แทคฮยองจี
email-icon facebook-icon Twitter-icon Line-icon

ช่วยใจดีกับเราด้วยนะคะ

น่านฟ้าล่ารัก 16

ชื่อตอน : น่านฟ้าล่ารัก 16

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.8k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ก.ค. 2563 21:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
น่านฟ้าล่ารัก 16
แบบอักษร

เอ๊ก อี เอ๊กเอ๊กกกกกกก

เสียงไก่ขันรับตะวันดวงโตที่โผล่พ้นขอบฟ้าในยามเช้า ชาวบ้านระแวกนั้นต่างออกไปทำมาหากินเช่นเดียวกันกับผมที่ตื่นขึ้นมาแต่เช้าลงบ้านไปใส่บาตรกับแม่ที่หน้าบ้าน ส่วนคุณน่านฟ้าผมให้เขานอนพักไปเลยไม่อยากปลุกเพราะวันนี้จะต้องขับรถกลับแล้วกลัวเขาจะเพลียให้นอนพักเยอะดีกว่า ส่วนผมเดี๋ยวค่อยไปหลับบนรถได้ถ้าง่วง

เมื่อใส่บาตรแล้วก็เข้ามาในครัวช่วยแม่หยิบจับของเตรียมตั้งโต๊ะอาหารวันนี้แม่ผมทำข้าวต้มกุ้งมีเครื่องเคียงเป็นหัวไช่โป๊ผัดไข่ กับหมูหย็อง 

"ม๊าอยากกินกระเฉดผัดน้ำมันหอย"

"ไอ้หย๊า น้ำแล้งขนาดนี้จะเอากระเฉดมาจากไหน" แม่บ่นไปก็อุ่นข้าวต้มในหมอไปด้วย สงสัยวันนี้เจ้าสกายของผมได้กินข้าวสองชามแน่ 

"คุณตื่นแล้วหรอ" ผมทักคุณน่านฟ้าที่เดินผ่านประตูครัวไป เขาจึงเดินเข้ามายืนทำหน้างัวเงียพิงอยู่ที่กรอบประตู "หลับสบายไหมครับ"

"สบาย แล้วนี่กำลังทำอะไรกันอยู่ครับ"

"ม๊ากำลังทำข้าวต้มน่ะ เดี๋ยวคุณขึ้นปลุกลูกด้วยนะกินข้าวพร้อมกัน" ผมบอกเพราะตอนนี้เจ้าสกายก็ยังไม่ตื่นส่วนพ่อของผมออกไปเปิดร้านที่ตลาดตั้งแต่เช้าแล้ว

"เดี๋ยวพี่พาลูกอาบน้ำแล้วจะพาลงมา"

"ได้ครับ"

ผมกับแม่จัดโต๊ะอาหารเรียบร้อยก็พอดีกับคุณน่านฟ้าที่แต่งตัวเนียบผมเผ้าก็เซ็ตจนเป็นทรง แขนข้างหนึ่งอุ้มเจ้าอ้วนที่กอดคอไม่ยอมปล่อย ผมรีบเข้าไปรับลูกมานั่งที่เก้าอี้เด็กจัดการยกชามข้ามต้มอุ่นๆมาวางไว้ให่ตรงหน้า 

"กุ้งตัวหย๋ายยยยยย" สกายหัวเราะคิดคักยิ้มจนจาหยีเมื่อเป็นกุ้งของโปรด

"กินเยอะๆนะครับ"

เมื่อจัดการเจ้าอ้วนแล้วผมก็มานั่งกินของตัวเองบ้าง ผมเลือกที่จะตักกุ้งในชามตัเองเพิ่มให้เจ้าอ้วนอีก รายนั้นก็ดีใจใหญ่พูดจ้อไม่มีหยุด ระหว่างนั้นพวกก็คุยเรื่องที่ผมจะตกลงอยู่กินกันกับคุณน่านฟ้า ทีแรกก็คุยเรื่องการแต่งงานแต่สำหรับผมมันเกินจุดนั้นมาแล้วผมไม่ได้ซีเรีนสเรื่องนี้เพราะที่เป็นอยู่มันก็ดีมากๆ ดังนั้นข้อสรุปที่ได้คือจะไม่มีการแต่งงานเกิดขึ้น

"จะกลับกันเลยหรือเปล่า"

"กลับเลยครับ พรุ่งนี้ผมมีบินไปต่างปะรเทศด้วย"

