akikoneko17

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 59 ต่อหน้าลูก

ชื่อตอน : บทที่ 59 ต่อหน้าลูก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 73.5k

ความคิดเห็น : 108

ปรับปรุงล่าสุด : 26 มี.ค. 2559 22:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 59 ต่อหน้าลูก
แบบอักษร

 59

ต่อหน้าลูก

 

Writer

 

          “โทระครับ ตื่นได้แล้วลูก”

          เสียงเรียกของมารดาไม่ได้ทำให้เด็กที่หลับลึกนั้นตื่นนอน ไทกะยันตัวนั่งหลังตรง แฝดคนพี่จับตัวน้องชายเขย่า

          “โทระ ตื่น ตื่นเร็ว”

          “งื้อจานอน”

          การได้นอนบนหลังของเสือโคร่งตัวใหญ่ ทำให้เด็กน้อยไม่อยากจะลืมตา แฝดพี่ยู่ปาก มือเล็กจับไหล่เล็กของน้องชาย

          “โทระน้ำตก”

          ทันทีที่ได้ยินคำพูดสุดท้ายของพี่ชาย ใบหูเล็กก็ขยับ พร้อมกับการเด้งตัวลุกอย่างเร็ว แต่พลาดท่าไปหน่อยจึงทำให้

          ตุบ!

          โทระร่วงตกลงมากองกับพื้น ก้นกระแทกพื้นอย่างแรง โทระก้มหน้า แล้วค่อยๆเงยหน้า ปากเล็กเริ่มเบะออก

          “ฮือ แม่จ๋าฮือ”

          เด็กตัวน้อยแหกปากร้อง พยัคฆ์ย่อกายนั่งลง ไทกะขยับตัวลงจากหลังของเสือโคร่งตัวใหญ่ เขาเข้าไปหาโทระ

          “โทระอย่าร้อง”

          “ฮือ เจ็บก้น ฮือ ไทกะ โทระเจ็บ”

          “เจ็บมากไหมลูก”

          กรณัฐวางตะกร้าอาหาร แล้วเข้าไปหาลูกชายตัวเล็ก พยัคฆ์กลายร่างกลับมาเป็นมนุษย์ เด็กน้อยตัวเล็กร้องไห้งอแงเสียงดัง

          “แม่กวางจ๋า โทระเจ็บ”

          โทระพุ่งเข้าไปกอดมารดา ใบหน้าน่ารักซุกเข้าที่อกของร่างบาง กรณัฐเช็ดน้ำตาที่เอ่อคลอจนล้นออกมาที่หางตา

          “ไม่ร้องนะครับโทระ”

          “เดี๋ยวก็หายเจ็บโทระ”

          พยัคฆ์ลูบผมนิ่มของลูกชาย เด็กตัวน้อยเงยหน้ามองบิดาแล้วพยักหน้า

โทระยันกายลุกขึ้น พอเห็นน้ำตกตรงหน้า ความเจ็บปวดก็หายไปทันที โทระรีบวิ่งไปหาน้ำตก

          “พ่อเสือค้าบ แม่กวางค้าบ น้ำตก น้ำตก”

          ลูกชายคนเล็กชี้ไปยังเบื้องหน้า โทระหันมาฉีกยิ้มกว้างให้กับโทระและไทกะ ก่อนที่จะวิ่งกลับมาหาร่างบางและร่างสูง

          “จ้า จ้า เห็นแล้วจ้า”

          “แม่กวางค้าบ ไปเล่นน้ำตกกัน”

          ไทกะจับมือของมารดา ดึงกระชากให้ร่างบางเดินตาม กรณัฐเดินตามร่างน้อย ไทกะหันมามองบิดา

          “พ่อเสือค้าบ ไทกะอยากเล่นน้ำแล้ว”

          “ได้สิ งั้นถอดเสื้อแล้วลงน้ำกันเลย”

          “เย้!!

