facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

จีบ ครั้งที่ 15 : หัวใจไม่เคยมีผู้ใดนอกจากฟ้า

ชื่อตอน : จีบ ครั้งที่ 15 : หัวใจไม่เคยมีผู้ใดนอกจากฟ้า

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.9k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 27 มิ.ย. 2563 23:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
จีบ ครั้งที่ 15 : หัวใจไม่เคยมีผู้ใดนอกจากฟ้า
แบบอักษร

 

 

 

หลังจากข้ามฟ้าวนรถกลับคอนโด ค้ำคูณจึงเดินขึ้นไปยังห้องเรียน ตลอดทางเดินมีผู้คนมองมาไม่ขาดสาย บ้างก็มองเฉย ๆ บ้างก็ซุบซิบ บ้างก็ชี้ไม้ชี้มือมาที่ค้ำคูณ 

 

มีแต่คนมองอย่างที่ฟ้าบอกจริง ๆ ด้วย แต่ฟ้าบอกว่าไม่ต้องไปสนใจ คูณก็จะเชื่อฟ้า คูณจะไม่สนใจ คูณว่าถึงคูณจะไม่สนใจ แต่สายตาของคนพวกนั้นก็ยิ่งจับจ้องมาที่คูณ  

 

จนทำให้ความอึดอัดในใจเริ่มก่อตัวขึ้น จ้องเหมือนคูณไปฆ่าน้องหมาบ้านพวกเขาตายเลย คูณยังไม่ทันไปทำอะไรให้พวกเขาเลยนะ หึ อยากจ้องจ้องไปเพราะคูณจะไม่อยู่ตรงนี้แล้ว 

 

ฟิ้ววว  

คนน่ารักรีบจ้ำขาก้าวเร็ว ๆ เพื่อให้ไปถึงห้องเรียนจะได้พ้นจากสายตานี้สักที  

แต่มันกลับผิดคลาดทันทีที่คูณเปิดประตูเข้าไป สิ่งที่คูณคิด คือการเข้ามาเรียนในห้องได้อย่างสบายใจ แต่สิ่งที่เป็นมันไม่เหมือนสิ่งที่คิดไว้ สายตาของพวกเขาก็ไม่ต่างจากคนข้างนอกซักเท่าไหร่เลย เฮ้อ สู้ ๆ 

 

หลังจากที่ค้ำคูณให้กำลังใจตัวเองเสร็จ จึงเดินไปนั่งที่ประจำของเจ้าตัว ตอนนี้อาจารย์ไม่อยู่ น่าจะออกไปเอาของ อืม รออีกสักนิดก็แล้วกัน เมื่ออาจารย์เข้ามาสายตาพวกนี้คงจะหายไป 

 

ในขณะที่ค้ำคูณกำลังนั่งรออาจารย์ จู่  ๆ ที่ข้างตัวของค้ำคูณที่ไม่เคยมีใครมานั่งมาก่อน แต่ตอนนี้มันกลับมีผู้ชายคนนึงเดินมานั่ง 

"หวัดดีครับ ค้ำคูณ" 

หือ ใครนะ 

พรึบ ค้ำคูณเงยหน้าขึ้นไปมองคนมาใหม่อย่าง งง 

"ไม่ต้อง งง ผมชื่อ นที" 

หงึก ๆ ค้ำคูณพยักหน้ารับเพื่อบอกว่ารู้แล้ว จากนั้นค้ำคูณจึงหันหน้ากลับไปที่หน้าห้องเหมือนเดิม โดยที่ไม่สนใจคนมาใหม่เลยสักนิด แต่คนมาใหม่ก็ยังไม่หมดความพยายามที่จะรู้จักจึงเป็นคนเอ่ยนำบทสนทนาออกมา 

"ค้ำคูณชอบนั่งเรียนแถวนี้หรอครับ ผมไม่เคยเห็นค้ำคูณเลยสักครั้ง หรือเป็นเพราะผมไม่ค่อยเข้าเรียนก็ไม่รู้เนาะ ฮ่า ๆ" 

แต่ก็เป็นเพียงแค่เสียงหัวเราะของนทีที่ดังออกมาอยู่ฝ่ายเดียว เมื่อคนข้าง ๆ ทำเพียงมองมาที่นทีอย่างไม่เข้าใจ จึงไม่ได้ขำออกไป นทีจึงลดเสียงหัวเราะลงมาเหลือแต่ใบหน้าเจื่อน ๆ ของตนเอง 

"เอ่อ ค้ำคูณไม่ชอบพูดเหรอครับ" นทีตัดสินใจถามออกไปอีกครั้ง 

 

