าจึงเดินออกมาจากที่ประชุมและมองไป ในทางที่เคยมีคนอยู่ตรงนั้นว่ายังมีอยู่รึเปล่า แต่...สุดท้ายมันก็มี บอกแล้วให้กลับบ้านก่อนก็ไม่เชื่อ เป็นไงต้องมานั่งตบยุงแบบนี้เนี่ยนะ

"เอาน่ามึง มึงก็ไปคุยกับเขาหน่อย เคลียร์กันให้จบในทุก ๆ เรื่องที่พวกมึงไม่เข้าใจกัน อย่ามัวแต่ที่จะหนีปัญหาแบบนี้ มันไม่ได้ทำให้อะไรมันดีขึ้นมาหรอกนะ พวกกูไปก่อนละกัน สู้ ๆ มึง"

ข้ามฟ้าไม่ได้พูดอะไรออกไป นอกจากเดินแยกตัวออกมาหาคนที่กำลังนั่งให้ยุงดูดเลือดอยู่

แปะ ๆ "อื้อ อย่ามากัดสิ"

ตึก ตึก ตึก ด้วยความที่ค้ำคูณกำลังนั่งตบยุงจึงทำให้ไม่ทันได้ยินเสียงคนเข้ามา จนมีสายตานึงจ้องมองมาถึงทำให้ค้ำคูณรู้สึกตัว คนน่ารักจึงหันกลับไปมองทันที

จนพบกับคนคนนึงที่นั่งเฝ้ารอมาหลายชั่วโมง ค้ำคูณจึงแสดงท่าทีดีใจด้วยตากลมโตของตัวเอง ที่ ณ บัดนี้ มันกลับโตกว่าเดิม จากนั้นจึงรีบลุกจากที่นั่งแล้วเดินไปหาฟ้าทันที

"ทำไมถึงยังไม่กลับ"

"เอ่อ เราอยากรอฟ้า"

"รอทำไม"

"เอ่อ...คือ"

"ไม่ต้องพูดแล้ว ไป ฟ้าจะไปส่งหอ ตามมา"

ข้ามฟ้าพูดเสร็จจึงเดินออกไปทันที ส่งผลให้คนที่อยู่ตรงนี้วิ่งตามไปอย่างรวดเร็ว

ลานจอดรถ

เดินมาไม่ถึง 10 นาที ก็เดินมาถึงจุดที่จอดรถมอเตอร์ไซค์ เมื่อข้ามฟ้ามาถึงรถสุดที่รักจึงก้าวขาขึ้นคร่อมทันที

"หมวกอยู่ท้ายรถหยิบแล้วมาใส่"

"ฟะ...ฟ้า จะไม่ใส่ให้เราเหมือนเมื่อก่อนแล้วหรอ" ค้ำคูณถามออกไปด้วยเสียงเบาหวิว

"ไม่ เมื่อก่อนก็คือเรื่องอดีต เคยมีคนทำแบบนี้ให้ด้วยหรอ จำไม่เห็นได้"

"อึก ฟ้าเปลี่ยนไปมากเลยเนาะ ฮ่า ๆ ดะ...เดี๋ยวเราใส่เองก็ได้ อึก"

ค้ำคูณยืนใส่หมวกกันน็อคสักพักใหญ่กว่าจะใส่ได้ แต่ตลอดการใส่ก็อยู่ในสายตาของข้ามฟ้าตลอด มึงต้องใจแข็งไว้ไอ้ข้าม

"เสร็จแล้วก็ขึ้นมา"

"อืม"

"จับดี ๆ จะออกรถแล้ว"

"อืม"

ในจังหวะที่ค้ำคูณกำลังจะเอื้อมมือมาจับบ่าตามที่เคยจับเหมือนเมื่อก่อน แต่ก็มีเสียง ๆ นึงลอยเข้ามาให้โสตประสาทของค้ำคูณ

"จับตรงท้ายเบาะนะ ไม่ต้องมาจับที่บ่าของผม ค้ำคูณคงไม่อยากจะจับหรอก"

"อืม พะ...พร้อมแล้ว"

บรึ้นนนนนน

ข้ามฟ้าออกรถทันทีหลังจากเขาบอกว่าพร้อมแล้ว ในบรรยากาศแบบนี้มันชั่งเหมาะกับการที่เราพาใครสักคนมาดูพระจันทร์ในค่ำคืนนี้ เพราะคืนนี้เป็นคืนที่จันทราสวยที่สุดเลยก็ว่าได้ อยากให้ฟ้าเห็นจัง แต่ฟ้าคงไม่อยากจะมองดูจันทร์อีกต่อไปแล้วมั้ง อึก หยุดร้อง ค้ำคูณพูดกับตัวเอง ทำไหมเดี๋ยวนี้ถึงขี้แงจัง อึก

ใครจะบอกว่าขับรถใส่หมวกกันน็อคด้วยความเร็วที่มีแต่เสียงลมตี แล้วผมจะไม่ได้ยินสิ่งที่คนข้างหลังกำลังทำอยู่ในตอนนี้ จะร้องไห้ทำไม เดี๋ยวก็ตาบวมหรอก หยุดร้องได้แล้วนะคนดีของฟ้า

หอพักอรุณ

เมื่อข้ามฟ้าขับรถมาถึงหอของค้ำคูณแล้ว เจ้าตัวจึงก้าวขาลงมายืนอยู่ข้างฟุตบาทอย่างที่เคยทำตลอดมา

"กลับดี ๆ นะฟ้า"

"อืม"

"คืนนี้ฟ้าจะโทรมาไหม"

"ไม่"

"อะ...โอเค ขะ...เข้าใจแล้ว งั้นเราขอตัวก่อนนะ ฝันดี"

บรึ้นนนนนน

ข้ามฟ้าไม่ตอบอะไรออกมานอกจากขับรถออกไปจากตรงนี้ให้เร็วที่สุด เพราะไม่อยากให้สิ่งที่ผมตั้งใจจะใจแข็งกับเขามันต้องพังทลายลงมา เพียงเพราะสีหน้าเศร้า ๆ และเสียงสั่น ๆ ของเขา

คนที่ยืนตรงฟุตบาท ยังยืนอยู่ตรงนั้น มองตามรถที่จากไป โดยไม่รู้ว่าจะวกกลับมาหากันอีกเมื่อไหร่ หรือไม่ มันอาจจะไม่วกกลับมาหากันอีกแล้วก็ได้

 

ขอโทษด้วยนะคะ ที่หายไปเพราะอาทิตย์ที่ผ่านมาเรียนหนัก จึงไม่มีเวลามาอัพเลย วันนี้ว่างเลยมาอัพได้ ช่วงนี้อาจจะอัพไม่เป็นเวลานะคะ ขอโทษนักอ่านทุกคนจากใจจริงนะคะ อีกไม่กี่ตอนก็จะจบแล้ว อย่าเพิ่งหายไปจากกันนะคะ ไรท์มาอัพต่อจนจบแน่นอนค่ะ

 

เข้ามาพูดคุยกัน ได้ที่เฟซบุ๊ก : นักเขียน หน้าใหม่

ได้นะคะ

สามารถเข้าไปเล่นแท็กในทวิตเตอร์ โดยใช้

#จีบคุณด้วยจดหมาย

ส่วนทวิตของไรท์ @Mousyツ

ไปเล่นกันเยอะ ๆ น๊า

ช่วยคอมเมนต์และรีวิวเพื่อเป็นกำลังให้นักเขียนด้วยนะคะ

 

ความคิดเห็น