          เด็กทั้งสองกระโดดไปมาอย่างดีใจ มือเล็กพยายามดึงถอดเสื้อของตัวเอง กรณัฐเข้ามาช่วยลูกน้อยถอดเสื้อออก

          “พ่อเสือค้าบ โทระช่วย”

          พยัคฆ์ย่อกายต่ำลง ให้ลูกชายช่วยดึงเสื้อออก ไทกะหันไปมองมารดาที่ไม่ยอมถอดเสื้อ

          “แม่กวางไม่ถอดเสื้อเหรอค้าบ ไทกะช่วยถอด”

          “ไม่เป็นไรหรอกครับ แม่ลงไปทั้งแบบนี้ก็ได้”

          “ถอดเถอะกวาง”

          พยัคฆ์อมยิ้ม ทั้งพ่อทั้งลูกเดินตรงเข้าไปหาคนตัวเล็ก กรณัฐถอยกายจนหลังไปติดต้นไม้

          “แม่กวางจ๋า ให้ไทกะถอด”

          “โทระจะช่วย”

          “ฉันจะถอดให้หมดเลย”

          “คุณเสือ!

          พอเห็นสายตากรุ้มกริ่มของพยัคฆ์ ใบหน้าหวานก็แดงซ่านขึ้นมา คนตัวเล็กย่อกายต่ำลงอย่างเสียไม่ได้ ให้สามพ่อลูกเข้ามาปลดเปลื้องเสื้อของตน

          “ไปกันเถอะครับ”

          พอเห็นสายตาของสามีและลูกชายที่มองมา กรณัฐก็รู้สึกหนาวๆร้อนๆ  เพราะไม่ใช่เด็กตัวน้อยที่จับจ้องที่ยอดอกของเขา แต่ผู้เป็นสามีก็จ้องกันตาไม่กระพริบ

          “ไปเล่นน้ำกันเถอะครับ ไทกะ โทระ”

          กรณัฐรีบจูงมือเด็กตัวเล็กให้เดินลงไปถึงสายธารที่เย็นฉ่ำ พยัคฆ์กระตุกยิ้มที่มุมปาก เดินตามคนรักและลูกชายลงไปในน้ำ

          “เย็นๆๆๆ”

          โทระสะบัดตัวไปมา เด็กน้อยยกมือลูบน้ำไปตามลำตัว โทระพุ่งตัวเข้าไปกอดมารดา ร่างบางลูบศีรษะเล็กของลูกชาย

          “อ่าไทกะ”

          กรณัฐอมยิ้มเมื่อเห็นไทกะกลายร่างเป็นลูกเสือตัวน้อยแล้วกำลังลอยคออยู่ใน

น้ำ พยัคฆ์อมยิ้ม ร่างสูงกลายร่างเป็นเสือโคร่งตัวใหญ่แล้วว่ายน้ำเข้ามาใกล้ร่างบางที่เอนหลังพิงโขดหินใหญ่

          สายน้ำเย็นฉ่ำไหลผ่านร่างกายขาวเนียน โทระเงยหน้ามองมารดา พอเห็นพี่ชายและบิดากลายร่างเป็นเสือโคร่ง โทระจึงกลายร่างบ้าง กรณัฐยิ้มออกมาอย่างมีความสุข

          ทั้งลูกชายและสามี กำลังอยู่ในร่างเสือโคร่ง เสือโคร่งตัวน้อยพุ่งเข้าไปเล่นกับเสือโคร่งตัวใหญ่

          ซ่า!

          สายน้ำเย็นฉ่ำถูกอุ้งมือใหญ่ของพยัคฆ์ตบลงบนผืนน้ำจนกระเซ็นสาดใส่ร่างบาง กรณัฐขยับกายเข้าไปหาเสือโคร่งหนุ่ม

          “แกล้งกันเหรอครับ”

          ร่างบางเข้าไปโอบกอดร่างใหญ่ เสือโคร่งตัวน้อยก็ว่ายเข้าไปหาพยัคฆ์และกรณัฐ พออยู่ในร่างเสือโคร่งก็เหมือนว่าเด็กทั้งสองจะสามารถขยับร่างกายในน้ำได้ เหมือนว่ายน้ำเป็น กรณัฐเองก็เป็นห่วงลูกชาย กลัวว่าเด็กทั้งสองจะจมน้ำ แต่ดูเหมือนทั้งไทกะและโทระต่างก็เกาะพยัคฆ์เอาไว้

          “ไทกะ โทระครับ หนูกลับมาเป็นร่างคนดีไหมลูก จะได้ยืนถึงพื้นด้วยไงครับ”

          คนเป็นแม่อดเป็นห่วงลูกชายไม่ได้ แต่เด็กน้อยดูเหมือนว่าจะไม่ยอมกลับร่าง ปล่อยร่างกายให้ลอยตามน้ำ ดีที่ตรงบริเวณที่พวกเขาอยู่นั้นสายน้ำไม่ได้ไหลเชี่ยว จึงเป็นบริเวณที่ดูปลอดภัย

