facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

จีบ ครั้งที่ 13 : แค่ค้ำคูณก็เพียงพอแล้ว

ชื่อตอน : จีบ ครั้งที่ 13 : แค่ค้ำคูณก็เพียงพอแล้ว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.9k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 25 มิ.ย. 2563 20:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
จีบ ครั้งที่ 13 : แค่ค้ำคูณก็เพียงพอแล้ว
แบบอักษร

 

 

หลังจากที่ค้ำคูณเข้ามาเปลี่ยนชุดได้ไม่นานก็เสร็จเรียบร้อย แต่ที่เสร็จเร็วไม่ใช่อะไร ก็เพราะคนข้างนอกนั่นไง ยืนเคาะประตูอยู่แบบนั้น เคาะจนประตูจะพังอยู่แล้ว

"คนน่ารัก คนน่ารัก" ปัง ๆ

"ฟ้า เสร็จแล้วกำลังจะออกไปใจเย็น ๆ"

"คนน่ารัก" ปัง ๆ เฮ้อ ให้มันได้อย่างนี่สิ

 

แอ๊ด

"จะเคาะทำไมเยอะแยะ เรารีบจนรนไปหมดแล้ว"

"มันจะไม่ทันไง นี่มันก็จะ 9.15 น. แล้ว ฟ้ายังต้องพาคนน่ารักไปกินข้าวอีก"

"ไม่เป็นไร ฟ้ารีบตรงไปที่มกาวิทยาลัยเถอะ เดี๋ยวไปไม่ทัน ระหว่างที่ฟ้าถ่ายเดี๋ยวเราไม่หาอะไรกินที่โรงอาหารเองไม่ต้องห่วง"

"ไม่เอา ไม่ไป ถ้าคนน่ารักจะไปต้องมีฟ้าไปด้วย" ผมไม่มีทางปล่อยให้เขาไปคนเดียวแน่ ๆ ปล่อยให้ไปเจอพวกเฒ่าหัวงูนั่นน่ะหรอ ไม่มีทาง

"ทำไม ปกติเราก็กินข้าวมาคนเดียวตลอดเลยนะ ก่อนจะมาเจอฟ้าอะ อ๋อ...เรารู้ละ" คูณว่าคูณรู้ว่าฟ้าเป็นอะไร

"หือ คนน่ารักรู้หรอว่าฟ้าทำไมถึงไม่ให้ไป" เอาว่ะ ค้ำคูณก้าวหน้าขึ้นแล้ว ผมดีใจ ฮึก ๆ ฟึดดดด

"ฟ้ากลัวเราเหงาใช่ไหม ไม่ต้องห่วงนะเรากินได้"

เอ่อ ขอน้ำตาเมื่อกี้ของผมคืนได้ไหม คนน่ารัก! อยากจะตีสักทีให้หายหมั่นเขี้ยว แต่ก็ทำอะไรไม้ได้ไงตีคนน่ารัก เขาเจ็บผมก็เจ็บไปด้วย ฮือออ

"ฟ้าทำหน้าตาอะไรอะ มันดูเหมือนจิต ๆ นิดนึงอะฟ้า เลิกทำ เรากลัว"

จึก มันเจ็บไปทั้งหัวใจ "อะ...อืม เราไปกันเถอะเนาะ ไปเถอะ"

ข้ามฟ้าเอ่ยเสร็จ จึงรีบเดินผ่านคนตรงหน้าไปยังประตูทันที ไม่ไหว อยู่ตรงนั้นนาน ๆ ไม่ได้ เดี๋ยวคนน่ารักไม่ปลอดภัย ไม่ปลอยภัย ไม่ปลอดภัยกับใจกูเนี่ย!

"ฟ้ารอเราด้วย" ค้ำคูณรีบวิ่งตามข้ามฟ้าออกไปทันที

แอ๊ดปัง

"ไปกันเถอะ เดี๋ยวไม่ทัน"

"อื้อ"

ข้ามฟ้าคนที่บอกว่ารีบในตอนนั้น แต่ตอนนี้กลับไม่ยอมเดิน

"อ่าว ฟ้าทำไมไม่เดิน ไหนบอกว่าเราต้องรีบไปไง"

"ก็ใช่เราต้องรีบ แต่คนน่ารักมาเดินข้าง ๆ กันสิครับ มาก้าวไปข้างหน้าพร้อมกัน ฟ้าไม่อยากก้าวไปคนเดียวแล้วมีค้ำคูณก้าวตามหลัง

