zeyu kim

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 13

คำค้น : อาซ้อ2 ชายรักชาย แนวครอบครัว มีลูก ท้องได้ ทิคเกต ภูเขา

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 30 มิ.ย. 2563 15:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 13
แบบอักษร

 

13 

พอมาถึงคอนโดทิคเกตก็ตามอีกคนขึ้นมาด้วย ร่างสูงยังไม่ได้เปิดประเด็นคุยอะไรเพราะอยากให้ภูเขาพักผ่อนก่อน ส่วนตัวเขาก็ทำหน้าที่พ่อครัว ทำอาหารให้อีกคนและตัวเล็กที่อยู่ในท้องอย่างตั้งใจ โดยที่มีที่ทิชชูอุดรูจมูกทั้งสองข้างของตัวเองเอาไว้

“เขาจะเอาอะไร” ทิคเกตเอ่ยถาม หลังจากเหลือบไปเห็นร่างบางเดินเข้ามาในครัว

“จะกินน้ำ”

“เดี๋ยวเอาไปให้ ไปนั่งที่โซฟา ไม่ต้องเดินมา กลับไปๆ” ทิคเกตรีบวางอุปกรณ์ทำครัวก่อนจะเดินไปหยิบน้ำให้อีกคน และบอกให้ภูเขาเดินออกไป ภูเขาขี้เกียจจะเถียงอะไรแล้ว เพราะเขาเองก็เหนื่อยวันนี้มีแต่เรื่องให้คิดเต็มไปหมด ก็เลยเดินกลับไปตามที่อีกคนบอกง่ายๆ

ร่างสูงเดินมานั่งข้างๆ ก่อนจะค่อยๆรินน้ำแล้วส่งให้คนตัวขาว

“ทีหลังอยากได้อะไรเรียกทิคนะ”

“ไอ้ทิคมึงเลิกเรียกตัวเองแบบนี้ได้ป่ะ กูไม่ชิน”

“ฟังบ่อยๆเดี๋ยวก็ชิน นี่ป๊ากับม๊ากำชับมาเลยนะว่าให้พูดกับภูเขาดีๆ”

“ป๊ากับม๊ารู้แล้ว?” ภูเขายกน้ำขึ้นดื่มแล้วหันไปถาม

“อืม..ทิคบอกแล้ว แต่ๆ..เขาไม่ต้องกลัวนะป๊ากับม๊ารู้เรื่องเรานานแล้ว ท่านไม่ดุเขาเลยสักนิด แล้วก็บอกด้วยว่าจะรับผิดชอบ เรื่องสินสอดไม่มีปัญหา ลุงพลเรียกเท่าไรก็ได้ เดี๋ยวท่านจะไปคุยให้ แต่ให้ทิคมาคุยกับเขาก่อน ให้เราสองคนคุยกันก่อน”

“สินสอดอะไร ทำไมต้องมีสินสอด”

“ก็สินสอดของเขาไง เราต้องแต่งงานกัน”

“ไม่แต่ง กู...ไม่...แต่ง” ภูเขาย้ำสามคำชัดเจน

“ทำไมล่ะ”

“มึงไม่ได้รักกู กูไม่แต่งเด็ดขาด ต่อให้ท้องลูกมึงเป็นสิบคนกูก็ไม่แต่ง”

“ไอ้เขาอ่า..มึงก็ฟังกูก่อนสิ มึงไม่ฟังกูอีกแล้วนะ” ทิคเกตว่า สุดท้ายก็พูดดีได้ไม่พ้นวัน

“เหอะ ไหนจะพูดดีๆกับกู” ภูเขามองอีกคนด้วยหางตา อย่าทิคเกตนะเหรอจะดีกับเขาพอวัน

“ก็มึงจะไม่แต่งงานกับกูอ่ะ”

“ก็มึงไม่ได้รักกู จะแต่งทำไมกูไม่แต่ง แต่งไปกูก็ได้มึงเป็นผัวนะสิ”

“แล้วมึงไม่อยากได้กูเป็นผัวเหรอ”

“อยาก แต่ไม่เอาแบบนี้” ภูเขาว่าอย่างเอาแต่ใจ จนทิคเกตไปไม่เป็น ไม่รู้จะพูดกับอีกคนยังไง

“อ้าว อะไรของมึงเนี่ย”

