star_ss

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

✧✦The Return of Love❤➽แฟนเก่า✦✧➴Chapter 5♫พี&เภา➽ขอร้อง

ชื่อตอน : ✧✦The Return of Love❤➽แฟนเก่า✦✧➴Chapter 5♫พี&เภา➽ขอร้อง

คำค้น : พี&เภา ตอนที่ 5

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.6k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 24 มี.ค. 2559 23:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
✧✦The Return of Love❤➽แฟนเก่า✦✧➴Chapter 5♫พี&เภา➽ขอร้อง
แบบอักษร

❥ Update on 24.03.2016

#

 

❥พี&เภา

✧➴Chapter 5ขอร้อง

 

 

 

กรรมของผมจริงๆ ที่ต้องแบกไอ้พีขึ้นมาบนห้องของผมจนได้ ครั้นจะทิ้งมันให้นอนข้างล่างก็ดูจะใจร้ายจนเกินไปอย่างน้อยผมกับมันก็เคยรักกัน ถึงตอนนี้ผมกำลังพยายามทำใจให้เลิกรักมันอยู่ก็ตาม เฮ้ออ.. ผมถอนใจเฮื้อกใหญ่หลังจากทิ้งร่างไอ้พีลงบนโซฟาก่อนลงปลดกระดุมเสื้อให้มันพอให้นอนได้สบาย

 

 

 

 

 

 

 

 ผมเดินไปเปิดแอร์ในห้องนั่งเล่นก่อนจะเดินเข้าไปหยิบผ้าห่มในห้องนอนแล้วจัดการคลี่ผ้าห่มออกก่อนจะคลุมร่างไอ้พีไว้ทั้งตัว ถ้าผมไม่ห่มผ้าให้มันสักหน่อยมันคงต้องหนาวตายเพราะแอร์ที่ผมเปิดแน่ๆ ไอ้พีมันนอนแบบไม่เปิดแอร์ไม่ได้หรอกครับ เพราะมันคงขาดอากาศหายใจตายซะก่อน หึหึ ไอ้นี่มันเป็นคนเรื่องเยอะ การดำรงชีวิตอยู่ในแต่ละวันของมันก็เยอะตาม

 

 

 

 

 

 

 

 หลังจากจัดการกับซากไอ้พีเสร็จผมก็เดินกลับเข้ามาในห้อง จัดการเปิดแอร์จนเย็นช่ำแล้วคว้าผ้าเช็ดตัวก่อนจะเดินเข้าไปในห้องน้ำอาบน้ำเพื่อชำระร่างกายอันแสนเมื่อยล้าเต็มที วันนี้ร่างกายของผมรู้สึกเมื่อยล้าไปหมดเพราะผมนั่งทำงานทั้งวันไม่ค่อยได้ลุกขึ้นไปไหนนอกจากเดินไปเข้าห้องน้ำ แต่การแช่น้ำอุ่นๆ นี่ก็ช่วยผมได้เยอะเลยทีเดียว ถ้าเป็นเมื่อก่อนผมรู้สึกเมื่อยเนื้อเมื่อยตัวทีไรก็จะมีไอ้พีคอยนวดเนื้อนวดตัวให้ผมหายจากอาการเมื่อยล้าแต่ตอนนี้คงทำแบบนั้นไม่ได้อีกแล้วครับ เฮ้ออ... ทำไมผมต้องคิดถึงมันด้วยวะเนี้ยะ!!

 

 

 

 

 


 แปะ แปะ แปะ!!

 

 

 

 

 

 ผมตบหน้าตัวเองให้รู้สึกตื่นตัวจากความทรงจำพวกนั้นเพื่อที่ผมจะได้เลิกคิดถึงมันสักที กูจะหนีมึงยังไงดีวะพี ทำไมมันถึงยากจังวะ!!

