sanitarybag

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : CRACK : ร้าว (2) | #7.2

คำค้น : yaoi conan

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.3k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 26 มี.ค. 2559 16:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
CRACK : ร้าว (2) | #7.2
แบบอักษร

ผมกับคิดไม่ได้คุยอะไรกันเท่าไหร่หลังจากนั้น.. 

 
 
ตอนทานอาหาร
 
"โหคุณยายครับ อาหารเย็นวันนี้อร่อยกว่าทุกวันนะเนี่ย" 
"แหมคิดจังล่ะก็ ชมเก่งจริงๆเลยนะ.. ถ้าอร่อยก็กินเยอะล่ะ" 
คุณยายกับคิดสลับกันชมกันไปกันมาบนโต๊ะอาหาร ซึ่งปกติแล้วทุกมื้อหมอนี่จะชอบมาพยายามหาเรื่องแกล้งผม ไม่ก็ชวนผมคุยเป็นส่วนใหญ่ แต่ตั้งแต่เหตุการณ์เมื่อตอนนั้นที่เราตะโกนใส่กันในครัวหมอนี่ก็เปลี่ยนไปเลย วันนี้ทั้งวันคิดไม่ได้คุยอะไรกับผมเลยด้วยซ้ำ
"เอ่อ.. ผมอิ่มแล้วครับ" ผมค่อยๆพูดแทรกขึ้นมาระหว่างที่คุณยายกับคิดกำลังพูดคุยกันอย่างสนุกปาก
"เอ๋ แทบยังไม่ได้กินอะไรเลยนี่น่าชินอิจิคุง" คุณยายหันมาถามผมด้วยความเป็นห่วงทันที คิดไม่ได้สนใจยังคงตั้งหน้าตั้งตากินอาหารบนโต๊ะต่อ
"ผม.. รู้สึกไม่ค่อยหิวน่ะครับฮ่าๆๆ ขอตัวขึ้นไปบนห้องก่อนนะครับ!" พูดเสร็จผมก็เดินพรวดพราดขึ้นห้องไปทันที ความรู้สึกแปลกๆกำลังเกาะกุมจิตใจผม รู้สึกเจ็บแปลกๆเหมือนกำลังจะหายใจไม่ออก..
 
 
ผมเดินประตูห้องเข้าไปสิ่งแรกที่ผมเจอในห้องทำให้ผมนึกถึงรัน ผู้หญิงที่ผมรักมาตลอด..
โทรศัพท์.. รันคงกำลังเป็นห่วงผมอยู่แน่ๆ ผมต้องโทรไปหาเธอ
 
 
ผมเดินเข้าไปยกหูโทรศัพท์ขึ้นกดเบอร์โทรศัพท์มือถือของรันที่ผมจำได้ขึ้นใจลงไปทีละตัว ถือสายรอให้เธอรับอยู่ได้ซักพัก
 
 
"ฮัลโหล.. สวัสดีค่ะ" 
เสียงรันยังคงสดใสเหมือนเดิม
"รัน.. " 
ตัดกับเสียงของผมตอนนี้ซะจริง
"ช... ชินอิจิ ชินอิจิหรอ!? .... / อะไรนะ! คุโด้คุงโทรมาหรอรัน!"
เสียงปลายสายผมดูตื่นเต้นมากๆ บวกกับเสียงของโซโนโกะที่ดังแทรกขึ้นมาทำผมอดยิ้มไม่ได้
"รัน.. คือ... " 
ก่อนที่ผมจะพูดอะไรไปมากกว่านี้ รันก็พูดแทรกขึ้นมา
"นายหายไปไหนมา! ฉันติดต่อนายไม่ได้เลย! ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันจะติดต่อนายยังไง ชินอิจิ.. ฉ.. ฉันเป็นห่วงนายแทบจะเป็น.. บ้าอยู่่แล้ว.." 
 
 
แล้วรันก็ร้องไห้ออกมา...
ผมพูดอะไรไม่ออกเลยซักอย่าง ได้แต่ยืนฟังเธอร้องไห้ออกมาแบบนั้น ทำไม่ได้แม้กระทั่งเข้าไปกอด
ได้แต่ยืนเป็นใบ้ ฟังเธอร้องไห้เหมือนกำลังจะขาดใจ
 
 
หลังจากที่ผมวางสายจากรัน ผมก็มานั่งคิดเรื่องที่ทำให้ผมมาที่นี่ ก่อนหน้านี้ก่อนที่จะวางสายผมพยายามหาเรื่องมาอธิบายให้รันฟังและสัญญากับเธอว่าจะโทรไปหาบ่อยๆ ปากรันก็บอกว่าเข้าใจแต่น้ำเสียงเธอดูขัดกับมันมากๆเลย 
 
 
ผมเกิดอยากถอนตัวจากเรื่องนี้มาซะดื้อๆ
แต่พอนึกถึงคุณยาย และคุณหนูไดอาน่าที่ขังตัวเองอยู่บนห้องใต้หลังคาขึ้นมา
ถ้าไม่ใช่ผมช่วยแล้วใครจะช่วยพวกเขา
รวมทั้ง.. คิด
 
 
แอ๊ดด.......
 