"อ้าวงั้นหรอ"

"ครับ ยังไงผมฝากม๊าดูแลสกายด้วยนะครับ" 

“อ่า...ไม่ต้องห่วงๆ พวกลื้อกลับไปทำงานกันให้สบายใจ ถึงเวลาค่อยมารับอีกลับ” 

“ครับ ขอบคุณม๊ามากนะครับ” คุณน่านฟ้ายกมือไหว้แม่ผมแล้วหันไปคุยกับเจ้าอ้วนที่ยืนมิงเราทั้งสองคน “อยู่กับอาม่าอย่าซนมากนะลูก” 

“ค้าบบบ หนูสัญญาหนูจะไม่ซน” 

“ดีมาก” ผมเอ่ยชมและย่อตัวไปทำไฮไฟท์กับเจ้าอ้วน "หม่าม๊าต้องกลับแล้วนะสกายถ้าคิดถึงก็ให้อาม่าโทรหานะครับรู้ไหม"

"ค้าบ" สกายขานรับแล้วยิ้มกว้าง

เมื่อล่ำลากันแล้วผมกับคุณน่านฟ้าก็ออกเดินทางกลับมาทำงาน แม้ว่าใจจะกังวลที่ต้องไกลลูกแต่จะให้ทำยังไงได้ชีงิตมันมีเรื่องให้รับผิดชอบมากกว่าที่คิด

"คุณน่านแวะปั๊มข้างหน้าหน่อยครับ"

"เข้าห้องน้ำหรอ"

"ไม่ใช่ครับ อยากดื่มกาแฟน่ะ คุณเอาด้วยไหม" ผมถาม

"ก็ดีนะ พี่ฝากหนูไปซื้อแล้วกันพี่จะไปเข้าห้องน้ำสักหน่อย" คุณน่านฟ้าบอกและเลี้ยวเข้าไปจอดที่จอดรถที่ว่างอยู่ 

ผมแยกไปที่ร้านกาแฟซึ่งก็คนค่อนข้างเยอะพอสมควร ส่วนคุณน่านฟ้ารายนั้นไปเข้าห้องน้ำไม่รู้ว่าจะไปที่ไหนอีก ผมเข้าไปในร้านกาแฟสั่งเครื่องดื่มสองอย่าง คือ อเมริกาโนเย็น และอเมริกาโนร้อนของคุณน่านฟ้า แต่เพราะคนเยอะทำให้ในร้านไม่มีท่นั่งผมจึงเลือกมานั่งรอที่ข้างล่างของร้านแทน

"ได้หรือยัง" 

"ยังเลยครับ คนเยอะ"

คุณน่านฟ้านั่งลงข้างๆแล้วหยิบมือถือขึ้นมาเช็คงานบางอย่างระหว่างรอไปด้วย ส่วนผมก็แชทคุยกับเพื่อนร่วมงานไปด้วยที่เหมือนจะเอาข่าวเกี่ยวกับฝ่ายบุคคลที่มีปัญหากับวันลาของผม

"หิวไหม" คุณน่านฟ้าถาม

"หิวครับ เมื่อเช้ากินไม่อิ่มเท่าไหร่"

"งั้นพี่ซื้อข้าวให้แล้วกัน"

"ขอบคุณครับ"

คุณน่านฟ้าบอกและลุกแยกออกไปซื้อของกินที่ร้านสะดวกซื้อใกล้ๆส่วนผมก็นั่งแก่วรอเครื่อมดื่มต่อไป แต่ไม่นานก็มีพนักงานหนุ่มหน้าตาดีถือลงมาส่งให้ที่โต๊ะ

"ขอพี่ใช่ไหมครับ"

"ครับ ขอบคุณเรามานะ" ผมรับมาแล้วยิ้มให้ตามมารยาท

"แสงป่ะ"

เสียงเข้มๆของคุณน่านฟ้าทำให้ผมหันกลับไปมองพบว่าเขากำลังมองมาที่ผมกับเด็กคนนี้ จ้องเขม็งและสาวเท้ายาวๆเดินมาหาอย่างรวดเร็ว ผมยิ้มอ่อนพยักหน้าและเดินไปหาเพื่อไปที่รถของเราซึ่งจอดอยู่ห่างไปเพียงนิดเดียวเท่านั้น

"นี่กาแฟร้อนครับ"

