pienika

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รักนะ...รู้ยัง ตอนพิเศษ ป๊าม๊าจำเป็น2

ชื่อตอน : รักนะ...รู้ยัง ตอนพิเศษ ป๊าม๊าจำเป็น2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.7k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 25 มี.ค. 2559 00:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักนะ...รู้ยัง ตอนพิเศษ ป๊าม๊าจำเป็น2
แบบอักษร

 

รักนะ...รู้ยัง ตอนพิเศษ ป๊าม๊าจำเป็น2

 

 

“หมะม๊า จัสอยากกินสาหร่ายฮะ”เด็กน้อยเรียกทำให้เซียเม้มปากนิดๆด้วยความเขินที่ถูกเรียกว่าหมะม๊า เป้แอบขำเล็กๆก่อนจะโน้มตัวเข้ามาหา

“หยิบสาหร่ายให้ลูกสิครับ”คำพูดพร้อมกับรอยยิ้มร้ายๆนี่ทำให้เซียหมั่นไส้จนหยิกเอวสอบเข้าไปแรงๆ เป้หน้านิ่วแต่ก็ทนเจ็บไม่ร้องออกมาพร้อมกับลูบตรงส่วนที่โดนหยิกปอยๆ

พอกินเสร็จทั้งสามก็ขึ้นไปชั้นของเล่นเพราะจัสอยากไป เด็กชายเดินมาแทรกตรงกลางก่อนจะเอื้อมมือสุดแขนไปจับมือของเป้และเซียเอาไว้ เซียยิ้มให้กับจัสก่อนจะกำชับมือเล็กๆ

“เล่นอันไหนดีครับ”เป้ถามเด็กน้อยเอียงคอนิดๆก่อนจะชี้ไปที่ทางขึ้นสวนน้ำ

“ไปเล่นน้ำนะฮะ”จัสเขย่ามือของป๊าม๊าจำเป็นอ้อนๆ เป้หันมาหาเซียเพื่อขอความเห็น เซียมองไปที่จัสซึ่งเด็กน้อยก็อ้อนเต็มที่ สุดท้ายเซียถอยหายใจพร้อมกับหัวเราะในลำคอ

“ได้ครับ แต่เราต้องไปซื้อครีมกันแดดผ้าขนหนูแล้วก็แว่นตากันน้ำก่อนนะ ในนั้นไม่น่าจะมีให้เช่า”เซียพูด จัสยิ้มกว้างพร้อมกับตะโกนดังๆ

“เย้!

“งั้นเดี๋ยวพี่เซียพาจัสเข้าไปก่อนนะ เดี๋ยวผมไปซื้อของเอง”เป้ว่า เซียก็พยักหน้าแล้วอุ้มจัสเพื่อเดินไปติดต่อเข้าสวนน้ำ ก่อนจะเดินหาโต๊ะนั่งร่มๆ ซึ่งจัสเองพอเข้ามาเจอคนเยอะแยะและมีรุ่นเดียวกันก็ตื่นเต้นอยากจะลงน้ำไปเล่นซะตอนนั้น

“เดี๋ยวรอ....รอปะป๊าก่อนนะครับ”เซียพูดออกมาด้วยท่าทางที่เขินอายที่ต้องเรียกเป้แบบนั้น จัสพยักหน้านั่งรอ ก่อนจะหน้างองุ้มเมื่อผ่านไปกว่าสิบนาทีแล้วตนยังไม่ได้ลงเล่นน้ำ

“หมะม๊าเมื่อไหร่ปะป๊าจะมาฮะ จัสอยากเล่นน้ำแล้ว”จัสเงยหน้าขึ้นมาถาม เซียเองก็นิ่งไปก่อนจะยกมือลูบหัวทุย

“ปะป๊าใกล้ถึงแล้วครับ นี่ไงโทรมาพอดีเลย”เซียว่าก่อนจะรับโทรศัพท์ ก่อนจะบอกจุดที่ตัวเองนั่ง ไม่นานเป้ก็เดินมาพร้อมกับถุงของในมือ

