facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

จีบ ครั้งที่ 14 : คำอธิษฐานของผมและคุณ

ชื่อตอน : จีบ ครั้งที่ 14 : คำอธิษฐานของผมและคุณ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.9k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 26 มิ.ย. 2563 20:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
จีบ ครั้งที่ 14 : คำอธิษฐานของผมและคุณ
แบบอักษร

 

 

 

หลังจากเหตุการณ์โกลาหลในครั้งนั้น ทำให้ผู้คนที่อยู่ภายในโรงอาหารแตกหือและพูดคุยกันในเรื่องที่เกิดขึ้นกันอย่างหนาหู  

จนทำให้เรื่องที่มันควรจะเงียบกลับไม่เงียบอีกต่อไป เมื่อมีคนถ่ายคลิปแล้วส่งไปให้เพจที่มีผู้ติดตามมากที่สุด นั่นคือ เพจสาววายครองโลก จึงทำให้เรื่องนี้เป็นทอล์คออฟเดอะทาวน์ขึ้นมาในทันที 

 

เพจสาวสายครองโลก 

เอาจริง ๆ แอดมินก็ยังไม่ทราบเรื่องอะไรมาก และไม่รู้ด้วยว่ามีเรื่องอะไรกันที่โรงอาหาร แต่ก็ต้องขอบคุณลูกเพจที่น่ารักของแอดมิน  

จึงทำให้กระจ่างทันที แล้วที่เขาลือกันว่าเนตรเป็นแฟนข้ามฟ้าก็ไม่ใช่น่ะสิ แอดว่าที่คนคิดกันแบบนั้น คงเป็นเพราะทางเนตรน่ะเส้นใหญ่ เลยทำให้มีงานคู่กับข้ามฟ้าบ่อย ๆ  

จนทำให้คนที่พบเห็นคิดไปต่าง ๆ ตอนแรกแอดมินก็คิดเหมือนกัน แต่เมื่อได้ดูคลิปแอดก็รู้ได้ทันที เพราะในคลิปข้ามฟ้าไม่ได้เลือกเนตรแต่เลือกหนุ่มน้อยน่ารักคนนั้นแทนจ้า ทีนี้เรือ ข้ามเนตรจะทำยังไงเอ่ย กระโดดลงเรือกันเลยไหมจ้ะ  

ต่อให้พายไปยังไงก็ไม่ถึงฝั่งฝันอยู่ดี เพราะเรือนี้คงต้องมีแต่เนตรคนเดียวก็ในเมื่อข้ามฟ้ากระโดดลงไปก่อน ส่วนตัวของแอดมินนั้น ขอเป็นนางฟ้าสวย ๆ ที่บินรอบ  ๆ เรือทุกเรือเพื่อสร้างสันติภาพให้กับลูกเรือทุกคน 

[ แนบคลิป ] 

ถูกใจ คอมเมนต์ แชร์ 

  

  

หลังจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ผมก็พาคนน่ารักที่อยู่ข้างหลังเดินออกมาเพื่อพาเขาไปในที่ ที่ปลอดภัยสำหรับเขาเป็นสถานที่ที่มีแค่ผมกับพวกเพื่อนผมเท่านั้นที่รู้  

ภายนอกจะดูเหมือนเป็นใหญ่ป่าธรรมดา แต่ข้างในมันกลับไม่เป็นแบบนั้น เขาถึงบอกกันไงว่า จะมองใครอย่ามอง แค่ภายนอกเพราะสิ่งที่เราเห็น อาจไม่ใช่สิ่งที่เขาเป็นภายนอกดูแข็งแกร่งแต่ภายในนั้นชั่งเปราะบางก็มี 

ฮึก  

ในขณะเดินทางผมได้ยินเสียงคนน่ารักที่พยายามจะกั้นน้ำตาเอา ผมโครตเจ็บเลย ผม ผม เฮ้ออ 

"ไม่ต้องร้องแล้วนะ ไม่ต้องร้องแล้ว" ข้ามฟ้าพยายามปลอบใจคนตัวเล็กให้หยุดร้องไห้ เพราะเขาร้องมามากพอแล้ว 

 

ฮึก "มะ…ไม่ได้ร้องสักหน่อย" ฮึก 

"หึ จะร้องก็ร้องออกมาไม่ต้องกลัว ไม่ต้องเข้มแข็งอีกต่อไปแล้ว ถ้ามันไม่ไหวก็ร้องออกมาเถอะ รับรองฟ้าไม่ล้อคนน่ารักแน่นอน" 

