Sawanya

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

การกลับมาตามคำทำนาย

ชื่อตอน : การกลับมาตามคำทำนาย

คำค้น : เล่ห์เผด็จรัก , จอมรวินท์ , ปุริมปรัชญ์ , โรมานซ์ , 18

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 423

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ก.ค. 2563 13:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
การกลับมาตามคำทำนาย
แบบอักษร

 

❤ ตอนที่ 2 ❤ 

 

You’re my walking nightmare 

 

การกลับมาตามคำทำนาย 

 

“มาแล้วค่ะๆ” นวินดาซึ่งกำลังแต่งตัวเพื่อไปรับบุตรชายที่โรงเรียนซึ่งอยู่ไม่ไกลจากบ้านนักคว้ายางรัดผมสีดำแบบเรียบขึ้นมา ก่อนจะรีบวิ่งออกไปยังหน้าประตูบ้านพร้อมกับพยายามรวบผมไปด้วย มือเล็กเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่ว แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นสบตากับผู้มาเยือน มือขาวนวลก็ชะงักกึกจนกระทั่งปล่อยเรือนผมยาวสลวยลงไปโดยไม่รู้ตัว เธอนิ่งงันไปครู่หนึ่งจนรู้สึกถึงสายตาอันร้อนแรงของเขาและนึกได้ขึ้นมาว่าตนเองยังไม่ได้สวมเสื้อคาร์ดิแกนจึงรีบลดมือลงทันที ชุดเดรสแขนกุดซึ่งปกติก็รู้สึกว่ามันดูมิดชิดดีกลับกลายเป็นอาภรณ์ที่เหมือนจะเปิดเผยมากเกินไปสักหน่อย หญิงสาวจึงยกมือขึ้นกอดอกไว้โดยอัตโนมัติ

 

“จะไม่เปิดประตูให้ผมหน่อยเหรอ?” ชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ ตามแบบฉบับของชายชาวอเมริกันถามด้วยน้ำเสียงปกติราวกับเขาเพิ่งจะกลับมาถึงบ้านของตนเอง ทั้งๆ ที่ความเป็นจริงเขาไม่ได้พบหน้าเธอมาตั้งแต่หกปีก่อนโน่นแล้ว

 

“คุณมาทำไมคะ?”

 

ให้ตายเถอะ! พระเจ้าช่างรักเขาจริงๆ! ผ่านไปเกือบหกปีแล้วแต่กาลเวลากลับไม่สามารถทำอะไรผู้ชายคนนี้ได้เลย ถ้าจะพูดกันตามตรงเขาดูหล่อเลิศมากกว่าเดิมด้วยซ้ำ! นี่สินะที่เขาบอกว่าโลกนี้ไม่มีความยุติธรรม!

 

“เราจะคุยกันตรงนี้เหรอ?”

 

ฟังดูเหมือนนั่นคือคำถาม แต่เธอรู้ดีว่าไม่ใช่ มันคือ ‘คำสั่ง’ โดยนัยว่าเธอควรจะเปิดประตูให้เขาเข้ามาในบ้านเสียที ซึ่งเป็นไปได้ว่าเขาคงลืมไปว่าตอนนี้เขาไม่ได้อยู่ในฐานะที่จะออกคำสั่งใดๆ กับเธอได้อีกต่อไปแล้ว!

 

“เราคงไม่มีอะไรต้องพูดกันมาก ฉันว่า...”

 

“เรามีอะไรต้องพูดกันเยอะเลยละ ซึ่งถ้าคุณจะรับโทรศัพท์เสียบ้าง ผมก็คงไม่ต้องถ่อมาถึงที่นี่หรอกนะ”

 

“คุณโทรหาฉัน?” หรือว่าหมายเลขส่วนตัวที่เธอไม่ได้รับสาย เมื่อคืนนี้คือเขา? “คุณมีเบอร์โทรฉันได้ยังไง?”

 

“มันก็ไม่ใช่ความลับระดับชาตินี่ สรุปว่าเราจะคุยกันแบบนี้ใช่ไหม? ผมว่าผมเห็นคุณป้าบ้านข้างๆ แอบมองพวกเราอยู่นะ...ตรงซุ้มดอกไม้ริมรั้วนั่นไง”

 