“ว่าไงครับ เห็นหมะม๊าบอกว่าเราจะงอนปะป๊าแล้วเหรอ”เป้นั่งลงข้างๆก่อนจะอุ้มจัสให้มานั่งตัก จัสส่ายหน้ายิ้มๆ

“ปะป๊าไปนาน”

“ปะป๊าไปเช่าชุดว่ายน้ำมาด้วยไงครับ นี่ไง”เป้ชูกางเกงว่ายน้ำสองตัว จัสร้องอย่างดีใจ

“ปะป๊าจะเล่นกับจัสด้วยใช่มั้ยฮะ”

“ใช่แล้ว”เด็กน้อยมองกางเกงว่ายน้ำแล้วหันมามองเซีย

“แล้วหมะม๊าล่ะฮะ หมะม๊าไม่เล่นด้วยเหรอ”จบคำพูดของเด็กน้อย เซียก็มองไปที่เป้ที่ยิ้มๆมาให้เขาอยู่ก่อนแล้ว

“หมะม๊าเล่นไม่ได้ครับ ปะป๊าหวง เดี๋ยวไม่สบาย มะม๊าต้องเล่นน้ำของปะป๊าได้อย่างเดียว”เป้พูดพร้อมกับหัวเราะในลำคอ เซียถลึงตาใส่ขณะที่จัสเองก็เอียงคองงๆแต่ไม่ได้ถามอะไรเพราะอยากจะเล่นน้ำซะเต็มที่ เซียหยิกแขนเป้

“พูดอะไรอายบ้างมั้ยห๊ะ เดี๋ยวลูกเขาก็ใจแตก”เซียกระซิบ เป้เลยหันมากระซิบขางหูนิ่มเบาๆ

“ลูกใจแตกมั้ยไม่รู้ แต่ถ้าพี่เซียลงเล่นน้ำผมแตกแน่ๆ”สิ้นคำเป้ก็เอนหน้าไปจูบตรงต้นคอ ทำให้เซียผลักเป้ออกไปด้วยความเขินอายพอหันไปหาจัสก็พบว่าเด็กน้อยมองทั้งสองตาแป๋ว

“ป๊าม๊าเล่นไรกันเหรอฮะ”

“เปล่าครับ น้องจัสไปเปลี่ยนชุดดีกว่าเนอะจะได้เล่นน้ำเร็วๆไง”เซียพูดเพื่อเปลี่ยนเรื่อง จัสเองก็พอมีเรื่องเล่นน้ำมาล่อก็พยักหน้ารัวๆก่อนจะลุกแล้วดึงแขนเป้ไปทางห้องน้ำเพื่อเปลี่ยนเสื้อ

เซียนั่งเล่นอยู่ที่โต๊ะขณะที่เป้กับน้องจัสไปว่ายน้ำเล่นกันที่สระเด็ก ร่างเล็กเบื่อๆเลยลุกออกไปหาของกินเอาไว้เผื่อว่าสองคนนั้นจะขึ้นมาแล้วหิว ซึ่งร้านค้าก็อยู่ไม่ไกลจากโต๊ะที่นั่งเท่าไหร่ สามารถมองกลับมาทางโต๊ะได้ เซียซื้อยำวุ้นเส้น ผัดไท ลูกชิ้นและน้ำเปล่าเต็มสองมือจนต้องทว่าอยู่ๆก็มีผู้ชายร่างสูงเดินเข้ามาชนจนร่างโปร่งเซไปยิ่งกว่านั้นคือไอศกรีมที่ชายคนนั้นถือมามันเลอะเต็มๆเข้าที่แขนเสื้อแขนยาวที่เขาใส่

เซียตวัดสายตามองเจ้าของไอศกรีมที่อยู่ในชุดว่ายน้ำ หยดน้ำยังเกาะอยู่ทั้งตัว

“ขอโทษครับ”ชายคนนั้นพูดขึ้นอย่างตกใจ เซียมองอีกฝ่ายนิ่งๆแล้วตอบรับในลำคอก่อนจะไปที่โต๊ะ เขาไม่ชอบอะไรที่มันเหนอะหนะแล้วนี่....ไอศกรีม แล้วมันไม่ได้เลอะแค่แขนไง เลอะมายันตรงเอวด้วย หงุดหงิดและฉุนไม่น้อยเลย พอวางของลงบนโต๊ะเซียก็สะบัดแขนให้ไอศกรีมที่ยังติดอยู่หล่นลงกับพื้นแล้วเทน้ำราดแขนเพื่อล้างความเหนียว

