sanitarybag

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : CRACK : ร้าว (1) | #7.1

คำค้น : yaoi conan

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.7k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 25 มี.ค. 2559 15:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
CRACK : ร้าว (1) | #7.1
แบบอักษร

ผมตะโกนเค้นถามเจ้าหมอนั่นเรื่องเมื่อคืนก่อนอย่างเอาเป็นเอาตาย และเจ้าบ้านั่นก็ตะโกนปฎิเสธมาว่าไม่รู้ๆๆมาอย่างเอาเป็นเอาตายเช่นกัน ผมไม่เชื่อหรอกว่าเจ้าบ้านั่นจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เพราะเจ้าบ้านั่นไม่ได้เมา -_-

 
เราตะโกนด่ากันได้ซักพักผมก็ละสายตาจากเจ้าหมอนั่นมามองดอร์เชียนที่เดินลงมาคุยกับคุณยายด้วยสายตาที่ดูตื่นเต้นแปลกๆ ผมส่งเสียงชู่วใส่คิดเบาๆแล้วเงี่ยหูฟังว่าทั้งสองคนกำลังคุยอะไรกัน
 
"ผมว่าผมเห็นรอยยิ้มของคุณหนูด้วยครับ... "  ดอร์เชียนพูด
"เอ๋ แน่ใจนะว่าเธอไม่ได้มองผิดน่ะ.. " คุณยายเบิกตากว้างแบบประหลาดใจ 
"ผมแอบยืนมองอยู่ที่บันไดตอนคุณหนูเดินออกมาเอาอาหาร เธออมยิ้มเล็กน้อยตอนเห็นดอกไม้น่ะครับ" << ดอร์เชียน
 
 
และนั่นทำให้ผมกับคิดหันไปยิ้มให้กันแบบไม่ต้องนัดก่อนเลยทีเดียว
 
 
ผมตัดสินใจขึ้นไปหาคุณหนูไดอาน่าที่ห้องใต้หลังคาอีกครั้งและคิดว่าครั้งนี้จะต้องเข้าไปคุยกับเธอในห้องให้ได้ มันอาจจะมีอะไรในห้องที่คุณหนูเก็บไว้ หรืออาจจะได้รู้ถึงต้นเหตุของเรื่องนี้ก็ได้
ผมบอกดอร์เชียนว่าผมจะเป็นคนเอามื้อเย็นของวันนี้ไปให้คุณหนูเอง ดอร์เชียนทำหน้าลังเลนิดหน่อยแต่ก็ยอมให้ผมเป็นคนเอาขึ้นไปให้แทน อาหารเย็นวันนี้เป็นซุปเห็ดกับขนมปังสองสามแผ่น คุณยายบอกว่าซุปเห็ดก็เป็นเมนูนึงที่คุณหนูชอบมากเช่นกัน
 
ผมเดินไปเคาะประตูห้องของคุณหนู ในใจก็แอบกลัวนิดหน่อยนั่นล่ะนะ แต่เอาเถอะมาถึงนี่แล้ว
 
...........................................
 
ไม่มีเสียงตอบรับ
 
ก๊อกๆๆๆๆ
 
ผมลองเคาะไปอีกรอบ
 
.......................................................
 
ไม่มีเหมือนเดิม
 
"เฮ้.. ฉันคุโด้ชินอิจิ เอ่อ เอาอาหา-- " 
เอี๊ยด.....
 
ก่อนที่ผมจะพูดอะไรออกไปมากกว่านี้ เสียงประตูก็ดังออกมา
ปรากฏร่างผอมซูบที่ดูค่อนข้างจะผอมเกินไปหน่อยของเด็กสาวคนนึง แต่เธอดูผอมน้อยลงกว่าวันนั้นที่ผมเจอเธอครั้งแรกนะ หน้าผมเหวอไปเล็กน้อยตอนที่เธอเปิดประตูออกมา สายตาของคุณหนูไดอาน่ายังเย็นชาเหมือนเดิม ยังดูไม่สนใจอะไรเหมือนเดิม 
 
"เอ่อคือฉัน.. เอาอาหารเย็นมาให้เธอ วันนี้มีซุปเห็ด ได้ยินว่าชอบใช่มั้ย"
"วางไว้นั่นแหละ" ไดอาน่าสวนขวับขึ้นมา เกลียดชะมัดเวลามีคนพูดสวนขึ้นมาเนี่ย -_-;
"ยังไงเธอก็อยู่นี่แล้ว รับไปเลยสิ" ผมยื่นถาดอาหารให้เธอ ไดอาน่ามองอยู่ซักพักก่อนจะรับไว้แล้วเดินกลับเข้าไป
"ด.. เดี๋ยว!" ผมรีบคว้าแขนเธอไว้แบบไม่ทันคิด แล้วทันใดนั้น..
 
เพี๊ยะ.!! 
 
คุณหนูไดอาน่าหันมาตบเข้าที่แก้มซ้ายของผมอย่างแรง ทำเอาเลือดซิบเลยแฮะ.. 
 
