ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เปลี่ยนร่างพิเศษ 7 : สุดท้าย (จบ)

ชื่อตอน : เปลี่ยนร่างพิเศษ 7 : สุดท้าย (จบ)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 362

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ก.ค. 2563 16:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เปลี่ยนร่างพิเศษ 7 : สุดท้าย (จบ)
แบบอักษร

เปลี่ยนร่างพิเศษ 7 : สุดท้าย (จบ) 

4 ปีต่อมา 

(เดย์ พาร์ท) 

ปีนี้คนรักของผมเรียนจบแล้วครับ ผมจะอดเจอกับเขาที่มหา'ลัยแล้วแต่ก็ไม่เป็นไรหรอกนะครับเพราะเดี๋ยวผมก็ได้เจอกับเขาทุกวันแล้วเพราะเขากำลังจะแต่งงานกับผมอย่างไรล่ะครับ 

แต่ปีนี้ผมจะ40แล้วนี่ดิแก่ชะมัดเลยว่าไหมครับ ผมไม่รู้ว่าเอพริลของผมจะเปลี่ยนใจรึเปล่าและตอนนี้ผมก็กำลังมานั่งรอว่าที่เจ้าสาวของผมที่ร้านเค้กเหมือนเดิมแต่ที่ต่างออกไปคงเป็นว่าที่เจ้าสาวของผมกำลังยืนกับเด็กหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกัน 

ผมรู้สึกแย่นิดๆอ่ะนะเพราะผมก็แก่แล้วไม่ได้20กว่าๆเหมือนไอ้หนุ่มหน้าตาดีคนนั้น ผมเห็นมันมาที่ร้านทุกวันเลยล่ะครับแถมเวลามามันก็มาเฉพาะช่วงเวลาที่เอพริลของผมอยู่ร้าน  

แล้วตอนนี้ผมก็อยากกระทืบคนแล้วสิครับแต่แหมผมก็ไม่อยากจะเผยสันดานเก่าให้เอพริลเห็นซักเท่าไรหรอกนะครับ เพราะเดี๋ยวเอพริลเขาจะเกลียดผมซะเปล่าๆ ตอนนี้ที่ผมทำได้ก็แค่...เดินเข้าไปทักทายคนรักของผมเท่านั้น 

"โอมครับพี่ขอลาเต้ปั่นแก้วหนึ่งครับ" 

"เดินมาทำไมครับกลับไปนั่งที่ตัวเองเลยนะครับพี่เดย์!!"อ้าวชิบหายสิครับ อยู่ๆเอพริลก็มาทำหน้ายักษ์แถมเสียงแข็งใส่ผมซะงั้น 

"อุ๊ยคนหล่อ...สวัสดีครับ ผมชื่อแกรนนะครับไม่ทราบว่าถ้าผมจะขอไปนั่งด้วยจะเป็นอะไรไหมครับ" 

คดีพลิกซะแล้วครับ คนที่ไอ้เด็กแกรนสนใจไม่ใช่เอพริลของผมแต่เป็นผมเอง แถมตอนนี้เอพริลของผมก็กำลังหน้าแดงด้วยความโกรธซะด้วยถ้ามีมีดซักเล่มถือในมือผมว่าไอ้เด็กแกรนคงไม่เหลือซากแล้วล่ะครับ 

"ขอโทษนะครับผมไม่สะดวกให้ใครมานั่งด้วยน่ะครับ พอดีเมียผมเขาค่อนข้างขี้หวงน่ะครับถ้ายังไงคุณแกรนหาที่นั่งใหม่เองจะดีกว่านะครับ" 

"แหม ผมก็เห็นนั่งคนเดียวทุกวันนี่ครับไม่เห็นจะมีเมียที่ไหนเลย คุณไม่บอก แกรนไม่บอก เมียคุณจะรู้ได้ไงล่ะครับ"พายุทอร์นาโดกำลังจะกระหน่ำเข้าร้านแล้วครับ แม่งพูดให้ได้ยินกันระยะเผาขนเลยครับเป็นผมจะหนีให้ไกลเลยครับตอนนี้ แต่แล้วพายุก็ซัดเข้าร้านเรียบร้อยแล้วครับ 