 

 

 

 

 


 หลังจากผมอาบน้ำเสร็จก็ออกมาแต่งตัวด้วยชุดนอนง่ายๆ คือกางเกงขาสั้นกับเสื้อกล้ามตัวโปรดที่ผมชอบใส่เวลานอน ผมเดินออกไปปิดไฟในห้องนั่งเล่นที่มีซากไอ้พีนอนหลับไม่รู้เรื่องรู้ราวอยู่บนโซฟาก่อนจะเดินกลับเข้ามาในห้องนอนแล้วปิดไฟในห้องจนมืดสนิท ขายาวๆ ของผมเดินก้าวด้วยความเคยชินจนถึงเตียงนอนก่อนจะล้มตัวลงนอนบนที่นอนเหมือนทุกคืน มือคว้าดึงผ้าห่มผืนหนาขึ้นมาคลุมตัวก่อนจะหลับไหลไปในที่สุด

 

 

 

 

 


 เช้า.....

 

 

 


 เช้านี้สิ่งที่ทำให้ผมรู้สึกแตกต่างจากทุกเช้าที่ผมตื่นนอนในช่วงสิบกว่าวันที่ผ่านมาคือการที่ผมตื่นนอนมาแล้วมีไอ้พีนอนกอดผมอยู่ในตอนนี้ แม่ง!! มันเข้ามาตอนไหนวะ!!

 

 

 

 

 

 "ไอ้พี! มึงเข้ามาทำไมเนี้ยะ!!"

 

 

 

 

 

 เพี๊ยะ เพี้ยะ เพี้ยะ!!!

 

 

 

 

 

 มือผมกระทบลงที่หน้าไอ้พีอย่างแรงแบบไม่มีออมมือ เพราะเวลาไอ้พีมันหลับต่อให้เอาช้างมาลากมันก็ไม่รู้สึกตัวง่ายๆ หรอกครับ มันหนา! แล้วการที่ผมตบหน้าเพื่อปลุกมันเนี้ยะผมว่ามันคงยังไม่ได้ผลแน่นอน

 

 

 

 

 


 "ไอ้พีตื่น!!!"

 

 

 


 ตุบ!!!!!

 

 

 

 

 

 "โอ๊ย!!!" เสียงไอ้พีแหกปากร้องเสียงดังเมื่อถูกผมใช้เท้าถีบจนตกเตียงลงไปนอนกลิ้งอยู่ที่พื้นห้อง

 


 "มึงเข้ามาทำเหี้ยอะไร!!"

 


 "โหหห... เภามึงถีบกูทำไมเนี้ยะ! กูเจ็บนะเว้ย!"

 


 "กูถามว่ามึงเข้ามาในห้องนอนกูทำไม กูไม่ได้ถามว่ามึงเจ็บไหม!!"

 

 

 


 "ก็กูคิดถึงมึงอ่ะ เภาเราคืนดีกันเถอะนะ เรื่องนั้นกูไม่รู้เรื่องจริงๆ นะเภา" ไอ้พีลุกขึ้นยืนทำตาปริบๆ อยู่ข้างที่เตียงด้วยชุดนอนของผมทั้งชุด แม่ง!! มันไปเอามาใส่ตอนไหนวะ!!

 

 

 

 "หายเมาแล้วก็กลับไปได้แล้วพี" พูดจบผมก็ลุกขึ้นจากที่นอนเพื่อจะเข้าไปอาบน้ำและเตรียมตัวออกไปทำงานแม่งเลย!! ไม่นอนแม่งล่ะ!!

 

 

 


 หมับ!!!

 

 

 

 

 

 "เภากลับบ้านเราเถอะนะ ไม่ได้กอดมึงกูนอนไม่หลับทุกคืนเลยนะเภา กลับบ้านเราเถอะนะ มึงจะด่า จะว่า จะทำอะไรกูก็ได้กูตามใจมึงทุกอย่างแต่กูขอแค่อย่างเดียวคือมึงกลับไปอยู่กับกูเหมือนเดิมได้ไหม?"

 

 

 

 "ไม่พี! ถึงมึงจะพูดยังไงกูก็คงไม่กลับไปเป็นแบบเดิมอีกแล้ว กูเหนื่อยพี กูอยากอยู่คนเดียว กูไม่อยากทะเลาะกับมึงเพราะเรื่องนั้นอีก มึงเลิกคิดเรื่องที่จะกลับมาเป็นเหมือนเดิมกับกูเถอะพี ตอนนี้กูปล่อยมึงให้เป็นอิสระแล้วมึงจะได้มีโอกาสมองหาคนใหม่ๆ ที่ดีกว่ากู เข้าใจมึงกว่ากูและทำเพื่อมึงได้มากกว่ากูก็ได้นะพี"

 

 

 

 

 

 พรึ่บ!!!!

