วังวน><

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

#25 พ่ายรัก : ความใส่ใจที่เธอไม่รู้

ชื่อตอน : #25 พ่ายรัก : ความใส่ใจที่เธอไม่รู้

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 18

ปรับปรุงล่าสุด : 30 มิ.ย. 2563 12:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
#25 พ่ายรัก : ความใส่ใจที่เธอไม่รู้
แบบอักษร

 

 

 

#25 พ่ายรัก

 

"มึงมองอะไรนักหนาว่ะ" โรมันเอ่ยขึ้นเพราะวันนี้พวกนี้มันบินมาที่นี้ รวมถึงไปฮาแบล็คที่มันแบกหน้านิ่งๆมานั่งดื่มเหล้าที่นี้ ผับของผม ความจริงผมจะไปร่วมปาร์ตี้กับร่างบางอาศัยว่าเป็นเจ้าของผับ แต่ไอ้พวกนี้ดันมาแบบไม่บอกผมแถมยังกักตัวผมอยู่ที่ชั้นบนโซนวีไอพีของผับด้วย

"สาวเอเชียนั้นเหรอ" ไอ้ฮาแบล็คเอ่ยขึ้นพลางมองไปยังด้านล่าง

"นี่มึงเอาเขามาถึงนี่เลยเหรอว่ะ"

"จริงจัง?"

"....." ผมไม่ได้ตอบพวกมัน ก่อนจะเลิกสนใจโต๊ะนั้นเพราะผมเริ่มที่จะไม่พอใจที่มีผู้ชายหน้าไหนไม่รู้หอบดอกไม้มาให้ผู้หญิงของผม

และใช่นี่มันไม่ใช่ครั้งแรกเพราะตลอดอาทิตย์ที่ผ่านมานั้นที่โต๊ะเธอจะมีดอกไม้ประจำและผมให้เจียงฟงไปสืบมาแล้วว่ามันเป็นของใคร และผมก้ทราบดีว่ามันเป็นของใคร

ไอ้แดเนียล นักธุรกิจรุ่นใหม่ที่เป็นคู่ค้าของผม ผมกะว่าจะจัดการแต่ไม่รู้ว่ามันจะมาที่นี้ด้วย ไม่นานอาเว้ยก็เดินมาบอกว่าเธอจะกลับ ผมจึงให้อาเว้ยไปพาเธอมาที่ห้องทำงานผม

"กูมีธุระพวกมึงกลับเองล่ะกัน"

"เอาไอ้นี่....มึงรีบ?" โรมันเอ่ยขึ้น เพราะจริงๆพวกมันก็ไม่ได้อะไรกับผมหรอกมันแค่กวนตีนที่รู้ว่าผมจะไปหาเด็ก

"เด็กมันจะโดนคาบไปแดก" ไอ้ฮาแบล็คเอ่ยขึ้น

"แดกส้นตีนกูน่ะสิ" ผมว่าจบก็เดินออกจากห้องวีไอพีนั้นทันที

 

ปัจจุบัน

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“เชิญ...” พอผมอนุญาติประตูก็เปิดเข้ามา ผมเจอร่างเล็กที่เดินเข้ายืนกลางห้องทำงานผมด้วยสีหน้าไม่พอใจ และผมเองก็ไม่พอใจเพราะช่อดอกไม้ในมือเธอ

“ฉันบอกเจียงฟงแล้วว่าจะไปนอนกับยี่จิน” ใช่เธอบอก แต่ผมเองก็ไม่ได้บอกว่าอนุญาติเพราะทุกๆวันผมต้องได้นอนกอดเะอสิ แม้เจ้าตัวจะไม่รู้ก็ตามว่าทุกคืนผมจะกลับไปนอนที่บ้านแม้ว่ามันดึกมากแค่ไหนก็ตาม และผมเองก็ตามใจร่างบางมากๆเลยด้วยซ้ำเธออยากทำงานผมก็ให้ทำ อยากได้มือถือผมก็ให้

“แล้วไง?” ผมจ้องหน้าสวยนั้นไม่วางตาและจ้องดอกไม้ช่อนั้นเขม็ง “ไอ้หมอนั่นมันเป็นใคร เธอถึงไปนั่งกับมัน จนป่านนี้!” ผมเอ่ยขึ้นเสียงดัง เพราะเริ่มไม่พอใจมากขึ้นอีกเมื่อร่างบางไม่ยอมวางช่อดอกไม้เวรนั่น

“ทำไมต้องขึ้นเสียงด้วย!”