"คนเขามารยาทดี อุตส่าห์ปฏิเสธตรงๆแล้วนายยังหน้าด้านไปขอนั่งกับเขาอีกหรอแกรน อีกอย่างถึงเมียเขาไม่ได้อยู่ตรงนี้นายก็ควรจะมีจิตสำนึกบ้างนะแกรน" 

"ร่ายยาวยังกับเป็นเมียเขาเลยนะโอม แล้วอีกอย่างถึงเขามีเมียเราก็อยากจะจีบเขาอยู่ดีเพราะเขาหล่อมาก นายน่ะอยู่กับกล้องกับหนังของนายต่อไปเถอะไม่ต้องมาสนใจเราหรอก ยังไงตอนนี้เราก็โสดจะจีบใครมันก็เรื่องของเรา" 

แบบนี้คงเรียกนิสัยไม่ดีไม่ได้แล้วครับต้องบอกว่ามันเป็นสันดานชอบแย่งแฟนชาวบ้านแล้วครับแบบนี้ และคนประเภทนี้ผมก็ไม่ชอบเอามากๆเลยด้วย 

"ฉันก็เพิ่งรู้ว่านะว่าพ่อแม่เธอเขาสอนเธอได้แแย่มากขนาดนี้น่ะแกรน"พี่พรีนเดินออกมาจากครัวด้วยใบหน้าบึ้งตึงจนคุณโชที่ออกมาจากครัวพร้อมกันต้องจับแขนของพี่พรีนเอาไว้เพราะกลัวว่าพี่พรีนจะมาข่วนหน้าเด็กแกรนเอาสิครับ 

"สวัสดีครับอาโช วันนี้เมียของอาก็ยังปากร้ายเหมือนเดิมเลยนะครับ อ่อแล้วอีกอย่างพ่อแม่ผมไม่เคยสั่งสอนอะไรผมหรอกครับเพราะเขาไม่มีเวลาว่างมานั่งสอนผมหรอกเดี๋ยวหุ้นของพวกเขามันจะตกหมด แล้วผมก็โตแล้วไม่ต้องให้ใครมานั่งสั่งสอนหรอกนะครับ" 

"แต่เราก็ไม่ควรมาทำเสียมารยาทในร้านของเมียอานะแกรน" 

"แหมผมก็ไม่ค่อยอยากจะมาร้านโลคลาสของเมียอาซักเท่าไรหรอกนะครับแต่บังเอิญที่นี่มีคนหล่อผมถึงได้มา แล้วก็อาโชครับยังไงก็ช่วยสอนเมียของอาหน่อยนะครับว่าอย่ามาเจ๋อกับคนอย่างผมถ้าไม่อยากให้ร้านนี้ถูกทุบทิ้งแล้วสร้างเป็นอย่างอื่นแทน" 

เป็นเด็กที่ไม่มีความเคารพผู้ใหญ่เลยซักนิดครับ ไปอยู่ที่ไหนก็คงจะลำบากไม่น้อยเลย แล้วก็มีคนเข้าร้านมาใหม่ด้วยครับไม่ใช่ใครที่ไหนแต่เป็นพ่อตาอีกคนของผมเองแหละครับ ที่มายืนฟังนานแล้ว 

"ไอ้ตี๋กูแนะนำให้มึงเอาไอ้เด็กเชี้ยนี่ออกไปจากร้านเมียกูเดี๋ยวนี้ท่าจะดีนะ ไม่งั้นมันได้เป็นโสเภณีอยู่ชายแดนแน่ กล้าดียังไงมาร้านเมียกูแล้วยังมาด่าเมียกูเสียๆหายๆ แล้วกูบอกเลยว่าใครมาทุบร้านเมียกูทิ้งพวกมันได้หาบ้านอยู่ใหม่แน่กูจะเอาให้หุ้นตกล้มละลายหมดตัวจนต้องเอาลูกเชี้ยๆไปขายแดกแน่" 

อันนี้โหดจริงครับ โหดจนผมต้องเกรงใจอยู่หลายส่วนไม่งั้นได้ซี้แหงแก๋ก่อนได้เมียแน่นอนครับ ส่วนเด็กแกรนก็หน้าซีดตัวสั่นจนการ์ดชุดดำที่มากับเด็กแกรนต้องรีบพาเด็กแกรนออกไปเลย ผมเลยตามออกไปเช่นกัน 