ฟุบ

อยู่ๆก็มีคนมานั่งเก้าอี้ตรงข้าม เซียเงยหน้ามองก็พบว่าเป็นผู้ชายคนนั้นนั่งยิ้มอยู่ๆก่อนจะยื่นผ้าขนหนูมาให้เขา

“ผมขอโทษนะครับเรื่องเมื่อสักครู่”เซียมองอีกฝ่ายก่อนจะพูดออกมา

“ไม่เป็นอะไรครับ”เซียว่าก่อนจะดึงทิชชู่ออกมาเช็ดแขนแล้วราดน้ำอีกครั้ง ก่อนจะหยิบผ้าขนหนูของตัวเองมาเช็ด ไม่รับผ้าขนหนูของชายคนนั้น ซึ่งเขาเองก็ยิ้มเจื่อนลง

“เอ่อคือ....”พอเห็นว่าเซียไม่พูดด้วยเขาเองก็อึกอักนิดๆ พอดีกับที่เป้และน้องจัสขึ้นมาจากสระ

“มีอะไรกัน”เป้ถามเสียงเรียบพร้อมกับนั่งลงที่เก้าอี้ข้างๆเซียก่อนจะมองชายแปลกหน้า มือหนาวางบนต้นขาเล็กเพื่อถาม

“คือผมมาขอโทษเรื่องที่เดินมาชนแล้วก็ทำไอศกรีมเปื้อนเพื่อนคุณน่ะครับ”

“หมะม๊า จัสไม่มีที่นั่งฮะ จัสหิวด้วย”น้องจัสพูดออกมาเพราะชายแปลกหน้านั่งเก้าอี้ของตัวเอง

“มานั่งกับปะป๊ามาครับ นี่ๆหมะม๊าซื้อของกินมาให้จัสด้วย”เป้พูดพร้อมกับดึงจัสขึ้นมานั่งตัก เซียหยิบผ้าขนหนูห่มร่างเล็กๆของจัส สรรพนามที่พูดทำให้อีกฝ่ายอึกอักเข้าไปอีก ก่อนจะค่อยๆลุกเมื่อรู้สึกว่าตัวเองกำลังกลายเป็นส่วนเกิน

“งะ....งั้นผม ขอตัวนะครับ ขอโทษอีกครั้งครับ”ผู้ชายคนนั้นลุกขึ้น

“ครับ เชิญ”เป้ว่าก่อนจะยิ้มนิดๆ คนนั้นเดินกลับไปที่โต๊ะแล้ว เป้เอนตัวเข้ามาหาร่างเล็กที่ยังคงซับน้ำจากแขนเสื้อตัวเองอยู่

งับ

เป้กัดไหล่เซียแต่ไม่แรงมากร่างเล็กหันมาพร้อมกับเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม

“เปลี่ยนเสื้อมั้ย”เป้ถามเพราะรู้ว่าคนรักไม่ชอบอะไรที่มันชื้นๆเหนอะๆ

“ไม่เป็นอะไรหรอก”เซียตอบ นี่ขนาดไม่ได้เป็นอะไร เสียงยังเหวี่ยงขนาดนี้

“เอาเสื้อผมไปใส่ก่อนแล้วพี่ค่อยผึ่งเสื้อพี่ไว้ กว่าจะสี่โมงเย็นเสื้อก็แห้งพอดี”เป้ว่า เซียจึงพยักหน้ารับแล้วหยิบเสื้อของเป้ที่พับไว้ในกระเป๋ามาถือเดินเข้าห้องน้ำ

หมับ

ประตูห้องน้ำถูกขืนเอาไว้ เป้จับประตูแล้วยิ้มกว้างก่อนจะแทรกตัวเข้ามาด้วย

“มาทำไมแล้วจัสล่ะ”เซียถามถึงเด็กน้อย กลัวว่าจะเดินตามหา ถ้าลูกเขาหลงไปนี่แย่เลย

“จัสกินข้าวอยู่ครับ ผมบอกแล้วว่าไม่ให้ไปไหนจนกว่าผมจะกลับไป”เป้ว่ายิ้มๆก่อนจะเอามือยันกำแพงเพื่อคร่อมร่างบางเอาไว้

