Broken butterfly (ผีเสื้อปีกขาด)

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทนำ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 30

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 30 มิ.ย. 2563 12:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทนำ
แบบอักษร

 

บทนำ

 

 

แม่บอกผมเมื่อตอนยังเด็กเสมอว่าผมเปรียบเสมือนแสงสว่างของแม่เป็นเหมือนดาวสว่างที่นำทางให้แม่มีชีวิตต่อไป..เพราะดาวดินดวงนี้

 

 

"ไอ้ดิน! ไอ้ห่า กูนึกว่ามึงจะไม่มาวันรับน้องแล้ว ช้าชิบหายเลย" เพื่อนเพียงคนเดียวยืนรอผมอยู่หน้าทางเข้ามหาลัย ท่าทางร้อนรนของเขาทำให้ผมหัวเราะน้อยๆ

 

"ขอโทษนะกรณ์ รถเมย์คันประจำคนเต็มน่ะเลยเสียเวลารออีกคัน" ผมยิ้มแหยๆ

 

"มึงนี่นะ กูบอกจะไปรับก็เล่นตัว" กรณ์มองผมเซ็งๆ

 

"ก็เราเกรงใจอ่ะกรณ์ ขอโทษนะวันหลังจะไม่สายแล้ว" ผมยิ้มให้กรณ์ก่อนที่เราจะพากันเดินเข้ามหาวิทยาลัย

 

 

"น้องชื่ออะไรคะ?" พี่คนเขียนป้ายชื่อถามผมพร้อมรอยยิ้มเหมือนผู้ใหญ่เอ็นดูเด็ก ผมไม่กล้ามองพี่เขาเท่าไหร่..คงอายละมั้ง

 

"ผมชื่อดาวดินครับ" ผมตอบเสียงเบาหวิว

 

ไอโรคขี้อายของผมมันกำเริบอีกแล้ว...

 

"ต๊าย! มึงๆตายแล้วมึงดูแล้วจดจำ น้องน่ารักคนนี้ชื่อดาวดิน ชื่อก็เพราะหน้าตาก็น่ารัก!" พี่ๆตรงหน้าของผมพูดเสียงดังลั่นจนใครกลายคนหันมามอง ไม่นานป้ายชื่อกระดาษสีขมพูหวานแหววก็ถูกคล้องลงที่คอของผม

 

น้องดาวดิน♡

 

ผมมองป้ายชื่อของตัวเองพร้อมกลืนน้ำลาย อย่างกับ..ผู้หญิงเลย ผมได้แต่คิดในใจ

 

 

"ไอ้ดินกูมาแล้ว ไปเหอะ" กรณ์วิ่งมาพร้อมกับพาดแขนลงที่คอของผมอย่างสนิทสนม

 

กรณ์เรียนโรงเรียนเก่ากับผม เรารู้จักกันมาสองปีตั้งแต่ม.ห้า จนวันนี้เริ่มเข้าปีหนึ่งเราก็ยังคงต่อที่เดียวกัน

 

"สาวๆสวยๆทั้งนั้นเลยว่ะดิน หือ~คนนั้นก็อึ้ม" กรณ์ไม่ว่าเปล่าละแขนจากคอของผม และรีบเข้าไปขอไลน์กลุ่มสาวๆที่ไม่ไกลนัก

 

ด้วยความที่กรณ์ไม่ใช่คนขี้เหล่อะไรออกจะหน้าตาดี ผิวแทนขับให้เจ้าตัวดูมีเสน่ห์ดึงดูดสาวอย่างง่ายดาย

 

"หึ วันนี้กูจะขอไลน์สาวๆให้หมดคณะเลยดีไหมว่ะ ฮ่าๆ" ชายหนุ่มเดินกลับมาทางผมด้วยรอยยิ้มนั่นแสดงว่าสาวๆเหล่านั้นให้ไลน์เขาแล้วเรียบร้อย ผมเพียงหัวเราะเบาๆ

 