“ก็ไม่เอาแบบนี้ ถ้าแต่งแบบนี้ยังไงก็เลิกกัน กูไม่แต่ง” ภูเขายื่นคำขาด ทิคเกตเองก็จนใจ ถ้าเถียงต่อภูเขาจะอารมณ์เสียอีก เขาไม่อยากให้อีกคนอารมณ์เสีย

“เดี๋ยวค่อยคุยถ้างั้น” ทิคเกตบอก พร้อมลุกขึ้นยืน

“ถ้ามึงจะเดินหนี มึงก็ออกจากห้องไปเลย” ร่างบางว่า ทิคเกตนี่แทบจะนั่งลงเดี๋ยวนั้นเลย เขาว่าเขาจะโดนอารมณ์คนท้องพุ่งเข้าใส่แล้วล่ะ

“ภูเขามึงจะเอายังไง กูตามใจมึงไม่ทันแล้วเนี่ย”

“ก็มึงไม่รักกู จะให้กูแต่งได้ยังไง” พอพูดประโยคนี้ ร่างบางก็น้ำตาซึม ทิคเกตเห็นแบบนั้นก็รีบกอดอีกคนเอาไว้ทันที

“โอเคๆ ค่อยๆเป็นค่อยๆไปก็ได้ไม่แต่งก็ไม่แต่ง อย่าร้องนะเดี๋ยวตัวเล็กจะร้องตาม แต่ให้กูดูแลมึงกับลูกก่อนได้ไหม ให้โอกาสกูก่อน”

“แล้วมึงจะรักกูได้ไหม” ภูเขาถามกลับ

“แล้วกูได้บอกมึงหรือยังล่ะว่ากูไม่ได้รักมึง”

“มึงไม่ได้ให้ความหวังกูใช่ไหม” ร่างบางถามเสียงอ่อน

 “อย่าพึ่งตัดโอกาสกู ตอนนี้กูอาจจะโง่ แต่ให้เวลากูก่อนนะ”

“ฮึก...”

“ให้กูได้ลองรักมึงก่อนนะ กูรักใครไม่เป็น ไม่รู้ว่ารักมันเป็นยังไง ถ้ามึงจะเมตตาสอนกู ถ้ามึงจะเมตตาคนโง่คนนี้ ให้โอกาสกูดูแลมึงกับลูกได้ไหม”

“มึงจะให้กูเชื่อได้ยังไงไอ้ทิค” ภูเขามองหน้าอีกคน เขาเอ่ยถามน้ำเสียงของเขาตอนนี้แทบจะไม่เสียงออกมาแล้ว

“มึงหายหัวไปตั้งสองอาทิตย์” ภูเขาพูดต่อ

“ตอนกูบอกให้มึงไป มึงก็ไปง่ายๆ มึงเคยคิดจะง้อกูก่อนบ้างไหม” มือเรียวยกขึ้นปาดน้ำตาตัวเองออก ภูเขายังคงมองหน้าคนที่เขารักไม่วางตา

“กูเป็นเพื่อนมึงมาสิบกว่าปี มึงไม่เคยรู้เลยว่ากูรักมึงแค่ไหน จนกูยอมนอนกับมึง”

“ฮึก..จนกูนอนกับมึง มึงถึงรู้ แต่มึง..อึก..มึงก็เฉย” น้ำตายังคงไหลอาบแก้มนวลไม่หยุด ทิคเกตย้ายตัวเองมานั่งลงคุกเข่าตรงหน้าภูเขา ใบหน้าหล่อก้มลงซบกับหน้าตักของอีกคน

“จำได้ไหม ว่ามึงเอากับกูเพราะอะไร” ภูเขาก้มลงมองการกระทำของทิคเกต ใบหน้าหล่อยังคงก้มหน้าลงซบกับขาของเขา

“มึงเมา มึงเครียด งานมึงไม่มีอะไรเป็นไปตามใจมึง เหตุผลเดียวที่มึงนอนกับกูเพราะมึงจะหาความสุข”

“กูรู้ทิค มึงไม่ต้องฝืนบอกว่ารักกู เพราะกูท้องหรอก”

“ภูเขา” ทิคเกตพูดไม่ออกสักคำ เขาอยากบอกเหลือเกินว่าเขารู้ตัวแล้ว ว่ารักอีกคน

“ถ้ามึงอยากเป็นพ่อของลูก กูก็จะให้เป็น”

“กูให้มึงได้ทุกอย่างอยู่แล้ว”

