ศศิศิลป์ Sasisilp
facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ขอเพียงพักใจ ตอนที่ 24

ชื่อตอน : ขอเพียงพักใจ ตอนที่ 24

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 26

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 30 มิ.ย. 2563 12:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ขอเพียงพักใจ ตอนที่ 24
แบบอักษร

"พี่ชัย!" เสียงศราวินเรียกพี่ชายทำเอาอาชัญได้จังหวะหันไปหักแขนคนข้างหลัง ก่อนจะถอนหายใจแรง

"โถ่ทิวน่ะ กะจะสั่งสอนคนไม่ระวังตัวเสียหน่อย" ชยนบ่น

"เล่นอะไรบ้าๆ" ทิชาว่าอีกคน

"เอ้าก็อยากจะลองทดสอบดู เดินไม่ระวังเลยนะคุณน่ะ เราสองคนเดินตามมาตั้งแต่ร้านตรงโน้นแล้ว วันนั้นรอดมาได้ไงวะ" ชยนบ่น เขาอยากจะลองความรู้สึกของคนที่ตกอยู่ในสถานการณ์อันตราย แต่อาชัญกลับไม่รู้สึกเสียเลย

"สงสัยจะมัวแต่ยิ้มกับของที่ซื้อมา.."

"ซื้ออะไรมาอีกน่ะ ทิวบอกแล้วว่าชัชซื้อเยอะไปแล้วนะ"

"เอ่อ พี่ไปที่ร้านนะ นั่งรถมาหิ๊วหิววว" ชยนว่ารีบจูงมือเมย์เดินตามออกมา

"เอ่อ สองคนนั้นมาได้ยังไงอะ" อาชัญได้ทีเปลี่ยนเรื่อง

"ชัช.." เสียงเข้มทำเอาเขายอมแพ้

"โถทิว นิดหน่อยเอง ไปกินข้าวกันก่อนดีกว่านะ" อาชัญว่าผลักอีกคนเดินออกไป

"ได้ วันหลังทิวไม่พูดแล้ว.." ศราวินว่า ก่อนจะออกเดินไปยังร้านที่เห็นหลังไวๆของอีกสองครเดินเข้าไป

 

"อันนี้อร่อยมากเลย ทิวกินเยอะๆนะ" ทิชาว่าคีบอาหารใส่จานให้

"สตริปลอยน์จานร้อนครับ" พนักงานว่าก่อนจะวางจานใหญ่ลง

"นี่มาแล้ว ของโปรดชัชเลยนะ ของทิวด้วยใช่มั้ย.." เมนูที่ศราวินเคยสั่งให้เขาในวันที่ยังเป็นเพียงไอ้หลงถูกวางไว้หน้าคนตัวบาง

"หืม น่ากินจัง มาๆ กินกันเร็วจะได้ไปซื้อขนมหวานให้นายหัวกัน.." ชยนแก้สถานการณ์ที่ตอนนี้ศราวินดูงอนอีกคนเข้าให้เรื่องซื้อของอาชัญก็ส่งสายตาให้ช่วย

"ใช่ๆ ตอนพี่ที่ร้านมาส่งเมื่อกี๊นะ เขาชี้ร้านให้ดูแล้ว เดี๋ยวเราไปกัน.." ทิชาว่า

ศราวินยกยิ้มให้คนที่ไม่เกี่ยวข้อง ลงมือทานอาหาร ระหว่างกินก็ปัดมือของอาชัญที่พยายามจะจับใต้โต๊ะออก

ระหว่างทางกลับบ้าน อาชัญเป็นคนขับกลับ ชยนนั่งหน้า สองคนหลังคุยกันเรื่องงานและแขกที่จะเชิญมาอย่างออกรส

ส่วนชยนหันทองหน้าคนขับด้วยสายตาเครียด อาชัญพยักหน้าให้ เขาสองคนมองกระจกหลังตลอด เหมือนจะมีรถขับตามทาสักพักแล้ว แต่ยังไม่มีท่าทีอันตรายเพียงแค่เหมือนจะขับตามมาเพื่อสังเกตุพวกเขา

มือหนาของชยนจับที่ลิ้นชักหน้าตลอดพร้อมเอาอาวุธออกมาทุกเมื่อแต่ไม่มีใครส่งเสียงอะไร กลัวคนนั่งด้านหลังตพตื่นตกใจกลัว

 

"โอ้โห ขอบคุณมากเลยค่ะคุณชัช ชะบาชอบมาก"