“ฉันถาม! มันเป็นใคร” ผมจับที่ต้นแขนเล็กๆนั่นด้วยความโมโห

“เขาจะเป็นใคร? แล้วมันเกี่ยวอะไรกับคุณ!”

“คุณงั้นเหรอ เกี่ยวอะไรกับฉันสินะ!” เธอเรียกผมว่าคุณ ทั้งที่รู้ว่าผมให้เธอเรียกว่าอะไร

“.....” ไม่ตอบสินะ

พรึบ!

ผมผลักร่างบางลงที่โซฟาตัวใหญ่กลางห้องก่อนจะตามมาคร่อมทับทันทีจนเธอขยับหนีไม่ได้

“ฉันจะทำให้เธอดูว่ามันเกี่ยวกับฉันยังไง....” ผมเอ่ยขึ้นด้วยโมโหที่มากขึ้นและโยนช่อดอกไม้ทั้นทิ้ง

จ๊วบบบบบ

ผมกดจูบลงที่ปากอิ่มด้วยความรุนแรง คนใต้ร่างผมนั้นดิ้นเร่าขัดขืนด้วยแรงทั้งหมดที่มีแต่มันจะสู้ผมที่ตัวใหญ่ได้ยังไง ผมดูดดึงสูบลมหายใจร่างเล็กอย่างหนักหน่วงจนได้กลิ่นคาวเลือด

"อื้อออ.....อื้อออ อ่อยยยยอานนนนน"

จ๊วบบบบ จ๊วบบบบ

ปึก ปึก ปึก

ร่างบางทั้งทุบทั้งตีผมเท่าที่มือเล็กๆจะทำได้ ผมเลื่อนปากลงมาดูดดึงทำรอยรักไว้ที่ต้นคอสวยจนมันเกิดรอยแดงสีกุหลาบมากมาย และผมก็ทำมันด้วยความรุนแรง ทั้งกระชากเสื้อตัวสวยจนมันขาดหวิ่น มือหยาบของผมก็ล้วงเข้าไปใต้กระโปรงสั้นตัวนั้น จนร่างบางนิ่งไป และได้ยินเสียงสะอื้นขึ้น

"ฮึก....ฮื้ออออ"

ผมปล่อยมือจากร่างบางผละออกจากร่างเล็ก นั้งหันข้างให้เธอ

ผมทำไม่ได้ ผมทำร้ายเธอไม่ได้ ผมไม่ชอบที่เธอเจ็บตัว

"โธ่เว้ย!...." ผมตะโกนขึ้นอย่างหัวเสีย ก่อนจะลุกขึ้นเดินออกจากห้องเพื่อไปสงบสติอารมณ์ ผมจึงเลือกเดินลงมาหาเพื่อนเวรพวกนี้อีกรอบ

"อะไรของมึง" โรมันที่รอบข้างมีผู้หญิงขนาบทั้งสองข้าง ส่นไอ้ฮาแบล็คก็ยังนั่งนิ่งทั้งที่เหล้าผมหมดไปหลายขวดแล้ว

"...."

"หน่อยไหม?" ฮาแบล็คยื่นบุหรี่ให้ผมผมจึงจุดมันสูบทันทีและลุกขึ้นออกไปยังจุดที่เขาให้สูบบุหรี่ในผับ เพราะตอนนี้ในใจผมมันหว้าวุ่นไปหมด การกระทำขงผมหยุดชะงักลงมือได้ยินเสียงร้องไห้ของเธอ

"มึงรักเธอเหรอ" เสียงไอ้ฮาแบล็คเอ่ยขึ้น หลังจากที่มันตามผมมา

"กุไม่รู้" ผมหันไปตอบมัน มันเรียกว่าถูกใจมากกว่า มันนานมากแล้วที่ผมไม่ได้ถูกใจใครสักคนแบบนี้ ผมอาจจะยังไม่ใช่ความรัก แต่ผมคิดว่ามันก้มากกว่าคำว่าคนรู้จัก

"ผู้หญิงเขาชอบคนชัดเจนไม่ใช่หวงก้างไปวัน"