"ฮึก ฮึก ฮืออออ" ค้ำคูณร้องไห้ออกมาโดยไม่เก็บไว้อีกต่อไปหลังจากที่ข้ามฟ้าพูด  

 

เมื่อก่อนเวลาที่คูณร้องไห้ก็จะมีแต่คนบอกว่าให้เงียบอย่าร้อง เพราะร้องไปใช่ทุกอย่างมันจะดีขึ้น ยิ่งร้องมันยิ่งทำให้โดนมากกว่าเดิม เวลาคูณเสียใจมันก็มีน้ำตานะ แต่มันเป็นน้ำตาตกใน ต่อให้เจ็บแค่ไหนน้ำตาก็ไม่เคยไหลออกมา 

อึก ค้ำคูณพยายามเช็ดน้ำตาของตัวเองที่กำลังไหลรินลงมา เพื่อที่จะเอ่ยถามคนตรงหน้าเพราะที่ที่ข้ามฟ้าพามามันแปลกตาสำหรับค้ำคูณ 

"ฟ้า พาเรามาที่ไหนเหรอ" อึก ค้ำคูณหันไปมองรอบ ๆ ตัวแต่ก็ไม่พบอะไรนอกจากป่าใหญ่หลังมหาวิทยาลัย 

 

"ฟ้าพามาที่ลับ มีแต่ฟ้ากับเพื่อนฟ้าที่รู้ ตอนนี้ก็มีคนน่ารักอีกคนแล้วนะ สถานที่นี้เอาไว้หลบภัยหรือหลบผู้คน ฟ้าชอบมาอยู่ที่นี่บ่อย ๆ ถ้าวันไหนคนน่ารักรู้สึกไม่ดีไม่อยากเจอผู้คน ค้ำคูณสามารถมาอยู่ที่นี่ได้เลยนะรับรองไม่มีใครตามเจอแน่นอนนอกจากฟ้า ไปกันเถอะ ฟ้าจะพาเข้าไปข้างใน" 

"อื้อ" 

 

ข้ามฟ้าก้าวขาเดินเพื่อนำทางให้กับคนที่อยู่ข้างหลัง ที่ตอนนี้ดูเหมือนว่าสิ่งรอบข้างจะดูแปลกใหม่ไปหมดสำกรับคนน่ารัก จึงทำให้ระหว่าวเดินหันมองข้างทางไปมาด้วยความอยากรู้อยากเห็น จนข้ามฟ้าพาเข้ามาถึงข้างใน ถึงได้รู้ว่าข้างในนี้มันสวยมาก  

"อือ ฟ้าน่าอยู่จังเลย มันสวยมากโดยเฉพาะต้นไม้ต้นนั้น"  

 

ค้ำคูณชี้ไปที่ต้นไม้ ที่เป็นจุดศูนย์กลางของที่หลบภัยแห่งนี้ บริเวณต้นเป็นต้นไม้ที่ส่งกลิ่นหอมที่มีสีฟ้าอมม่วงหรือฟ้าคราม เป็นกระจุกประมาณ 3-4 ดอกที่ปลายยอด มีกลิ่นหอมอ่อน ๆ คูณชอบจังเลย 

"อ๋อ ต้นนี้มีชื่อว่าแก้วเจ้าจอม" 

"ชื่อเพราะจังเลย" 

"ไม่เห็นเพราะตรงไหนเลย ฟ้าว่าชื่อค้ำคูณน่ารักกว่าเยอะ จริงไหม" 

"มะ….ไม่รู้สิ แล้วหยุดเอาไหล่มาชนเราสักที เราจะล้ม" 

"หึ โอเค ฟ้าแค่อยากทำให้อารมณ์ดีขึ้น จากเรื่องที่เจอมาเท่านั้นเองครับ ไม่ร้องแล้วเนอะ" 

"อื้อ เราไม่ร้องแล้ว ขอบคุณฟ้ามากเลยนะที่ทำเพื่อเราขนาดนี้ เราไม่รู้จะตอบแทนฟ้ายังไงดีกับสิ่งที่ฟ้าทำให" คูณอยากตอบแทนอะไรก็ได้ให้กับฟ้าบ้าง ตั้งแต่ที่รู้จักกันมาก็มีแต่ฟ้าที่ทำให้คูณมาตลอด 