"คุณแกรนครับผมว่าคนอย่างคุณควรปรับเปลี่ยนนิสัยใหม่นะครับ ส่วนเรื่องเมียผมนั้นโอมเขาคือคนที่ผมกำลังจะแต่งงานด้วยหากยังมาทำตัวถ่อยไร้สกุลแบบนั้นกับครอบครัวคนรักผมอีกอย่าหาว่าผมไม่เตือนนะครับ"หน้าซีดยิ่งกว่าก็กระดาษก็หน้าไอ้เด็กแกรนนี่แหละครับ  

ผมก็โหดได้ครับแต่แค่ผมไม่ทำเท่านั้นเองเพราะผมน่ะอยากให้เอพริลเขาเห็นแต่ด้านดีๆของผม ส่วนด้านความชั่วน่ะให้คนอื่นมันเห็นไปเถอะหึหึ 

"ไปคุยอะไรกับแกรนมาครับเดย์ทำไมสีหน้าแกรนดูไม่ดีเลย" 

"ก็เปล่าหรอกครับโอม เดย์ก็แค่ไปบอกว่าเมียของเดย์คือใครเท่านั้นเองครับ" 

"แหวะ เลี่ยนชิบหายเลยว่ะ ไปเลี่ยนกันไกลๆเลยไป อ่อไปญี่ปุ่นอย่าลืมซื้อถุงยางแบบบางมาให้กูด้วยนะเด็กเวร ถ้าไม่ได้มึงอย่าได้หวังจะแต่งกับลูกกูเลย พรีนคร้าบมิคอยากกินพรีนจังเลยเราไปในครัวกันเถอะนะครับ" 

เห็นไหมล่ะครับว่าคุณเมอริคเขาเถื่อนกับผมขนาดไหน แต่เมื่อกี้เขาบอกว่าอยากกินอะไรนะครับเหมือนผมฟังผิดไปรึเปล่าแต่ถ้าผมฟังผิดคงไม่ได้ยินเสียงครางเล็กๆของแม่ยายผมแน่นอน หึหึ 

"เดย์ได้เก็บกระเป๋ายังครับให้โอมไปช่วยไหมครับ"อ่อนี่เป็นอีกเรื่องที่ผมปวดตับแบบสุดๆเมื่อเอพริลของผมชอบอ่อยผมให้ตบะที่ผมบำเพ็ญเพียรมาแทบแตกอยู่ทุกวันเลยครับ คอยดูเถอะถึงเวลาของผมเมื่อไรผมจะเอาให้ครางจนหาทางกลับบ้านไม่ถูกเลย 

2วันต่อมา 

ตอนนี้ผมมาอยู่ที่สนานบินนาริตะประเทศญี่ปุ่นเป็นที่เรียบร้อยแล้วครับ และกำลังจะเดินทางไปที่พักที่เราจองกันเอาไว้ครับ  

จุดหมายปลายทางในการมาครั้งนี้เพื่อจะมาถ่ายภาพไปส่งงานให้อาจารย์ภาควิชาครับ ส่วนงานของผมที่ให้พวกนักศึกษาทำก็คืองานถ่ายทำหนังสั้นซึ่งทำเป็นกลุ่ม เอพริลของผมกับเพื่อนก็ทำเสร็จเรียบร้อยไปแล้วครับ 

ที่ผมมาได้ก็เพราะมันเป็นช่วงปิดเทอมแล้วครับไม่งั้นผมคงเสียดายแย่เลยครับที่ไม่ได้มาเที่ยวกับที่รักของผมเพราะอีกหน่อยก็คงจะงานยุ่งๆกันยิ่งกว่านี้ ทริปนี้เรามากันแค่2คืน3วันเท่านั้นครับ ฉะนั้นผมคงต้องรีบเก็บภาพความทรงจำเอาไว้ซะหน่อยแล้วครับ 

"เดย์ครับเราไปแช่ออนเซ็นกันเถอะครับ ผมจองห้องที่มีออนเซ็นส่วนตัวเอาไว้ เราไปดูกันเถอะครับผมจะไปถ่ายรูปเก็บเอาไว้ด้วย" 

"ครับเอพ เดี๋ยวเดย์จัดชุดเข้าตู้แปปนึงนะครับ เอพไปแช่น้ำรอเดย์ก่อนได้เลยครับ" 

