pienika

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รักนะ...รู้ยัง ตอนพิเศษ ป๊าม๊าจำเป็น1

ชื่อตอน : รักนะ...รู้ยัง ตอนพิเศษ ป๊าม๊าจำเป็น1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.6k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 25 มี.ค. 2559 00:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักนะ...รู้ยัง ตอนพิเศษ ป๊าม๊าจำเป็น1
แบบอักษร

 

รักนะ...รู้ยัง ตอนพิเศษ ป๊าม๊าจำเป็น1

 

Rrrrrrrrrrrrrr

เสียงของโทรศัพท์ดังขึ้นในช่วงเช้าของวันหนึ่ง โดยที่คนสองคนที่นอนกอดกันไม่มีใครที่ต้องการจะตื่นมารับเพราะบทรักที่ร้อนแรงเมื่อคืน ทว่าโทรศัพท์เจ้ากรรมก็ยังจะหน้าด้านดังต่อไปจนกระทั่งเจ้าของเรือนผมสีบลอนด์ที่ตอนนี้ยาวประบ่าอีกครั้งตบแขนแกร่งที่รัดเอวของเขาเอาไว้เบาๆ ก่อนจะเพิ่มแรงขึ้นเรื่อยๆ

“ฮือ...ยังไม่อยากตื่น”เสียงทุ้มตอบงัวเงียพร้อมกับซุกใบหน้าเข้ากับหลังคอขาวเนียนก่อนจะจูบเบาๆ เซียขยับตัวนิดๆด้วยความจั๊กจี้

“รับโทรศัพท์”เซียพูดเบาๆเพราะเสียงที่หายไป แต่เจ้าของโทรศัพท์มันก็ยังคงนอนต่อ

“เป้”เซียเรียกชื่อแต่เป้ก็ทำเพียงส่งเสียงฮือๆในลำคอแล้วกอดเขาแน่นกว่าเดิม ร่างเล็กขมวดคิ้ว เสียงดังขนาดนี้ใครนอนได้ก็นอนแต่เขารำคาญ! เซียเลยดึงแขนของเป้ให้พ้นจากตัว ซึ่งร่างสูงก็รู้ดีว่าเจ้าหญิงของเขาคงอารมณ์ไม่ดีแล้วเลยยันตัวขึ้นแล้วเอื้อมไปที่โทรศัพท์ที่วางอยู่ทางฝั่งเขา

“ครับ......อ๋อ...อ่าฮะ”เป้ลากเสียงยาวพร้อมกับเหลือบมองมาทางเซียที่นั่งทำหน้ายุ่งๆมองเขาอยู่

“วันไหน.....หืม?.....ได้ๆ....ครับ...สวัสดีครับ”เป้วางสายไปแล้วเดินไปหยิบผ้าขนหนูเข้าไปอาบน้ำ พออาบน้ำเสร็จก็เดินเข้ามาหาร่างเล็กที่ตอนนี้ล้มตัวนอนราบไปดังเดิม ร่างสูงที่เต็มไปด้วยหยดน้ำนั่งยองๆลงข้างเตียงมองหน้าของเซียที่หลับพริ้มยิ้มๆ

“วันนี้ไม่เข้าบริษัทเหรอครับ”เป้ถามพร้อมกับลูบหัวเบาๆ

“อือ”เซียตอบแค่นั้น เป้โน้มไปใบลงไปจูบแต่ยังไม่ทันได้รุกล้ำอะไรเซียก็ดันเขาออก

“เหนื่อย”เป้หัวเราะออกมาเบาๆแล้วจูบที่หน้าผากมน

“ผมจะออกไปข้างนอกนะวันนี้เดี๋ยวทำอาหารเช้าไว้ให้ ทานข้าวแล้วก็ทานยาด้วยนะครับ เดี๋ยวผมเตรียมไว้ให้”เซียพยักหน้านิดๆเป้เลยลุกมาแต่งตัวและออกไปข้างนอก

เกือบเที่ยงกว่าที่ร่างโปร่งจะลุกออกจากที่นอน ความปวดเมื่อยตามตัวเริ่มหายไปบ้างแล้ว เซียไปอาบน้ำและอุ่นอาหารที่เป้ทำเอาไว้ให้ก่อนจะกินยาที่วางเอาไว้บนโต๊ะข้างเตียง เขาลาพักร้อนทั้งอาทิตย์เพื่อที่จะนอนอยู่ห้อง ขี้เกียจออกไปเที่ยวไหนทั้งๆที่เป้ชวนไปทุกวัน ซึ่งสุดท้ายก็จบที่เซ็กส์ บางทีเขาก็คิดนะว่าเป้จะเบื่อรึเปล่า แต่...ก็เห็นว่ามีความสุขทุกคืน

ตึ๊ง!