หงึก ๆ ค้ำคูณพยักหน้าตอบทันที ไม่ใช่ไม่อยากพูดด้วย แต่ยังไม่สนิทถึงขั้นที่จะเอ่ยเป็นคำพูดออกไป  

ในตอนนี้ค้ำคูณระแวงและระวังตัวเป็นพิเศษเพราะไม่รู้ว่าคนข้างตัวต้องการอะไรกันแน่ ตั้งแต่เข้าเรียนมา ยังไม่เคยมีใครมานั่งกับค้ำคูณเลยสักคน แต่ตอนนี้พอมีแต่คนจ้องมองมาที่คูณเขาคนนี้กลับเดินเข้ามา 

  

"อืม ผมเข้าใจ ไม่เป็นแค่ค้ำคูณพยักหน้าตอบผมก็ดีใจมากแล้วครับ เราไปเรียนกันดีกว่าเนาะอาจารย์เข้ามาแล้ว" 

"……." 

ในขณะที่นทีหันหน้ากลับไปเรียน แต่ค้ำคูณยังคงมองไปที่นทีด้วยความไม่เข้าใจ ในสายตาที่นทีสื่อออกมา มันไม่ใช่สายตาที่คิดร้าย แต่มันเหมือนกับสายตาของฟ้าที่เจอคูณในตอนแรกที่ทะเล ค้ำคูณมองอยู่สักพักจึงหันไปหน้าชั้นเรียน 

"นักศึกษาวันนี้จำได้รึเปล่า ว่าเรามีนัดให้ออกมาอ่านสิ่งที่เขียนไปในสัปดาห์ที่แล้ว" 

"จำได้ค่ะ/ครับ" เป็นเสียงของนักศึกษาอักษรปี2 ที่เอ่ยตอบอาจารย์ออกมาด้วยความไม่อยากออกไปอ่าน เพราะรู้สึกเคอะเขินกับสิ่งที่ตัวเองเขียนลงไป 

"ดี งั้นอาจารย์จะทำการสุ่มจากใบรายชื่อ ในมืออาจารย์ งั้นเรามาเริ่มกันเลยดีกว่า คนแรก 201 201"  

อาจารย์เอ่ยเรียกเป็นครั้งที่สอง แต่ก็ไม่มีใครปรากฎตัวขึ้น  

"201 ครั้งที่สาม ไม่มานะคะ งั้นคนต่อไป 210" 

"มาครับอาจารย์" เป็นเสียงของคนข้างตัวของค้ำคูณ  

"เชิญค่ะ" นทีเดินออกไปหน้าชั้นเรียนตามที่อาจารย์เรียนจากนั้นอาจารย์จึงยื่นใบงานในครั้งที่แล้วให้ 

 

 

 

พลังบวกของผมคือ คนตัวเล็กที่ไม่ค่อยจะพูด ที่ผมเลือกเขามาเป็นพลังบวกของผมก็เพราะ เมื่อก่อนตอนที่ผมยังไม่เจอเขาผมทำตัวเกเรไม่ค่อยอยากจะเข้าเรียน จนในวันนั้นวันที่ผมกำลังจะโดดเรียนผมบังเอิญได้ไปเจอเขาเดินผ่านกัน  

คนตัวเล็กกำลังขึ้นไปเรียนด้วยความเร่งรีบหรือเป็นเพราะหนีอะไรมาก็ตาม แต่ต่างจากผมที่กำลังจะหนีเรียน จนในวันนั้นผมเลยสัญญากับตัวเองว่าผมจะเป็นคนที่ดีขึ้นเพื่อที่จะเป็นคนสำคัญของเขา เมื่อเราได้พบกันสักวันนึง ขอบคุณนะครับที่ทำให้ผมอยากเป็นคนที่ดีขึ้น ขอบคุณจริง ๆ 

 

 

 

ในสายตาของนทีตอนนี้ไม่ได้โฟกัสไปที่ผู้ใด นอกจากคนคนนั้นที่นั่ง ๆ ข้าง ๆ กัน เขาคนนั้นมีชื่อว่าค้ำคูณ 

 

  

วี๊ดดดด วิ้วววว 

กรี๊ดดด มึงนทีผัวมาก 

ใครคือคนนั้นของผัวสาธารณะวะ 

  

 

"การที่คุณเปลี่ยนตัวเองเพื่อใครมันก็ดี แต่อย่าเปลี่ยนจนไม่เป็นตัวของตัวเองล่ะ" 

"ครับ อาจารย์" 

"เข้าไปนั่งที่ได้" สิ้นเสียงของอาจารย์นทีจึงเดินกลับมานั่งที่เดิม 

"อ่าว ต่อไป 211" 