มาก้าวผ่านในสิ่งที่เราทั้งคู่ต่างเลือกให้กับชีวิตตัวเองไปพร้อม ๆ กันนะครับ แต่ถ้าวันไหนคนน่ารักไม่อยากก้าวไปกับฟ้าแล้ว วันนั้นฟ้าจะเป็นคนเดินมาส่งคนน่ารักเองครับ ไม่ต้องห่วงนะ"

เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ผมจริงจังพอสมควร ในเมื่อเลือกที่จะไปด้วยกันแล้ว ก็ต้องไปให้สุดทางแต่อย่างที่ผมบอกว่าถ้าทางที่เราเลือกไปมันเป็นทางตัน ผมจะวกกลับมาส่งคนน่ารักตรงจุดเริ่มต้นเอง

"เอาไงครับ พร้อมที่จะก้าวไปกับฟ้าหรือเปล่า"

"เราเชื่อใจฟ้านะ อย่าทำให้เราเสียใจก็แล้วกัน โอเค ตกลงเราจะก้าวไปกับฟ้า"

ตึก ตึก ตึก คนน่ารักเดินเข้าไปหาข้ามฟ้าที่ยืนรอยู่ เดินไปเพียงไม่กี่ก้าวก็ถึง

เมื่อทั้งคู่ยืนเคียงข้างกันแล้ว จึงเริ่มออกเดินไปในทางที่โรยด้วยกลีบกุหลาบ ถึงระหว่างทางมันจะมีขวากหนามก็ตาม ยังไงถ้ามีคนข้าง ๆ อยู่ด้วยแล้ว ไม่ว่าอะไร ผมก็จะผ่านมันไปให้ได้

ลานจอดรถ

"วันนี้เราไปกินข้าวที่โรงอาหารแล้วกันเนาะ ยังพอมีเวลา ตอนนี้พึ่ง 9.30 น. ฟ้าขับรถสิบนาทีถึงเชื่อมือฟ้า"

"อะ...อื้อ เราเชื่อมือฟ้าแต่ช่วยขับช้า ๆ หน่อยได้ไหม มะ...ไม่ต้องรีบ"

ข้ามฟ้ารู้สึกถึงความสั่นในเสียงของคนตรงหน้า "กลัวหรอ" ข้ามฟ้าออกไปด้วยความอยากรู้ ถ้าเขากลัวจริง ๆ จะได้ขับใหเมันช้าลง เดี๋ยวหัวใจคนน่ารักจะวายไปซะก่อนที่จะรับรักผม ผมจะทำไง

"อื้อ กลัวนิดนึง นิดนึงจริง ๆ" ด้วยความที่ค้ำคูณกลัวข้ามฟ้ามองไม่เห็น ถึงความกลัวของตนเอง จึงยกมือขึ้นมา โดยใช้นิ้งชี้กับนิ้วโป้งประกบกันเพื่อบอกว่านิดเดียวจริง ๆ นะ

"หึ น่ารัก ฟ้ารู้แล้วว่าคนน่ารักกลัวนิดเดียวเนาะ"

หงึก ๆ "ใช่นิดเดียว" อา สุดท้ายฟ้าก็เข้าใจในสิ่งที่เราพยายามจะสื่อสักที

"งั้นก่อนที่จะขึ้นรถฟ้สขอแนะนำให้รู้จักกับลูกฟ้าก่อน"

'ห๊ะ ฟ้ามีลูกแล้ว'

"ทุกครั้งที่คนน่ารักขึ้นมันผมก็ลืมแนำนำให้รู้จัก"

'คูณเคยขึ้นลูกฟ้าด้วยหรอ ไม่คูณว่าคูณไม่เคยขึ้น'

"มันคือไอ้ทิตย์ลูกฟ้าเอง"

'ไหนอะลูกฟ้าอยู่ไหน' ค้ำคูณพยายามชะเง้อคอมองหาลูกฟ้า แต่ก็ไม่เจอเลย

"มองหาอะไรคนน่ารัก" ผมเห็นเขาชะเง้อมองไปมองมาอยู่นั่น

"ก็มองหาลูกฟ้าไง"

"อ๋อ ลูกฟ้าก็ไอ้ทิตย์คนนี้นี่ไง ปุ ๆ" ค้ำคูณมองตามมือข้ามฟ้าไป อ๋อที่แท้ลูกฟ้าคือรถเองหรอ ว้า คิดเป็นตุเป็นตะจริง ๆ เลยเรา อายจัง หวังว่าคงไม่มีใครได้ยิน