เสียงไลน์ดังขึ้นซึ่งเซียก็ไม่ค่อยสนใจอยู่แล้วเดินไปหยิบหนังสือมานั่งอ่านที่โซฟา

ตึ๊ง! ตึ๊ง! ตึ๊ง!

คิ้วเรียวขมวดมุ่นเมื่อไลน์เขาดังรัวอยู่สองสามครั้งเลยตัดสินใจวางหนังสือแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู

จิม >>> เซียเป้อยู่กับเซียรึเปล่า

จิม >>> เราเหมือนเห็นเป้เดินกับผู้หญิงแล้วก็เด็กคนนึงที่ห้างXX

จิม >>> (ส่งรูป)

จิม >>> (ส่งรูป)

เซียขมวดคิ้วหนักกว่าเดิมเมื่อเปิดภาพที่จิมส่งมาให้ เป็นภาพของแผ่นหลังที่คุ้นตาของชายคนหนึ่งกำลังอุ้มเด็กและลูบหัวผู้หญิงที่เดินอยู่ข้างๆโดยที่เธอคนนั้นหันมาหัวเราะอย่างร่าเริง มือที่ถือโทรศัพท์นั้นกำแน่นตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ในใจก็พูดบอกกับตัวเองว่าอาจจะเป็นคนอื่น ไม่ใช่หรอก แต่เสื้อของผู้ชายคนนั้นน่ะ มันชุดเดียวกับตอนที่เป้แต่งตัวออกไปเลยนี่!

เซีย >>> ตอนนี้ยังอยู่มั้ย

จิม >>> อยู่ในร้านชาบู

เซียไม่ตอบอะไรและคว้ากระเป๋าเงินคีย์การ์ดตรงออกจากห้อง เซียโบกแท็คซี่ไปห้างที่จิมบอกแล้วรีบเดินไปชั้นที่มีร้านอาหารต่างๆจนมาถึงร้านชาบู

มองหาไม่ถึงหาวิก็เจอ เป้กำลังคีบปูอัดให้เด็กชายตัวเล็กอยู่ เซียเดินเข้าไปโดยที่ไม่สนใจพนักงานที่เดินเข้ามาถามว่ากี่ที่ ร่างโปร่งตรงเข้าไปยืนหน้าโต๊ะ เป้ชะงักเล็กๆก่อนจะทำปากพะงาบๆเรียกชื่อ

“ใครเหรอฮะปะป๊า”เด็กชายถามพลางทำหน้างงๆ

“น้องจัสไปนั่งกับแม่ก่อนนะครับ”เป้พูด เด็กชายที่ชื่อจัสวิ่งไปนั่งอีกฝั่งข้างๆกับผู้หญิงที่นั่งเงียบไม่พูดอะไรเพราะกลัวท่าทางของอีกฝ่ายที่ดูหงุดหงิด เป้จับมือเซียก่อนจะดึงเบาๆให้นั่งลงข้างๆ

“ทำไมมาถึงนี่ได้เนี่ย”จบคำเซียก็มองแรงกว่าเดิมจนเป้หน้าซีดไปนิด

“คือว่า....พี่เซียครับนี่แอ๋มแล้วก็นี่น้องจัสเป็น....”เป้ยังไม่ทันพูดจบน้องจัสก็พูดขึ้นมาก่อนอย่างร่าเริง

“จัสเป็นลูกปะป๊าฮะ”จบคำเซียก็ถลึงตาใส่ร่างหนาพร้อมกับลุกขึ้น ลูกปะป๊า เด็กนี่เรียกเป้ว่าปะป๊า ปะป๊างั้นเหรอ พ่องั้นเหรอนี่มัน.....