อื้อ ถึงคูณแล้วหรอ "มาครับ" 

  

 

 

มึงเขาออกมาแล้วว่ะ เตรียมเปิดกล้องถ่ายไว้เลยมึง กูจะได้ส่งไปให้เพจสาววายครองโลก 

มึงจะโจมตีเขาหรอ 

บ้าดิมึง กูทีมข้ามฟ้าคนน่ารักนะเว้ย ถ้าเขาพูดดีกูส่งไปแน่นอน แต่ถ้าไม่กูจะเก็บไว้ดูคนเดียว 

เออ ๆ 

 

  

 

หลังจากถึงคิวของค้ำคูณเสียงต่าง ๆ นานาก็เข้ามาอย่างถาถม จนอาจารย์ต้องเป็นคนบอกให้เงียบ 

"นักศึกษาเงียบค่ะ ฟังเพื่อน" กริบ นักศึกษาอักษรปี2 เงียบทันทีหลังจากได้ยินเสียงของอาจารย์ 

"เชิญเธออ่านได้" 

"ครับ" ฟู่ คูณตื่นเต้นจังเลย การที่ออกมาหน้าชั้นเรียนว่าตื่นเต้นแล้วนะ แต่สิ่งที่ทำให้ตื่นเต้นยิ่งกว่าคือสายตาคนมอง 

เพราะนี่คงเป็นครั้งที่ได้ยินเสียงของคนที่ยืนอยู่หน้าชั้นเรียน เพราะตั้งแต่เรียนมายังไม่เคยมีใครได้ยินสักครั้ง ตลอดในการเรียนมีแต่ทำงานส่งพึ่งมีคลาสนี้นี่แหละที่เป็นการพูดจึงทำให้ผู้คนสนใจเป็นพิเศษ 

  

 

 

พลังบวกของผมคือ…ฟ้า เพราะเขาเป็นคนที่ชื่อข้ามฟ้าได้เหมาะกับตัวเขาจริง ๆ เพราะความสว่างสดใสของเขา ทำให้ผมคนที่ไม่ค่อยสดใสเท่าไหร่ อยากสดใสได้ครึ่งของเขาก็ยังดี เขาเป็นพลังบวกในทุก ๆ ด้านของผม ไม่ว่าในตอนนั้นผมจะอยู่ในสถานการณ์ไหนก็ตาม เขาก็จะเป็นคนเดียวที่ยื่นมือมาช่วย คอยทำให้ผมรู้สึกดีจากเหตุการณ์นั้น 

ถ้าไม่มีเขาผมคงแย่เหมือนกัน เขาทำให้โลกของผมที่ไม่มีใคร เริ่มมีสังคมขึ้นมาทีละนิด โดยที่เขาพาไปแนะนำเพื่อนของเขาให้ผมรู้จัก จนตอนนี้ผมมีคนที่ผมรู้จักในมหาลัยเพิ่มมาอีกสองคน 

ประจุบวกในตัวผมไม่เยอะนักหรอก แต่ถ้ามันสร้างความสุขให้คุณได้ ผมก็ยินดีที่จะส่งพลังนี้ไปให้คุณทั้งหมด ถึงมันจะไม่มากเท่ากับพลังของฟ้า แต่ก็ยินดีที่จะมอบให้ 

เพราะความน่ารักของฟ้าเป็นที่มาของรอยยิ้มทั้งหมดของผมอย่างไม่ต้องสงสัย 

 

 

 

               

"ขอบคุณครับ"  

หลังจากที่ค้ำคูณอ่านจบทุกเสียงในห้องก็เงียบกริบไป สักพักก็มีเสียงดังขึ้นมา 

  

 

 

เสียงเขาน่ารักมาก 

มึงเขาเขียนดีมาก กูจะส่งให้เพจสาววายครองโลก ข้ามฟ้าคนน่ารักจะต้องดัง กว่าข้ามเนตร 

เออ ลุยเลยมึง 

 

 

 

"แต่อาจารย์ขอเตือนนิดนึงนะ นักศึกษา ไม่ว่าในตอนนั้นคุณกำลังเจอกับสถานการณ์ไหนก็ตาม คุณต้องหัดพึ่งตัวเองได้แล้ว อย่าไปยึดติดกับเขามาก เพราะเมื่อคุณเรียนจบออกไป ยังไงก็ต้องแยกย้ายกันไปสร้างอาชีพเป็นของตัวเองอยู่ดี บางทีอาจจะไม่ได้พบเจอกันอีก" 