          “ที่จริง ถ้าเดินขึ้นไปอีก จะเห็นน้ำตกที่สวยกว่านี้ แต่ก็เดินไกลหน่อย”

          พยัคฆ์เอ่ยขึ้น เด็กน้อยทั้งสองขยับขาหลังไปมาในน้ำ ไทกะเคลื่อนขาหน้าไปโอบกอดบิดา

          “จริงเหรอค้าบ ไทกะอยากเห็น”

          “อย่าเลยลูก เล่นตรงนี้ดีกว่านะครับ เดี๋ยวกว่าจะเดินลงมาจะเย็นเกินไป”

          กรณัฐเป็นห่วงความปลอดภัยของลูกชาย มือเล็กขยับไปจับเท้าหน้าทั้งสองของไทกะ เสือตัวน้อยลอยบนน้ำ ก่อนจะพยายามว่ายเข้ามาหาคนตัวเล็กตาม

สัญชาตญาณของสัตว์ป่า

          “ลูกเราว่ายน้ำได้เลยเหรอครับ?

          “อืม ฉันเอง ตอนเด็ก รู้ตัวก็ว่ายได้แล้วล่ะ”

          โทระปล่อยแขนออกจากบิดา เขาว่ายน้ำเล่น กรณัฐมองหางเล็กที่ส่ายสะบัด ก่อนที่โทระจะปีนป่ายขึ้นบนหลังของพยัคฆ์ แล้ววางหัวเล็กลงบนหัวของเสือโคร่งตัวใหญ่

          “แม่ค้าบโทระหิว”

          “หืมหิวเหรอครับ?

          ร่างบางก้มมองนาฬิกาข้อมือที่กันน้ำ เวลาบอกประมาณสิบเอ็ดโมงกว่า แต่เพราะโทระเป็นเด็กที่ทานเก่ง หิวง่าย เขาจึงไม่แปลกใจ เพราะเด็กน้อยก็บ่นมาตลอดทางว่าหิว ทั้งๆที่ได้ทานไปหลายรอบแล้ว

          “เดี๋ยวเล่นน้ำอีกนิด แล้วเราไปทานมื้อเที่ยงกันนะครับ”

          “แต่โทระอยากกินตอนนี้”

          โทระลงจากหลังของพยัคฆ์ เด็กน้อยว่ายเข้าไปหาร่างบาง กายเล็กที่พุ่งเข้ามาทำให้กรณัฐต้องยกมือขึ้นมาโอบกอดร่างของลูกชายทั้งสองที่เข้ามาคลอเคลียมารดาอย่างออดอ้อน

          จ๊วบ จ๊วบ

        กรณัฐสะดุ้งเฮือก เมื่อได้รับสัมผัสจากปากของเสือโคร่งตัวเล็ก เขาก้มลงมามองการกระทำของลูกชาย

        “แม่ค้าบนมไม่ไหลเลย”โทระเอ่ย

          “ทะ โทระ”

          ลูกชายคนเล็กของเขากำลังดูดดึงที่ยอดอก ร่างบางเผยอปากเพียงนิด แต่ก็ต้องสะดุ้งเฮือกอีกครั้งเมื่อยอดอกอีกข้างกำลังถูกดูดดึงไม่ต่างกัน

          “ยะ อย่าครับ ไทกะโทระ”

          ร่างบางเงยหน้ามองเสือโคร่งตัวใหญ่ เขาหวังว่าพยัคฆ์จะเข้ามาช่วย แต่ใบหน้าของเสือโคร่งกลับเข้ามาคลอเคลียซอกคอขาวเนียน ลิ้นสากลากเลียที่คอขาว ไล่ขึ้นไปยังริมฝีปากเล็ก

          “อะ อื้อ นมแม่ไม่ไหลแล้วล่ะครับ พอเถอะลูก”

          จ๊วบ จ๊วบ จ๊วบ

          เหมือนว่าไทกะและโทระจะยังไม่ยอมละความพยายาม เด็กทั้งสองยังพยายามดูดน้ำนมออกจากอกบางให้แรงขึ้น แต่ก็ไม่เป็นไปตามที่ใจต้องการ เพราะไม่ว่าดูดเท่าไหร่ น้ำนมก็ไม่ออกมาเสียที