“ไอ้คนเมื่อกี้มันทำอะไรพี่รึเปล่า”เป้ว่าก่อนจะโน้มหน้าเข้ามาคลอเคลียที่แก้ม เซียเบือนหน้าหนี เป้เลยเลื่อนจมูกมาที่คอ

“เปล่า เขาแค่เดินชน อ๊ะ เป้ หยุด”เซียยกมือขึ้นดันอกหนาที่ดูดเม้มตรงคอเขา จนกลัวว่าจะเกิดรอย ใบหน้าหล่อเงยขึ้นมาสบตา

“มันไม่ได้แต๊ะอั๋งพี่ใช่มั้ย”จบคำเซียก็กลอกตา

“ไร้สาระ”เป้ทำปากยื่นเมื่อได้ยินเซียพูดแบบนั้น ก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปจุ๊บปากเบาๆไม่ได้ลึกซึ้ง แค่แตะเท่านั้น

“เดี๋ยวผมช่วยถอดเสื้อ”เป้ว่าแล้วดึงเสื้อยืดสีเข้มขึ้นพร้อมกับไล้มือตามอีกทั้งยังขยับตัวเข้ามาแนบชิด

“เป้ ตัวนายเปียก”เซียพูดเสียงเรียบพร้อมกับดันอกแกร่งออก ร่างสูงยู่หน้าอย่างหมดอารมณ์ เซียยกยิ้มแล้วใส่เสื้อของเป้

จุ๊บ

“ออกไปได้แล้ว”เซียพูดแล้วเปิดประตูออกจากห้องน้ำหลังจากที่เขย่งตัวจุ๊บปากร่างสูงที่ยืนยิ้มเป็นบ้าอยู่ พอมาถึงโต๊ะก็พบว่าจัสนั่งกินลูกชิ้นอยู่ พอเด็กน้อยหันมามองก็ส่งยิ้มให้ก่อนจะชวนให้เป้ไปเล่นน้ำต่อ

“พี่จะเบื่อมั้ยเนี่ย”เป้ถามขึ้น เซียส่ายหัวแล้วเอื้อมมือไปหยิบแว่นกันแดดสีชาแล้วเอนตัวนอนไปกับเก้าอี้ที่เป็นเตียงผ้าใบ

ทางด้านเป้ที่กำลังพาน้องจัสไปเล่นสไลเดอร์ในสระเด็ก

“เป้”เสียงเรียกจากด้านหลังทำให้เป้หันไปมองก็พบว่าเป็นพราวเพื่อนในมหาลัยถ้าจำไม่ผิดน่าจะอยู่คณะบัญชี พราวเดินเข้ามาในสระเด็กแล้วยิ้มทักทาย

“มีลูกแล้วเหรอ”พราวถาม

“อ๋อไม่ใช่ๆ นี่ลูกเพื่อน”เป้ว่า

“ชื่ออะไรครับคนเก่ง”พราวชวนน้องจัสคุยเด็กน้อยก็บอกกลับไป ขณะเดียวกันเป้มองไปที่ร่างโปร่งที่กำลังจะเดินผ่านสระน้ำ

“พี่เซีย”เป้ตะโกนเรียกทำให้เซียหันมาหาพร้อมกับทำหน้างงๆก่อนจะเดินเข้ามาใกล้เพราะจุดที่เป้นั่งอยู่มันอยู่ตรงขอบสระ พอเซียเดินเข้าใกล้ก็ขมวดคิ้วนิดๆที่เห็นผู้หญิงในชุดทูพีชนั่งหันหลังให้เขาและเล่นกับน้องจัสอยู่

“มีอะไร”

“จะไปไหน”

“ซื้อหนังสือ”เซียว่าเพราะเขาเองก็เบื่อเต็มที่แล้ว

“งั้นเดี๋ยวขึ้นแล้ว ออกไปพร้อมกัน”เป้ว่าก่อนจะหันไปพูดกับพราว

“เรากลับแล้วนะ”