"ฟ้าบอกแล้วว่าฟ้าเต็มใจทำให้ ไม่ต้องตอบแทนอะไรฟ้าหรอก แต่ถ้า…อยากจะตอบแทนฟ้าจริง ๆ ก็...ตกลงปลงใจมาเป็นแฟนฟ้าซะสิ  

 

แค่นี้แหละที่ฟ้าต้องการค่าตอบแทน เห็นไหมฟ้าคิดไม่แพง" ข้ามเอ่ยออกมาด้วยความเจ้าเลห์ในดวงตาที่คนน่ารักไม่เห็น 

"คิดจะใช่การนี่หลอกล่อเราเหรอ บอกเลยว่ามันไม่ง่ายหรอกนะคิดที่จะมาเป็นแฟนเรา เรายังไม่เคยมีแฟน ถ้าจะมีเราขอดูนาน ๆ หน่อย จะได้ไม่ต้องเสียใจทีหลัง" 

 

คนน่ารักพูดออกมาก็มีเหตุผล "ฟ้าเข้าใจ ฟ้ารอได้อยู่แล้ว ขอแค่คนน่ารักเปิดโอกาสให้ฟ้าจีบแค่คนเดียว ต่อให้นานแค่ไหนฟ้าก็ไหว" ข้ามฟ้าพูดออกไปด้วยความเต็มใจ อืม เต็มใจจริง ๆ ฮืออออ 

"อื้อ เราจะให้ฟ้าจีบคนเดียว" 

"ดีมาก คนน่ารักฟ้าขอถามอะไรหน่อยได้ไหม" 

"อื้อ ได้สิ" 

"คนน่ารักมีอะไรที่ไม่สบายใจหรือเปล่า เพราะหลังจากที่เนตรพูดคำนั้นออกไปคนน่ารักก็ยืนนิ่งเลย" 

"….." ค้ำคูณยืนนิ่งเมื่อเจอกับคำถาม ที่มันยากจะตอบออกไป เพราะไม่อยากลื้อฟื้นให้ใจตัวเองมันเจ็บอีก 

"แต่ถ้าค้ำคูณไม่อยากบอกไม่เป็นไรนะ ฟ้าไม่ได้บังคับ เอาไว้ถ้าคนน่ารักอยากบอกค่อยบอกดีกว่าเนาะ"  

หลังจากที่ผมเห็นเขายืนนิ่งแบบนั้น จากความอยากรู้ในตอนแรกผมกลับไม่อยากรู้อีกต่อไป ถ้าความหลังมันจะทำให้เขาเจ็บผมก็ขอเลือกที่จะไม่รับรู้ดีกว่า 

"ที่จริงเราก็ไม่อยากพูดถึงมันอีกต่อไป แต่ฟ้าอยากรู้เราก็จะเล่าให้ฟัง" 

"ไม่ต้องแล้ว ฟ้าไม่อยากรู้แล้ว" 

"ฟ้ากลัวเราเจ็บใช่ไหม ไม่เป็นไรหรอก เรายินดีที่จะเล่าให้ฟัง" 

"คือ...." 

 

 

 

"คนน่ารักเก่งมากเลยนะที่ผ่านมันมาได้ขนาดนี้ เก่งที่สุดเลยครับ ต่อไปนี้ไม่ต้องกลัวว่าจะมีคนมามารังแกคนน่ารักได้อีก เพราะฟ้าจะเป็นคนปกป้องคนน่ารักเอง ฟ้าคือผู้พิทักษ์รอยยิ้มของค้ำคูณ เป็นไงเท่ห์ไหม" 

"ฮ่า ๆ ฟ้า ฟ้าทำท่าอะไร" ค้ำคูณขำออกมาอย่างสุดกว่าครั้งไหน ๆ เมื่อความสบายใจมันเข้ามา 

"ก็ท่าคนหล่อไง คนหล่อเขานิยมทำกัน" ข้ามฟ้าทำมือเป็นเครื่องหมายถูกและนำไปไว้ที่ใต้คางของตัวเอง 

"อืม เราเข้าใจแล้ว ว่าแต่ฟ้าพบที่นี่ได้ไงหรอ ทำไมเราไม่เคยเห็นเลย" 