"ขอบใจ" คุณน่านฟ้าไม่ได้ตอบ แต่ผมก็พอจะมองออกแหละว่าเขาเคืองๆผม 

"จริงๆน้องเขาก็แค่เอากาแฟมาให้ไม่ได้คุยอะไรกันเลย" 

"แน่นะ"

"แน่สิครับ ก็ผมมีสามีแล้ว แถมสามียังขี้หึงสุดๆ" ผมแกล้งพูดแย่ 

"รู้ว่าหึงก็ชอบทำให้หึง"

"มีภรรยาหน้าตาดีก็ต้องทำใจหน่อยนะครับ" 

เอาเถอะอยากหึงเท่าไหร่ก็หึงเลย เพราะรู้สึกดีมากๆที่รู้ว่าเขาหึงผมจะเรื่องไม่เป็นเรื่องพวกนี้ แต่ถ้าเกินไปก็คงต้องเตือนกันบ้างแต่อันนี้กำลังน่ารักหรือว่าผมจะให้รางวัลเขาดีนะที่เขาแสงดออกว่าหึงผมมากขนาดนี้ 

ตลอดทางที่กลับกรุงเทพฯผมกับคุณน่านฟ้าก็มีแวะเข้าห้องน้ำบ้างจนเรามาถึงบ้านในช่วงเกือบเย็น แม่บ้านตั้งโต๊ะอาหารพอดี คุณพ่อก็รอพวกเราทั้งสองคนอยู่ระหว่างทานก็คุยเรื่องที่คุณน่านฟ้ากลับไปขอขมาพ่อแม่ผมว่าราบรื่นดีหรือไม่ทั้งยังคุยเรื่องการแต่งงานว่าทางพ่อแม่ของผมนั้นพวกท่านว่าอย่างไร

"ม๊าตามใจพวกเราครับ"

"แล้วทั้งสองคนว่ายังไง" 

"ผมคิดเหมือนน้องนะครับ ไม่แต่ง" คุณน่านฟ้าตอบแล้วหันมายิ้มให้ผม "สิ้นเปลืองครับ เอาเงินไว้เลี้ยงลูกดีกว่า" คุณน่านฟ้าตอบแล้วหันมาหัวเราะกับผม

"ตามใจพวกแกเลยพ่อไม่ขัดข้อง"

"ขอบคุณครับ"

เมื่อรับประทานมื้อเย็นแล้วก็แยกย้ายกันไปพักผมขึ้นไปบนห้องเตรียมน้ำอุ่นใส่อ่างให้คุณน่านฟ้าได้แช่น้ำพักผ่อนคลายอาการเมื่อยหลังการเดินทาง 

"คุณครับ แช่น้ำกันเดี๋ยวผมนวดให้" ผมออกมาเรียกคุณน่านฟ้าที่เหมือนว่ากำลังนั่งดูเอกสารอะไรสักอย่างบนโต๊ะ เขาเงยหน้าขึ้นมามองเล็กน้อยก็กวักมือเรียกผมเข้าไป

แปะๆ

คุณน่านตบที่หน้าตักสองที ผมเม้มปากเล็กน้อยใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมา เขาก็คงจะรู้เลยเป็นฝ่ายดึงผมลงไปนั่งแล้วโอบรอบๆเอวไว้ไม่ยอมปล่อย

"ไปอาบน้ำครับ ดึกแล้ว"

"โอเคๆ"

ฮึบ!

คุณน่านฟ้าช้อนตัวผมขึ้นอุ้มเดินเข้าไปในห้องน้ำและวางลงที่เคาน์เตอร์ล้างหน้าเขาใช้แขนทั้งสองข้างกักตัวผมเอาไว้ไม่ให้ขยับไปไหน ผมจ้องหน้าเขากลับไปแทนที่จะหลบแต่คุณน่านฟ้ากลับยื่นหน้าเข้ามาเอาจมูกชนกับผม

"อาบด้วยกัน"

"ไม่เอา คุณอาบก่อนสิ" ผมผลักเขาออกห่างเล็กน้อย "เดี๋ยวผมจะได้นวดให้ไงครับ"

"โอเคๆ เดี๋ยวพี่เปลี่ยนชุดก่อน"

คุณน่านฟ้าเปลี่ยนชุดออกมาเป็นเพียงกางเกงบ๊อกเซอร์ตัวเดียวแล้วลงไปแช่ในอ่างผมก็ตามไปเพื่อช่วยนวดไหล่ให้เขาบีบไปบีบมาเขาก็เอามือมาจับมือผมไปหอมหลังมือเบาๆ

ตูม!