"แพงไปมั้ย ผมไม่กล้าใส่เลย" เอ็มยกเสื้อขึ้นมา ชะบาและเอมก็ได้กระเป๋าสวยๆเช่นกัน

"เอานา ไม่แพงหรอก ของนายละชอบมั้ย?" อาชัญถามวัน

"อืม แต่จริงๆไม่ต้องก็ได้นะ" วันบอก

"เขาซื้อให้ก็ใส่ไปเถอะ ขอบคุณมากนะคุณชัช" เอมส่งยิ้มหวานจะเข้ามากอดแขน

"เดี๋ยวผมไปก่อนนะ" อาชัญรีบดึงตัวออกก่อน

"สมน้ำหน้า หายเบล้ออ" เอ็มว่าก่อนจะเดินหัวเราะออกไป คนอื่นยกยิ้มขำแต่ก็ไม่กล้าส่งเสียงออกมา ส่วนวันก็ยิ้มนิดๆเขาว่าดีแล้วที่อาชัญปฏิเสธชัดเจนแบบนี้แม้เธอจะดูโกรธแต่คงรู้ตัว

"เรียบร้อยดีใช่มั้ย?" นายหัวดำรงที่กำลังพูดคุยเรื่องงานอยู่ นั่งกินขนมที่มาจากในเมือง

"เรียบร้อยครับ ผมว่าขนมวันงานแต่งจะสั่งจากร้านนี้มาด้วย กินแล้วอร่อยดี" ชยนบอก มองขนมในมือ

"เมย์ชอบมากเลยพ่อ เอ้า นั่นชัชมาแล้ว" ทิชาว่ามองคนที่เดินเข้ามา

"เอ่อ มาก็ดี มีเรื่องจะคุยด้วยเสียหน่อย ขอบใจนะ ของที่ซื้อมา วันหลังอย่าซื้อมาเยอะขนาดนี้อีกละ..." นายหัวบ่นเล็กน้อย

"ครับ ผมแค่อยากจะตอบแทนบ้าง" อาชัญว่า

"เดี๋ยวทิวกับเมย์ไปช่วยป้าฉินแกบอกพูดคุยกับคนงานหน่อย เรื่องที่ทางที่จะจัดงานน่ะ..." เสียงทุ้มของนายหัวออกไล่กรายๆ แต่ทิชาและศราวินก็ไม่เอะใจอะไรเดินออกไป

"มีคนขับรถตามมา มั่นใจว่ามาลอบดูเราแน่ๆ เพิ่งเลี้ยวไปอีกทางตอนจะเข้ามาในหมู่บ้านนี่เอง" อาชัญเปิดประเด็น

"มันไม่กล้าเข้ามาในนี้หรอก พรรคพวกในนี้ก็ช่วยกันดูอยู่" ดำรงว่า

"ผมขอโทษนะครับ ทำทุกคนเดือดร้อน"

"จริงๆแถวนี้มันก็มีคนเดือดร้อนมาบ่อยอยู่หรอก ช่วยกันได้ก็ช่วยไป แต่จะมาฆ่ามาแกงใครง่ายๆในถิ่นกูก็คงยากหน่อย" ดำรงว่าหน้าตาน่าเกรงขาม

"ผมขอบคุณนายหัว ตอนนี้แม่กับพี่ชายผมเริ่มรู้ตัวคนร้ายแล้ว หลักฐานพร้อมเมื่อไหร่จะให้ตำรวจผู้ใหญ่จัดการทันที แต่อาจจะต้องใช้เวลา ต้องรอบคอบ ระหว่างนี้คงรบกวนนายหัวไปก่อน" แม้จะสงสัยน้อยๆที่ทำไมยังต้องเลือกอยู่ที่นี่ทั้งที่ระดับอาชัญน่าจะมีคนคุ้มกันได้ แต่นายหัวก็ไม่ถามอะไร

"อย่าห่วงเลย อยู่ที่นี่เราช่วยกัน พวกเราช่วยคุ้มครองดูแลเต็มที่" ชยนบอกช่วยยืนยัน

 

 

วันงานหมั้นของทิชาและชยนมาถึง บรรยากาศถูกเนรมิตขึ้นอย่างสวยงามภายในสวน แขกเหรื่อทะยอยมา นอกจากกระชับวันแล้วงานหมั้นของช่วงเช้าก็จะจัดในวันเดียวกันกับง่ายเลี้ยงฉลองแต่งในช่วงเย็นเลย เป็นการรวบรัดวันของตัวบ่างสาวเองเพราะค่าใช้จ่าย

"หมั้นแล้วแต่งเลยสิเนี่ย เมย์จะเป็นเจ้าสาวแล้วนะ.." ศราวินในชุดสบายตาสำหรับงานช่วงเช้าคุยกับเจ้าสาว

"ก็แต่งไปเลยทีเดียวเนี่ยแหละเนอะ ไหนๆก็ไหนๆแล้ว" ทิชาว่า หมุนตัวให้ช่างจัดการความเรียบร้อย

"น้องสาวทิวสวยที่สุดเลย"

"แน่ะ...ห้ามร้องไห้นะ เดี๋ยวเมย์ร้องตามอะ" สาวเจ้าในชุดไทยเอ่ยใบหน้าดุพี่ชาย

"ครับ ทิวไม่ร้องหรอก เดี๋ยวทิงไปดูแขกตรงโน้นก่อนนะ"