"พูดดีนะมึง เรื่องมึงถึงไหนล่ะ" ใช่ครับ ไอ้หมอนี่เห็นนิ่งๆนี่มันตามจีบผุ้หยิงนะครับ ทุกคนคิดภาพผู้ชายนิ่งๆแบบมันตามจีบผู้หญิงสิ น่ากลัวสัส

"ยัยนั้นหนีไปเรียนต่อเฉย" นั้นไง จีบจนเขาหนีแล้ว

"นึกว่าจะแน่กว่ากู....แล้วมึงเอาไงต่อ"

"ไม่ไง...." เป็นอันว่าจบบทสนทนา

คืนนี้ผมดื่มกับพวกมันจนเช้าของอีกวัน เพราะพรุ่งนี้วันหยุดผม ตอนแรกกะว่าจะพาร่างเล็กไปเที่ยวแต่คงไม่แล้วล่ะ เพราะเธอเองก็คงโกธรผมอยู่ที่ผมรุนแรง ผมและเพื่อนตอนผับปิดเลยย้ายมาที่ห้องทำงานผม ระหว่างางผมก้เจอเธอที่เดินตามอาเว้ย แต่ผมไม่อยากสนใจเพราะผมเองก็โกธรเธออยู่ เราดื่มกันไม่หยุดจนสว่างคาตา ให้ตายเถอะ ดื่มเหล้าเหมือนอาบ

 

หลังจากที่เขาทำรุนแรงกับฉัน ร่างสูงก็เดินออกไปเลยฉันจึงได้แต่นั่งร้องไห้อยู่ในห้องทำงานเขาอยูนาน จนได้ยินเสียงเคาะประตู และเห็ว่าเป้นอาเว้ย เขามาพาฉันกลับเพราะเขาบอกว่าร่างสูงจะใช้ห้องนี่ ระหว่างทางฉันก็เดินสวนกับพวกเขาที่มีผู้หญิงขนาบข้างทุกคน มันทำให้ใจฉันมันเจ็บแปลบๆขึ้นมาทันที และยิ่งสายตาของเขาที่มีแต่ความว่างเปล่ายิ่งทำเอาฉันใจหวิวไปหมด

"พวกเขา...." ฉันเอ่ยเสียงแผ่วขึ้นมาขณะนั่งอยู่บนรถ และไม่รู้เลยว่าน้ำตาฉันมันซึมออกมาอีกครั้งตั้งแต่เมื่อไหร่ เพราะนึกเห็นแต่ภาพขอเขาและผู้หญิงพวกนั้น

"ครับ?"

"เขาเป็นแบบนี้ตลอดเลยเหรอ" ฉันเอ่ยออกไปเหมือนคนละเมอ

บอดี้การ์ดหนุ่มจึงมองว่าที่นายหญิงผ่านกระจกหลังจึงเห็นท่าทางที่เศร้าของเธฮ เขาเองนั้นรู้เห็นความสัมพันธ์ของทั้งคู่ที่มันค่อยๆพัฒนาเรื่อยๆ แต่วันนี้มันเกิดอะไรขึ้น ปากแข็งทั้งคู่ ทั้งที่ก่อนหน้านี้เข้ากันได้ดีแท้ๆ

"แต่ก่อนอาจจะใช่แต่หลังๆมานี่ไม่เห็นแล้วครับ นายใหญ่จะรีบเครียร์งานแล้วกลับมานอนที่บ้านทุกคืน"

"ทุกคืน?" ร่างบางทำหน้าสงสัย ทุกคืนเหรอทำไมเธอไม่เห็นเขา

"ครับ....แต่นายใหญ่มาดึกคุณเจแปนอาจจะหลับไปแล้วครับ"

"เขามันใจร้าย...ไม่สนใจฉัน" ร่างบางเอ่ยขึ้นอย่างน้อยใจ

"คุณเจแปนอย่าน้อยใจเลยครับวันนี้นายใหญ่อารมณ์เสียเพราะคุณรับช่อดอกไม้คนอื่นน่ะครับและยังรู้อีกว่ามีคนส่งให้ถึงที่ทำงาน ท่านเธอไม่พอใจ...และอีกอย่างถ้าคุณเจแปนสังเกตสักนิด นายใหญ่ใส่ใจคุณมากนะครับ" อาเว้ยเอ่ยจบเราก็มาถึงบ้านพอดี ฉันจึงรีบเข้าบ้าน

เขารู้ว่ามีคนให้ดอกไม้ฉัน เขาใส่ใจฉันงั้นเหรอ ฉันอาบน้ำมาแล้วก็ยืนอยู่กลางห้องมองมันไปรอบๆ ก่อนจะเดินไปที่ลิ้นชักข้างเตียง เพราะเหมือนร่างสูงจะเคยเอาอะไรให้ฉันสักอย่าง แต่ฉันไม่เคยเปิดดู พอเปิดเข้าไป ฉันจึงเห็นว่ามีกล่องกำมะยี่สีกรม พอเปิดมันออกมา...