"คุณน่าน!!!" ผมโวยวายโดนคุณน่านดึงลงอ่างมาด้วยกัน เขาหัวเราะเสียงดังทั้งยังวิดน้ำใส่หน้าผมอีกนี่มันรังแกกันชัดๆเลย! ผมสู้กลับอย่างไม่ยอมแพ้ 

 

 

 

หลังจากพาเจ้าสกายไปส่งไว้กับพ่อแม่ที่ต่างจังหวัดทั้งผมและคุณน่านฟ้าก็ต่างทำงานกันหัวมหมุนนี่ก็ใกล้สิ้นเดือนแล้วผมต้องรีบเคลียร์งานเดือนสุดท้าย เนื่องจากก่อนหน้านั้นผมมีปัญหากับบุคคลเรื่องวันเลยสุดท้ายผมเองที่ทนความประสาทแดกของหัวหน้าฝ่ายบุคคลไม่ไหวเลยยื่นขอลาออก หลังจากวันศุกร์นี้ผมก็กลายเป็นคนตกงานเต็มตัว ส่วนที่ทำงานใหม่ผมยังไม่ได้หาเลย แต่พ่อคุณน่านฟ้าก็เปรยๆไว้ว่าให้มาทำงานด้วยกันที่บริษัทของท่าน

"ผมกลับบ้านไปอยู่กับลูกดีไหมเนี่ย" ผมบ่นตอนที่กำลังเก็บกวาดเอกสารของคุณน่านฟ้าลงกล่อง

"พี่ไม่ให้ไปหรอก"

"ก็ผมออกจากงานแล้วนี่ งานใหม่ก็ไม่ได้หาด้วย"

"อยู่บ้านไปก่อน" 

"คุณได้ไปทำงานทุกวันก็พูดได้สิครับ ผมน่ะถ้าอยู่บ้านผมต้องบ้าแน่ๆเลย" ผมเป็นพวกไม่ชอบอยู่เฉยๆเท่าไหร่ ถ้าออกมาอยู่บ้านเฉยๆคงได้เฉาตายแน่ๆ

"ขนาดนั้น หนูต้องรู้จักพักบ้างพี่เห็นเราทำโอทีแทบจะทุกวันเลยนะพักสักหน่อยค่อยไปทำงานก็ได้บ้านเราก็ไม่ได้ลำบากอะไรนี่"

"รู้ครับว่าคุณรวยมาก เลี้ยงผมได้ตลอดชีวิตแหละ"

"รู้แล้วก็ลองใช้ชีวิตแบบคนรวยสักเดือนสองเดือนสิ โอเคไหม" คุณน่านฟ้ายื่นข้อเสนอ

"ก็ได้ครับ แต่ถ้าผมจะกลับไปทำงานคุณอย่าห้ามผมนะ"

"ไม่ห้ามเลย"

.

.

.

จากการตัดสินใจแบบนั้นทำให้วันนี้ผมต้องมานั่งแก่วอยู่ที่บ้านเพราะทุกคนออกไปทำงานหมด เลือกผมเป็นคนว่างงานสุดท้ายก็เลยไปขลุกอยู่ในครัวกับพวกแม่บ้านช่วยเขาทำงานบ้านต่างๆแทน

"บ้ามีอะไรให้ผมทำอีกไหมครับ"

"ไม่มีเลยค่ะ"

"อ่า"

ผมเดินกลับมานั่งดูทีวีที่ห้องดูทีวีเมื่องานบ้านทำเรียบร้อยภายในเวลาไม่นาน ระหว่างนั้นก็นั่งเล่นมือถือไปด้วยหาอะไรอ่านไปเรื่อยจนไม่เจอกับกระทู้หนึ่งน่าสนใจ

'เทคนิจัดบ้านสไตล์มินิมอล'

หลังจากนั้นผมก็นั่ง่อ่านนั่งดูกระทู้นั้นทั้งวัน ทั้งตนไม้ ทั้งเฟอร์นิเจอร์น่าสนใจมากและโทนสีก็เข้าตาผมมากสุด อยากจัดห้องแบบนี้จังแต่คงอยากหน่อยเพราะมีเด็กด้วย

"ของว่างค่ะคุณแสง"

"ขอบคุณครับ" 

"ค๊า"