“ภูเขาไม่เอาแบบนี้” ใบหน้าหล่อเงยหน้ามองคนที่นั่งอยู่ข้างบนทั้งน้ำตา

“กูรักมึงมากนะทิค รักจนกูสามารถหลอกตัวเอง และเชื่อคำพูดว่ามึงรักกูได้”

“มึงเชื่อกูได้..จริงๆนะ” ทิคเกตพยายามบอก

“ให้โอกาสกูเถอะนะภูเขา” ทิคเกตช้อนตามองอีกคน มือแกร่งก็พยายามโอบกอดเอวบางเอาไว้ ใบหน้าหล่อค่อยๆเอนอิงซบลงบนหน้าขาของภูเขาอีกครั้ง

“กูสัญญาจะไม่ทำให้มึงต้องเจ็บ ทิคสัญญานะครับ”

“.........” พอเจอแบบนี้ ร่างบางก็คงพูดอะไรไม่ได้ หัวใจเขาอ่อนไหวต่อทิคเกตเหลือเกิน แค่เป็นทิคเกตภูเขาก็สามารถยอมได้ง่ายๆแล้ว

“นะครับ พี่ทิคขอโทษ ขอโทษที่รู้ใจตัวเองช้าไป”

“ขอโทษที่เอาเปรียบภูเขามาตลอด” ร่างสูงย้ายตัวเองขึ้นมากอดอีกคนเอาไว้ ใบหน้าหล่อเอนอิงซบเข้าหาซอกคอขาวอย่างอ่อนโยน

“ให้โอกาส ทิคได้ไหมครับ” จมูกคมฝังลงบนแก้มนิ่มอย่างเอาแต่ใจ แล้วแบบนี้ภูเขาจะหนีไปไหนได้ ก็ใจทั้งหมดที่มีเขายกให้ทิคเกตไปตั้งนานแล้ว

“กูมีทางเลือกไหม” ภูเขาถามเสียงอ่อน เขาไม่ได้ถามแค่ทิคเกต เขาถามใจตัวเองด้วย ถ้าเขามีทางเลือกอื่นไหม

“กูขอเวลาได้ไหม”

“.........” ความเงียบคือคำตอบ เขารู้ รู้ดีที่สุดว่าทิคเกต แท้จริงทิคเกตเอาแต่ใจตัวเองแค่ไหน

“ไม่มีสินะ” ร่างบางบอกกับตัวเองและอีกคน ก่อนจะแกะพันธนาการของทิคเกตออกจากตัว แล้วค่อยๆพาตัวเองลุกขึ้น เพียงแค่ภูเขาจะก้าวเดินหนี ร่างสูงก็ตามมาคว้าตัวเขาไปกอดเอาไว้แล้ว

“ขอโทษ” เสียงทุ้มกระซิบบอกข้างหูอีกครั้ง

“ขอโทษครับ” แขนแกร่งกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นอีก

“ปล่อยก่อนได้ไหม”

“รับปากได้ไหม ว่าจะให้โอกาสกู” ถึงจะดูเอาแต่ใจตัวเอง แต่เขาก็ต้องการความแน่ใจ

“อืม..” คำตอบสั้นๆ ออกจากปากคนในอ้อมกอด ทำให้ทิคเกตยิ้มออกมาน้อยๆ จมูกคมกดลงไปที่แก้มนวล ก่อนจะปล่อยให้ภูเขาเป็นอิสระ

 

พอเป็นอิสระ ร่างบางก็พาตัวเองหายเข้าไปในห้องนอน เขาไม่ลืมที่จะปิดประตู เพราะรู้แน่ว่าทิคเกตคงไม่มีทางกลับบ้านแน่นอน

 

เพียงบานประตูปิดลง ร่างบางก็ทรุดตัวลงนั่งพิงประตูอย่างหมดแรง มือเรียวพลันยกขึ้นมาลูบหน้าท้องแบนราบของตัวเอง ดวงตาคู่งามหลับตาพริ้มปล่อยให้หยดน้ำตาไหลออกมาอีกครั้ง

ริมฝีปากสีชมพูก่อนเม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง กลั้นเสียงสะอื้นไห้เอาไว้ ไม่ต้องการให้คนข้างนอกได้ยิน ในใจเต้นสั่นระรัว จุกอยู่เต็มอก เขาคงอธิบายไม่ได้ว่าเขารู้สึกดีหรือไม่ เจ็บปวดหรือเปล่า เพียงแต่มันมึนตื้อไปหมด ไม่มีอารมณ์ไหนสุดไปสักทาง ทุกความรู้สึกหลั่งไหลเข้ามารบกวนใจเขาเสียยิ่งกว่าพายุที่โหมกระหน่ำ แม้แต่จะเอื้อนเอ่ยคำใด เขาก็ทำไม่ได้ สิ่งเดียวที่ทำได้ในตอนนี้คือปล่อยหยดน้ำตาให้ไหลออกมา หวังให้มันบรรเทาความรู้สึกทั้งหมดที่มี หวังให้มันช่วยให้ความปวดหนึบในใจหายไป