Blue Night 0_0 ให้ตายเถอะ เครื่องเพชรชุดนี้ที่ฉันเจอมันที่อิตาลี ทั้งยังมาเจอมันที่ห้างอีก แล้วมันก้มาอยู่ที่นี้

ให้ตายเถอะ....เป็นเขาจริงๆ ฉันจึงเก็บมันและเข้านอน นึกย้อนไปถึงเรื่องราวต่างๆ เขายอมให้ฉันทำงาน ให้มือถือใช้แบบไม่กลัวว่าฉันจะหนี พาไปเที่ยว ไหนจะเสื้อผ้าที่ส่งมาบ้านทุกอาทิตย์จากแบรนด์ดังต่างๆอีก และเรื่องราวอีกมากมายที่มีเขาอยู่ในนั้น รวมไปถึงเรื่องบนเตียงที่เขาจะถนุถนอมเป็นพิเศษจนฉันอ่อนระวยไปหมด

"ให้ตายเถอะฉันมองข้ามเขาไปได้ยังไง...เจแปนเอ่ย" เอาจริงที่เขาเห้นฉันรับช่อดอกไม้คนอื่นแล้วโมโห หรือว่าเขา

หึง!!!

>///< บ้าจิง พอคิดมาถึงตรงนี้ฉันก้ใจเต้นแรงอย่างกับสาวแรกรุ่นที่ริจะเริ่มรัก

 

หลายวันผ่านไป

หลายวันมานี้ ร่างสูงไม่กลับมาบ้านเลย ฉันเอ่ยถามกับการ์ดเขาพวกนั้นก็บอกแค่ว่าร่างสูงทำงาน ฉันเคยแบบไปส่องที่ห้องทำงานเขาแต่ก็ไม่เจอ และวันนี้ก็จะไปอีก จนเห้นว่ามีผู้หญิงสวยคนหนึ่งเดินเข้าห้องเขาไป ฉันจึงเดินไปดักร่างสูงที่เดินมาที่หลัง

“ผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร!” ฉันเอ่ยขึ้น

“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเธอ” ร่างสูงตอบอย่างไม่ใส่ใจและยังพยามจะไม่สนใจเขาและเขาไปด้านในห้องแต่ฉันไม่ยอม

"นี่....เฮียไม่กลับบ้านหลายวันแล้วนะ" ฉันจับแขนเขาไว้ก่อนเขาจะเข้าห้องเขาไป และยังช้อนตาขึ้นมองร่างสุงที่มีท่าทีเย็นชาใส่ฉันไม่หาย

"มันไม่ดีเหรอ?" เขาเอ่ยขึ้น ฉันจึงได้แต่ส่ายหัว

"......."

"หลบส่ะ...ฉันจะไปทำงาน!" เขาบอกเสียงนิ่ง

"เฮีย...." ฉันได้แต่ช้อนตาที่มันร้อนผ่าวขึ้นมาเพราะน้ำเสียงที่เย็นชาของเขามันทำให้ฉันถึงกับใจชาไปด้วย กอนจะหลบให้เขาเดินเข้าห้องไป และฉันเองก็คงไม่กล้สเข้าไปด้วยเพราะไม่รู้ว่าคนนั้นเป็นผู้หญิงของเขาหรือลูกค้าเขา

เฮ้อออออ

 

 

 

 

 

สปอยยยยย.....

“ฮึก...อย่าเลิกสนใจฉันสิ...”

“หยุดร้องได้แล้ว”

 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ดึงสปอยมาไม่หมดส่ะงั้น

มาดูกันว่าคนน้องจะทำไง ดูเหมือนว่าอิพี่จะเล่นตัวล่ะ

คอมเมนต์มาหน่อยค่าาา

ความคิดเห็น