"อื้อ เราชื่อค้ำคูณยินดีที่ได้จักนะทิตย์"

"ทิตย์ก็ยินดีที่ได้รู้จักนะฮับ" เป็นเสียงของข้ามฟ้าที่ดัดแปลงให้มันดูน่ารักน่าเอ็นดู สำหรับค้ำคูณ

"น่ารัก เสียงทิตย์น่ารัก"

"โหล ๆ เสียงฟ้าเองเสียงฟ้า เห็นกันไหมเอ่ย"

"ทิตย์น่ารัก" อืม ตามสะดวกตามใจเขาเลย!

"ขึ้นรถเถอะคนน่ารัก เร็ว เดี๋ยวไม่มัน"

"อื้อ ๆ" ค้ำคูณเดินไปขึ้นรถตามที่ข้ามฟ้าบอก

"ยังกลัวอยู่ไหม"

หงึก ๆ "กลัว ยังกลัวอยู่"

"งั้นจับเอวฟ้าไว้จะได้หายกลัว จับเอาไว้ครับ"

"อื้อ โอเค'

หมับ

ค้ำคูณค่อยยื่นมือน้อย ๆ ของตนเองไปวางตรงเอวของคนตรงหน้า ตึกตัก ตึกตัก อือ ฟ้าในตอนนี้ดูเท่ห์จังเลย แผ่นหลังกว้างดีมากเลย คูณอยากมีบ้างจัง แต่คูณออกกำลังไม่เคยได้แบบนี้เลย

ตอนแรกคูณคิดว่าการออกกำลังกายคูณจะมีกล้ามเนื้อและตัวใหญ่ขึ้น แต่มันก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น เลยนอกจากคูณจะผอมลง ผอมลง ยิ่งดูเหมือนผู้หญิงเข้าไปใหญ่

"เกาะแน่น ๆ ไป"

บรึ้นนนน

ข้ามฟ้าพาคนน่ารักออกไปยังถนนสายมีรัก เป็นถนนที่แมร่งโครตจะศักดิ์สิทธิ์ ผมไม่คิดว่าตำนานที่เขากล่าวขานต่อ ๆ กันมามันจะเป็นจริงทันตาเห็นแบบนี้ แค่ผมพาคนน่ารักมาครั้งเดียว

มีควาสุขจังเว้ย บรรยาศแมร่งโครตดีโครตสดชื่นฉิบหาย ต่อให้รถติดก็ไม่หวั่น ในเมื่อตอนนี้มีคนที่ทำให้มีความสุขอยู่ด้วยกันตรงนี้ ต่อให้อะไรมากระทบก็ไม่กลัว แข็งแกร่ง ดั่งหินผา

มหาวิทยาลัย

ข้ามฟ้าขับรถด้วยความเร็วปกติ เพราะไม่อยากทำให้คนข้างหลังต้องสั่นกลัวไปมากกว่านี้ ตลอดระยะที่ขับเข้ามาในมอ.มีแต่คนมองตามกันเป็นแถวตั้งแต่หน้าประตูมอ.จนถึงที่จอดรถก็ยังไม่หยุดมอง จะมองอะไรกันนักหนาวะ

เอีี๊ยดดด

"ถึงแล้ว คนน่ารักลงครับ"

"อื้อ" ค้ำคูณก้าวขาลงจากรถทันที เมื่อถึงที่หมาย แต่วันนี้มันดูเหมือนมันจะแปลกไป เพราะในตอนนี้ผู้คนต่างพากันจับจ้องมาที่คูณกับฟ้า มากกว่าที่คูณเคยเจอในครานั้นอีก 'มะ...มองมา ทำไมกันนะ' แค่พวกเธอมองคูณก็กลัวแล้วนะ แต่เธอยังมองคูณด้วยสายตาคาดโทษคูณอีก อื้อ

ผมสังเกตเห็นว่าค้ำคูณหน้าซีดไปเลย หลังจากที่เห็นคนพวกนั้น

หมับ ข้ามฟ้าเดินเข้าไปจับมือของคนน่ารักเอาไว้ เพื่อปลอบใจให้หายกลัว

"ไม่ต้องกลัวนะคนน่ารัก มีฟ้าอยู่ตรงนี้ไม่ต้องกลัวรู้ไหม ถ้าในอนาคตคนน่ารักตกลงปลงใจเป็นแฟนกับฟ้า ค้ำคูณจะต้องเจอคนมองเยอะกว่าตอนนี้อีกมากมาย