“แล้วจะไปไหนกันต่อมั้ย”

“ว่าจะพาพี่เซียไปซื้อหนังสือ”พราวเงยหน้าขึ้นไปมองผู้ชายอีกคนที่ยืนอยู่

“ไปเอากระเป๋านะ”เซียว่าก่อนจะเดินออกไป พราวมองตามแล้วหันมาคุยกับเป้

“งั้นเราไปด้วยได้มั้ย คือเรามาคนเดียวอ่ะ เหงาอยู่”พราวพูดพลางหัวเราะเป้เองก็จะให้ปฏิเสธไปก็ยังไงอยู่เพราะอีกฝ่ายเป็นผู้หญิงแล้วยังมาคนเดียวเลยพยักหน้าตกลงไปและเข้าไปสะกิดน้องจัสเพื่อบอกให้ขึ้นจากน้ำ

เซียเดินเข้ามาพร้อมกับเอาผ้าขนหนูพันรอบร่างเล็กๆของเด็กชายที่ตัวสั่นด้วยความหนาว เป้เองก็รับผ้าขนหนูมาเช่นกันแล้วอุ้มน้องจัส

“พี่เซียนี่พราวเพื่อนตอนที่ที่มหาลัย พราวนี่พี่เซีย”พราวยิ้มๆขณะที่เซียเองก็พยักหน้ารับ

“พี่เซียเดี๋ยวพราวจะขอเดินไปดูหนังสือด้วยนะครับ”เซียเลิกคิ้วนิดๆก่อนจะพยักหน้าแล้วเดินไปรอที่ห้องน้ำ

ทั้งสี่เดินลงมาหนึ่งชั้นก็เป็นโซนของเล่น หนังสือและดนตรี เป้พาจัสไปดูของเล่นเพราะคุยกับพี่เซียแล้วว่าจะซื้อของเล่นตามใจเจ้าของวันเกิดหนึ่งอย่าง ส่วนร่างเล็กก็เดินมาที่โซนหนังสือซึ่งเป็นโซนประจำตัวเอง

“พี่เซียชอบอ่านหนังสือเหรอคะ”เสียงหวานดังขึ้น เซียหันไปมองพบว่าเป็นพราวก่อนจะตอบสั้นๆ

“ใช่”

“เอ่อ....แล้ว....พี่เซียเป็นพี่ชายแท้ๆของเป้เหรอคะ”เซียขมวดคิ้วเมื่อได้ยินหญิงสาวถามเรื่องแบบนี้

“เปล่า”พราวเองก็หยิบหนังสือแถวนั้นขึ้นมาดูแล้วเงียบไป สักพักก็เดินไปหาร่างสูงที่พาจัสเลือกของเล่น

“เป้”

“ว่าไง”

“พี่เซียเขามีแฟนยังอ่ะ”เป้ขมวดคิ้วแล้วหันมามองเพื่อน

“ถามทำไมอ่ะ”

“ก็พี่เซียน่ารักมากอ่ะ แบบ...โอ้ยจะละลายแล้ว เราชอบพี่เขาอ่า...”

“คือ....พราว”เป้ยิ้มแล้วตบไหล่เล็กๆเบาๆก่อนจะโน้มหน้าลงไปกระซิบที่ข้างหู

“พี่เซียเป็นเมียเรา”

“หะ....อะ...อะ....”พราวพูดไม่ออกเมื่อได้ยินเช่นนั้น เป้หัวเราะร่ากอดคอหญิงสาวแล้วลูบหัวเบาๆ

“หมะม๊า...”จัสร้องเรียกเซียพร้อมกับวิ่งเข้าไปหา เป้ผละตัวออกจากพราวแทบไม่ทัน แต่ก็ไม่ทันจริงๆแหละเพราะพี่เซียมองมาที่เขานิ่งๆ เห็นที่เขากอดพราวแน่เลย

“เรากลับก่อนนะเป้”

“ทำไมเสียใจเหรอ”

“คิดว่าไงเล่า”พราวพูดทีเล่นทีจริงจนเป้อดขำไม่ได้ หญิงสาวหันไปไหว้ลาเซียก่อนจะออกไป

“หมะม๊า เมื่อกี้ปะป๊ากอดพี่ผู้หญิงคนนั้นด้วยฮะ”เป้เบิกตากว้างเมื่อจัสพูดจบก่อนจะยิ้มแห้งๆให้จริงๆแล้วพี่เซียก็ไม่ได้อะไรหรอกพี่เซียเป็นผู้ใหญ่และโตพอที่จะมีเหตุผล

รึเปล่า?