"ขอบคุณครับ" ค้ำคูณยกมือไหว้เพื่อขอบคุณคำแนะนำอาจารย์ที่มอบให้กัน 

"อ่าวต่อไป 212 เชิญ" 

การแนะนำตัวยังคงดำเนินการไปเรื่อย ๆ จนทำให้นทีที่อยู่ข้าง ๆ รู้สึกเบื่อขึ้นมาจึงอยากจะลองชวนเขาคุยอีกสักครั้ง 

"ค้ำคูณ" 

 

 

พรึบ ค้ำคูณหันไปตามเสียงเรียก 

"เลิกเรียนไปหาอะไรกินก่อนกลับบ้านกันไหมครับ เพื่อกระชับมิตรของเราไง ผมอยากเป็นเพื่อนกับค้ำคูณนะ" 

 

ฟึบ ๆ ค้ำคูณส่ายหน้าปฏิเสธออกไป เพราะคูณนัดกับฟ้าไว้แล้ว เอาจริง  ๆ คูณก็อยากไปกระชับมิตรกับนทีนะ เพราะเขาคือเพื่อนคนที่สองที่เข้ามาทักคูณ แต่คูณไม่อยากทำให้ฟ้าโกรธ เลยเลือกที่จะปฏิเสธออกไป 

"อะ…อืม ไม่เป็นไร เอาไว้วันหลังก็ได้เนาะ" ถึงผมจะเสียใจแต่ผมก็โอเค มันอาจจะเร็วไปสำหรับค้ำคูณ 

หงึก ๆ ขอโทษนะนที ค้ำคูณกล่าวคำขอโทษออกมาในใจ 

  

กริ๊งงงงง เสียงออดหมดเรียน 

"เลิกเรียนได้ค่ะนักศึกษา ไว้เจอกันในคาบหน้านะคะ" 

"ขอบคุณค่ะ/ครับ อาจารย์" 

  

หลังจากที่เลิกเรียนค้ำคูณรีบเก็บของ เพื่อลงมารอข้ามฟ้าตรงหน้าตึก แต่คูณก็ต้องทนอึดอัดกลับสายตาพวกนั้นอีกแล้ว เหนื่อยจังเลย 

นทีที่เห็นสีหน้าของคนข้างตัวไม่ดี จึงหันไปมองรอบ ๆ ที่มีผู้คนต่างมองมาที่ค้ำคูณ จึงเข้าใจได้ทันทีว่าเขาอาจจะอึดอึดกับการที่คนมองมา จึงเสนอตัวออกไป 

"ผมเดินไปเป็นเพื่อนไหมครับ" 

หงึก ๆ ค้ำคูณพยักหน้าตอบรับโดยทันที มีคนไปด้วยยังดีกว่าไปคนเดียว 

  

แต่เหมือนกับการที่นทีเดินมาด้วย ทำให้มีผู้คนมองมามากกว่าตอนที่เดินคนเดียวซะอีก ตอนนี้ถึงมีคนเดินมาด้วยกัน แต่มันก็ไม่สามารถทำให้หายอึดอัดได้เท่ากับตอนที่อยู่กับฟ้า ฟ้าอยู่ไหนแล้วนะ  

 

หลังจากเดินมาสักพักก็มาถึงที่นัดหมายกับข้ามฟ้าเอาไว้ แต่ตอนนี้ดูเหมือนข้ามฟ้าจะยังคงไม่มา แต่ค้ำคูณไม่ลืมที่จะหันหน้าไปก้มหัวให้กับนทีเพื่อบอกว่าขอบคุณที่เดินมาส่ง 

"รอคนมารับหรอ" 

หงึก ๆ พยักหน้า 

"แล้วเขาคนนั้นมาหรือยัง 

ฟึบ ๆ ส่ายหน้า 

"งั้นเดี๋ยวผมอยู่เป็นเพื่อน" 

 

ค้ำคูณไม่ได้ตอบอะไรออกไป เพราะตรงนี้มันเป็นที่สาธารณะ ใครจะยืนหรือจะไปก็ได้คูณไม่มีสิทธิ์ไปก้าวก่าย ระหว่างที่ทั้งคู่กำลังเผชิญกับความเงียบ เสียงรถที่ค้ำคูณคุ้นเคยก้ขับมาจอดที่หน้าตึกทันที 

บรึ้นนนนนน 

ค้ำคูณไม่รอช้ารีบเดินไปหาทันที 

"เดินช้า ๆ คนน่ารักเดี๋ยวล้ม" ข้ามฟ้าหันไปพูดกับคนตรงหน้าที่เดินมาอย่างรวดเร็ว 

"อื้อ เราไม่เป็นไร" 