ค้ำคูณถามออกไปด้วยความสงสัย เพราะค้ำคูณชอบมาเดินเล่นแถวนี้บ่อย ๆ เวลารอเข้าเรียนแต่ก้ไม่รับรู้ว่าข้างในจะมีที่สวย ๆ แบบนี้ด้วย 

 

"ฟ้าเพิ่งพบได้ไม่นานนี้เอง เหตุเกิดจาการที่ฟ้าหลบบรรดาคู่ควงของฟ้าน่ะ แหะ ๆ" ข้ามฟ้าหัวเราะออกมาด้วยอาการไปไม่เป็น เพราะไม่รู้ว่าสิ่งที่พูดออกไปจะทำให้คนน่ารักคิดโกรธกัน 

 

"……" ค้ำคูณไม่ได้ตอบอะไรกลับไปนอกจากยืนกอดอกแล้วจ้องมองไปที่คนที่กำลังพูดอยู่ คูณไม่ได้รู้สึกอะไรเลย ไม่รู้สึกจริง ๆ 

 

"เอ่อ หลังจากนั้นฟ้าเลยหลบเข้าไปข้างไหน ตอนแรกมุดเข้าไปก็ยังเป็นป่าอยู่แต่เมื่อเข้าไปตามทางเรื่อย ๆ ก็มาพบนี่แหละ  

ตอนแรกฟ้าคิดว่าที่นี่น่าจะมีเจ้าของ แต่จากที่ฟ้าอยู่มาจนถึงตอนนี้ยังไม่เคยพบเจอเลยสักครั้ง ตะ…แต่เรื่องคู่ควงของฟ้าน่ะ  

ตอนนี้ฟ้าไม่มีแล้วนะ ไม่มีจริง  ๆ คนน่ารักเชื่อฟ้าไหม เชื่อฟ้าหรือเปล่า" ข้ามฟ้าพยายามอธิบายไปด้วยท่าทีลุกลี้ลุกลน จนทำให้คนที่เห็นรู้สึกว่าน่ารัก 

"ใจเย็น ๆ นะฟ้า เรายังไม่ได้ว่าอะไรเลย อีกอย่างเราไม่สนหรอก ว่าในอดีตฟ้าเคยเป็นคนยังไง ขอแค่ปัจจุบันที่อยู่ด้วยกันไม่ทำให้เราเสียก็พอ ไม่ต้องคิดมากนะ" 

 

"ทำไมถึงน่ารักจังเลยครับ" หัวใจของผมในตอนนี้มันเต็มไปด้วยคำว่าค้ำคูณ หัวใจทั้งสี่ห้องที่ไม่เคยแบ่งไปให้ใคร แต่พร้อมที่จะยกให้คนตรงหน้าทั้งหมด ไม่ให้หลงเหลือแม้แต่เศษเสี้ยวเดียว 

"ชมว่าเราหล่อบ้างไม่ไดเหรอ เราอยากหล่อ ทั้งชีวิตเราเจอแต่คนชมว่าเราน่ารักมาตลอดเราก็ไม่เข้าใจว่าเราน่ะหรอน่ารัก" คูณไม่เข้าใจจริง ๆ นะ  

เอ่อ เอาไงดีวะกู "น่ารักน่ะดีแล้ว น่ารักมองกี่ครั้งก็ไม่เบื่อ หล่อมองครั้งเดียวก็เบื่อแล้ว" เออ เหตุผลนี่แหละได้ แต่ดูเหมือนค้ำคูณจะไม่เข้าใจ 

"หือ ไม่จริงอะ ขนาดฟ้าหล่อเรายังไม่เบื่อเลย" 

 

ตึกตัก ตึกตัก "ค้ำคูณ ชะ...ชมฟ้าหรอ'  

"อื้อ ก็ฟ้าหล่อเราก็ต้องชมไม่เห็นแปลกเลย ชมไม่ได้หรอ" หรือว่าฟ้าไม่ชอบให้คูณชมกัน 

"ชมได้ ชมอีก ชมเยอะ ๆ เลยฟ้าชอบ" ต่อให้บุกน้ำลุยไฟยังไงก็ยังไหว คนน่ารักเล่นเติมพลังให้กันขนาดนี้ 

"เอาไว้เราจะชมฟ้าอีกเยอะ ๆ เลย" 