__________________________________

“จัสไปแล้วนะฮะ ปะป๊า หมะม๊า”เด็กน้อยที่กอดของเล่นที่ได้จากเป้และเซียไม่ปล่อยพูดขึ้นในอ้อมกอดของแม่พร้อมกับโบกมือลาทั้งสองที่หน้าคอนโด เซียและเป้ยืนส่งเด็กน้อยจนกระทั่งรถของแอ๋มขับพ้นจากคอนโด

เซียหมุนตัวเดินเข้าไปในคอนโด เป้รีบเดินตาม ตั้งแต่กลับจากห้างพี่เซียก็ไม่พูดอะไรกับเขา จากที่ไม่ค่อยพูดเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว พอถึงห้องเซียก็เก็บจานที่เอามาเทขนมให้จัสไปล้าง

หมับ

เป้สวมกอดร่างเล็กจากด้านหลังพร้อมกับวางคางไว้บนไหล่เล็ก เซียล้างจานต่อไม่สนใจ

“พี่เซีย”เป้เรียกด้วยเสียงกระเง้ากระงอด

“สนใจเค้าหน่อย....”

“อืม”เซียตอบรับในลำคอสั้นๆ

“ไปทำลูกกันเหอะ”เซียชะงักก่อนจะศอกใส่ท้องของคนที่อยู่ข้างหลังไปเต็มแรง

“อยากมีลูกรึไง”เซียถามออกมา เป้ที่นั่งกุมท้องอยู่กับพื้นเงยมองคนที่กำลังยืนล้างมือ

“ก็มีแล้วไง”เป้พูดยิ้มๆ เซียเลิกคิ้ว

“เดี๋ยวพรุ่งนี้ไปหาลูกๆที่โรงเรียนกัน”เป้ว่า เซียหลุดยิ้มออกมา ลูกๆที่ว่าคือเด็กๆที่ทุกๆวันศุกร์เขาและเป้ต้องไปหา เอาสมุดของเล่นของกินไปเล่นกับเด็กๆซึ่งตอนนี้เด็กๆได้เข้าโรงเรียน ได้เรียนหนังสือ โดยที่โรงเรียนเป็นโรงเรียนของภรรยาของพี่เซม เขาสองคนก็เลยฝากเด็กๆเข้าเรียนด้วยและมีทุนให้ด้วย อีกอย่างเด็กๆก็เรียนเก่งกว่าลูกคนมีเงินบางคนซะอีก

ขณะที่เซียนึกถึงเด็กๆพลางยิ้ม เป้ก็ยันตัวลุกแล้วจับมือเล็กพร้อมกับเขี่ยหลังมือเบาๆ

“แต่ตอนนี้ อยากทำลูกมากๆเลย”เป้ยิ้มหื่น ร่างเล็กเงื้อแขนจะชกแฟนขี้หื่นแต่ถูกรวบตัวเข้าเข้ามากอดพร้อมกับมองด้วยสายตาอ้อนๆ

“นะๆๆ”

“พรุ่งนี้ไปหาเด็กๆ”เซียว่าพลางเบี่ยงหน้า

“นะครับเมียครับ”ใบหน้าหล่อคลอเคลียอยู่ที่แก้มใสที่ขึ้นสีระเรื่อกับสรรพนามที่จะใช้เมื่ออ้อน เขาเองก็ไม่รู้ว่าทำไมเวลาถูกเรียกแบบนี้ในช่วงเวลาแบบนี้แล้วมันเขิน ทั้งๆที่ถ้าเป็นเวลาปกติเป้คงจะโดนเขาดุหรือฟาดไปแล้ว

“กะ...ก็...รอบเดียวแล้วกัน”

 

 

ความคิดเห็น