“เฮ้ยเดี๋ยวๆๆพี่เซียไม่ใช่แบบนั้น”

“แล้วแบบไหนล่ะ!”เซียเผลอกระแทกเสียงใส่จนเด็กน้อยสะดุ้งกอดผู้เป็นแม่ เป้กระซิบข้างหูเซียว่าให้ออกไปคุยกันข้างนอกและจับมือเล็กเอาไว้แน่น

พอเดินออกมามาถึงห้องน้ำที่ไม่ค่อยจะมีคนเซียก็ดึงมือตัวเองกลับ ตลอดทางที่เดินมาเขาเงียบและคิดว่าสิ่งที่ได้ยินมันใช่จริงๆเหรอ แต่มันจะเป็นไปได้ยังไงในเมื่อเป้พูดอยู่เสมอว่ารักเขา หรือมันเป็นแค่เรื่องโกหก

แค่คิดก็น้ำตาเอ่อขึ้นมาแล้ว

“พี่เซีย”เป้เรียกชื่อร่างเล็กเบาๆเมื่อเห็นว่าแฟนตัวเองก้มหน้า มือหนาพยายามที่จะคว้ามือเล็กมากุมเอาไว้

“นี่พี่ไม่ได้คิดว่าน้องจัสเป็นลูกผมจริงๆหรอกใช่มั้ย”เป้ถามขึ้น

“คิด”จบคำพูดของเซียเป้ก็ถอนหายใจเฮือก

“จัสไม่ใช่ลูกผม”

“แต่น้องเขาเรียกนายว่า...ปะป๊า”เซียเสียงแผ่วลงมานิด เป้หัวเราะในลำคอก่อนจะขยี้ผมนิ่มจนกระทั่งเซียจ้อง

“หึงผมใช่มั้ยเนี่ย น่ารักจังเลย ฮ่าๆๆ”เป้หัวเราะออกมา เขาอยากจะคว้าร่างเล็กมาฟัดซะตอนนี้จริงๆ

“นี่!

“เรื่องที่น้องจัสเรียกผมว่าปะป๊ามันเป็นข้อตกลงกันแค่วันนี้ครับ คือ...วันนี้วันเกิดน้องจัส แต่ว่าพ่อของน้องเขาเพิ่งเสียไปเมื่อเดือนที่แล้ว แอ๋มที่เป็นเพื่อนร่วมงานผมเลยขอร้องให้ผมช่วยมาเป็นพ่อให้หน่อย แค่วันเดียว”

“แล้วทำไมไม่บอกฉันก่อน”เซียว่าออกมาขณะที่ในใจคิด ปล่อยให้เสียความรู้สึกอยู่ได้ เด็กบ้าเอ้ย

“ก็กลัวพี่คิดมากไง อีกอย่างผมก็แค่มาเป็นคุณพ่อช่วงเวลาสั้นๆเองด้วย เอ๊ะแล้วนี่ใครบอกพี่เนี่ย”เป้ถามเพราะอย่างพี่เซียไม่มีทางที่จะตามเขาแน่ๆ เซียเงียบไป เป้เลยไม่คิดจะถามต่อ คงต้องหาด้วยตัวเอง

“ไปกันเถอะครับ”เป้ว่าพร้อมกับจับมือของเซียให้เดินตาม

“ไปไหน”เป้ไม่ตอบแต่พามานั่งที่ร้านเดิมและโต๊ะที่มีน้องจัสนั่งอยู่ ผู้หญิงคนนั้นมองเซียอย่างกล้าๆกลัวๆ

“เคลียร์แล้วๆ”เป้ว่ายิ้มๆ

“จัสครับนี่พี่เซียนะ พี่เซียน่ารักมั้ย”เป้แนะนำให้เด็กน้อยรู้จัก จัสก็ยิ้มนิดๆเพราะกลัวหน้านิ่งๆของเซียไม่น้อย

“ขอโทษนะคะ ฉันไม่คิดว่า”แอ๋มพูดออกมา เธอจำได้ว่าเซียเป็นน้องชายของCEOบริษัทที่เธอทำงานอยู่ และดูจากท่าทางก็น่าจะรู้ถึงความสัมพันธ์

“ไม่เป็นไร”เซียบอกเพราะถ้ามันก็น่าเสียใจอยู่นะกับการที่เด็กตัวแค่นี้ต้องมาสูญเสีนคนที่รัก เขาเข้าใจดีเพราะเขาเองก็เคยรู้สึก ถ้ามันทำให้น้องเขามีความสุขก็ไม่เป็นไรหรอก

“ไหนครับจัสทานอะไรไปแล้วบ้าง ทานลูกชิ้นปะป๊าไปรึเปล่า”เป้กลับมาคุยกับเด็กน้อย จัสหัวเราะอย่างร่าเริงและหันมาหาผู้เป็นแม่