"ขอบคุณครับฟ้าจะรอนะ เออ คนน่ารักฟ้ายังมีสถานที่อีกที่นึงอยากพาคนน่ารักไป" 

"ไปไหน" 

"เอาน่าตามฟ้ามา มันไม่ไกลเดินตรงจากนี้เท่าไหร่แป๊บเดียว เดี๋ยวก็ถึงแล้ว ตามมาครับ" 

"อื้อ" 

 

ค้ำคูณออกเดินทางตามหลังข้ามฟ้าไปทันที อยากรู้เหมือนกันว่าฟ้าจะพาไปที่ไหนอีก หรือจะพาไปที่สวย ๆ อีก อือ ตื่นเต้นรีบเดินดีกว่า ค้ำคูณเร่งสปีดตัวเองด้วยการซอยเท้าเล็ก ๆ ของตนเองให้เร็วขึ้นจึงมาตีคู่ข้ามฟ้าในที่สุด 

"ถึงแล้ว" ข้ามฟ้าหันไปบอกคนข้าง ๆ ทันที เมื่ิอพามาถึงที่หมาย 

"ไหนอะ ไม่เห็นมีอะไรเลย ฟ้าพาเรามาดูอะไรหรอ" คูณมองไม่เห็นอะไรเลยนอกจากต้นไม้ต้นใหญ่ที่อยู่ตรงหน้าของคูณในตอนนี้ 

"ก็นี่ไง" ข้ามฟ้าชี้ไปที่ต้นไม้ข้างหน้า  

"ฟ้าพาคนน่ารักมาขอพรต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ณ ที่แห่งนี้ ค้ำคูณรู้รึเปล่าว่าต้นไม้ที่อยู่ข้างหน้าเราตอนนี้ศักดิ์สิทธิ์มากเลยนะขออะไรได้อย่างนั้น โดยเฉพาะเรื่องความรัก" 

"......." 

"ไม่ต้อง งง ที่ฟ้าพามาก็เพื่ออยากให้คนน่ารักสบายใจ จึงพามาไหว้ขอพร" 

"อื้อ เราเข้าใจแล้ว เราเริ่มขอพรได้เลยไหมหรือว่าเราต้องทำอะไรก่อน" คูณอยากไหว้แล้ว คูณไม่ได้เข้าวัดไหว้พระขอพรนานมาก ถือว่าต้นไม้แห่งนี้ก็ไหว้ขอพรได้เหมือนกัน 

"ไหว้ได้เลยครับ" 

"โอเค" 

หลังจากสิ้นเสียงของข้ามฟ้าค้ำคูณจึงยกมือทั้งสองข้างประกันจากนั้นจึงหลับตาลง  

 

 

คูณขอให้ทุกสิ่งที่ไม่ดีออกไปจากชีวิตของคูณกับฟ้าให้หมด จนมีแต่สิ่งที่ดีเข้ามาหาเราทั้งสอง คูณขอให้ฟ้าร่างกายแข็งแรงเพื่อที่จะได้อยู่กับคูณไปนาน ๆ  

ขอให้ในอนาคตถ้าคูณกับฟ้าไม่ได้เป็นแฟนกันก็ยังสามารถเป็นเพื่อนกันได้แบบเดิมโดยที่ไม่อึดอัดใจต่อกัน และสุดท้ายนี้คูณขอให้ข้ามฟ้าอยู่กับค้ำคูณคนนี้ในทุกช่วงเวลาที่มีความสุขของชีวิตคูณทั้งหมด นับแต่จะมีแต่รอยยิ้มของฟ้าทุกชาติไป เพี้ยง  

 

 

"เฮ้อ สบายใจอย่างที่ฟ้าบอกจริง ๆ ด้วย" 

ค้ำคูณหันหน้าไปหาข้ามฟ้าเพื่อพูดคุยแต่เมื่อหันไปก็ต้องเจอกับสายตาขอวดขาที่มองมาทางนี้อยู่แล้ว ในดวงตาของเขามันเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกที่มีให้กัน ที่มันเพิ่มพูนขึ้นทุกวันไม่มีวันจางหายไป 

 

"เอ่อ ฟ้ามองแบบนี้เราก็เขินเหมือนกันนะ ฟ้าไม่อธิษฐานขอพรหรอ" 