          “คะ คุณเสือ อย่าสิครับ”

          ลิ้นสากของเสือตัวใหญ่ลากไล้มาเลียที่ใบหูเล็ก ก่อนที่พยัคฆ์จะกลายร่างกลับมาเป็นมนุษย์ แผงอกแกร่งเข้ามาแนบชิดที่ด้านข้างกายบาง ริมฝีปากร้อนผ่าวงับเม้มที่ติ่งหู

          “คะ คุณเสือ ลูกอยู่นะครับ อายลูกบ้าง”

          แทนที่จะฟังเสียงหวานที่แผ่วเบานั้น พยัคฆ์กลับเลือกทำตามใจตัวเอง เขาเลื่อนมือไปบีบขยำอกเล็ก เห็นใบหน้าน่ารักแดงระเรื่อด้วยความเขินอาย ก็ยิ่งกระตุ้นความต้องการของชายหนุ่ม

          จ๊วบ จ๊วบ

          เสียงเด็กตัวเล็กดูดนมภรรยา ก็ชวนให้พยัคฆ์หึงหวง แต่อีกอารมณ์หนึ่ง มันก็รู้สึกพึงพอใจกับภาพตรงหน้า ยอดอกของคนตัวเล็กกำลังถูกครอบครองด้วยริมฝีปากของเจ้าเสือโคร่งตัวน้อย

          ถ้าไม่ใช่ลูกชาย เขาคงจับหักคอไปแล้ว

          แม้จะดูดยอดอกเล็กมากเท่าไหร่ แต่ก็ไม่น้ำนมไหลออกมาให้ประทังความหิว

โทระก็ผละออกมาจากยอดอก ตามมาด้วยไทกะ

          “อ่าไทกะก็หิวเหรอครับ?

        “เปล่าค้าบ แต่ไทกะลองดูด เผื่อว่าข้างนี้จะไหลค้าบ”

          พยัคฆ์และเด็กทั้งสองมองยอดอกที่แดงช้ำเพราะแรงดูด ไทกะและโทระกลายร่างกลับมาเป็นมนุษย์ เด็กน้อยเข้าไปกอดของมารดา

          “แม่ค้าบ แม่เจ็บไหมค้าบ แดงเลย”

          “ไม่เจ็บครับ แค่นี้เอง”

          ร่างบางยกมือลูบศีรษะเล็ก แฝดทั้งสองคลี่ยิ้ม เมื่อมารดาไม่ได้เจ็บเพราะแรงดูดของเขา เด็กน้อยผละออกจากร่างบาง แล้วเริ่มเล่นน้ำกัน แต่ก็ไม่วายหันมามองพยัคฆ์

          “พ่อเสือค้าบ โทระอยากกินนมแม่กวาง”

          “อืมงั้นเดี๋ยวพ่อลองดูดให้ไหมครับ เผื่อว่าพ่อดูดแล้วน้ำนมจะไหลออกมา”

          เสียงทุ้มนั้นแฝงไปด้วยเลศนัย กรณัฐอึ้งไปกับสิ่งที่สามีพูด เขาถอยห่างหนี เพราะตอนนี้เขากำลังอยู่ต่อหน้าลูกชาย จะให้ร่างสูงมาดูดนมโชว์ลูกได้อย่างไรกัน

          “ดีค้าบ พ่อเสือดูดเลย”

          “ดูดเลยค้าบพ่อเสือ”

          “หึหึ”

          เสียงสนับสนุนของลูกชาย ทำให้กรณัฐเหงื่อตก ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามา ในขณะที่เด็กตัวน้อยเริ่มเล่นน้ำกันอย่างสนุกสนาน

          “มะ ไม่เอานะครับคุณเสือ”

          ร่างบางยกมือ พยายามปรามสามีไม่ให้เข้ามาใกล้ ร่างสูงจับมือเล็กทั้งสองมาจูบ แล้วจับมือบางให้อยู่ห่าง ไม่ให้มาปิดยอดอกเล็กที่น่าอร่อย พยัคฆ์เลียริมฝีปากตัวเองอย่างกระหาย ในขณะที่กรณัฐใจเริ่มไม่ดี

          “พ่อเสือจ๋า ดูดสักทีสิค้าบ”

