Sawanya

ขอบพระคุณที่กรุณาติดตามผลงานของมดนะคะ

คนอย่างคุณใครจะรักเข้าไปลง!

ชื่อตอน : คนอย่างคุณใครจะรักเข้าไปลง!

คำค้น : เล่ห์เผด็จรัก , จอมรวินท์ , ปุริมปรัชญ์ , โรมานซ์ , 18

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 386

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ก.ค. 2563 12:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
คนอย่างคุณใครจะรักเข้าไปลง!
แบบอักษร

 

“วิน...ดี้!” ชายหนุ่มถึงกับเสียศูนย์เพราะไม่คาดคิดมาก่อนว่ากุลสตรีที่แสนอ่อนหวานอย่างเธอจะ ‘แทงเข่า’ ใส่เขาเข้าอย่างจัง แม้ว่าแรงอันน้อยนิดของเธอจะไม่ได้ทำให้เขาได้รับบาดเจ็บอะไร แต่ก็ทำให้จุกได้อยู่เหมือนกันโดยเฉพาะเมื่อเขาไม่ทันตั้งตัวแบบนี้

 

“มันเป็นอดีตไปแล้วค่ะ คุณพูดถูกว่าเราไม่ใช่เด็กๆ กันแล้ว ดังนั้นแทนที่จะมาคร่ำครวญหาอดีตก็ลืมๆ มันไปเสียบ้างเถอะนะคะ”

 

ลืมๆ มันไป? นี่เธอพูดบ้าอะไร? ทำเหมือนสิ่งที่เธอและเขามีร่วมกันมันไม่มีความหมายอะไรอย่างนั้นละ!

 

“คุณเปลี่ยนไปมากนะวินดี้ ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคุณกับสาวน้อยน่ารักที่ตอบตกลงแต่งงานกับผมเมื่อหกปีก่อนเป็นคนเดียวกัน”

 

“อย่าว่าแต่คุณเลยค่ะ ฉันก็ไม่อยากจะเชื่อเหมือนกันว่าตัวเองเคยทำอะไรโง่ๆ แบบนั้น”

 

“ช่างเถอะ! เรามาพูดกันด้วยเหตุผลแบบที่คนมีวุฒิภาวะควรทำดีกว่า” แม้จะขุ่นเคืองแค่ไหน เฮย์เดนก็ยังพยายามใจเย็นเพื่อเกลี้ยกล่อมให้เธอยอมทำตามที่เขาต้องการให้ได้

 

“ถ้าจะพูดถึงเหตุผล ฉันคิดว่าฉันควรไล่คุณออกไปตั้งแต่คุณพูด เรื่องไร้สาระอย่างการแต่งงานนั่นแล้วละค่ะ”

 

“นี่คุณนึกว่าผมอยากมาง้อคุณนักรึไงฮะ!”

 

เฮย์เดนก็ยังเป็นเฮย์เดน มหาเศรษฐีหนุ่มผู้หยิ่งทระนงและคิดว่าตนเองคือจุดศูนย์กลางของจักรวาลคนนั้นไม่เคยหายไปไหน เขาอาจจะพยายาม ‘อ่อนโยน’ กับเธอ แต่ก็ทำได้เพียงแค่ชั่วครู่ชั่วยาม เพราะพื้นนิสัยของเขาไม่ใช่คนที่จะยอมประนีประนอมกับใคร นักธุรกิจอย่างเขาถนัดที่จะใช้ทุกวิถีทางเพื่อบีบให้ได้ทุกสิ่งที่ตนต้องการมากกว่า เพียงแต่เขาลืมไปว่าเธอไม่ใช่ ‘คู่ค้า’ ของเขา แต่เป็น ‘อดีตภรรยา’ ที่เห็นเขาเป็น ‘อดีต’ ไปแล้ว จึงไม่คิดที่จะยอมลงให้เขาเช่นกัน!

 

“แล้วคุณยังจะอยู่ต่อทำไมล่ะคะ? เชิญเลยค่ะ ที่นี่ไม่ได้มีใครต้องการคุณเลย ฉันก็ไม่ได้อยากให้คุณง้อ ไม่ได้อยากเห็นหน้าคุณอีกครั้งด้วยซ้ำ!”

 

“โกหก! ปากคุณโกหกได้ แต่สายตาคุณบอกผมแล้วทุกอย่าง ผมรู้ว่าคุณยังรักผมอยู่ คุณหลอกผมไม่ได้หรอกวินดี้!” น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความมั่นใจของเขาทำให้เธอโมโหแทบบ้าจึงโพล่งออกมาอย่างดุดันชนิดที่แทบจะทำให้เขาหงายหลังล้มตึงไปเลย

 

“ยังรักคุณน่ะเหรอ? หึ! ความรู้สึกที่ฉันมีให้คุณตอนนี้น่ะถ้าจะให้อธิบายให้เข้าใจง่ายที่สุดก็คือต่อให้ไฟไหม้คุณทั้งร่างแล้วฉันถือน้ำอยู่ในมือ ฉันก็จะดื่มมันซะให้หมด ดีกว่าจะใช้มันดับไฟให้คุณ! เฮอะ! ไม่รู้ว่าไปเอาความมั่นใจมาจากไหน คนอย่างคุณใครจะรักเข้าไปลงหา!”