 

 

 

 

 

 ร่างของผมถูกผละออกจากการกอดรัดของมันก่อนที่ผมกับมันจะยืนหันหน้าเข้าหากัน เรามองหน้ากันด้วยแววตาที่กำลังสื่อว่าอีกคนกำลังรู้สึกอย่างไร

 

 

 

 

 

 "กูบอกว่าไม่ไง!! กูจะไม่ทิ้งมึงไปไหนถึงวันนึงมึงจะทิ้งกูไปอย่างวันนี้ สัญญาที่กูเคยให้ไว้กูไม่เคยลืม แล้วมึงล่ะ มึงลืมสัญญาของเราได้ไงวะเภา!! มึงจำมันได้ใช่ไหม มึงบอกกูมาซิว่ามึงจำสัญญาของเราได้!!"

 

 

 

 "เออ!! กูลืมมันไปแล้ว!! มึงพอใจรึยัง!! กูบอกว่ากูลืมมันไปแล้ว!!" ผมตะคอกใส่มันเสียงดังทั้งที่ใจผมกำลังเจ็บปวด

 


 "มึงลืมได้เภา แต่ต่อให้มึงลืมไปแล้วว่าเราเคยสัญญากันไว้ว่ายังไงแต่กูจะไม่มีทางลืม"

 


 "หึ!! เออ! มึงเก่ง ถ้ามึงได้ฟังสิ่งที่มึงอยากฟังแล้วมึงก็กลับไปซะ" ผมพยายามอดกลั้นให้ได้นานที่สุด สายตาของไอ้พีสั่นไหวจนผมรับรู้ได้ถึงความรู้สึกนั้น ตอนนี้มันคงเจ็บปวดมากไม่ต่างจากผมสักเท่าไหร่

 

 

 

 "กูไม่กลับ ทำไมมึงไม่ยอมฟังที่กูอธิบายบ้างวะเภา กูบอกว่าเรื่องนี้กูไม่รู้เรื่องไง ไอ้โอ๊ตมันหิ้วผู้หญิงคนนั้นมาแล้วกูก็เมาไม่รู้เรื่องกูตื่นมาอีกทีก็ตอนที่ได้ยินเสียงมึงนั่นแหละ"

 

 

 

 "ไอ้โอ๊ตอีกล่ะ มึงจะลากมันเข้ามาเกี่ยวด้วยทำไมวะพี ในห้องนั้นมีแต่มึงกับผู้หญิงคนนั้นสองคนมึงยังจะโกหกกูอีกเหรอวะ!!"
 "แต่คืนนั้นไอ้โอ๊ตมันไปกับกูแต่กูไม่รู้มันกลับไปตอนไหนไง"

 

 

 

 "แล้วทำไมมันต้องทิ้งผู้หญิงคนนั้นไว้กับมึง ทำไมมันไม่เอาผู้หญิงคนนั้นกลับไปด้วย หึ!! มึงจะโกหกกูทั้งทีก็โกหกให้เนียนกว่านี้หน่อยดิวะ!!"

 

 

 

 "ก็ไอ้เหี้ยโอ๊ตมัน......" ไอ้พีมันพูดแค่นั้นแล้วก็ไม่ยอมพูดต่อ

 


 "ไอ้เหี้ยโอ๊ตมันทำไม?!!!"

 


 "เออน่า!! เอาเป็นว่ากูไม่ได้โกหกมึงแล้วกัน"

 


 "เหอะ!! พอเถอะพี มึงกลับไปได้แล้วกูจะรีบไปทำงาน"

 


 "มึงจะรีบออกไปไหนล่ะ นี่เพิ่งเจ็ดโมงกว่าเอง"

 


 "เรื่องของกู!!"

 

 

 


 พรึ่บ!!!