ฟ้ารู้ว่ามันยากที่จะทำให้หายกลัว แต่ในเมื่อมีฟ้าอยู่ฟ้าจะเป็นคนช่วยให้คนน่ารักดีขึ้นเองนะ"

ข้ามฟ้าพูดออกไปพร้อมกับกระชับมือของคนข้างตัวให้แน่นขึ้น จากนั้นจึงกระตุกค้ำคูณให้เดินตาม

"อื้อ ฟะ...ฟ้า" กึก ๆ คนน่ารักสั่นทันทีที่เริ่มออกเดินผ่านผู้คนมากมาย ที่ยืนอยู่รอบตัวของเราทั้งคู่

"ถ้ากลัวก็ไม่ต้องมอง แค่นี้คนน่ารักก็เก่งมากแล้วครับ ค่อย ๆ ไปทีละนิดไม่ต้องรีบ เก่งมากแล้ว อีกนิดนึงจะถึงโรงอาหารแล้ว ใจเย็น ๆ นะ"

ข้ามฟ้าพยายามพูดคุยปลอบใจค้ำคูณมาตลอดทาง เพื่อให้เขาหายกังวลกับสิ่งที่กำลังเผชิญหน้า

"อื้อ"

"อีกไม่กี่ก้าวก็ถึงแล้วครับ อีกนิดนึง อีกก้าวครึ่งเอง อา ถึงแล้วครับ วันนี้เก่งมากแล้วคนดี" ข้ามฟ้ายกมือลูบหัวคนขี้กลัวเพื่อให้กำลังใจคนของใจ

"อื้อ เราจะพยายามทำให้ได้นะ เราอยากอยู่กับฟ้าได้ ในสิ่งที่ฟ้าเป็นและในสิ่งที่ฟ้ามี"

คำพูดของค้ำคูณในตอนนี้มันสร้างความอบอุ่นในใจของคนตรงหน้าเป็นอย่างมาก

"น่ารักที่สุดเลยครับ ว่าแต่วันนี้จะกินอะไรเอ่ย ฟ้าจะได้พาไป"

"อืม เราอยากกินแบบเดิม แต่เรามีข้อแม้ฟ้าไม่ต้องกินเหมือนเราแล้ว ฟ้าไปเลือกกินสิ่งที่ฟ้าชอบเถอะ เราอยากให้ฟ้ากินอาหารครบ 5 หมู่บ้าง ไม่ใช่กินแต่ผักแล้วเอาเนื้อให้เรา"

"โธ่ คนน่ารัก ไม่ต้องเป็นห่วงฟ้า ฟ้าเต็มใจ"

"ฟ้าบอกไม่ให้เราเป็นห่วงฟ้า ทีฟ้ายังเป็นห่วงเราได้เลย ทำไมเราถึงจะห่วงฟ้าบ้างไม่ได้ล่ะ"

"เฮอะ ถ้าจะบอกว่าห่วงแบบเพื่อนน่ะไม่ต้อง ฟ้าไม่ต้องการ"

"แล้วถ้าเราห่วงฟ้าในสถานะคนที่ถูกฟ้าจีบล่ะ แบบนี้เราห่วงได้หรือเปล่า"

"ไม่ไ..."

พรึบ ข้ามฟ้ากันหน้ามามองค้ำคูณด้วยอาการตกใจ

"อะ...อะไรนะ ฟะ...ฟ้าขออีกรอบ" มะ...เมื่อกี้ผมฟังไม่ทัน เพราะไอ้ใจไม่รักดีมันกับเต้นแรง เลยทำให้ไม่ได้ยินสิ่งที่คนน่ารักเอ่ยออกมา

"เราบอกว่า ถ้าเราห่วงฟ้าในสถานะที่ถูกฟ้าจีบล่ะ แบบนี้เราห่วงได้หรือเปล่า ได้ยินไหมได้ยินรึเปล่า"

"ดะ...ได้ ดะ...ได้ยินชัดแจ๋วเลย"

"แล้วตกลงได้หรือเปล่าครับ"

อย่ามาต้อนฟ้าด้วยสายตาน่ารัก ๆ แบบนั้นนะ อย่ามาล่อลวงฟ้า อย่ามา อย่า อย่า ฮือออ ใจผมมันย้วยไปหมดแล้ว ทำไงดี