"ดีแล้ว แล้ววันนี้เป็นไงเรียนเหนื่อยหรือเปล่าเอ่ย อึดอัดมากไหม" เป็นคำถามที่อดไม่ได้ที่จะต้องถามออกไป 

"วันนี้เราเรียนไม่เหนื่อยเลยและเราก็ไม่ได้อึดอัดด้วย เราเก่งไหม"  

คนน่ารักเลือกที่จะไม่พูดความจริงออกไป เพราะเมื่อพูดออกไปก็จะทำใฟ้ข้ามฟ้าต้องมานั่งทาตัวเองอีก ถ้าเป็นแบบนี้คูณเลือกที่ไม่พูดดีกว่าเพื่อที่ฟ้าจะได้สบายใจ 

"หึ เก่งมากเลยครับ ทำไมตัวแค่นี้ถึงเก่งจังฮึ มาเอารางวัลมา" 

"หือ รางวัลอะไรหรอ" 

"มองมาที่มือฟ้านะ รางวัลมันอยู่ในมือฟ้า" 

ค้ำคูณจ้องไปที่มือของข้ามฟ้าตามที่เขาบอก 

  

"นี่ไงรางวัลของฟ้า" หมับ ข้ามฟ้านำมือของตัวเองตะปบไปที่แก้มอ้วน ๆ ทั้งสองข้างของค้ำคูณจากนั้นจึงออกแรงบีบแก้มนุ่ม ๆ นี่ทันที 

"อื้อ ฟ้า อย่าบีบแก้มเรา เราเจ็บ" 

"มันอดใจไม่ไหวนี่คนน่ารัก แก้มคนน่ารักมันล่อลวงฟ้า แก้มมันบอกฟ้าว่าจับฉันสิ จับฉัน ฟ้าเลยจับไปไง คนน่ารักรู้รึเปล่าว่าฟ้าจ้องจะจับแก้มคนน่ารักมาตั้งแต่วันแรกที่เจอเลยนะ  

แต่เรายังไม่สนิทกันพอเลยคิดว่าถ้าทำไปคนน่ารักคงไม่ให้เข้าใกล้อีกแน่ ๆ แต่ตอนนี้เราสนิทกันแล้วก็จับได้" 

"อื้อ ฟ้าแก้มเรามันพูดไม่ได้ฟ้ามั่วแล้ว" 

"อ่าวหรอ ว้า สงสัยฟ้าจะหูฝาดซะแล้ว น้องแก้มอ้วนของพี่หล่อ" 

"ปล่อย แก้มเราสักที" แปะ ๆ ค้ำคูณตีไปบนแขนของคนที่กำลังทำร้ายแก้มของคูณอยู่ในตอนนี้ 

"อะ ๆ โอเค ปล่อยก็ได้สงสารแก้มน้อย ๆ กลัวมันจะช้ำไปซะก่อน" 

"อื้อ" 

"งั้นขึ้นรถมา กลับบ้านกันครับ" 

ในขณะที่ค้ำคูณกำลังก้าวขาขึ้นรถ ก็มีคนส่งเสียงเรียกค้ำคูณออกมา 

"ค้ำคูณ" เป็นนทีเองที่เอ่ยเสียงเรียกออกไป 

พรึบ ทันทีที่มีเสียงเอ่ยเรียกค้ำคูณออกมาข้ามฟ้าหันกลับไปทันทีค้ำคูณจึงหันตามไป 

"......." 

"เจอกันพรุ่งนี้นะครับ" 

"....." ค้ำคูณทำเพียงแค่มองแต่ไม่ได้ตอบรับอะไรไป 

 

กรอดดด  

แต่ต่างจากข้ามฟ้าที่ตอนนี้จ้องไปที่ผู้มาใหม่ตาเขม็ง จนมันเดินลับหายไปจึงวกสายตามาหาคนข้างตัวทันที 

"ใคร" ข้ามฟ้าถามออกไป โดยที่สีหน้ายังไม่หลุดออกจากโหมดคนหัวร้อน 

"เอ่อออ" 

"อ้ำอึงทำไม หรือว่ามันสำคัญ" 

"เปล่า ฟ้าใจเย็น ๆ ก่อนสิ อย่าพึ่งโมโห" ใบหน้าของฟ้าในตอนนี้น่ากลัวมากเลย 

"แล้วมันเป็นใคร!" 

