Jessie_jj

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ยิ้มของเธอฉันชอบมองมันกว่าสิ่งไหน

ชื่อตอน : ยิ้มของเธอฉันชอบมองมันกว่าสิ่งไหน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.6k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 26 มี.ค. 2559 22:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ยิ้มของเธอฉันชอบมองมันกว่าสิ่งไหน
แบบอักษร

ยิ้มของเธอฉันชอบมองกว่าสิ่งไหน

Phoothwan said.
 
หลังจากที่ผมแอดเฟรนพี่ไทล์ไป เราก็คุยกันมาเรื่อยๆครับ ส่วนใหญ่จะเป็นผมมากกว่าที่เป็นฝ่ายชวนคุย แต่ก็ยังดีที่พี่เขาตอบกลับมา แต่ที่น่าห่วงคือ ข่าวบ้าๆนั้นที่ผมพยายามจะไม่สนใจเท่าไหร่ มาหาว่าผมเป็นชู้กับพี่ไทล์เนี่ยนะ โคตรเซ็ง
 
"ว่าไงจ๊ะชู้รัก"
เสียงกวนๆของวาโยดังข้างหู พร้อมกับตัวของมันที่เสด็จนั่งลงข้างๆ ผมตีหน้ายุ่งใส่มันก่อนจะโบกหัวมันไปหนึ่งทีเบาๆ
 
"สัส! กูเครียดนะโว้ย กลัวพี่เขาคิดมาก แต่เมื่อคืนกูถามแล้วพี่เขาก็บอกว่าเฉยๆนะ"
ผมพูดออกมาและยื่นโทรศัพท์เปิดแชทให้วาโยอ่าน มันรับไปและนั่งอ่านไปด้วยดูดนมกล่องไปด้วย
 
"จริงๆมึงรุกเต็มที่เลยก็ได้นะนักรบเพราะพี่เขาเองก็เหมือนจะสลัดรักครั้งเก่าแล้วเหมือนกัน"
เสียงราชันย์ตามมาและนั่งลงอีกข้างกลายเป็นผมอยู่ตรงกลาง วาโยยื่นโทรศัพท์คืนให้ผมก่อนจะพยักหน้าเห็นด้วย
 
"ถ้าข่าวมันลงเสียหายขนาดนี้ แล้วมึงอยากได้คะแนนนะนักรบมึงลุกขึ้นไปปกป้องพี่เขาซะ"
วาโยพูดและยื่นกล่องนมที่หมดแล้วไปให้ราชันย์ผ่านหน้าผมไป ราชันย์รับมาและลุกเดินเอาออกไปทิ้งให้ 
 
"เออ ว่าแต่ว่ามึงสองคนอ่ะ ยังไงกันว่ะ"
ผมถามออกมาถึงในใจจะตงิดๆอยู่นิดหนึ่งก็เถอะ วาโยยักไหล่ก่อนจะเบี่ยงตัวออกไปซื้ออาหารสักพักราชันย์ก็มานั่งข้างผม
 
"สรุปกับไอ้วานี่ตัวจริงหรอ"
ผมเลยเปลี่ยนเป้าหมายแทน ราชันย์ตีหน้านิ่งใส่ผม
 
"มึงเอาเรื่องตัวเองให้รอดก่อนเถอะสัส อย่ามาเสือกเรื่องกู นั่นเรื่องของมึงมานั่นแล้ว"
ราชันย์ชี้ไปยังทางขึ้นของดีหนึ่งผมมองตามนิ้วมือยาว แล้วก็ต้องยกยิ้ม แต่พี่ไทล์ดูกังวลแปลกๆ ผมจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดแชทไลน์ขึ้นมา พอดีผมขอไว้ตอนที่คุยในเฟส
 
NL : พี่ดูเอื่อยๆนะ
 
ผมกดส่งไปเห็นพี่เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและกำลังพิมพ์ตอบกลับ
 
Tiler : เหนื่อยๆนะ มีแต่เสียงนินทา
NL : พี่เห็นผมรึเปล่า หน้าร้านผึ้งน้อย
Tiler : เห็นๆ แต่ไม่ต้องทักนะ เดี๋ยวเป็นเรื่อง
 