"อธิษฐานสิ แต่ฟ้ารอให้คนน่ารักขอเสร็จก่อน ฟ้าถึงจะขอตาม" 

"ทำไมหรอ" ค้ำคูณเอียงคอถามอย่างสงสัย 

"ก็เพราะว่า...ฟ้าไม่อยากละสายตาจากสิ่งสวยงามที่อยู่ข้าง ๆ ฟ้าในตอนนี้แม้แต่วินาทีเดียวเลยไง ฟ้าจึงเลือกที่จะไม่หลับตา เพื่อที่จะเก็บทุกโมเมนต์ที่เราได้ใช้ด้วยกันในตอนนี้ ให้มันอยู่ในความทรงจำของฟ้าตลอดไป ฟ้ารักค้ำคูณนะ  

 

"อึก ฟะ...ฟ้า ตึกตัก ตึกตัก ฟะ...ฟ้า" 

ค้ำคูณเอ่ยเรียนชื่อคนที่บอกรักกันด้วยอาการใจเต้นที่ไม่สามารถคุมจังหวะของหัวใจตัวเองได้อีกต่อไป 

ส่วนคนที่เอ่ยบอกรักออกไป หันหน้ากลับไปและหลับตาลงเพื่ออธิษฐานเพราะผมพอใจแล้ว ถึงว่าทำได้ดีไปอีกขั้นนึง คือการทำให้คนน่ารักตัวแดงหน้าแดง 

 

ผมขออธิษฐานต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ในต้นไหม้แห่งนี้ ผมขอเปร่งวาจาให้ค้ำคูณผู้ที่มีความทุกข์ในใจ ให้หายไปจนหมดสิ้นทุกข์ทุกอย่าง ให้มีแต่ความสุข  

ถึงแม้ว่ารักของผมที่มีต่อเขาอาจจะไม่คืบหน้า แต่ผมก็ยังจะขอพร ขอให้ผมสมหวังในรักครั้งนี้ที่ผมเป็นตัวกำหนดด้วยตัวของผมเองและขอให้เขาอยู่กับผมไปนาน ๆ จากนี้ไป ทั้งตัวและหัวใจ ฟ้าให้คูณคนเดียว ขอให้ได้ ขอให้โดนเพี้ยง 

 

"ฟ้าขออะไรไปทำไมถึงขอนานจัง" ค้ำคูณเอ่ยถามทันที่ข้ามฟ้าลืมตา 

"จุ ๆ ไม่บอก ถ้าบอกก็ไม่ศักดิ์สิทธิ์สิ" 

"บอกหน่อยไม่ได้หรอ" ค้ำคูณนำมือของตัวเองไปวางไว้ที่ตักของคนข้าง ๆ เพื่อทำการอ้อนวอนขอร้อง ก็คูณอยากรู้ 

"ไม่ต้องมาอ้อน ถึงจะน่ารักแค่ไหน ฟ้าก็จะไม่พูด ไม่พูด" 

"เฮ้อ ก็ได้ไม่พูดก็ไม่พูด เราไม่อยากรู้ก็ได้" 

"เอ่อ คนน....." 

 

กริ๊งงงง ขนาดนี้เวลา 13.00 น. ขอให้นักศึกษาทุกคนเริ่มเข้าเรียนได้ค่ะ 

"บ่ายโมงแล้วหรอ ทำไมไวจัง แล้วเราจะไปเรียนทันไหมเนี่ย ไม่ทันแน่เลย ทำไงดี ทำไงดี" 

"คนน่ารักหยุดก่อน หยุดเดินไปเดินมา ค้ำคูณเรียนกตึกไหน" 

"เราเรียนตึกเกสร" 

"อืม จากตรงนี้ถึงตึกก็คงใช้เวลาไม่นาน เดี๋ยวฟ้าขับรถไปส่งปะ"  

"อื้อ ขอบคุณนะฟ้า" 

"ไม่เป็นไร แต่ตอนนี้เราต้องวิ่งไปเอารถก่อน วิ่ง!" 