"เขาชื่อนที เป็นเพื่อนในคณะคนแรกของเรา วันนี้เขามานั่งด้วยแล้วก็มาทำความรู้จักกับเราด้วย" 

'หึ มันไม่ได้ต้องการแค่เพื่อนหรอก' ข้ามฟ้าพูดออกมาด้วยเสียงอ้อมแอ้ม จึงทำให้คนน่ารักไม่ได้ยิน 

"ฟ้าพูดอะไร" ค้ำคูณถามออดไปด้วยความสงสัย 

"เปล่า คนน่ารักจับดี ๆ ฟ้าจะออกรถแล้ว" 

"อื้ม" 

ในเมื่อค้ำคูณเข้าที่แล้วข้ามฟ้าจึงขับรถไปยังหอของคนน่ารักทันที 

 

บรึ้นนนนนน 

ระหะว่างทางกลับในหัวของข้ามฟ้ามันเอาแต่โฟกัสกับไอ้คนมาใหม่ที่ชื่อนที ดูท่าแล้วคนน่ารักยอมรับมันเป็นเพื่อนมันก็ไม่ธรรมดาแน่นอน แถมมันยังหล่อถึงจะหล่อน้อยกว่าผมก็เถอะ  

แต่ถ้ามันรุกจีบคนน่ารัก มันก็จีบได้ง่ายน่ะสิ เพราะมันเรียนคณะเดียวกับค้ำคูณย่อมทำคะแนนได้ดีกว่าผมแน่นอน หวงโว้ยยยย หรือว่ากูควรย้ายคณะดีวะ เอาไงดี ขอไปปรึกษาไอ้เพื่อนเวรทั้งสองก่อนแล้วกัน และเจอกันไอ้คนหล่อน้อย 

 

 

หอพักอรุณ 

ขับรถมาได้สักพักก็มาถึงที่หอของคนน่ารักสักที 

เมื่อถึงหอแล้วค้ำคูณก้าวขาลงจากรถแล้วเดินไปอยู่ที่ข้างฟุตบาท เพื่อส่งข้ามฟ้ากลับคอนโด 

"ฟ้ากลับดี ๆ นะ บายครับ" 

"อืม บายครับ เดี๋ยวพรุ่งนี้ฟ้ามารับเหมือนเดิมนะ" 

"อื้อ ขอบคุณนะ" 

"ฟ้าเต็มใจครับ เดี๋ยวคืนนี้ฟ้าโทรหาทางเฟซนะ เปิดโทรศัพท์แล้วโหลดตามที่ฟ้าสอนด้วยนะ รู้รึเปล่า" 

"รู้ครับ เราจำได้" 

"โอเคครับ ไปก่อนนะ" 

"อื้อ" 

 

บรึ้นนนนน 

ข้ามฟ้าออกตัวโลดแล่นไปยังถนนสายมีรักทันทีโดยไม่หันหลังกลับมามอง จึงทำให้คนที่ยืนอยู่ตรงฟุตบาท ชะเง้อคอมองจนรถของข้ามฟ้าหายไปจากระยะสายตา จึงเดินขึ้นห้องทันที 

 

 

คอนโด 

ใช้เวลาในการขับรถประมาณ 15 นาทีข้ามฟ้าก็มาถึงคอนโดในที่สุด เมื่อข้ามฟ้าถึงที่พักจึงรีบควักโทรศัพท์ออกม่แล้วเข้าไลน์เพื่อปรึกษาเพื่อนทันที 

 

 

แชทไลน์ 

3 ห 

 

หอ 1 (ข้ามฟ้า)  

มึงไอ้เมฆ ไอ้แมน 17.30 น. 

 

 

หอ 3 (เมฆ) 

ว่า 17.32 น. 

 

หอ 1 (ข้ามฟ้า)  

กูจะย้ายคณะ 17.33 น. 

 

 

หอ 3 (เมฆ) 

ห๊ะ!! 17.35 น. 

 

หอ 2 (แมน) 

ห๊ะ! เดี๋ยวทำไมมึงถึงอยากจะย้าย 17.35 น. 

 

หอ 1 (ข้ามฟ้า) 

คือวันนี้กูไปรับคนน่ารักที่ตึกเรียน และกูก็ไปเจอไอ้หล่อน้อยที่มีนามว่านที มันเข้ามาตีสนิทอยากเป็นเพื่อนที่คิดไม่ซื่อแบบกูแล้วมันยังอยู่คณะเดียวกันกับคนน่ารักด้วย กูเลยต้องเข้าไปขัด เพราะเหตุนี้กูจึงอยากย้ายคณะ 17.37 น. 

 

 

หอ 3 (เมฆ) 

ปัญญาอ่อน ไอ้สัส 17.38 น. 

 

หอ 1 (ข้ามฟ้า)  

มันว่ากูอะแมน 17.39 น. 

