กินนมก่อนนะ

*เรื่องนี้จบแล้ว อยู่ในช่วงรีไรท์+เพิ่มเนื้อหา (เพราะไรท์พิมตกเยอะมาก~ ก็เลยแก้ไข) •ฝากเรื่องใหม่กำลังอัพ• 'Hi bit*h ขอแค่มีเธออยู่ตรงนี้' ด้วยนะคะ😘😘😘 (อ่าฟรีตั้งแต่ต้นจนจบ) ขอบคุณไลค์กับทุกคอมเม้นมากๆเลยนะคะ😙😚😍😍

ชื่อตอน : [5] G-sus & Melbee [Rewrite]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 49.5k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ส.ค. 2561 15:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
[5] G-sus & Melbee [Rewrite]
แบบอักษร

Chapter5


#

     "พะ... พี่จะ..จีชัส!"

     ใช่ค่ะ! เจ้าของรถคันนี้คือพี่จีชัส อีชั้นอยากหายไปจากตรงนี้มากๆ หื้ย! วันนี้ซวยมากจริงอะไรจริง!

     แค่เห็นใบหน้าเขาหัวใจดวงน้อยก็กระตุกวูบ!

     ฉันไม่ได้ไปตื๊อเขามากี่วันแล้วนะ?

     "หึ!"

     หึ? อะไรอีกอีพี่จี! เขาหึอีกแล้วอ่ะ

     โอ๊ย! อยากจะบ้าตายทำไมต้องเป็นคนที่ฉันไม่อยากเห็นหน้าด้วยนะ?

     ไม่มีเขาสักคนฉันก็อยู่ได้! แค่ขอเวลาทำใจ กับตัดใจหน่อยเถอะ! แล้วไม่ต้องเห็นใบหน้าหล่อๆของเขาทุกวัน เดี๋ยวฉันก็คงลืมเขาได้เอง

     แม้มันจะหน่วงๆ และรู้สึกว่างเปล่า...

     "จอดๆ เดี๋ยวฉันจะไปเอง ถ้ามันทำให้นายลำบากใจ" ฉันพูดขัดเขาขึ้นมา ด้วยความน้อยอกน้อยใจ

     ถ้าเขาไม่อยากรู้จักฉัน ถ้าเขาไม่อยากจะช่วยฉัน ฉันก็ควรตัดขาดจากเขาได้แล้ว!

     "ฉัน? นาย? หึ! อย่างที่พูดไว้ไม่มีผิด จอด?" ร่างสูงพูดออกมาอย่างเยาะๆ "อย่ามาทำเป็นเท่หน่อยเลย โดนยิงไม่ใช่ไง?" พลางเหยีดยิ้มอย่างสมเพชในสภาพของฉัน

     เมื่อก่อนฉันจะชอบเรียกเขาว่า พี่จี พี่จีชัส พี่จัส แถมยังชอบเรียกแทนตัวเองว่า เค้าอีกด้วย

     ซึ่งตอนนี้มันไม่จำเป็นแล้ว!

     "เรื่องของฉันน่า นายจะมาสนอะไรด้วย แค่นี้ฉันไม่ตายง่ายๆหรอก จอดรถเลยนะ" ฉันก็พูดปัดๆไป เขาไม่ได้เป็นห่วงฉันสักนิด ที่เขาพูดน่ะ มันเยาะเย้ยต่างหาก

     ฉันมันน่าสมเพชในสายตาเขา แต่ไหนแต่ไร...

     "ฉันจำเป็นต้องทำตามที่เธอพูด? ก็ไม่" เสียงเย็นชากวนประสาทของเขาตอบกลับคืนมา ทำให้ฉันขัดใจไม่น้อย

     ลืมไปเลยว่าตัวเองได้รับบาดเจ็บ คำพูดของเขา มันยังเจ็บกว่าสิ่งที่ฉันถูกยิงอีก

     ตอนแรกมันก็เจ็บนะ แต่พอเห็นหน้าเขานั่นแหละ... ทำไมไม่ปล่อยให้ฉันตายๆไปซะ! 

     "ชิ!!" ฉันสบออกมาอย่างขัดใจ ทำอะไรก็ไม่ได้ แผลก็ชาไปทั่วแขนแล้ว แถมเลือดยังไหลออกมาเปรอะเปื้อนเบาะรถเขาอีก

     เขาควรจอดรถ แล้วปล่อยให้ฉันลงที่ไหนสักที ทางที่ดีอย่าให้เขาต้องเกลียดฉันไปมากกว่านี้เลย...