พี่เขาส่งมาก่อนจะเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋ากางเกง สักพักพี่เดียร์ก็มาหาก่อนจะพากันเดินไปที่ตึกเรียน ผมเลยมองข้อความนั้น
 
"พี่เขากักมึงหรอ"
ซีต้าร์โผล่มาและจับไหล่ผมก่อนจะนั่งลง ผมส่ายหน้าช้าๆและเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋าเสื้อนักศึกษา
 
"ยิ่งมีข่าวพี่เขาดูอยู่ไกลกว่าเดิมอีก"
ผมฟุบหน้าลงกับกระเป๋าตัวเองอย่างหมดหวังอยากจะทึ้งหัวตัวเองจริงๆ
 
"เอ่อ..ขอโทษนะคะ"
มีเสียงหวานใสเอ่ยขึ้นมา ผมเลยเงยหน้าขึ้นมามอง ก่อนจะขมวดคิ้ว 
 
"หนูมาจากนิตยสาร โวกเหวกนะคะ อยากจะขอถามเกี่ยวกับข่าว"
"ไม่อ่ะ ไม่ให้ถาม มันไม่มีอะไรทั้งนั้น"
 
ผมฟุบหน้าลงตามเดิมและโบกมือน้อยๆให้น้องเขา 
 
"น้องไปเถอะครับ นักรบมันไม่ตอบหรอก มันไม่ชอบการถูกเซ้าซี้"
ซีต้าร์พูดออกมา 
 
"งั้นต้องขอโทษด้วยนะคะ"
เด็กคนนั้นเลี่ยงเดินไป ผมเลยเงยหน้าขึ้นมาเจอกับวาโยที่กินข้าวอยู่กับราชันย์และซีต้าร์ที่นั่งเล่นเกม
 
"แล้วไอ้พรีอ่ะ" ผมถามออกมา 
"ซีสี่ ซ้อมน้องเห็นบอกคาบนี้ไม่เข้า" ซีต้าร์ตอบไปด้วยกดเกมไปด้วยผมก็เลยฟุบหน้าลงตามเดิม สักพักพวกเราก็ไปเรียนตามปกติ
 
และแล้วก็เลิกเรียนสักที พวกผมเดินง่วงๆออกมาจากห้อง
 
"ไปไหนดี" ราชันย์ถามออกมาระหว่างที่กำลังเดินลงตึก 
"กูกลับละพอดีที่บ้านเรียกตัวก่อนจะโดนตัดเงินมรดก" วาโยพูดออกมาเนื่อยๆและเดินเลี่ยงออกไป ราชันย์วิ่งตามไปที่รถ เหลือผม ซีต้าร์และพรีเมียม
 
"พวกมึงอ่ะ" ผมหันไปถาม
"กูต้องไปซ้อมเดือนต่ออ่ะ นี่กูหนีออกมานะเว้ย" พรีเมียมบ่นนิดๆและเดินไปทางตึกใหญ่ 
"กูกลับห้องว่ะ ง่วงอีกอย่างยาหยีเหมือนจะมา" ซีต้าร์ ตบไหล่ผมนิดๆผมเลยพยักหน้ารับ และเราก็เดินไปที่จอดรถด้วยกัน
 
"จะเอายังไงว่ามา!"
เสียงผู้หญิงดังขึ้นมา พวกผมก็กำลังจะเดินผ่านเพราะตรงนั้นมันเป็นทางเปลี่ยวที่มีนักศึกษามาตบกันประจำ
 
"เลิกยุ่งกับพี่ได้มั้ย! มันจบไปแล้วนะ"
"แล้วพี่มายุ่งกับผัวหนูทำไม"
"เธอเอาเวลาที่จะมาตีพี่ไปตามผัวเธอเถอะ"
"พี่ไทล์!! มันจะมากไปแล้วนะ!!!!"
 