เสียงประตูห้องถูกเปิดขึ้น ผมหันไปมองคนที่กำลังเปิดมันออก
คิดนั่นเอง
 
 
หมอนั่นเดินเข้ามาถอดเสื้อผ้าออกแล้วคว้าผ้าเช็ดตัวเดินเข้าห้องน้ำไป ผมเบนสายตากลับมาที่สมุดโน้ตบนเตียงพยายามที่จะไม่สนใจหมอนั่น ถึงจะรู้สึกอึดอัดไปหน่อยก็เถอะ
 
 
ไม่สิ ผมควรจะรู้สึกดีที่ไม่มีหมอนั่นมาคอยกวนให้รู้สึกรำคาญ
แต่ทำไมมันถึงเจ็บที่ใจแบบนี้นะ
 
 
ผมนั่งเขียนนู่นเขียนนี่อยู่ได้ซักพักก็เริ่มง่วงขึ้นมา เป็นเวลากับที่คิดเดินออกมาจากห้องน้ำพอดี ผมเลยลองชวนหมอนั่นคุยดู
 
 
"เฮ้คิด น้ำเย็นรึเปล่า ฉันรู้สึกเหมือนไม่ค่อยจะสบา-- "
"ไม่เย็น"
ผมโดนพูดขัดขึ้นมาอีกแล้ว -_-;
"อ.. อ้อ"
โอเค ไม่ชวนคุยแล้วก็ได้เฟ้ย
 
ผมลุกขึ้นไปคว้าผ้าเช็ดตัวเข้าห้องน้ำบ้าง สวนทางกับคิดที่จะเดินเอาผ้าไปตากที่ระเบียงพอดี
หมอนั่นคว้าแขนผมเอาไว้ 
แล้วจู่ๆใจผมก็เต้นขึ้นมา.. 
 
 
"อ.. อะไรของนายอีกหา -_-; " ผมหันไปมองเจ้าหมอนั่นแล้วสะบัดแขนพยายามทำตัวเหมือนเดิม ทั้งๆที่ใจกำลังเต้นอยู่ขนาดนี้ -_-;;;;;;;
"ไม่สบายหรอ เป็นไร" คิดมองหน้าผมนิ่งๆ 
"เอ่อ.. หวัดธรรมดามั้ง รู้สึกเจ็บคอนิดหน่อยด้วย ปล่อยได้รึยังฉันจะไปอาบน้ำแล้ว -_-" 
 
 
คิดเอาหลังมือมาทาบหน้าผากผมเพื่อวัดไข้
และผมเดาว่าถ้าหน้าผมร้อนมากๆตอนนี้มันอาจจะไม่ใช่เพราะพิษไข้หรอก...
 
 
"เดี๋ยวฉันไปขอยาจากคุณยายมาให้นะ อาบน้ำเสร็จแล้วออกมากินล่ะ" 
พูดเสร็จคิดก็ผละตัวเดินออกไปทันที ผมมองตามแผ่นหลังของหมอนั่นอยู่ซักพักก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำไปด้วยท่าทีที่สับสนสุดๆ
 
 
อะไรวะเนี่ย =_=
 
เกิดอะไรขึ้นกับผม กับหมอนั่น
ทำไมพักนี้เจอแต่เรื่องที่ทำให้ไม่เข้าใจเนี่ย
 
 
หลังจากอาบน้ำเสร็จผมก็ออกมาเจอน้ำขวดนึงกับยาสองเม็ดบนหัวนอนผม 
ผมกับคิดที่หลับปุ๋ยไปแล้ว 
 
 
ผมเดินมานั่งกินยาแล้วลงไปนอนบนเตียง หันหน้าเข้าหาเตียงของคิดแล้วนอนมองหน้าเจ้าบ้านั่นอยู่แบบนั้น 
"เฮ้.. คิด ฉันรู้ว่านายยังไม่หลับ -_-; เอ่อ ที่ฉันตะโกนใส่นายไปตอนนั้น ฉันขอโทษทีนะ.. ฉันแค่ตกใจน่ะ เลยใสอารมณ์กับนายไ-- "
"คร่อกก........" 
 
 
นั่น มีเสียงกรนซะด้วย
 
 
"...... เลยใส่อารมณ์กับนายไป" ผมพูดต่อพยายามไม่สนใจอะไรหมอนั่น 
"อย่านิ่งใส่ฉันแบบนี้สิ ฉันต้องทำภารกิจบ้าๆนี่กับนายอยู่นะ... นาย... เอ่อ มาเป็นแบบนี้มันทำฉันทำตัวไม่ถูกนะคิด" 
"................................................................."
 
 
เฮ้อเอาเถอะ -_-; หรือจะหลับแล้วจริงๆ 
ผมถอดใจที่จะพูดกับเจ้านั่น แล้วนอนหันหลังใส่เจ้าหมอนั่นแทน 
ช่างเถอะ..... ผมไม่สนใจเจ้าหมอนั่นเท่าไหร่หรอก....
ไม่สนใจล่ะมั้ง 
 
 
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
THE END : CRACK : ร้าว (2) | #7.2
แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}