นวินดาหันขวับไปมองแล้วก็พบว่าหญิงสูงวัยซึ่งเป็นแม่บ้านประจำบ้านหลังถัดไปรีบหันไปอีกด้านแล้วทำทีเป็นรดน้ำต้นไม้อย่างขยันขันแข็งทันที แม้ว่าเธอจะเพิ่งย้ายมาอยู่บ้านข้างๆ บ้านพี่สาวได้ไม่นานนัก แต่ก็ทราบกิตติศัพท์ของคุณป้าแม่บ้านหลังถัดไปดี แน่นอนว่าฉายา ‘เจ้ากรมประชาสัมพันธ์’ ไม่ใช่เพียงแค่ตำแหน่งลอยๆ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องใดของใครในหมู่บ้าน จะเป็นลูกบ้านหน้าใหม่หน้าเก่า หรือแม้แต่เรื่องหมาแมวจรจัดที่ผ่านมาแค่ชั่วครั้งชั่วคราว คุณป้าคนนี้ก็รู้ลึก รู้ดี รู้จริงยิ่งกว่าเป็นพยาธิในท้องของเจ้าของเรื่องด้วยซ้ำ ที่สำคัญบุตรชายคนโตของเจ้าของบ้านยังเป็นเพื่อนร่วมชั้นเรียนของเคย์เดนด้วย หญิงสาวจึงไม่ค่อยสบายใจสักเท่าไรที่ต้องมา ยืนคุยกับ ‘อดีตสามี’ ภายใต้การจับตามองของ ‘นักข่าวชาวบ้าน’ แบบนี้ แต่ถึงอย่างไร เธอก็ไม่อยากให้เขาเข้ามาใกล้ชิดมากไปกว่านี้อยู่ดี

 

“ฉันไม่คิดว่าเรามีอะไรต้องพูดกันอีก แต่ถ้าคุณมี ก็รีบพูดมา เถอะค่ะ” เรื่องที่ควรจะคุยกันก็จบไปนานมากแล้ว ไม่มีประโยชน์ที่จะรื้อฟื้นมันขึ้นมาอีก สำหรับตอนนี้เธอนึกไม่ออกจริงๆ ว่าระหว่างเธอกับเขาจะมีเรื่องอะไรที่ต้องพูดกัน แม้แต่ความจำเป็นที่จะต้องพบกันยังไม่มีเลยด้วยมั้ง

 

“แน่นอนว่าผมมี และถ้ามันไม่ใช่เรื่องสำคัญจริงๆ คุณคิดว่าผมจะมาหาคุณทำไม?”

 

คำตอบอย่างไร้เยื่อใยของเขาทำให้เธอถึงกับสะอึกไป บาดแผลที่เหมือนว่าจะหายดีแล้วคล้ายกับถูกสะกิดจนปากแผลเปิดขึ้นมาอีกครั้ง แต่นวินดาก็ต้องพยายามควบคุมความรู้สึกของตนเองไว้เพื่อไม่ให้เขารู้ว่า ไม่ว่าเวลาจะผ่านพ้นไปนานแค่ไหน คำพูดเพียงไม่กี่คำของเขาก็ยังมีอิทธิพลต่อความรู้สึกของเธออยู่

 

“สรุปสั้นๆ ไม่ได้เหรอคะ?”

 

“มันไม่ใช่เรื่องที่จะสามารถสรุปสั้นๆ ได้ แต่ถ้าคุณยืนยันว่าจะคุยกันตรงนี้และไม่แคร์ว่าเรื่องที่คุยมันค่อนข้างที่จะ ‘ส่วนตัว’ ผมก็ไม่ขัดข้องหรอก”

 

อะไรบางอย่างในน้ำเสียงและแววตาของเขาทำให้เธอรู้สึกหนาวยะเยือกขึ้นมาทันที นี่คงไม่ใช่ว่าเขาเปลี่ยนใจเรื่องบุตรชายของทั้งคู่แล้ว และกลับมาเพื่อทวงสิทธิ์ในตัวเคย์เดนหรอกนะ! หางตาของนวินดาเหลือบไปเห็นเรือนผมสีดอกเลาผลุบๆ โผล่ๆ อยู่ตรงแนวรั้วอีกครั้งและคราวนี้ขยับเข้ามาใกล้กว่าเก่า เธอจึงตัดสินใจยอมเปิดประตูรั้วให้เขาเข้ามาในที่สุด

 

“ก็ได้! เชิญ!” หญิงสาวกัดฟันกรอดเมื่อเขาเดินผ่านหน้าเธอไปด้วยท่าทางราวกับพระราชาเสด็จผ่านหน้าบาทบริจาริกาของตนก็มิปาน เธอหงุดหงิดจนแทบอยากจะหาอะไรเขวี้ยงใส่เขา แต่ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากอดทน! ช่างมันเถอะ! ทนอีกนิด เดี๋ยวเสร็จธุระแล้วท่านประธานใหญ่ แห่งแฮมป์ตันกรุ๊ปก็คงจะไสหัวออกไปจากชีวิตเธอเองนั่นแหละ!

ความคิดเห็น