          โทระเข้าหาสองพ่อแม่ที่ไม่ยอมดูดนมเพื่อดูว่าน้ำนมไหลหรือเปล่า ร่างบางหันไปมองลูกชาย พยัคฆ์ไม่รอช้า ก้มลงไปดูดยอดอกเล็กที่อยู่เบื้องหน้า

          “อะ อึก”

          ภายในโพรงปากร้อนที่ครอบครองยอดอก ลิ้นร้อนก็เลียตวัดย้ำๆไม่หยุด ฟันคมครูดไปกับผิวเนื้ออย่างแผ่วเบา ก่อนจะใช้ริมฝีปากดูดดึงอย่างหิวกระหาย

          “อื้อ”

          กรณัฐยกมือปิดปาก ดวงตาเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำ ในกายมันร้อนรุ่มแทบจะบ้า ยิ่งมีสายตาสองคู่ที่ไร้เดียงสาจ้องมองมา เขาก็ยิ่งรู้สึกอับอายจนแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนี

          “อืม

          “แม่ค้าบ ปิดปากทำไมค้าบ”

          ไทกะถามอย่างสงสัย เมื่อมารดาของเขาทั้งหลับตาแน่นและยังยกมือปิดปากอีกต่างหาก กายเล็กสั่นระริก ฝ่ามือของร้อนสามีลูบไล้ที่หน้าท้องบาง

          “คะ คุณเสือ พอเถอะครับ”

          คนตัวเล็กปรือตามอง ยกมือดันไหล่แกร่งให้ชายหนุ่มได้ถอยห่างจากร่างกายของเขา แม้สายน้ำที่ไหลผ่านร่างจะเย็นฉ่ำ แต่ความร้อนรุ่มที่ถูกจุดให้เกิดด้วยการกระทำของพยัคฆ์ก็ทำให้เขาแทบจะทนไม่ไหว

          “พ่อเสือค้าบ นมไหลไหมค้าบ”

          “พ่อเสือ แม่ไม่สบายเหรอค้าบ”

          “พะ พอครับ คุณเสือ”

          เสียงหวานแหบพร่า พยัคฆ์ดูดเม้มยอดอกอย่างเอร็ดอร่อย มืออีกข้างก็บีบขยี้ยอดอกเล็ก ใบหน้าหวานเบือนหนี ไม่อยากให้ลูกชายของเขาต้องมาเห็นภาพที่น่าอับอายแบบนี้

          “พ่อเสือค้าบ แม่กวางบอกให้พอ”

          ไทกะเอ่ยขึ้น เพราะมารดาบอกว่าให้พอ พยัคฆ์ยอมผละออกมาจากยอดอกเล็ก แล้วเลียริมฝีปากของตัวเอง กรณัฐใจเต้นแรง

          “นมไหลไหมค้าบ”

          “ไม่ไหลเลยครับโทระ”

          กรณัฐพรูลมหายใจออกมา พยายามเรียกสติของตัวเอง เพราะคิดว่าเหตุการณ์วาบหวามคงจะจบลงแล้ว

          “แต่ว่าพ่อยังไม่ได้ลองดูดอีกข้าง”

          ร่างบางเบิกตากว้างเมื่อได้ยินคำกล่าวของสามี ในขณะที่โทระฉีกยิ้มกว้าง แล้วเข้าไปเขย่าแขนของร่างสูง

          “งั้นพ่อเสือดูดอีกข้างสิค้าบ”

          “อะ เอ่อ  แม่ว่า มันคงไม่ไหลเหมือนกัน”

          “ต้องให้พ่อเสือดูด”

          แล้วทำไมลูกชายทั้งสองของเขาถึงได้มาสนับสนุนบิดาให้กระทำการลามกกับเขาได้ ร่างบางอยากจะขยับตัวหนี แต่ลูกชายทั้งสองก็มาจับแขนของเขากอดเอาไว้อย่างรักใคร่

          “อย่าหนีเลยกวางฉันแค่จะพิสูจน์ให้ลูกดู”

          คำพูดนั้นดูดี แต่สายตาที่หื่นกระหายของชายหนุ่ม มันบ่งบอกถึงเจตนารมณ์ที่ชัดเจน กายแกร่งพุ่งเข้าไปเลียยอดอกอีกข้างเบาๆ อย่างหยอกล้อลูกชายทั้งสองจ้องมองการกระทำของบิดาอย่างไม่กระพริบตา

          “พ่อเลียทำไมค้าบ”

          “ก็เผื่อเลียก่อนแล้วนมจะไหลไงครับ”