 

อีกด้าน หลังจากภูเขาเข้าห้องไปและปิดประตูลงต่อหน้า ทิคเกตก็รู้ดีว่าร่างบางไม่อยากให้เขาตามเข้าไป เขาเลยเปลี่ยนทิศทางเป็นห้องครัวแทน

ร่างสูงมองวัตถุดิบตรงหน้าก่อนจะยกยิ้มออกมาน้อยๆ แค่คิดว่าภูเขากับลูกจะได้กินของที่เขาทำให้แค่นี้ก็มีความสุขแล้ว พอนึกมาถึงตรงนี้ก็ทำให้คิดถึงใครอีกคนที่คงจะกำลังทำมื้อเย็นอยู่เหมือนกัน

“เพราะแบบนี้สินะม๊าถึงชอบทำกับข้าว” ริมฝีปากหยักพรึมพรำกับตัวเอง ก่อนจะยิ้มออกมาอีกครั้ง ขนาดคนกินยังมีความสุขเลย เวลาได้กินของที่ตัวเองชอบ คนทำคงจะมีความสุขมากกว่าเป็นเท่าตัว พูดกับตัวเองจบก็เริ่มลงมือทำมื้อเย็น ที่คิดว่าภูเขาน่าจะชอบ แต่เป็นประโยชน์ต่อคนท้อง

 

“ภูเขาครับ ทิคทำกับข้าวเสร็จแล้วนะ” ร่างแกร่งยืนบอกอีกคนอยู่หน้าประตู เสียงในห้องเงียบตั้งแต่ตอนที่ร่างบางเข้าไปแล้ว แต่ทิคเกตเรียกเพียงไม่นานร่างบางก็เปิดประตูออกมา

“ร้องไห้เหรอ” ประโยคแรกที่ออกจากปากของทิคเกต มันทำให้ภูเขาต้องเสหน้าหลบ

“เปล่า” ภูเขาตอบอีกคนโดยไม่มองหน้า ทิคเกตพอเห็นท่าทีอีกคนแล้วเขาก็ไม่อยากครั้นอะไรมาก ร่างสูงเลยเลือกที่จะพยุงอีกคนให้เดินช้าๆไปที่โต๊ะอาหาร

“ทิคตั้งใจทำสุดฝีมือเลยนะ” ร่างสูงเลื่อนเก้าอี้ให้อีกคนนั่ง ก่อนจะรีบตักข้าวใส่จานให้อย่างดี

“กูไม่ค่อยหิว” ภูเขาบอกเสียงอ่อน แต่นั่นทำให้คนฟังหน้าเสียเล็กน้อย พอภูเขาเห็นแบบนั้นก็เลยเปลี่ยนคำพูด

“เดี๋ยวลองกินก่อนก็ได้” ร่างบางว่าก่อนจะหยิบช้อนขึ้นมาเริ่มทานเงียบๆ โดยมีทิคเกตคอยบริการไม่ห่าง ไม่ว่าจะอยากตักอะไรอีกคนก็จะเลื่อนจานมาให้ แค่หันมามองแก้วน้ำ ไม่นานน้ำในแก้วก็เต็มพร้อมดื่ม

“ทำไมกินแค่นิดเดียว” เสียงทุ้มเอ่ยถาม หลังจากเห็นภูเขารวบช้อนวางลงบนจาน

“อิ่มแล้ว มึงจะได้กินเสียที ไม่ต้องมาคอยบริการกู” ภูเขาเอ่ยบอกเจตนาของตัวเอง

“ทิคไม่ค่อยหิว เขากินต่อเลย”

“กูอิ่มแล้ว จะไปอาบน้ำ” ร่างบางบอกแค่นั้นก็ลุกขึ้นทันที ในเวลาเดียวกันทิคเกตก็รีบพาตัวเองเข้าไปพยุงอีกคนทันที

“กูเดินเองได้น่าทิค”