 

 

หอ 2 (แมน) 

กูเห็นด้วยกับมัน เรื่องนี้กูไม่เห็นด้วย มึงคิดว่าค้ำคูณจะเปิดใจให้ใครง่าย ๆ หรอ มึงควรที่จะไว้ใจเขา กูรู้ว่ามึงหวง แต่ขอให้มันอยู่ในลิมิต  

อย่าคิดที่จะเอาเรื่องแค่นี้มาทำให้เสียถึงการเรียนและอาชีพที่มึงอยากจะเป็น กูไม่ห้ามหรอกนะถ้ามึงจะตามหวงเขามากแค่ไหนมันก็เป็นเรื่องของมึงอันนี้  

แต่มึงอย่าเอาอนาคตของตัวเองมาแขวนไว้กับคำว่าหวง กูว่ามันไม่เท่ห์เลยว่ะ 

17.40 น. 

 

หอ 1 (ข้ามฟ้า) 

อื้อ เข้าใจแล้ว ขอบใจที่เตือนสติกู T_T 17.41 น. 

 

 

หอ 2 (แมน) 

เลิกเศร้าไอ้ห่า และตอนนี้กูแนะนำให้มึงเข้าไปที่เพจสาววายครองโลกแล้วความรู้สึกของมึงในตอนนี้มันจะดีขึ้น 17.42 น. 

 

 

 

 

"เพจสาววายครองโลกมันมีอะไรกันแน่วะ" 

ข้ามฟ้าออกจากไลน์แล้วเข้าไปที่เพจในเฟซบุ๊กตามที่ไอ้แมนบอกทันที 

 

เพจสาววายครองโลก 

กรี๊ดดดดดดดด แอดมินใจจะวาย หลังจากที่ดูคลิปที่ลูกเพจส่งให้มา เกี่ยวกับพลังบวกของค้ำคูณหรือคนน่ารัก แล้วรู้ไหมจ้ะ ว่าคนน่ารักเขาบอกว่าพลังบวกของเขาคืออะไรและคือใคร สรุปพลังบวกของเขาคือ... ไปติดตามกันได้ในคลิปเลยจ้า 

[แนบคลิป] คลิปในคลาสเรียนของค้ำคูณ 

ถูกใจ คอมเมนต์ แชร์ 

 

แอดมินแมร่งจะพิมพ์ก็พิมพ์ออกมาไม่หมด ลำบากให้กูต้องไปเปิดดูอีก ถ้าไม่ใช่คนน่ารักนะ ผมไม่มีทางเปิดไปดูตามที่แอดมินบอกหรอก 

จิ้ม ข้ามฟ้าจิ้มไปที่วิดีโอเพื่อดูคลิป ทันทีที่เปิดออกมาก็พบเจอกับใบหน้าน่ารักของค้ำคูณ เด็กผมเองเป็นไงน่ารักรึเปล่า 

 

 

 

พลังบวกของผมคือ…ฟ้า เพราะเขาเป็นคนที่ชื่อข้ามฟ้าได้เหมาะกับตัวเขาจริง ๆ เพราะความสว่างสดใสของเขา ทำให้ผมคนที่ไม่ค่อยสดใสเท่าไหร่ อยากสดใสได้ครึ่งของเขาก็ยังดี เขาเป็นพลังบวกในทุก ๆ ด้านของผม ไม่ว่าในตอนนั้นผมจะอยู่ในสถานการณ์ไหนก็ตาม เขาก็จะเป็นคนเดียวที่ยื่นมือมาช่วย คอยทำให้ผมรู้สึกดีจากเหตุการณ์นั้น 

ถ้าไม่มีเขาผมคงแย่เหมือนกัน เขาทำให้โลกของผมที่ไม่มีใคร เริ่มมีสังคมขึ้นมาทีละนิด โดยที่เขาพาไปแนะนำเพื่อนของเขาให้ผมรู้จัก จนตอนนี้ผมมีคนที่ผมรู้จักในมหาลัยเพิ่มมาอีกสองคน 

ประจุบวกในตัวผมไม่เยอะนักหรอก แต่ถ้ามันสร้างความสุขให้คุณได้ ผมก็ยินดีที่จะส่งพลังนี้ไปให้คุณทั้งหมด ถึงมันจะไม่มากเท่ากับพลังของฟ้า แต่ก็ยินดีที่จะมอบให้ 

เพราะความน่ารักของฟ้าเป็นที่มาของรอยยิ้มทั้งหมดของผมอย่างไม่ต้องสงสัย 

 

 

 

 

 