 

ชายหนุ่มขบกรามแน่นจนรู้สึกได้ถึงมุมปากที่เต้นริกๆ ด้วยความโกรธ และในขณะที่เฮย์เดนเกือบจะโมโหจนสะบัดหน้าจากเธอไป โชคก็ เข้าข้างเขาอีกครั้ง

 

“ใหม่!” เสียงอันแสนสดใสของเด็กน้อยดังขึ้นขัดจังหวะมวยคู่เอกที่เพิ่งผ่านขั้นตอนการไหว้ครูเสร็จ เตรียมจะขึ้นชกกันอย่างกะทันหัน นวินดาจึงหันขวับไปมองบุตรชายที่วิ่งตรงเข้ามาหาเธอด้วยความตกใจ

 

“เคย์! มาได้ยังไงลูก?”

 

เฮย์เดนซึ่งกำลังจะระเบิดอารมณ์หยุดชะงักไปก่อนจะมองเด็กชายตัวน้อยที่มีใบหน้าหล่อเหลาโดดเด่นอย่างหาตัวจับได้ยากอย่างตื่นตะลึง ไม่ต้องสงสัยอะไรเลย มันไม่มีทางเป็นอย่างอื่นไปได้ เพราะใบหน้าแบบนี้เป็นใบหน้าที่เขาเห็นในกระจกมาตลอดชีวิต...

 

บิงโก! เทวดาองค์น้อยนี่คือผลงานของเขากับนวินดาล้านเปอร์เซ็นต์!

 

ถึงจะตกใจจนเรียกได้ว่าอีกนิดเดียวก็คงเข้าขั้นช็อกจนต้องหามส่งโรงพยาบาล แต่ชายหนุ่มกลับไม่มีความคลางแคลงใจเลยแม้แต่นิดเดียวว่าเด็กน้อยผิวขาวผ่องตรงหน้านี้จะไม่ใช่ ‘ผลผลิต’ ของตนเอง เพราะดีเอ็นเอมันฟ้องอยู่บนใบหน้าแล้ว!

 

‘เคย์’ คือแบบจำลองของเขาไม่มีผิดเพี้ยน มีอย่างเดียวเท่านั้นที่เด็กชายดูคล้ายมารดาของตนเอง นั่นก็คือริมฝีปากรูปกระจับที่ดูจิ้มลิ้ม พริ้มเพรา นอกนั้นแล้วเรียกว่าบุตรชายของเขาถ่ายสำเนาออกมาจากเขา ได้อย่างไม่ขาดตกบกพร่องเลยละ!

 

“ทำไมใหม่ไม่ไปรับเคย์? ใหม่ผิดสัญญากับเคย์นี่นา”

 

นวินดามองบุตรชายซึ่งวิ่งเข้ามากอดเอวเธอแล้วบ่นกระเง้ากระงอดไม่หยุดอย่างกระอักกระอ่วนใจที่ลูกรักกลับมาถึงบ้านในเวลาที่เฮย์เดนยังอยู่

 

“หม่ามี้ติดธุระอยู่ แล้วนี่ป้ายาไปไหน? ทำไมปล่อยเคย์มาคนเดียวหือ?” ถามยังไม่ทันขาดคำ นวิยา พี่สาวของเธอก็วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาก่อนจะชะงักราวกับถูกสาปเมื่อเห็นร่างสูงใหญ่ซึ่งยืนเด่นเป็นสง่าอยู่ตรงกลางห้อง

 

“เอ่อ...โทษที...พี่วิ่งตามน้องเคย์ไม่ทันจริงๆ” นวิยารีบขออภัย น้องสาวที่ปล่อยให้หลานกลับมาที่บ้านทั้งๆ ที่รับปากไว้แล้วว่าจะช่วยดูแลให้ “มันฉุกละหุกมาก ไม่รู้น้องเคย์ไปทะเลาะกับน้องต้น เพื่อนน้องเก้าอีท่าไหนถึงได้ผลักน้องต้นเสียจนหกล้มหัวแตก นี่พี่วิทย์เขาต้องรีบพาน้องต้นไปส่งโรงพยาบาล พี่ก็เลยต้องพาน้องเคย์กลับมาบ้านก่อน ตอนแรกก็ว่าจะแวะมาดูก่อนแหละว่าเธอ...สะดวกหรือยัง แต่เผลอปล่อยมือน้องเคย์ตอนหันไปไขกุญแจบ้านแป๊บเดียว พ่อคุณก็วิ่งแจ้นมาหาเธอเสียแล้ว”

 

“ตายจริง! ทำไมเคย์ทำแบบนั้นล่ะลูก?”