"ป้ายชื่อมึงเหมือนของผู้หญิงเลยว่ะดิน ฮ่าๆ มีหัวใจอีกต่างหาก" อีกคนหัวเราะล้อ ผมยู่ปากใส่เจ้าตัว

 

"อย่าล้อเราดิกรณ์ ก็พี่เขาเขียนให้อ่ะ" ผมพยายามอธิบาย แต่ชายข้างๆก็ยังคงขำไม่หยุด ผมหน้างอใส่คนตัวสูงข้างๆก่อนจะรีบเดินหนี

 

 

ตอนเที่ยงกรณ์ชวนผมไปกินข้าวที่โรงอาหารของคณะ ผมเลือกเรียนสายบริหารเพราะคิดว่าอนาคตคงหางานง่าย

 

"มึงนั่งเฝ้าโต๊ะไปเดี๋ยวกูไปซื้อข้าวให้ จะกินอะไร?" กรณ์วางกระเป๋าก่อนจะถามผม

 

"เราเอากระเพาไก่จานนึง" อีกคนพยักหน้าแค่นั้นก่อนจะเดินออกไป

 

ผมนั่งอยู่ที่โต๊ะหันมองไปรอบๆเห็นกลุ่มนักศึกษามากมาย ก่อนจะสะดุ้งเพราะถูกใครบางคนสะกิด

 

"น้องดาวดินใช่ไหมครับ?" ผมหันไปมองรุ่นพี่ข้างหลังงงๆ

 

"เอ่อ..ครับ" ตอบไปเท่านั้นเขาก็ยกยิ้มทันที

 

"พี่ขอไลน์น้องดาวได้ไหมเอ่ย?" รุ่นพี่ยื่นโทรศัพท์มาตรงหน้าผม สีหน้าของเขาดูคาดหวังจนผมปฎิเสธไม่ลง ผมพยักหน้าน้อยๆแล้วให้ไลน์ตัวเองไป

 

"ขอบคุณครับ ไว้พี่จะทักไปนะครับน้องดาวคนสวย" ไม่ทันที่ผมจะได้หายตกใจเขาก็หันเดินออกไปกับกลุ่มเพื่อน

 

"เห้ย ดินเป็นอะไรว่ะ?" กรณ์เดินมาที่โต๊ะพร้อมกับจานข้าวสองจาน

 

"คือเมื่อกี้อ่ะมีรุ่นพี่คนนึงถามว่าเราชื่อดาวดินหรือเปล่า เขารู้ได้ไงอ่ะทั้งๆที่ป้ายชื่อเราก็เก็บใส่กระเป๋าแล้วนะ"

 

"นี่มึงยังไม่รู้รึไงว่าตัวเองดังไปทั่วมหาลัยแล้ว" เมื่ออีกคนพูดจบผมก็ยิ่งขมวดคิ้วงง

 

กรณ์ถอนหายใจหน่ายๆก่อนจะล้วงโทรศัพท์ราคาแพงออกมาค้นหาอะไรบางอย่างแล้วยื่นให้ผมดู

 

"หะ เห้ย!" ภาพของผมทุกๆอริยาบทถูกถ่ายลงในเพจเฟสบุค

 

"มึงดูแคปชั่นนะ 'น้องดาวดินปีหนึ่งน่ารักสดใส ขวัญใจคณะบริหาร' ไลค์สองพันกว่า" เพื่อนเพียงคนเดียวของผมจีบปากจีบคออ่านโพสต์

 

"ทำไมเป็นแบบนี้ล่ะ โหย" ผมโอดโอย

 

..น่าอายจัง..

 

"ดีจะตายกูจะได้เกาะมึงดังไปด้วย" เท่านั้นคนตัวสูงก็ตักข้าวของตนเข้าปาก

 

"แต่เราไม่อยากเป็นแบบนั้นหนิ"

 

"เออหน่าเดี๋ยวมันก็เงียบไป จะกินไหมข้าวมึงอ่ะ" ผมพยักหน้าแล้วลงมือตักข้าวเข้าปากด้วยอีกคน

 

 

 

 

-------------------------------------------------------

 

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ🙏

 

 

 

ความคิดเห็น