ผมรับถ้วยของหวานเย็นมากลิ่นนมแมวนี่หอมมาก เหมาะกับช่วงอากาศร้อนๆแบบนี้มากที่สุด ชีวิตช่วงว่างงานของผมมันก็มีเท่านี้จริงๆนะตอนเช้าตื่นมาทำงานกับพวกแม่บ้าน กลางวันดูทีวี กลางคืนก็ทำหน้าที่ดูแลสามี

"อันนี้ของฝากหนู พี่ซื้อมาฝาก"

"โห! ขอบคุณครับ" 

“ลองฉีดดูหน่อยสิว่าหอมไหม เข้ากับหนูหรือเปล่า” คุณน่านฟ้าบอกของที่เขาซื้อมาคือน้ำหอมจากปารีสเป็นของฝากที่ดีจริงๆ 

ผมลองฉีดน้ำหอมดูตามที่คุณน่านฟ้าบอก เขาก็ดึงผมเข้ามาหอมมาดมตามซอกคอและไหล่ลาด 

“หอม”

ฟอด

ฟอด 

“พอแล้วครับคุณ วันหลังผมจะไม่ฉีดน้ำหอมขวดนี้อีก” ผมบอกแล้วขยับออกจากอ้อมแขนของสามี 

“ทำไมเล่า” 

“ก็คุณลวนลามผมแบบนี้ไง” ผมหน้ามุ่ย แล้วเดินหนี “ไปกินข้าวเถอะครับผมทำให้ดีไหม” 

“ดี อยากกินฝีมือของหนุ” เขาบอกแล้วเดินเข้ามาโอบเอวกระชับเข้าข้างกายไม่ยอมปล่อย 

“ไข่เจียวนะครับ” 

คุณน่านฟ้าพยักหน้า ดังนั้นผมจึงเจียวไข่ให้เขาสักสองฟอง กลับมาถึงก็ดึกแล้วแถมไม่มีอะไรให้กินก็น่าสงสาร 

“ใส่ซอสเยอะๆนะ” 

“นี่ครับ ไข่เจียวร้อนๆส่วนซอสใส่เองเลยอยากเค็มเท่าไหร่ก็ใส่เลย” ผมบอกแล้วยิ้มกวนๆคุณน่านฟ้าจึงหยิกแก้มผมไปทีหนึ่ง 

“เออ แสงเหนืออยู่บ้านหนูทำอะไรบ้าง” 

“ทำความสะอาด ทำอาหาร รดน้ำต้นไม้ ดูทีวีครับ”

เราสองคนนั่งพูดคุยกันเรื่องทั่วไปรวมถึงเรื่องอนาคตของผมว่าจะทำงานหรืออยู่บ้านเลี้ยงลูกดี มันเป็นเรื่องที่ต้องคิดหลายๆรอบ ทบทวนให้ดีๆก่อนตัดสินใจและผมดีใจที่คุณน่านฟ้ามีส่วนช่วยคิดไม่ได้ให้ผมคิดเอาเองคนเดียว ผมเก็บจานข้าวที่เขากินหมดแล้วมาล้างทั้งยังไล่ให้กลับขึ้นไปชั้นบนอาบน้ำเตรียมเข้านอน เขาก็ดื้อไม่ยอมไป

"คุณกอดผมแบบนี้ผมก็ล้างไม่ถนัดนะ"

"ก็คิดถึงอยากกอด"

"เดี๋ยวไปกอดข้างบนบ้านก็ได้นี่ครับ" ผมแกะแขนแกร่งที่รัดเอวออก แต่เขาก็ยกมันขึ้นสอดเข้าใส่แขนของผมแล้วโอบเอวไว้ไม่ปล่อย

"แบบนี้ก็ล้างถนัดแล้ว"

ฟอด

"คุณนี่มัน ดื้อจริงๆเลย"

"หึ" เขาขำในลำคอแล้ววางคางลบนไหล่ผมเบาๆดูผมล้างจ้านกับแก้ว

แต่คุณน่านฟ้าเนี่ยอยู่นิ่งๆไม่ได้หรือไงนะทำไม่ชอบฟอดชอบกัดผมนักก็ไม่รู้ นี่ก็เอาจมูกมาถูๆที่เส้นสันคอกัลหลังใบหู เขาจะรู้ไหมว่าผมมือไม้อ่อนหมดแล้วโชคดีนะที่ล้างจานแล้วไม่อยากนั้นคงทำจานหล่นแน่

"อื้อ...อย่าสิ"

"ไม่ได้หรอ" 

"ไม่ได้ครับ เดี๋ยวมีคนเห็น" ผมขยับหันหน้ามาเผชิญกับเขาก็ถูกคนเจ้าเล่ห์ขโมยจูบไปเร็วๆ

"งั้นไปทำบนห้องก็ได้" 

เดี๋ยว!!!!! ทำอะไร!!!!