 

ตึก ตึก ตึก ใช้เวลาในการวิ่งไม่นานก็มาถึงลานจอดรถสักที 

แฮ่ก ๆ ตอนนี้คนทั้งคู่ต่างหอบจนไม่รู้เสียงหายใจเป็นของใคร แฮ่ก ๆ  

"ปะ คนน่ารักขึ้นมาครับ ฟ้าพร้อมแล้ว"  

"อะ...อื้อ" 

ค้ำคูณก้าวขาขึ้นรถพร้อมกับนำมือไปจับไว้บนไหล่ของคนขับเพื่อกันตก 

เมื่อค้ำคูณเข้าที่เรียบร้อยแล้วจึงเริ่มออกเดินทางทันที 

 

 

ตึกเกสร 

เอี๊ยดดดดด 

"ถึงแล้วคนน่ารัก เป็นไงเวลายังทันอาจารย์เช็คชื่อไหม" 

"ทัน ๆ อาจารย์เช็คชื่อหลังจากเริ่มคลาสไปแล้ว 20 นาที แต่ตอนนี้ยังเพิ่งจะเลยมา 10 นาทีเอง"  

"โอเคครับ ตั้งใจเรียนนะรู้รึเปล่า แล้วก็ไม่ต้องไปสนใจใครก็ตามที่มองมา คนน่ารักอาจจะต้องเจอเหตุการณ์แบบนี้ไปอีกนาน จนกว่าข่าวจะเงียบไป ฟ้าขอโทษด้วยนะ ที่ทำให้คนน่ารักต้องมาอึดอัดกับสายตาผู้คนแบบนี้ ฟ้าขอโทษจริง ๆ" 

 

ผมรู้สึกผิดต่อเขามากจริงๆ ที่ต้องไปลากเขาออกมาในที่แจ้งทั้ง ๆ ที่เขาชอบอยู่ในที่มืด ผมอยากจะตีตัวออกห่างเขาเพื่อที่จะทำให้เขาพ้นจากการถูกมองแบบนี้ แต่ผมก็ทำไม่ได้เพราะว่าใจของผมมันไม่ยอม มันเรียกร้องที่จะหาแต่เขาทุกวี่วัน 

 

"อืม เราไม่เป็นไรเราโอเค หนักขนาดนั้นเรายังผ่านมาได้ เรื่องแค่นี้ก็สบายมาก อย่าคิดมากรู้ไหม อย่าโทษตัวเอง อย่าเสียใจเลยนะ ถ้าฟ้าไม่เข้มแข็งแล้วใครจะมาคอยปกป้องเราล่ะ" 

"ฟ้าขอโทษ" ข้ามฟ้าเอ่ยออกมาพร้อมกับก้มหน้าสำนึกในความผิดของตัวเอง 

"เลิกเศร้านะ โอ๋ ๆ" ค้ำคูณยื่นมือไปลูบหัวคนที่กำลังหงอยให้หายจากอาการนี้ เหมือนที่ฟ้าเคยทำให้คูณในทุก ๆ ครั้ง 

"อื้อ ขอบคุณสำหรับกำลังใจนะครับ แต่ก่อนจะไปเรียนฟ้าขอมือหน่อยครับ" 

"หือ เอาไปทำไมหรอ" ค้ำคูณถามออกไปด้วยความสงสัยแต่ก็ยอมยื่นมือออกไป 

"ก็เอามาทำแบบนี้ไง" 

 

หมับ จุ๊บ  

"ตั้งใจเรียนนะครับคนดี เดี๋ยวตอนเย็นฟ้ามารับ ออกมารอกันที่หน้าตึกนี้นะ ฟ้าขอตัวไปก่อน" 

 

ตึกตัก ตึกตัก "ฟะ...ฟ้า" อื้ออออออ คูณไม่ไหว คูณจะตาย ฮืออออ 

 

 

โพสต์ 

ข้ามฟ้า คนหล่อ อยู่กับ ค้ำคูณ คนน่ารัก 

คนน่ารักคือจิ๊กซอว์ตัวสุดท้ายที่ฟ้าต้องการนะ❤  

ถูกใจ คอมเมนต์ แชร์ 

 

 

 

เข้ามาพูดคุยกัน ได้ที่เฟซบุ๊ก : นักเขียน หน้าใหม่  

ได้นะคะ 

สามารถเข้าไปเล่นแท็กในทวิตเตอร์ โดยใช 

#จีบคุณด้วยจดหมาย 

ส่วนทวิตของไรท์ @Mousyツ 

ไปเล่นกันเยอะ ๆ น๊า 

ช่วยคอมเมนต์และรีวิวเพื่อเป็นกำลังให้นักเขียนด้วยนะคะ 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น