“งั้นเขานั่งรอทิคสักครู่ได้ไหม ทิคจะไปเตรียมน้ำอุ่นให้แช่จะได้สบายตัว” ทิคเกตถอยออกมา เว้นระยะห่างให้คนท้องไม่อึดอัด

“ไม่ต้องขนาดนั้นหรอกไอ้ทิค” ภูเขาว่าอย่างอ่อนใจ เขารู้แล้วว่าอีกคนต้องการจะดูแล แต่คงไม่ต้องถึงขั้นนี้หรอกมั้ง

“แต่ทิคอยากทำให้ ได้ไหมครับ” ร่างสูงว่าเสียงอ่อน พร้อมกับปรายตามองอ้อนเล็กน้อย สุดท้ายก็กลายเป็นภูเขาที่ต้องยอมพยักหน้าตอบ และยอมนั่งรออีกคนไปเตรียมน้ำให้อาบ

 

 

“กูยังไม่ง่วงนะไอ้ทิค” ภูเขาเอ่ยบอก เพราะหลังจากทานข้าวเย็น และอาบน้ำเสร็จทิคเกตก็บังคับให้เขาเข้านอนเลย ทั้งที่มันพึ่งจะสองทุ่มเอง

“คนท้องนอนดึกมันไม่ดี” ทิคเกตว่า มือแกร่งก็พยายามดันตัวคนร่างบางให้นอนลงบนเตียง

“นอนก็ได้” พอโดนเอาเรื่องท้องมาอ้าง สุดท้ายภูเขาต้องยอมล้มตัวลงนอน โดยมีทิคเกตจัดผ้าห่มให้เสร็จสรรพ

“ฝันดีนะครับ” ใบหน้าคมบรรจงจูบลงบนหน้าผากมน ภูเขาตกใจที่จู่ๆอีกคนก็ทำแบบนั้น ร่างบางที่นอนอยู่ก็นิ่งงันทันที

“อือ..” เขาคงตอบได้แค่นี้

“พรุ่งนี้เดี๋ยวไปซื้อของใช้เพิ่มกัน” ทิคเกตก่อนจะยืนขึ้นตามเดิม

“พรุ่งนี้กูทำงาน” พอเป็นเรื่องงานภูเขาก็รีบบอกทันที

“เอ่อ..ทิคลาให้แล้ว” ทิคเกตตอบติดๆขัดๆ

“ลา?” ภูเขาย้อนถามทันที

“อืม..ลาแล้ว อาทิตย์หนึ่ง”

“ห้ะ!!” ทีนี้แหละภูเขาถึงกลับเด้งตัวลุกขึ้นนั่งทันที

“ทิคลากับอากันให้แล้ว ไม่ต้องห่วง ส่วนงานที่ค้างก็เอามาให้แล้ว” ทิคเกตตอบตามจริง เขาเอางานของอีกคนมาให้แล้วจริงๆ

“ทำไม ทำแบบนี้ไอ้ทิค”

“ก็เป็นห่วง จริงๆนะครับ เรายังมีเรื่องของเคลียร์กันอีกเยอะเลยนะภูเขา”

“กูทำอะไรไม่ได้แล้วใช่ไหม” ภูเขาตอบ ทิคเกตก็นิ่ง ร่างบางเลยล้มตัวนอนพลิกตัวหันหลังให้อีกคนทันที ส่วนทิคเกตก็พอรู้แหละว่าภูเขาคงโกรธอีก แต่จะให้เขาทำยังไงได้ จะปล่อยให้ภูเขาไปทำงานก็ใช่เรื่อง งานของอีกคนต้องออกไซน์งานข้างนอกอาทิตย์ละสามวัน เท่ากับว่าภูเขาต้องเสี่ยงแทบทุกอาทิตย์ เขาไม่ปล่อยให้เป็นแบบนั้นหรอก นี่ขนาดรู้ว่าเขาลาให้ยังโกรธขนาดนี้ มีหวังถ้ารู้เรื่องอื่นด้วยเขาคงโดนเฉดหัวทิ้งแน่ๆ

 

สวัสดีค่ะ มาต่อแล้วนะคะ ช่วงนี้มาทุกวันเลยอิอิ พักนี้ก็จะเจอคนย้องแย้งในตัวเองสูงหน่อยค่ะ ปากบอกว่าพึ่งรู้ว่ารักเขา แต่ดูการกระทำสิ คอยดูเถอะๆๆๆๆ คนปากไม่ตรงกับใจเนี่ยน่าตีจริงๆ

ความคิดเห็น