 

เฮย์เดนซึ่งหกปีนี้ไม่ได้อยู่เปล่าๆ ปลี้ๆ แต่ศึกษาภาษาไทยมาเป็นอย่างดีมองดูบุตรชายของตนด้วยความภาคภูมิใจ เขากล้าเอาชื่อสกุล แฮมป์ตันเป็นเดิมพันเลยว่านี่เป็นเด็กชายที่สมบูรณ์แบบที่สุดในโลก! ลูกผู้ชายก็ต้องแบบนี้แหละ จะปล่อยให้คนอื่นมารังแกได้ยังไง!

 

ความรู้สึกตื้นตันใจที่ได้พบกับลูกชายซึ่งไม่เคยรู้เลยว่ามีตัวตน บนโลกใบนี้เป็นครั้งแรกท่วมท้นขึ้นมาในใจทำให้ขอบตาของชายหนุ่ม ร้อนผ่าว แต่เขาก็ต้องพยายามข่มกลั้นมันเอาไว้ มันคงไม่ใช่เรื่องดีแน่ที่จะให้ผู้กล้าตัวน้อยของเขาเห็นความอ่อนแอของพ่อตั้งแต่แรกพบ

 

“เอ่อ...แล้วนี่...” พอเห็นว่าหญิงสาวที่มีหน้าตาคล้ายคลึงกับนวินดาจนเดาได้ว่าน่าจะเป็นพี่สาวที่เธอเคยพูดถึงเมื่อตอนที่ทั้งคู่เพิ่งจะรู้จักกันใหม่ๆ ปรายตามองมาที่เขาเป็นเชิงถาม เฮย์เดนก็ปรี่เข้าไปเพื่อจะแนะนำตัวทันที แต่นวินดากลับถลาเข้ามาขวางไว้เสียก่อน

 

“ใช่ค่ะ คนนี้แหละ” เธอสรุปง่ายๆ ไม่สนใจชายหนุ่มที่ส่งเสียงฮึมฮัมในลำคออย่างไม่พอใจแต่อย่างใด นวิยาเองก็เข้าใจน้องสาวของตนเองดีจึงพยักหน้าเป็นเชิงรับทราบแล้วเอ่ยปากขอตัว เพราะยังมีธุระอีกมากมายที่ต้องไปจัดการเช่นกัน

 

“งั้นพี่ไปโรงพยาบาลก่อนนะใหม่ ป่านนี้คุณแม่น้องต้นคงรู้เรื่องแล้ว ให้พี่วิทย์ไปคนเดียว เดี๋ยวกลับมาต้องบ่นพี่แน่ พี่ไปช่วยเคลียร์ให้ก่อนดีกว่า แล้วถ้าใหม่จะฝากหลานไว้ที่บ้านพี่ค่อยโทรบอกอีกทีแล้วกันนะ อ้อ...แต่เดี๋ยวน้องหวานก็กลับแล้วละ ถ้าใหม่...ไม่สะดวก...จะฝากน้องเคย์ไว้กับ น้องหวานก่อนก็ได้”

 

“ค่ะพี่ยา ฝากขอโทษคุณแม่น้องต้นด้วยนะคะ แล้วใหม่จะแวะไปขอโทษด้วยตัวเองอีกครั้ง แล้วก็ต้องขอโทษพี่ยากับพี่วิทย์ด้วยนะคะที่น้องเคย์ทำให้พวกพี่ต้องเดือดร้อน” นวินดายกมือไหว้พี่สาวด้วยความรู้สึกผิด

 

“ไม่เป็นไรหรอกใหม่ เด็กๆ ก็แบบนี้แหละ เล่นกันก็มีทะเลาะกันบ้างเป็นธรรมดา พี่ไปก่อนนะ ป้าไปแล้วนะเคย์” นวิยาลูบศีรษะหลานชายที่ยกมือทำความเคารพเธออย่างนุ่มนวลด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรัก และเอ็นดูก่อนจะรีบไปสะสางและแสดงความรับผิดชอบ ‘ผลงาน’ ที่เด็กชายฝากไว้

 

“ไหนบอกแม่ซิว่าทำไมถึงได้ทำแบบนี้?” นวินดาหันมาไล่เบี้ยกับบุตรชายทันทีที่พี่สาวเดินออกจากห้องไป แต่เคย์เดนก็เป็นเหมือนทุกครั้งที่ทำผิด เด็กชายจะนิ่งเงียบจนเธอต้องถามซ้ำอีกครั้ง

ความคิดเห็น