          “อ๋ออออ”

          เด็กทั้งสอง ผสานเสียงตอบรับ เหมือนจะเข้าใจบิดา แต่นั่นกลับทำให้กรณัฐหันไปมองค้อนใส่พยัคฆ์

          นี่โกหกลูกอีกแล้วคนเจ้าเล่ห์

        “อะ อึก”

          ร่างบางเม้มปากแน่น เมื่อพยัคฆ์เริ่มดูดเม้มยอดอกสวย แล้วดูดเลียอย่างจริงจัง ร่างสูงดูดซ้ำๆ ย้ำๆจนพอใจ มือหนาลูบไล้ไปตามผิวกายเนียน ยิ่งปลุกเร้าอารมณ์ของคนตัวเล็ก

          “พ่อเสือค้าบ ไหลไหม”

          “บอกมาสิค้าบ”

          เพราะความใจร้อน ทำให้เด็กน้อยเริ่มไม่อยากรอนานเหมือนตอนที่ร่างสูงดูดยอดอกเล็กในข้างแรก กรณัฐนึกขอบคุณลูกชายที่เอ่ยถามบิดา เพราะมันทำให้เขาหลุดพ้นจากการหยอกเย้าของสามีที่ไม่ดูสถานที่และเวลา

          “อ่า

          พยัคฆ์ยอมผละออกมาจากยอดอกสวย ชายหนุ่มมองหน้าคนรัก กรณัฐมองพยัคฆ์อย่างไม่ค่อยจะพอใจนัก

          “ไหลไหมค้าบ”

          “ไม่ไหลครับ”

          คำตอบของคนเป็นพ่อ ทำให้เด็กน้อยทั้งสองยู่ปากใส่ กรณัฐเข้าไปจับลูกชายให้ไปเล่นน้ำที่จุดอื่น เพราะตอนนี้เขากำลังเคืองคนตัวสูง ที่มาทำเรื่องลามกกับเขาต่อหน้าลูกชาย

          “ไปเล่นตรงนู้นกันเถอะครับ”

          คนตัวเล็กพาลูกชายไปเล่นน้ำอีกจุด ในที่ที่มีแผ่นหินขนาดใหญ่ และน้ำตกนั้นไหลลงมา

          “ระวังลื่นนะครับ ไทกะ โทระ”

        ร่างบางยืนมองเด็กทั้งสองที่กระโดดอยู่ใต้สายธารน้ำตกที่ไหลลงมาไม่แรงมากนัก เด็กน้อยหลับตาพริ้มรับสายน้ำ เพียงครู่ก็กลายร่างเป็นเสือโคร่งวิ่งเล่น ไล่จับกัน

          “ไทกะ โทระ อย่าวิ่งสิลูก เดี๋ยวลื่นล้ม”

          “อ่ากวาง

          กายแกร่งเข้ามาสวมกอดคนตัวเล็กจากด้านหลัง วางคางเกยเข้าที่ไหล่บาง กรณัฐไม่พูดอะไรกับสามี พอเห็นลูกชายหยุดวิ่งเล่นแล้วเปลี่ยนเป็นเล่นมวยปล้ำกันไปมา ร่างบางก็พอจะพรูลมหายใจออกมาอย่างโล่งอกได้บ้าง

          “กวางโกรธฉันเหรอ?

          “มันก็น่าโกรธไหมล่ะครับ คุณเสือทำเรื่องน่าอายกับผมต่อหน้าลูกได้ยังไง”

          เขาหันมามองหน้าพยัคฆ์ ร่างสูงก้มลงมาหอมแก้มนิ่มของภรรยา กระชับอ้อมกอด

          “อย่าโกรธเลยนะ”

          “ไม่โกรธได้ยังไงครับ ก็ดูคุณเสือทำสิ”

          “ก็มันน่ากิน ทีกวางยังให้ลูกกินตั้งนาน”

          คนขี้หวงเริ่มจะพูดเข้าข้างตัวเองบ้าง ร่างบางหันไปมองไทกะและโทระที่เล่นกันอยู่ใต้สายน้ำอย่างสนุกสนาน ดวงตาจับจ้องที่ลูกชายคอยระวังไม่ให้ทั้งสองได้รับอันตราย

          “ลูกยังเด็กนะครับ ทำอะไรก็ไร้เดียงสา แต่คุณเสือโตแล้ว ผมอายลูกนะครับ”