เขาไม่ได้ให้ความกระจ่างอะไรกับผมแล้ว พูดจบก็แบกผมพาดไหล่ขึ้นไปชั้นสองทันที ปล่อยก๊อนนนนนนน จะทำอะไรเนี่ย แล้วรู้ไหมว่าแบกแบบนี้เลือดมันลงหัว!!! ผมดิ้นให้เขาปล่อยแต่ก็ไม่มีประโยชน์เมื่อแขนหนาล๊อกตัวผมไว้แน่นทั้งยังใช้มืออีกข้างตีก้นผมอีก

"คุณจะทำอะไรเนี่ย"

"พี่จะไม่อ้อมค้อมนะ พี่อยากมีลูกอีกคน"

ผมอ้าปากหวอผมคนร่างสูงที่คร้อมตัวผมไว้บนเตียง แขนหนาทั้งสองข้างกักตัวผมไว้ ขาก้แทรกเข้ามาตรงกลางระหว่างขาของผมไม่ได้ขยับทำอะไรได้ 

"แต่เจ้าอ้วน"

"เจ้าอ้วนโตแล้ว ไม่อยากให้ห่างกันมาก" 

"ผมยังไม่พร้อมเลยอะ"

"ไว้หนูพร้อมก็ได้ แต่พี่ก็แก่ลงทุกวันกลัวเลี้ยงหนูกับลูกไม่ไหว" 

ผมถอนหายใจยกแขนขึ้นโอบรอบคอของเขาแล้วยิ้มส่งให้บางๆ คุณน่านฟ้าก็ยิ้มตอบกลับมาและก้มเอาจมูกมาชนกับจมูกของผม

"ถ้าคุณเลี้ยงไม่ไหวเดี๋ยวผมดูแลเอง"

"จริงนะ อยู่ดูแลพี่ไปจนแก่เลยนะ"

"อือ" ผมพูดแล้วยกหัวขึ้นไปจูบปากเขาเบาๆไม่ได้ลูกล้ำแต่อย่างไร แต่เหมือนคิดผิดเลย มือใหญ่ข้างหนึ่งกดศรีษะผมใบเขาบดริมฝีปากตอบกลับมา ขบเม้นกลีบปากล่างทั้งดูดทั้งตึง พยายมให้ผมเปิดปากมือก็บีบก็นวดตามท้ายทอยไปด้วยจนสุดท้ายยอมอ้าปากมห้เขาสอดลิ้นเข้าไปข้างใน คุณน่านฟ้าจูบเก่งมากจนผมตามไม่ทันรู้ตัวอีกทีก็ตอนที่เขาผละออกมาถึงได้หอบหายใจโกยอากาศเข้าปอด

"เรานอนกันเถอะ" เขาล้มตัวลงนอนข้างๆแล้วดึงผมเข้าไปกอด 

"รอก่อนนะ ผมสัญญาว่าผมพร้อมผมจะไม่ทำให้คุณผิดหวัง" ผมกอดตอบแล้วซุกหน้าลงกับอกของเขา

 

 

 

TBC

มากะสั้นเกินนนนนนนน ไม่รู้จะใส่อะไรไปดีแต่งเอ็นซีก็ดันมาเจอดราม่าไม่เรียลในทวิตก็เริ่มคิดว่าเราทำดีแล้วมั้ยวะ ต้องปรับอะไรอีก พอกลับมาต่อก็แบบเอาไงดีวะ สับสนมาก 55555 เราตัดเข้าโคมไฟไปเลยแล้วโผล่มามีเบบี๋เลยงี้ได้ป่าว??? TT ใจเราไม่นิ่งเลยทุกคนมันเดินเรื่องยากมากแต่พยายามเดินอยู่ค่ะ จะเอาให้จบ สู้ๆนะตัวกู 55555 

##คำผิดขอติดไว้ก่อนนะคะ รู้ตัวว่าพิมพ์ผิดเยอะมาก 5555

ความคิดเห็น