     แค่นี้เขาก็เกลียดฉันแทบแย่

     "ไม่ต้องทำเป็นอวดเก่ง หน้าเธอมันฟ้องซะขนาดนั้น"

     จะเถียงเขาก็ไม่ได้ไง! ฉันเองก็เริ่มจะเสียเลือดมากจริงๆ อยากร้องไห้ซะมัด ทังแผล ทังคำพูดที่เขาเคยพูดที่ผับนั่น

     หึ! อย่าให้ต้องร้ายนะ แม่จะจับทำผัวเลยให้มันรู้ไป ถึงจะมีแฟนแล้วก็เถอะ!

     คิดถึงข้อนี้ ฉันก็เริ่มหน้าบึ้งตึงอีกครั้ง

     'เขาไม่เลือกแกยัยเมลบี!'

     คำนี้ฉันต้องท่องให้ขึ้นใจ อย่าร้องนะ เข้มแข็งไว้... ฉันจะเลิกยุ่งกับเขา...

     ฉันได้แต่นั่งเหม่อลอย หันหน้ามองนอกกระจกรถ มองดูข้างทางอย่างไม่สนใจคนด้านข้าง

     เขาไม่สนหัวเราอยู่แล้วยัยเมลบี...

     ไม่นานนักรถสุดหรูของเขา ก็เลี้ยวเข้ามาจอดในลานจอดรถ โรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่งที่ใกล้ที่สุด ฉันคิดว่าพี่เขาน่าจะมาหาเพื่อนที่นี่ หรือไม่ก็บอกสัญญาณให้ว่าเราต้องแยกทางกันตรงนี้

     ถ้าเขาไม่ได้มาหาเพื่อน แล้วเป็นฉันเองที่ต้องมาทำแผลล่ะ?

     "ไปก่อนนะคะ ขอบคุณค่ะ" ฉันรีบเอ่ยขอบคุณร่างสูงอีกครั้ง แล้วเปิดประตูลงจากรถจะเดินหนีทันที

     หมับ!

     "จะไปไหน" คนตัวสูงรีบเดินมาจับแขนฉันไว้ พลางเอ่ยถามฉัน

     คิดอีกแง่นึง เขาคงอาจจะพาฉันมาทำแผลจริงๆ

     "ปล่อยนะ!" ฉันจะถกแขนตัวเองคืนก็ทำไมได้ เขาเล่นจับแขนฉันซะแน่นมาก

     สายตาของฉันก็จ้องมองมือหนาที่ดึงแขนฉัน พลางเงยหน้าจ้องมองสายตาคมเข้มดุๆอย่างขอความช่วยเหลือ

     คือฉันไปทำแผลที่บ้านเอาก็ได้ แต่ถ้าทำแผลที่นี่คือมันต้องได้ยาเป็นถุงๆเลยไง

     ฉันไม่ชอบกินยาที่สุด!

     "อย่านะ" ฉันใช้สายตาอ้อนวอนเขา ทำตัวน่าสงสารให้เขาเห็นใจ พลางเอ่ยตัดความคิดเขา

     คะ... คงไม่... รอด

     หมับ!

     กรี๊ดดดดดดดดด!!!


     ในที่สุด ฉันก็ต้องได้เข้ามาในโรงพยาบาล เพื่อทำแผลห้ามเลือด ทังๆที่บอกกับเขาว่าไม่! ทำตัวลีบทำตัวน่าสงสารที่สุดก็ไม่รอด 

     ไม่พอ...ยังได้ยามาเป็นถุงๆเลยไง ไม่อยากกินอ่ะ ไม่ชอบมากๆ!

     ฉันพยายามแล้วนะ ที่จะเปิดประตูรถซิ่งหนีเร็วๆ แต่โดนเขาจับมือไว้ไม่พอ ยังถูกเขาแบกขึ้นบ่าอ่ะ ทังดิ้นทังทุบตี แต่ไม่ได้ผล!

     "ดะ...เดี๋ยวก่อนนะ ฉันไปจ่ายค่ายาก่อน" ฉันเอ่ยบอกร่างสูง เมื่อคิดอะไรได้ ค่าทำแผลกับค่ายายังไม่ได้จ่าย

     "จ่ายแล้ว"

     ห๊ะ!? 

     ตึกตัก... ตึกตัก...

     หัวใจของฉันเต้นรัวอย่างบ้าคลั่ง จะเต้นเร็วไปไหม? แค่คำพูดที่นิ่งเฉย แถมยังเย็นชาแบบนี้ว่ะ? เหมือนเขาเอาใจใส่ด้วยนะ 

     แต่เราแค่มโนค่ะ!