ผ่านไปได้ 20 นาทีทุกอย่างก็เรียบร้อยผมเองก็เปลี่ยนชุดเป็นชุดยูกาตะที่ทางที่พักเขาให้มา พอใส่เสร็จผมก็เดินไปยังบ่ออนเซ็นที่ว่าและผมก็เห็นชุดยูกาตะอีกชุดถูกถอดอยู่หน้าทางเข้าบ่อออนเซ็น 

ผมบอกได้เลยว่าผมโคตรจะตื่นเต้นเพราะ4ปีที่ผ่านมาผมรักษาตบะตัวเองได้โคตรจะดีแต่ไม่รู้ทำไมตอนนี้ผมถึงคิดดีไม่ได้เลยล่ะครับ และยิ่งได้เข้ามาเจอภาพที่ชวนนกเขาขันอีกผมว่าตบะ4ปีของผมคงมลายหายไปก็วันนี้แหละครับ 

ภาพผิวขาวๆร่างกายชวนฝันเปียก ยิ่งพอแช่ในบ่อเซ็นจนตัวแดงมันยิ่งทำให้ผมอยากจะจับคนตรงหน้ากดลงเตียงจริงๆเลยครับ แต่ผมสัญญากับพี่พรีนไว้แล้วว่าจะไม่ชิงสุกก่อนห่ามฉะนั้นผมเลยจะออกมารอข้างนอกก่อนแต่คนที่กำลังแช่ตัวอยู่ดันหันมาเห็นผมพอดีนี่สิ 

"จะไปไหนล่ะครับเดย์ลงมาแช่ด้วยกันสิครับเดี๋ยวเอพจะนวดให้"โอ๊ย!!ไอ้เดย์ฝั่งชั่วร้ายมันกำลังจะทำให้ผมผิดสัญญากับพี่พรีนแล้วครับเพราะตรงหน้าของผมตอนนี้... 

"อมชมพู...อึก อะ แฮ่ม แค่กๆ เออ..เอพครับเดย์ว่าเดย์ไปรอข้างนอกดีกว่าเนอะเอพแช่ไปก่อนนะครับ"เหมือนความคิดชั่วร้ายของผมมันจะดังไปแล้วครับ ผมแทบจะไม่ไหวแล้ครับ เอพริลของผมช่างยั่วยวนยิ่งกว่านางเอกเอวีที่ผมเคยดูอีกครับ 

(โอม(เอพริล) พาร์ท) 

"มาแช่ด้วยกันเถอะนะเดย์ เราอุตส่าห์ได้มีเวลาอยู่ด้วยกันสองต่อสองแล้วนะ" 

ผมกำลังรู้สึกแย่อย่างมากเลยล่ะครับตอนนี้ดูเหมือนว่าผมจะยั่วยวนเดย์ไม่พอหรือว่าผมไม่มีเสน่ห์กันแน่นะ อ่อยไปเท่าไรเดย์ก็ไม่เคยล่วงเกินผมเลยซักนิด คบกันมา4ปีมากสุดก็แค่จูบแถมพอจะเลยเถิดเดย์ก็มักจะหนีผมตลอดเลย 

อุตส่าห์อ่อยแบบสุดๆแล้วนะเนี่ยแล้วไอ้ทริปญี่ปุ่นนี่มันก็แค่ข้ออ้างแหละครับ ไม่ได้มีงานอะไรหรอกครับผมก็แค่อยากมาเที่ยวกับคนรักของผม เพราะถ้าเที่ยวในไทย คุณป๊ากับคุณแด๊ดแสนขี้หวงเขาจะตามไปได้ทุกที่เลยไง 

แต่ถ้าต่างประเทศพี่พรีนเขาก็ยังพอห้ามสองพ่อของผมได้บ้างแล้วตอนนี้ผมก็เรียนจบแล้วด้วยอยากจะเสียตัวให้แฟนมันก็ไม่ผิดใช่ไหมล่ะครับ แต่เดย์ของผมนี่ดิเป็นคนหรือหินกันแน่ยั่วไปขนาดนี้ยังไม่หือไม่อือเลยครับ 