 

 

 

 

 

 ผมพลักตัวมันให้หลบทางให้ผมเพื่อที่จะเดินเข้าไปอาบน้ำเผื่ออารมณ์จะได้เย็นขึ้นบ้างครับ ถ้าขืนผมยังยืนเถียงกับมันอยู่อย่างนี้ผมว่าไม่จบง่ายๆ แน่

 

 

 

 

 

 "มึงอยู่คุยกับกูก่อนดิวะ! กูอยากให้มึงเชื่อใจกูจริงๆ นะเภา"

 

 

 


 "กูว่าตอนนี้เราต่างคนต่างอยู่เถอะพี ส่วนมึงก็กลับไปทำหน้าที่ของตัวเองได้แล้ว มึงโตแล้วนะพี มึงควรจะมีความรับผิดชอบมากกว่านี้ กลับไปทำงานซะ"

 

 

 

 "กูยังไม่มีอารมณ์ไปทำงานตอนนี้หรอกนอกจากมึงจะยอมคุยกับกูให้รู้เรื่องก่อน"

 


 "ไอ้พี!! ถ้ามึงพูดไม่รู้เรื่องขนาดนี้มึงกลับไปเลย!" ผมโคตรขึ้นเลยครับ อารมณ์โมโหแม่งมาเต็มล่ะ บทจะงี่เง่ามันก็เป็นอย่างนี้ทุกที

 

 

 

 "เภากูขอโทษ มึงอย่าโกรธกูเลยนะ กูกลับก็ได้ มึงพักผ่อนเถอะเดี๋ยวกูจะมาหามึงอีกนะ" ไอ้พีลูบที่แก้มของผมอย่างเบามือ

 

 

 


 พรึ่บ!!!

 

 

 


 "มึงไม่ต้องมาหากูแล้วพี ถ้ามึงยังมาหากูที่นี่อีกกูจะย้ายออกจากที่นี่"

 


 "งั้นกลับไปอยู่บ้านเรานะเภา"

 


 "กูหมายถึงกูจะย้ายออกไปอยู่ในที่ๆ มึงหากูไม่เจอพี"

 


 "มึงจะหนีกูไปไหนกูก็จะตามมึงไปทุกที่นั่นแหละเภา"

 


 "เรื่องของมึง!! หลบ! กูจะไปอาบน้ำ"

 


 "กูอาบด้วยดิ!" ไอ้พีมันทำหน้าทะเล้นเหมือนทุกครั้งที่พยายามทำให้ผมหายโกรธมันครับ

 


 "ช่วยออกจากห้องกูไปด้วย!!" ผมไล่มันแล้วผมก็เดินเข้าไปในห้องน้ำทันที

 

 

 

 

 

ผมใช้เวลาอาบน้ำค่อนข้างนานเพราะถึงยังไงผมก็ไม่ได้รีบไหนก่อนอยู่แล้วไงครับ และอีกอย่างผมรอให้ไอ้พีมันออกจากห้องผมไปก่อน ผมขี้เกียจทะเลาะกับมันครับ

 

 

 

 

 

"มันกลับไปรึยังวะ" ผมยืนพูดพรึมพรำอยู่คนเดียวในห้องน้ำ แต่เสียงข้างนอกมันเงียบมาก ผมว่ามันน่าจะกลับไปแล้วมั้งครับ พอผมอาบน้ำเสร็จจนตัวหอมก็เดินออกมาจากห้องน้ำและภาพที่ผมเห็นตรงหน้าคือไอ้พีมันเก็บที่นอนผมซะเรียบร้อยพร้อมกับวางผ้าเช็ดผมผืนเล็กๆ เตรียมไว้ให้ผมที่ปลายเตียง

 

 

 

 

 

ผมเดินไปหยิบผ้าผืนนั้นขึ้นมาเช็ดผมตามปกติ หลังจากนั้นผมก็แต่งตัวแล้วออกไปทำงานครับ

 

 

 

 

 


ผมทำงานที่ได้รับมอบหมายจากพี่โบว์จนเสร็จแล้วพรีเซนต์งานให้พี่โบว์เข้าใจในคอนเซ็ปต์งานที่ผมทำ พี่โบว์ก็ให้คำแนะนำเพิ่มเติมว่าต้องเพิ่มตรงนั้นนิดตรงนี้อีกหน่อยแล้วผมก็แก้งานใหม่อีกครั้ง

 

 

 

 

 