แต่ชื่อนั้นต่างหากที่ทำให้ผมสะดุด ไทล์หรอ ไทล์ไหน ผมหันไปมองหน้าซีต้าร์พอดีกับที่มันหันมามองพอดี
"มึงคิดเหมือนกูมะ" ผมลองถามซีต้าร์มันหยักหน้าน้อยๆ พวกผมเลยค่อยๆย่องไปที่ซอยนั่น
 
เพี๊ยะ!!
หน้าสวยๆของพี่ไทล์หันไปตามแรงตบผมไม่คิดอะไรแล้วครับ วิ่งเข้าไปหาจังหวะเดียวกับที่พี่ไทล์หันกลับมาพอดี
 
"พี่เจ็บมั้ย" ผมจับหน้าพี่เขาเบาๆ พี่ไทล์มีสีหน้าตกใจอย่างเห็นได้ชัด
 
"มาได้ยังไง" พี่ไทล์ถามผมออกมาแทน ผมไม่ได้สนใจจะตอบคำถามหันไปเจอเข้ากับพี่จีน่า บัญชีปีสี่จริงๆด้วย ท้องเธอดูโย้ๆนิดหนึ่ง 
 
"คนท้องควรจะอยู่นิ่งๆสิครับ" ผมพูดออกมาก่อนจะกางแขนกันพี่ไทล์ให้อยู่ด้านหลังผมไปด้วย
 
"อ้อ! แกนี่เองสินะ ที่เป็นข่าวว่าเป็นชู้กับมัน ราชาหรอ หึ ที่แท้ก็ขยะดีๆ"
"มันจะมากไปละนะอิเจ๊!!"
ซีต้าร์เดินเข้ามาอีกคนก่อนจะจ้องหน้าจีน่าเขม็ง 
 
"รุมหรอ" จีน่าพูดออกมาและชี้หน้าพวกเราทุกคน ผมใช้มือประสานกันไว้ด้านหลังดันพี่ไทล์ให้เข้ามาใกล้กว่าเดิมทำให้แผ่นหลังของผมชนกับอกพี่ไทล์พอดี
 
"นักรบ" เสียงพี่เขาประท้วงนิดๆก่อนจะพยายามดันตัวเองออก แต่ผมขืนไว้
 
"เผื่อยัยบ้านี่มีขอมีคม ผมจะได้ปกป้องพี่ทัน" ผมพูดด้วยเสียงจริงจัง พี่ไทล์เองก็เหมือนจะอ่อนลงไป 
 
"หึ ข่าวที่แกเป็นชู้กันก็คงจะจริง ดูแลเมียแกด้วยละอย่าให้มาอ่อยผัวคนอื่นเขาได้อีก!"
จีน่าพูดก่อนจะเดินออกไปจนลับสายตา ผมเลยปล่อยพี่ไทล์ให้เป็นอิสระ 
 
"พี่เป็นไงบ้าง" ผมลูบแก้มใสที่ขึ้นรอยห้านิ้วอย่างชัดเจน พี่ไทล์จับมือผมออกเบาๆ
"เดี๋ยวพรุ่งนี้ต้องเป็นข่าวใหญ่แน่ๆ" 
พี่เขาพูดออกมาหน้าตาตื่นๆ ผมอดไม่ได้ที่จะดึงร่างบางๆนั่นเข้ามากอด พี่เขาขืนตัวไว้ แต่ผมกลับดึงไว้แน่น
 
"ก็ช่างข่าวมันสิ ทำให้เป็นจริงๆเลยดีมั้ย"
ผมถามออกมาพี่เขาเองก็หยุดดิ้น
"ไม่ได้หรอก เธอจะเสียหาย"
พี่เขาพูดออกมาและซบหน้าลงกับอกผม 
 
"คบกับพี่ไม่น่าเสียหายเลยสักนิด พี่ก็รู้ว่าผมรู้สึกยังไง" ผมซบหน้าลงกับหัวเล็กๆนั้นอย่างปลอบปะโลม
 
"ฮึก .. ยังไม่พร้อม"
"พี่ไทล์ พี่ร้องไห้" ผมกำลังจะพลักพี่ไทล์ออกมาดูแต่กลับเป็นพี่เขาที่กอดผมไว้แน่นเสียเอง ผมเลยกอดตอบเบาๆ หลังจากนั้นพี่เขาก็ร้องอย่างหนักเลยครับ
 
"งั้น..กูกลับก่อนละกัน เจอกันที่คอนโด" 
ซีต้าร์จับไหล่ผมเบาๆผมพยักหน้าให้มันเลยเดินออกไป ก็เหลือผมและเด็กขี้แยอีกหนึ่งคน
 