ศราวินเดินออกมาที่เตรียมงาน พบอาชัญคอยช่วยดูแลความเรียบร้อยกับนายหัว ช่วงเช้ามีแต่ญาติสนิทและเพื่อนเมย์บางส่วนเท่านั้น

"พี่ทิววว~" เสียงหญิงสาวเรียก

"อ้าว นุ่น โอม โอ้โห ไม่เจอนานดูดีขึ้นทั้งคู่เลย"

"พี่ทิวก็เหมือนกันครับ โห คิดถึงจัง" โอมว่า

"เนี่ยดูสิ ยัยเมย์แต่งก่อนแล้ว เมื่อไหร่จะถึงคิวพี่ทิวคะ?" นุ่นเอ่ยอย่างสนิทสนมเพราะอายุห่างกันไม่กี่ปีทำให้เพื่อนของทิชาก็เป็นรุ่นน้องคณะของศราวิน

"ถามอะไรอย่างนั้น ไกลความจริงไปนะ.."

"อะไรครับ พี่ทิวไม่มีแฟนได้ไง งานเย็นเดี๋ยวผมหาให้สักคนนะ พี่ทิวบอกผมได้เลย" โอมที่แซวโดนทิวตีไปเบาๆทีนึง

"ไปหายัยเมย์กันโน่นเลย แซวพี่อยู่ได้.." ศราวินบ่น

"ทิว... มาทางนี้หน่อยสิ.." อาชัญเรียกเสียงดุ

"ตามสบายนะ เดี๋ยวพี่ไปช่วยดูงานก่อน" ล่ำลารุ่นน้องก่อนจะเดินไป

"เป็นอะไรชัช หน้าบูดบึ้งเชียว"

"โสดหรอเราน่ะ?" อาชัญว่ายื่นหน้ามาใกล้แต่อีกคนหลบห่างออกมา

"ทำอะไรน่ะ เดี๋ยวน้าเห็น.." ศราวินว่า เขาจึงโดนดึงมือออกมาให้ไกลจากผู้คน

"ขอโทษครับ ทิวหลับตาสิ..." เขาหยุดยืนอยู่ตรงที่ไม่มีใครและออกคำสั่ง

"ทำไม.."

"หลับตานะ.. มีอะไรจะให้.."

ศราวินค่อยๆหลับตา ก่อนจะรู้สึกถึงมือที่โดนจับยกไปด้านหน้าและเครื่องประดับเย็นๆที่นิ้ว ทำให้ต้องลืมตาขึ้น

"ทิวครับ...ชัชจองไว้ก่อนนะ.." อาชัญว่าจับมือขึ้นมาจูบแผ่วเบา

"หืม นี่หรอที่แอบไปซื้อวันนั้น"

"อืม นี่แหละ ชอบมั้ยครับ?" แหวนเรียบๆที่ถูกสวมที่นิ้วนางข้างขวา คนที่สวมใส่มองพิจารณา

"ขอโทษนะถ้าทำให้ทิวโกรธ ช่วงนี่มัวแต่จัดงานไม่มีเวลาให้เลย หมั้นไว้วันเดียวกับเมย์เลยแล้วกันเนอะ" ศราวินยกยิ้มให้

"ขอบคุณครับ ทิวก็มีเหมือนกัน...หลับตาสิ" อาชัญค่อยๆหลับตาทันที

นิ้วเดียวข้างเดียวกันกับเขาก็มีแหวนวงนึงสวมเข้ามา

"ใจเราตรงกันเลยนะ.." อาชัญว่าลืมตามอง ดีไซน์เรียบๆบนนิ้วของเขา

"ไปซื้อของให้เมย์น่ะ เห็นแล้วนึกถึงชัช.." ศราวินว่าด้วยรอยยิ้ม

"อ้าวตรงนั้นน่ะ จะแต่งพร้อมกันเลยมั้ย..." ชยนที่เดินเข้ามาว่า

"พี่ชัย เบาๆสิ.."

"นายหัวไม่อยู่หรอก ไปดูลูกสาวโน่น.." เจ้าบอกยิ้มเจ้าเล่ห์

"เข้าไปเถอะ งานจะเริ่มแล้ว" ศราวินตัดบทแก้เขิน

พิธีเช้าดำเนินไปด้วยความเรียบง่าย เพราะทั้งสองก็เหมือนครอบครัวเดียวกันอยู่แล้ว มีการสู่ขอกันเองภายในจัดให้พอเป็นพิธี ช่างภาพเก็บคใามทรงจำโดยรอบ ทุกคนร้องไห้กันไปคนละเปราะสองเปราะ โดยเฉพาะศราวินและยายฉิน สมาชิกในสวนยินดีกันชื่นมื่น

ความคิดเห็น