     "เท่าไหร่อ่ะ ฉันจะได้จ่ายให้ และค่าเสียเวลานายด้วย" ฉันพูดอย่างเก็บอาการเอาไว้ในใจ ทังๆที่อยากจะกระโดดกอดคอเขาเป็นเด็กๆ

     เราต้องเว้นระยะห่างเอาไว้...

     "เก็บไว้เองเถอะเงินสกปรกนั่นฉันไม่อยากได้ เงินฉันที่จ่ายไปเท่ากับว่า ทำบุญทำทานแล้วกัน และครั้งหน้าฉันหวังว่าจะไม่ซวยมาเจอเธออีกนะ!" คนตัวสูงร่ายยาว พลางทำเสียงดุดันใส่หน้า จนฉันหน้าเหวอไปอีกแล้ว

     อะไรๆที่เป็นฉันมันคงไม่ดีไปหมดสินะ...

     ทังๆที่ฉันไม่ได้เป็นแบบที่เขาพูด เงินทุกบาทที่ฉันหามาได้ เพราะขายเสื้อผ้าทังนั้น

     แรงง่ะ!! แง่~ พี่แกว่าฉันอ่ะ! ไอ้บ้าเอ๊ย! ไอ้ปากหมา ไอ้คนนิสัยไม่ดี! หมดกันความรู้สึกเมื่อกี้

     หัวใจฉันย่อยยับไปหมดเลย จากที่อยากกอดกลายเป็นไม่ จากที่จะยิ้มได้กลับกลายเป็นหุบยิ้มไปแล้ว

     1อาทิตย์ที่ผ่านมาก็ทำใจได้นิดหน่อยแล้วนะ แต่นี่คืออะไร? ยิ่งเห็นหน้ายิ่งมีความสุข ยิ่งอยากแกล้ง อยากอยู่ใกล้อ่ะ!

     ความรู้สึกของฉันมันตีกันไปหมดเลย...

     "ไปไม่ไป?" เหอะ! ยังมีหน้ามาชวนตามมารยาทอีก

     "ไม่อ่ะ... ขอบคุณมากค่ะ" ฉันเอ่ยบอกเสียงหง๋อย วันนี้ฉันขอบคุณเขาไปแล้วกี่ครั้งเนี่ย?

     "เออ! ก็ดีเหมือนกันจะได้หมดเวรตามกรรมสักที"

     "ค่ะ ขอบคุณจริงๆค่ะ" ฉันก้มหัวรับคำว่าอันรุนแรงของเขา

     ถ้าไม่มีฉันสักคน เขาคงไม่ต้องแสดงท่าทีแย่ๆ กับความรำคาญแบบนี้...

     ถ้าไม่มีฉัน... เชอะ! คิดเล็กคิดน้อยไปได้ยัยเมลบี

     แค่ผู้ชายคนเดียวที่ ตอนนี้เธอรักเอง รักจนไม่อยากมองคนอื่น...

     ความคิดนั้นต้องเปลี่ยนจริงๆแล้วล่ะ

     เรายืนคุยกันเสร็จ ก็ไม่มีพูดอะไรขึ้นมาอีก ฉันได้แต่เดินก้มหน้าตามแผ่นหลังกว้างออกมาหน้าโรงพยาบาล 

     ก่อนที่ร่างสูงจะเดินไปขึ้นรถ แล้วขับออกไปอย่างรวดเร็ว ไม่บอกลาฉันให้เสียน้ำลาย จนลับสายตากลม

     ฉันยังเป็นคนที่เขาไม่สนใจตลอดสามปีที่ผ่านมา...

     ส่วนฉันก็ยังเป็นฉัน ยัยเด็กขี้แย ยัยเด็กร่าน ยัยเด็กแรด ที่เขาเคยพูดให้จมดิน ไม่เคยเห็นหัวอกหัวใจฉัน มีแต่ช้ำเติมจนย่ำแย่ 

     แค่คิดขอบตาของฉันก็ร้อนขึ้นมาเสียดื้อๆ จนไม่อยากทนปล่อยให้มันไหลออกมาบดบังดวงตา ภาพข้างหน้าก็พร่ามัว

     ฉันมันก็ชอบคิดเล็กคิดน้อยแบบนี้แหละ น้อยเนื้อต่ำใจซะมัด

     ไม่เอาไม่ร้องสิเมลบีมันไม่ใช่แกเลยว่ะ!

     ฉันปาดน้ำตา ก่อนจะเดินออกมาหน้าโรงพยาบาลโบกแท็กซี่ เพื่อไปเอารถที่ฉันจอดไว้ในที่ๆฉันถูกยิง และเจอพี่จี

     ไอ้พี่จี ไอ้คนปากหมาไร้หัวใจ!!


*รีไรท์+เพิ่มเนื้อหา



ความคิดเห็น