"เอ่อใช่! พี่ลืมบอกไปว่าพี่จะไม่เข้าออฟฟิตห้าวันนะ เดี๋ยวคนใหม่ที่จะมาทำงานพี่จะให้เขาติดต่อเภาแทนพี่แล้วกันนะ เทคแคร์เขาเขาแทนพี่ทีว่ะไอ้น้องรัก"

 


"อ้าว!! แล้วพี่จะไปไหนอ่ะ ทำไมต้องให้ผมเทคแคร์เขาด้วยล่ะครับ"

 


"เหอะๆ พอดีพี่จะพาแฟนไปพักผ่อนสมองหน่อยว่ะ ช่วงนี้เธอบอกเธอเครียดอยากเที่ยวต่างประเทศ" พี่โบว์ยิ้มแล้วพูดด้วยใบหน้าที่เห็นแล้วก็สามารถรู้ได้ทันทีว่าพี่เขารักแฟนเขามากแค่ไหน

 


"โหหหห.... พี่ทำให้ผมอิจฉาเลยนะเนี้ยะ"

 


"ธรรมดาว่ะ" พี่โบว์ยักคิ้วอย่างภาคภูมิใจ

 


"แฟนพี่นี่โชคดีนะครับที่ได้พี่เป็นแฟน หล่อและป๋าขนาดนี้เนี้ยะ"

 


"เฮ้ยยย!! เอ็งจะมาอิจฉาพี่ทำไมวะ!! ไอ้พีก็อยู่ให้มันพาเอ็งไปเที่ยวซิวะ ไอ้พีมันป๋ากว่าพี่อีก ถ้าเภาขออะไรมันมีรึมันจะไม่ให้ มันรักเภาจะตายใครๆ ก็ดูออก"

 

 

 


"....."

 

 

 


"หึหึ...." ผมได้แต่หัวเราะหึหึกับคำพูดของพี่โบว์อ่ะครับ

 


"เฮ้ย! บอกมันพาไปเที่ยวบ้างดิ วันลาก็มีหัดใช้กันซะบ้าง"

 


"เหอะ! ไม่ดีกว่าพี่ช่วงนี้ผมอยากทำงานมากกว่า"

 


"เออดีๆ มีลูกน้องแบบเอ็งสองคนเนี้ยะพี่ก็หายห่วง เออ!! แล้วนี่ไอ้พีมันหายหัวไปไหนของมันวะไม่เข้าบริษัทมาหลายวันแล้วนะ มันไปติสแตกอยู่ส่วนไหนของประเทศว่ะเนี้ยะ!!"

 

 

 

"ช่างหัวมันเหอะพี่!!" ผมทำหน้าเซ็งทันทีที่พี่โบว์พูดถึงมัน

 


"เอ้า!! อะไรของเอ็งวะ!!"

 


"พี่มีอะไรเพิ่มเติมอีกป่าวครับ ถ้าไม่มีแล้วผมจะได้ไปทำต่อ"

 


"อ้าว!! หน้าเป็นตูดเลยมึง ทะเลาะกันรึไง?"

 

 

 


"......"

 

 

 


"เอ้าๆๆ ไม่อยากพูดก็ไม่ต้องพูด ถ้ามีอะไรไม่สบายใจหรืออยากให้พี่ช่วยก็บอกพี่แล้วกัน"

 

 

 


"......"

 

 

 

 

 

"ครับ ของคุณมากครับพี่"

 


"เออไม่เป็นไร น้องพี่หมดแหละทั้งสองคนนั่นแหละ เข้าใจ๋?"

 


"ครับพี่" ผมได้แต่ตอบพี่โบว์ไปเพื่อที่พี่โบว์จะได้เลิกพูดถึงไอ้พีมันสักที

 

 

 

 

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก.....

 

 

 

 

 

ผมกับพี่โบว์หันไปมองที่ประตูที่กำลังเปิดออกแล้วมีอีกคนเดินเข้ามา

 

 

 

 

 


"หวัดดีพี่"

 

 

 

 

 

TBC.

 



 

 

 

หายไปนานเพราะมีเรื่องวุ่นวายนิดหน่อย จะพยายามมาอัพเรื่อยๆ นะคะ

 

ขอบคุณที่ติดตามและเม้นให้กำลังใจกันน้า...

 

โปรดติดตามตอนต่อไปค่ะ

 

 

ความคิดเห็น