"ฮึก.. ฮื่อออ"
เสียงสะอื้นดังเป็นระยะๆ ผมไม่ได้พูดอะไรออกไปแต่กลับกอดพี่เขาไวิแน่นๆมากกว่า
 
"ซูดด .. ขอบคุณนะที่เข้ามาช่วย อึก"
เมื่อร้องจนพอใจแล้วพี่เขาก็ซูดน้ำมูกและถูจมูกไปแรงๆ จนมันแดงหมด ตา แก้ม หู จมูก แดงไปทั้งหน้าเลย น่าจับกดชะมัด
 
"นักรบ" พี่เขาเรียกผมซ้ำ
"ห้ะ.. ห้ะ ครับ" ผมตอบรับออกไปพร้อมกับสติที่เข้ามาในตัว
 
"พี่...พี่หิวรึเปล่า" ผมถามออกมา พี่ไทล์ส่ายหน้าช้าๆ
 
"แต่ผมหิวละ ไปหาไรกินกัน" ผมถือวิสาสะจับมือบางๆนั่นให้ตามผมมา ตอนพี่เขาอึนๆแบบนี้น่ารักดี ไม่บ่นไม่โวยวาย ไม่ต่อต้านสักคำ ผมยัดพี่เขาลงรถตัวเองและรีบวิ่งไปอีกฝั่งเพื่อขับออกไปกินข้าว
 
"พี่ไทล์ พี่กินอะไร" ผมถามออกมาและเอื้อมมือไปเปิดเพลงตอนที่เราออกมาได้สักพัก 
 
"ไม่หิวอ่ะ นักรบพรุ่งนี้ข่าวมันจะต้องแรงกว่านี้แน่เลย" พี่เขากังวลเรื่องข่าวอยู่สินะ 
 
"ชั่งข่าวมันเถอะน่า นี่ถึงร้านพอดี ข้างทางพี่กินได้มั้ย" นักรบจอดร้านอาหารตามสั่งที่อยู่ใกล้ๆบ้านของผม ผมพยักหน้าและเปิดประตูลงไป สักพักนักรบก็เดินตามมา เราพากันนั่งตรงที่นั่งด้านใน 
 
"ข้าวขาหมู 1 ครับ พี่ละ"
"เหมือนกัน"
"งั้นเป็นข้าวขาหมูสองครับ"
ผมยิ้มให้กับพนักงานและสั่งไป เธอยิ้มเขินๆผมด้วย ก่อนจะรีบจดเมนูและเก็บเมนูออกไป 
 
"พี่ไทล์"
ผมลองเรียกพี่เขาดูแต่ดูพี่เขาคงจะเครียดจริงๆ 
 
"ยิ้มหน่อยน้าาาา เนี่ยผมพามาเลี้ยงนะครับ"
"ข้างทาง?"
"น่า..เป็นแฟนคนจนต้องทนหน่อยน้อง"
"หึหึ"
 
ผมร้องเพลงให้ฟังด้วยเสียงเพี้ยนๆของตัวเองพี่ไทล์แอบกลั้นขำด้วย 
 
"ยิ้มแล้วนะ ไม่ชอบเลยหน้าเครียดๆของพี่อ่ะ ในฐานะที่วันนี้ผมบุกไปช่วยพี่ผมจะทวงบุญคุณ"
 
พี่ไทล์เงยหน้าจากแก้วน้ำมามองหน้าผมเลิกคิ้วเป็นคำถาม
 
"พี่ต้องยิ้มเยอะๆ อย่าเครียดข่าวก็คือข่าวเดี๋ยวมันก็จะผ่านไป"
ผมพูดและยิ้มยิงฟันไปให้ พี่ไทล์จึงยิ้มออกมานิดๆ
 
"รู้แล้วๆ คิดว่าน่ารักมากรึไง"
พี่เขาบ่นไปยิ้มไป ผมเลยดึงปากตัวเองออกเป็นสองข้างและเหล่ตาเข้าหากัน
 
"แบร่ๆๆ โบ๋เบ๋ เอ๋"
"ฮ่าาาฮาาา พอแล้วนักรบยอมแล้ว"
ผมลดมือลงและยิ้มตาหยีให้พี่เขา 
 
..ผมไม่ได้หวังอะไรไปมากกว่ารอยยิ้มตรงหน้าเลย จริงๆนะ..
 
End Phoothawan said.
 
แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น