"อย่ามาแตะฉัน" 
เธอพูดกับผมสั้นๆแล้วปิดประตูใส่หน้าผมเสียงดัง
 
 
"ตายแล้วชินอิจิคุง หน้าแดงเถือกเลย.. " คุณยายรีบวิ่งมาดูผม ผมได้แต่ยิ้มกว้างๆไปให้ท่านแล้วบอกว่าไม่เป็นไร
"เฮ้ย เกิดอะไรขึ้นน่ะ!!!!!!" 
 
และเสียงดังๆนั่นก็ไม่ใช่ใครเลย -_-; จากคิดนั่นล่ะ ไม่รู้จะตะโกนให้ได้อะไรบ่อยๆ
 
"ไม่เป็นอะไรหรอกน่า -_- ก็แค่โดนตบมา อูย แต่เจ็บชะมัดเลยนะเนี่ย" ผมกุมแก้มข้างที่โดนตบพลางร้องโอดโอยออกมา คิดดึงมือผมออกแล้วลากผมไปในครัว ผมได้แต่ขมวดคิ้วงงๆมองแผ่นหลังของเจ้าหมอนั่น คิดดึงผมมาถึงครัว จัดการเอาผ้าชุบน้ำเย็นแล้วมาประกบที่แก้มให้ผม ผมเบนหน้าออกแล้วมองเจ้าหมอนั่นแบบตั้งคำถาม
"อย่าพึ่งมามีปัญหาตอนนี้น่า ฉันก็แค่จะประคบเย็นให้นาย -_-" เจ้าหมอนั่นตอบกลับมาเหมือนรู้ว่าผมจะถามอะไร ผมก็เลยพยักหน้าให้ ได้ประคบเย็นก็ดีเหมือนกัน
 
คิดขมวดคิ้วตั้งหน้าตั้งตาประคบเย็นให้ผม หน้าตาเครียดๆแบบนั้นไม่ได้หาได้ง่ายๆนะเนี่ย ผมได้แต่มองหน้าของอีกฝ่ายที่ตอนนี้ยังไม่ได้สังเกตุว่าผมกำลังมองอยู่ ร้องส่งเสียงร้องซี๊ดออกมาเบาๆตอนที่เจ้าหมอนั่นกดผ้าลงไปบนแผลของผมแรงเกินไปหน่อย 
 
"โทษที เจ็บหรอ ทนเดี๋ยวแล้วกัน" คิดเอาผ้าไปชุบน้ำอีกรอบ
"ความจริงไม่ต้องทำอะไรหรอกน่า .. ไม่น่าจะเป็นอะไรมากนี่ ก็แค่โดนตบ" ผมมองตามมือของหมอนั่น
"ก็นายยังไม่ได้เห็นหน้าตัวเองตอนนี้นี่ แดงช้ำไม่พอยังมีเลือดออกตรงมุมปากอีก"
พูดเสร็จหมอนั่นก็เอานิ้วโป้งตัวเองมาเกลี่ยเลือดตรงมุมปากของผม ตอนนี้ใบหน้าของเราสองคนอยู่ใกล้กันมาก แต่ผมไม่ได้รู้สึกอึดอัดหรือรู้สึกแปลกๆเหมือนเมื่อก่อนแล้ว ผมมองหน้าหมอนั่นแล้วจู่ๆก็มีภาพซ้อนขึ้นมา
 
เหตุการณ์เมื่อคืนก่อน.. 
เรานั่งกันอยู่แบบนี้ ผมกำลังตบตีเจ้าหมอนี่อย่างเอาเป็นเอาตาย
แล้วจู่ๆ.. คิดก็ดึงผมเข้าไปจูบ.. อย่างเอาเป็นเอาตายเช่นกัน
 
ผมสะดุ้งแล้วรีบผละออกมาจากคิด คิดเลิกคิ้วมองผมด้วยแววตาแปลกใจ กำลังจะเอ่ยปากถามผมขึ้นมา
"ฉันนึกออกแล้ว เหตุการณ์เมื่อคืนน่ะ" ผมกำหมัดแน่น มองเจ้าบ้านั่นด้วยสายตาเหมือนจะกินเลือกกินเนื้อ
"เอ่อเดี๋ยว.. นาย.. นายจำอะไรได้นะ" คิดยังคงทำหน้าไม่รู้เรื่องเหมือนเดิม ผมกระชากคอเสื้อเจ้าหมอนั่นเข้ามาใกล้ตัวเองแล้วตะโกนใส่หน้าเสียงดัง 
"นายทำแบบนั้นทำไมวะ!! ก็บอกเองไม่ใช่หรอว่ามีแฟนแล้ว!! แล้วฉัน.. ก็มีแล้วเหมือนกัน!!" ผมตะโกนใส่เจ้าหมอนั่น คิดเม้มปากมองผมแล้วตะโกนกลับมาบ้าง
"เออ!! ไม่รู้เว้ย!" คิดสะบัดตัวผมออกแล้วเดินหนีออกไป ปล่อยให้ผมยืนทำหน้าอึนอยู่ที่เดิม 
 
ก่อนจะไป จู่ๆคิดก็หันมาบอกกับผม
 
"แต่รู้มั้ย ว่าตอนนั้นนายก็ไม่ได้ปฏิเสธอะไรฉันเหมือนกัน.. เจ้าบ้า "
 
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
THE END : CRACK : ร้าว (1) | #7.1
แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}