ตึกตัก ตึกตัก ผมไม่เคยรับรู้มาก่อนเลยว่า ผมจะไปเป็นพลังบวกในชีวิตของเขา ตอนนี้ผมพูดไม่ออกเลยว่ามันรู้สึกยังไง ผมรู้แค่ว่าผมตื้นตันมาก บางคนเขาอาจจะบอกว่าความสัมพันธ์ของการที่รู้สึกมากไปคนเดียวมันไม่ได้มั่นคง  

ยังไงวันข้างหน้าก็ต้องเป็นเราคนเดียวที่เจ็บมากว่าอยู่ดี แต่การที่ได้รับรู้ ว่าผมก็เป็นส่วนหนึ่งที่สำคัญในชีวิตของเขาเหมือนกัน แค่นี้แหละที่ต้องการ แค่รู้ว่าผมยังมีความหมายกับเขา ต่อให้อนาคตจะเจ็บเพียงใดก็ยินดีและพร้อมที่เจ็บกับความรักครั้งนี้ 

 

หลังจากที่ข้ามฟ้าดูคลิปเสร็จจึงไปแสดงความคิดเห็นที่คนอื่น ๆ ต่างแท็กให้ผมเข้ามาดู 

@ ข้ามฟ้า คนหล่อ : คนน่ารักคือความสุขของฟ้า รักนะครับ❤ 

@ ตอง : กรี๊ดดดดด เขาบอกรักกันแม่ 

@ นีน่า : น่ารักกันจังเลยค่ะ อิจฉา 

@ ชมพู : ตายอย่าสงบ 

 

ตอนนี้ต่อให้คอทเมนต์จะเด้งมาขนาดไหน แต่ในใจของผมมันไม่ได้โฟกัสไปที่ตรงนั้น มันกลับโฟกัสไปที่ช่องแชทของคนน่ารัก ผมอยากจะโทรไปหาเขาจะแย่อยู่แล้ว ไม่รู้ป่านี้ทำอะไรอยู่ กดโทรเลยแล้วกัน 

ตู๊ดดดดดดดดดด รับสิคนน่ารัก  

ตู๊ดดดดดดดด  

ตู๊ดดดดด 

ตู๊ดดด 

ตี๊ด 

(ฮัลโหลฟ้า) 

"ฮัลโหลครับ ทำอะไรอยู่เอ่ยทำไมถึงรับช้าจังเลย" 

(เราไปอาบน้ำมาพึ่งอาบเสร็จ แล้วตอนนี้ฟ้าทำอะไรอยู่ ถึงห้องปลอดภัยดีใช่รึเปล่า) 

"ฟ้าก็กำลังคิดถึงคนน่ารักอยู่ไงครับ ฟ้าถึงห้องปลอดภัยดีครับ แต่ใจขอวฟ้ามันไม่ค่อยปลอดภัยเท้าไหร่" 

(ใจฟ้าเป็นอะไร) 

"ใจฟ้ามันถูกขโมยไปครับ ใจฟ้าเลนไม่อยู่กับเนื้อกับตัว" 

(ใครขโมย) 

"ก็คนน่ารักไง" 

(ห๊ะ เราเหรอ) 

"ใช่ครับ ใจของฟ้ามันชอบโดนคนน่ารักขโมยไปบ่อย จนตอนนี้ไม่มีใจแล้วครับ แต่มีรักมาแทนครับ ๆ " 

"ฟ้าพูดอะไรก็ไม่รู้" 

"แล้วชอบไหม" 

(ไม่รู้) 

หมายถึง ชอบฟ้าอะชอบรึเปล่าครับ 

(ไม่รู้) 

 

 

 

ในค่ำคืนแสนสุขมีดวงดาวระยิบระยับอยู่ล้อมรอบจันทรา ที่ส่องแสงสว่างออกสู่ปวงประชา ภายใต้จันทราแห่งนี้ มีคนทั้งคู่นอนคุยโทรศัพท์ ด้วยความสุขที่มอบให้แก่กัน จนทำให้ตลอดทั้งคืนนั้น เขาทั้งคู่ต่างหลับใหลโดยที่ไม่มีใครวางสายแม้แต่คนเดียว 

 

 

 

เข้ามาพูดคุยกัน ได้ที่เฟซบุ๊ก : นักเขียน หน้าใหม่ ได้ 

นะคะ 

สามารถเข้าไปเล่นแท็กในทวิตเตอร์ โดยใช้ 

#จีบคุณด้วยจดหมาย 

ส่วนทวิตของไรท์ @Mousyツ 

ไปเล่นกันเยอะ ๆ น๊า 

ช่วยคอมเมนต์และรีวิวเพื่อเป็นกำลังให้นักเขียนด้วยนะคะ 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น