“แม่ฮะ กินนี่ฮะ จัสกินแล้วอร่อยมากเลย”จัสตักลูกชิ้นชิ้นหนึ่งลงชามแม่ก่อนจะมองเซียอย่างกล้าๆกลัวๆแล้ววิ่งมาทางฝั่งที่เป้นั่งและยื่นช้อนเอาลูกชิ้นนั้นใส่ชามของเซียก่อนจะวิ่งกลับไปที่เดิม เป้กระทุ้งศอกใส่แขนเล็กพร้อมกับยื่นหน้ามากระซิบ

“ยิ้มหน่อยสิพี่ ยังไม่หายโกรธผมเหรอ”เซียถอนหายใจนิดๆก่อนจะระบายยิ้มออกมา

“ขอบคุณครับ”เซียพูดกับเด็กน้อย สักพักก็เสียงโทรศัพท์ดัง แม่ของจัสลุกออกไปคุยก่อนจะเดินกลับมาด้วยสีหน้าไม่ค่อยดีนัก

“เป้...คือวันนี้เราฝากจัสหน่อยได้มั้ย”เธอพูดเสียงสั่นๆจนเป้ต้องถามอย่างเป็นห่วง

“เป็นอะไร เกิดอะไรขึ้น”

“พี่ชายเราเข้าโรงพยาบาลเราต้องไป เราฝากจัสได้มั้ย ช่วยทำให้เขามีความสุขที่สุดในวันนี้แทนเราหน่อย”แอ๋มพูดออกมาพร้อมกับหยดน้ำตาที่ค่อยๆเอ่อจนล้น

“แม่เป็นอะไรฮะ ใครแกล้งแม่ บอกจัสมาฮะเดี๋ยวจัสจะไปตี”แอ๋มรีบเช็ดน้ำตาพร้อมกับยิ้มให้กับลูกชายพลางลูบหัวเล็กๆของจัส

“แม่เป็นได้เป็นอะไรครับ น้องจัสอยู่กับปะป๊าได้มั้ย เดี๋ยวคืนนี้แม่มารับ”เด็กน้อยหน้าหม่นลง

“แม่จะหนีจัสไปเหมือนแด๊ดเหรอฮะ”ท่าทางของลูกทำให้ผู้เป็นแม่ร้องไห้ออกมาแต่เธอก็ต้องทำตัวเข้มแข็ง

“ไม่ใช่ครับ แม่จะไปหาลุงอิ่ม ลุงอิ่มซื้อของเล่นมาให้จัสชิ้นใหญ่มากเลย แม่ต้องไปช่วยลุงเขายกมาไว้ที่บ้านเรา อยู่กับปะป๊ากับพี่เซียไปก่อนนะลูก แล้วเจอกันนะครับ”พอได้ฟังจัสก็ยิ้มออกมาได้และพยักหน้า

“ให้เราไปส่งมั้ยแอ๋ม”เป้ถามอย่างเป็นห่วงเพื่อน หญิงสาวส่ายหน้าก่อนจะโบกมือลาทั้งเป้และเซีย พอแม่ไปแล้วเด็กน้อยก็นั่งมองตาแป๋วมาที่เซีย

“แม่จัสไปแล้วเหรอฮะ”เด็กน้อยก้มหน้า เซียกระทุ้งศอกใส่เป้และพยักเพยิดหน้าไปทางจัสเพราะเขาเองก็ไม่ค่อยถูกกับเด็กวัยนี้เท่าไหร่นัก

“เอางี้มั้ยครับ ให้พี่เซียเป็นหมะม๊าให้จัส ดีมั้ยครับ”เป้พูดขึ้น เซียหันมาหาคนรักพร้อมกับส่ายหน้า น้องจัสเงยหน้าขึ้นมาทันทีพร้อมกับยิ้มกว้าง

“เอาฮะ หมะม๊า”พอได้ยินเสียงอ้อนๆบวกกับดวงตาที่เหมือนพร้อมจะร้องไห้อยู่ตลอดเวลาของเด็กชายคนนี้เซียก็.....เห้อ...ช่างละกัน ยอมเป็นหมะม๊าสักวันแล้วกัน

“ครับๆ”เซียพูดแล้วยิ้มออกมา เด็กน้อยยิ้มร่าและพูดเรื่องนั้นเรื่องนี้ไม่หยุด


ความคิดเห็น