          “เอาเป็นว่าคราวหน้าฉันจะไม่ทำอีก กวางเลิกโกรธนะ”

          คนตัวเล็กยังคงทำหน้าง้ำงอ ร่างบางหันหน้าไปทางอื่น เขาพ่นลมหายใจออกมาเหมือนกับว่าไม่พอใจ แต่เพียงครู่เดียวใบหน้าหวานก็หันมามองคนรัก ทั้งคู่สบตากัน

          “อย่าทำอีกนะครับ ผมอาย”

          ริ้วแห่งความเขินอายเกิดขึ้นใบบนหน้าน่ารัก พยัคฆ์ก้มลงมาหอมแก้มนิ่ม แล้วเอ่ยเสียงทุ้มอย่างอ่อนโยน

          “ครับ”

          “อ่าไปหาลูกกันเถอะครับคุณเสือ”

          เขาเองก็เขินเวลาที่ร่างสูงพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนและถ้อยคำที่สุภาพแบบนี้

คนตัวเล็กจับวงแขนแกร่งให้คลายออก แล้วเดินไปหาเด็กทั้งสอง

          “แม่ค้าบ เล่นกัน เล่นกัน”

          เสือโคร่งตัวน้อยวิ่งวนไปรอบกายบาง กรณัฐหัวเราะอย่างมีความสุข เขาก้มลงไปอุ้มลูกชายมาหนึ่งตัว แล้วกดหอมแก้มเจ้าเสือโคร่งตัวน้อย

          “พ่อค้าบ”

          ไทกะวิ่งเข้าไปหาบิดา พยัคฆ์ย่อตัวลงมาอุ้มลูกชาย ไทกะเลียแก้มของบิดา พยัคฆ์หัวเราะออกมาอย่างมีความสุข

          “เดี๋ยวลงไปเล่นน้ำข้างล่างอีกแป๊บเดียว แล้วเราไปทานมื้อเที่ยงกันนะครับ”

          “ค้าบผม!

          เด็กทั้งสองตอบรับอย่างพอใจ กรณัฐและพยัคฆ์จึงพาลูกชายทั้งสองลงไปเล่นในสายน้ำอีกครั้ง

         

-------+++++-------

         

          หลังจากที่เล่นน้ำตกจนถึงเวลาที่กรณัฐกำหนดไว้ เขาก็พาลูกชายทั้งสองขึ้นมานั่งใต้ต้นไม้ที่มีกระเป๋าเสื้อผ้า

          “ไทกะอยากเล่นต่อ”

          “ไม่ได้แล้วนะครับ ถ้าเล่นมากกว่านี้ อาจจะไม่สบายได้นะครับ”

          ร่างบางก้มลงมาจูบหน้าผากของเด็กตัวเล็ก กรณัฐหันไปมองสามีที่กำลังอุ้มโทระวางลงบนพื้น

          “คุณเสือครับ ช่วยเปิดกระเป๋าเสื้อผ้าหน่อยสิครับ”

          “จ้า”

          พยัคฆ์ทำตามอย่างว่าง่าย เขาเปิดกระเป๋าหยิบชุดออกมาให้ลูกชายทั้งสอง

เปลี่ยนชุด พยัคฆ์และกรณัฐช่วยกันเปลี่ยนเสื้อผ้าให้กับลูกชายของพวกเขา

          “อ่าเสร็จแล้วครับ”

          คนตัวเล็กเอ่ยบอกพร้อมกับรอยยิ้ม เขามองลูกชายอย่างเอ็นดู โทระหมุนกายให้มารดาสำรวจความหล่อ

          “แม่กวางค้าบ โทระหิวแล้ว”

          “อ่างั้นเดี๋ยวแม่เอาอาหารออกมาให้หม่ำก่อนนะครับ”

          “กวางไปเปลี่ยนชุดเถอะ เดี๋ยวฉันเอาข้าวให้ลูกเอง”

          “ก็ได้ครับ”

          พยัคฆ์ส่งเสื้อผ้าให้กับร่างบาง กรณัฐรับมาแล้วเดินไปเปลี่ยนชุดอีกมุมหนึ่ง พยัคฆ์เปิดตะกร้าอาหารแล้วหยิบอาหารหลายอย่างที่เตรียมมา

          ชายหนุ่มหยิบผ้ามาปูรองนั่ง แล้ววางอาหารหลายอย่างลงบนผ้าปู เด็กน้อยนั่งลงบนผ้าแล้วนั่งรอมารดา