"เอพครับ เดย์ เดย์ขอตัวก่อนนะครับ"สุดท้ายก็นกอีกตามเคย ผมก็เลยนั่งแช่คนเดียวต่ออีกหน่อยผมก็ขึ้นเลยเพราะแช่ต่อไปก็ไม่มีประโยชน์ 

แต่พอผมเข้ามาในห้องเท่านั้นแหละ เสียงครางกระเซ่าแถมเสียงเรียกชื่อผมก้ดังออกมาเป็นระยะๆเลยด้วย อ่าไอ้ผมก็หลงนึกไปว่าตัวเองคงมีเสน่ห์ไม่พอแต่ที่ไหนได้ เดย์เขากำลังอดทนอยู่นี่เอง งั้นก็เสร็จโจรอย่างผมแล้วล่ะครับ 

"ทำอะไรอยู่หรอครับเดย์" 

"เอพ!! อ๊า!!ซี๊ด" 

"...!!!"เลอะ น้ำพุ่งมาเลอะชุดที่ผมใส่อยู่หมดเลยครับ ไอ้นั่นของเดย์ก็โคตรใหญ่เลยด้วย ผมชักอยากจะเปลี่ยนใจแล้วสิครับมันน่ากลัวเกินไปแล้ว 

"จะรีบไปไหนล่ะครับเอพ ว่าไงครับเอพตกใจอนาคอนด้าของเดย์หรอครับ อึก อ่า รู้ไหมว่าเดย์อดทนรอเอพเรียนจบมาอย่างทรมานขนาดไหน ต่อจากนี้เดย์จะไม่ทนแล้วนะครับ" 

พอจบคำพูดเดย์ก็เข้ามาอุ้มผมแล้วพาผมมาวางบนเตียงพร้อมกับคร่อมตัวของผมเอาไว้ บอกเลยว่าตอนนี้เดย์ดูโคตรจะคลูเลยครับออกแนวแบดๆต่างจากทุกครั้งที่เดย์จะอ่อนโยนกับผมมาตลอด นี่สินะตัวจริงของเดย์ที่ผมเฝ้ารอมานานว่าเขาจะเผยอีกด้านของเขาให้ผมได้รู้วันไหน 

"จะทานแล้วนะครับ หึหึ" 

ก็นั่นแหละครับ 2ชั่วโมงกับความกระหายหิวของเดย์เขาที่อัดอั้นมา4 ปีเต็มเขาสาดซัดทุกอย่างเข้ามาตัวผมหมดเลยครับ ถุงยางนี่เกลื่อนพื้นห้องเลยล่ะครับ สภาพผมเองก็ไม่ได้ต่างกันซักเท่าไหร่เละพอๆกับห้องเลยครับ 

"หิวไหมเอพ เดี๋ยวแช่น้ำเสร็จเดย์สั่งอาหารเข้ามาทานในห้องกันดีไหมครับ" 

ความดิบเถื่อนเมื่อกี้หายไปแล้วครับเหลือเพียงเดย์ที่อ่อนโยนกับผม แต่ไอ้ช่วงล่างที่ยังคาอยู่ข้างในตัวผมเนี่ยมันยังคงดุดันกับผมอยู่เลยครับไม่มีทีท่าว่าจะสงบลงเลยด้วย 

"ได้สิครับ เอพก็เริ่มหิวแล้วครับงั้นเราขึ้นกันเลยดีไหมครับ อึก อ่า" 

"หืม ทำเสียงแบบนี้อยากโดนจัดหนักอีกหรอครับเอพ"เดย์กระแทกเข้ามาโดนจุดอ่อนไหวของผมพอดีเลยครับเล่นเอาผมเสียวจนแทบเสร็จอีกรอบแล้วครับ 

"เดย์ครับ อ่า อ๊ะๆๆ อ่า อื้อ เสียวดีจัง"เชื่อไหมนาทีนี้ผมไม่อายแล้วครับ ผมนั่งขย่มแท่งเทียนเองแล้วล่ะครับ สรุปแล้วตลอดบ่ายตั้งแต่เรามาถึงผมกับเดย์ไม่ได้ออกไปไหนเลยครับจนตอนนี้ทุ่มหนึ่งแล้ว อาหารที่เดย์สั่งไปก็มาเสริฟเต็มโต๊ะเลยครับ 

แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น ประเด็นมันอยู่ตรงที่ว่าตอนนี้ไอ้อนาคอนด้าของเดย์มันยังคาอยู่ในตัวผมอยู่เลยมันทำให้ผมโคตรจะตื่นเต้นเลยครับแต่ก็ต้องเก็บอาการเอาไว้ไง จนเขาเสิร์ฟกันเสร็จผมก็ฟาดเเขนเดย์ไปหลายที่อยู่เหมือนกัน ส่วนเดย์ก็เอาแต่หัวเราะออกมาจนผมอดไม่ได้ก็ฟาดไปอีกหลายที 

พอวันต่อมาเดย์เขาก็พาผมที่เอวเคล็ด ก้นก็เจ็บไปที่แลนด์มาร์กที่คนเขาชอบมาถ่ายภาพเก็บบรรยากาศของภูเขาไฟฟูจิกัน ซึ่งได้มาเห็นของจริงแล้วผมก็ต้องร้องว้าวเลยเพราะมันสวยมากจริงๆครับ 

ผมถ่ายภาพได้เยอะพอสมควรเลยล่ะแล้วก็ได้ภาพคู่กับเดย์หลายภาพเช่นกันเอาไว้เป็นภาพพรีเวทของผมกับเดย์ตอนแต่งงานได้สบายๆเลยครับ แล้วผมกับเดย์ตะลอนเที่ยวกันไปตามจุดต่างๆจนมืดพวกผมก็มาที่โตเกียวทาวเวอร์ ต้องบอกเลยว่าแสงสีอย่างสวยเลยครับ 

แล้วการมาช่วงเดือนเมษาแบบนี้ยิ่งบรรยากาศดีเข้าไปอีกครับเพราะดอกซากุระกำลังบานกันเต็มที่เลยภาพที่ถ่ายออกมามันก็ยิ่งสวยไปอีก 

"เอพหิวน้ำไหมเดี๋ยวเดย์ไปซื้อน้ำมาให้นะรอเดย์อยู่ตรงนี้นะครับ" 

"ครับผมจะรอ" 

ผ่านไปครึ่งชั่วโมงแล้วครับเดย์ของผมก็ยังไม่มาเลยครับไม่รู้ว่าไปช่วยโรงงานเขาผลิตขวดน้ำรึไงนะถึงได้ช้าแบบนี้ ส่วนผมก็ยังคงถ่ายภาพรอไปเรื่อยๆจนมีคนสะกิดที่ด้านหลังผม 

พอผมหันมาก็เจอช่อกุหลาบแดงยักษ์อยู่ตรงหน้าของผม พอช่อกุหลาบที่ถูกชูมาทางผมลดลงก็ทำให้ผมได้เห็นเดย์ยืนถือช่อกุหลาบอยู่ 

"แต่งงานกับผมนะครับเอพริล"แหวนสีทองแบบเรียบง่ายถูกยื่นมาตรงหน้าของผมพร้อมกับเดย์ที่กำลังนั่งคุกเข่าขอผมแต่งงาน นาทีนี้ความเขินมันโจมตีผมแบบไม่ต้องนับแล้วครับ พร้อมพยานนับสิบที่กำลังยืนมองพวกผมอยู่ก็เพิ่มความเขินของผมได้เป็นอย่างดีเลยล่ะ แต่ผมก็ไม่รอให้เดย์รอนานหรอกนะครับเพราะคำตอบของผมก็เป็นที่แน่นอนอยู่แล้วว่า.... 

"ตกลงครับเดย์"เขินระดับสิบดีใจระดับร้อยแล้วครับตอนนี้เหมือนมีพลุกำลังพุ่งพ่านอยู่ในท้องของผมก็ไม่ปานเลยครับ 

พอสิ้นเสียงคำตกลงของผม เสียงพลุจริงๆก็ดังขึ้น พอผมเงยหน้าขึ้นไปมองบนฟ้าผมก็เห็นพลุรูปหัวใจมากมายอยู่บนนั้น เดย์เองก็เข้ามาโอบเอวผมพร้อมมองพลุไปด้วยกัน ผมคิดว่าการมาเที่ยวครั้งนี้ถือว่าคุ้มสุดๆไปเลยว่าไหมล่ะครับ 

>>>>>>>>>>>>>>>>>>Fin<<<<<<<<<<<<< 

ความคิดเห็น