          “กินพร้อมแม่กวางค้าบ”

          เพียงไม่นานนัก ร่างบางก็เดินเข้ามาหาเด็กทั้งสอง แล้วนั่งลง

          “คุณเสือไปเปลี่ยนชุดสิครับ”

          “อืมงั้นรอแป๊บนึงนะ”

          เอ่ยจบ พยัคฆ์ก็ลุกไปหยิบชุดมาเปลี่ยน โทระนั่งจ้องอาหารที่อยู่เบื้องหน้า

          “ถ้าโทระหิวก็กินก่อนได้นะครับ”

          “รอพ่อเสือก่อน”ไทกะเอ่ย

          “พ่อเสือจ๋า เร็วๆ”

          แฝดคนน้องเร่งเร้า มือเล็กก็ยกลูบท้องของตัวเอง ร่างสูงเดินกลับมา เขาหย่อนกายนั่งลงใกล้กับโทระ ยกมือหนาลูบผมนิ่ม

          “หิวมากเลยเหรอโทระ?

          “ค้าบ หิวมากๆเลยค้าบ”

          “งั้นก็กินเยอะๆเลย”

          พยัคฆ์ก้มลงมาหอมแก้มโทระอย่างหมั่นเขี้ยว เด็กน้อยคลี่ยิ้มกว้าง เมื่อมารดาเริ่มตักไก่ย่างใส่จานของโทระ

          “ทานแล้วนะค้าบ”

          เด็กน้อยทั้งสองคลี่ยิ้มกว้าง ก่อนจะเริ่มลงมือทานมื้อกลางวันอย่างเอร็ดอร่อยและปิดท้ายด้วยของหวานนั่นก็คือเค้กกล้วยหอม

          “แม่ค้าบ นั่น….

          เสียงของโทระดังขึ้น เมื่อเห็นผีเสื้อสีฟ้าบินวนรอบตัวเขา กรณัฐหันไปมองสามีแล้วเอ่ยขึ้น

          “ผีเสื้อสวยจังเลยนะครับคุณเสือ”

          “อืม

          “ไทกะจะเอา”

          พอผีเสื้อบินหนีไป ร่างเล็กของไทกะก็วิ่งตาม ฝ่ายแฝดน้องเมื่อเห็นแฝดพี่วิ่งตามผีเสื้อเขาก็วิ่งตามบ้าง

          “โทระไปด้วย”

          แม้จะวิ่งไล่ตามผีเสื้อ แต่โทระก็ไม่วายจะกลับมาหยิบเค้กกล้วยหอมไปด้วย พร้อมกับการวิ่งไล่ตามผีเสื้อ

          “ไทกะ โทระ อย่าวิ่งไปไกลสิลูก”

          กรณัฐอดไม่ได้ที่จะยันกายลุกขึ้นแล้วรีบเดินตามเด็กน้อยทั้งสอง ไทกะวิ่งมาเรื่อยๆ เด็กน้อยยืนหมุนตัวไปมา ในขณะที่โทระเริ่มจุก จึงหยุดพัก แต่ทว่าเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นเมื่อมีลิงตัวเล็กปีนลงจากต้นไม้มาทางด้านหลังของโทระ แล้วแย่งเค้กกล้วยหอมไป

          “เค้กของโทระ!

          โทระหันขวับไปมองลิงตัวเล็กที่ฉกขนมของเขาไป ร่างเล็กวิ่งตามลิงตัวน้อยไปอีกทาง ในขณะที่ไทกะหยุดวิ่งแล้วเพราะว่าผีเสื้อบินหายไปไกลจนตามไม่ทัน

          “ไทกะ น้องล่ะครับ”กรณัฐถาม

          “ไม่รู้ค้าบ”

          “เอาเค้กคืนมาของโทระ! เค้กของโทระ!

          เสียงของลูกชายคนเล็ก ทำให้กรณัฐและพยัคฆ์หันไปมอง ร่างบางจูงมือไทกะให้ไปหาของโทระดวงตากลมเบิกกว้างเมื่อเห็นลูกชายกำลังปีนต้นไม้ไล่ตามลิงตัวเล็ก

          “เอาคืนมาน้าอ๊ากกกกก”

          “โทระ!!!”   

 

 100%

26/3/59

ขอบคุณทุกการติดตาม

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}