"ได้สิได้ งั้นเราแยกย้ายกันไปซื้อข้าว แล้วมาเจอกันที่โต๊ะ โอเคไหมครับ"

"โอเคเลย"

"งั้นแยกได้"

หลังจากที่ตกลงกันเรียบร้อยแล้ว จึงแยกย้ายกันไป โดยที่คนน่ารักไปซื้อข้ามผัดกะเพราทะเลตามเดิมซึ่งเป็นสิ่งที่เจ้าตัวโปรดปรานเป็นพิเศษ

ส่วนข้ามฟ้าไปซื้อผัดเผ็ดถั่วมากิน เมื่อทั้งคู่ซื้อเสร็จจึงมานั่งกินกันที่โต๊ะอยู่ตอนนี้

"ฟ้าซื้ออะไรมากินอะ จานของฟ้าน่ากินมากเลย วันหลังคูณต้องลอง"

"ฟ้าซื้อผัดเผ็ดถั่วมาชิมไหม" เห็นนั่งมองจานข้าวผมด้วยสายตาสนใจขนาดนั้น ใครจะอดไหว

"อื้อ ชิม ๆ"

"ตักเลยครับ"

ในขณะที่ค้ำคูณกำลังตักอาหารในจานของข้ามฟ้า แต่ยังไม่ทันตัก ก็มีคนเดินเข้ามาทักทายข้ามฟ้าคนตรงหน้า จึงทำให้คนน่ารักชักช้อนกลับทันที

"หวัดดีฟ้า ขอนั่งกินข้าวด้วยคนสิ" คนมาถึงเอ่ยขอนั่งร่วมโต๊ะด้วยทันที

"ไม่ไปนั่งกินกับเพื่อนเนตรล่ะ"

ตอนนี้ใจของผมมันอยู่ไม่สุข เพราะเราพึ่งมีประเด็นกันมา ผมพยายามมองคนน่ารักว่าเป็นอะไรหรือเปล่า ทำไมถึงเอาแต่นั่งก้มหน้าแบบนั้น แต่พอผมจะเรียกคนน่ารัก เนตรก็ส่งเสียงมาขัดทันที

"เพื่อนมันไปกันหมดแล้ว เหลือเนตรคนเดียวเนี่ย นั่งด้วยคนสิ"

"เฮ้อ จะนั่งก็นั่ง"

พรึบ

ทันทีที่ข้ามอนุญาต เนตรก็นั่งลงในตำแหน่งข้างตัวของข้ามฟ้า

"ขอบคุณนะข้าม พอเป็นแบบนี้แล้วนึกถึงบรรยากาศเมื่อก่อนเลยเนาะ ตอนที่เรายังคุยกันอยู่ในสถานะคนรักน่ะ"

เนตรพูดไปก็มองคนตรงหน้าไป คนที่เป็นคนเข้ามาคั่นกลางระหว่างเนตรกับข้าม ก็ไม่เห็นจะน่ารักตรงไหน เฉิ่ม ไม่รู้ว่าข้ามชอบไปได้ยังไง

อึก 'อะ...อึดอัดจัง' คูณควรทำยังไงดี อึดอัดทั้งสายตาของฟ้าและยังรวมไปถึงสายตาของเนตรที่มองมาด้วยสายตาไม่เป็นมิตรเหมือนคนพวกนั้นเลย

กึก ๆ

"คนน่ารักเป็นอะไรรึเปล่า" ผมเห็นว่าเขาสั่นไปทั้งตัว ทั้ง ๆ ที่ก็หายแล้ว

"คือเ...."

"เอ่อ ข้ามวันนี้ข้ามคิดไว้หรือยัง ว่าจะโพสต์ท่าแบบไหนให้เป็นจุดขายของคู่เรา"

"ไม่รู้" ข้ามฟ้าตอบไปอย่างไม่สบอารมณ์

"เมื่อกี้คนน่ารักจะพูดอะไรกับฟ้านะ"

"เราจะบ...." เป็นอีกครั้งที่ค้ำคูณพยายามจะพูดออกไป แต่ก็ต้องกลับมานั่งก้มหน้าเงียบแบบเดิม

"ฟ้า ขอกินอาหารในจานฟ้าหน่อยสิมันน่ากินมากเลย"

"อืม"

อึก ทำไมมันถึงจุก ๆ จัง เหมือนตอนนี้คูณมาอยู่ผิดที่ผิดทางเลย มาอยู่ในที่ที่ไม่คู่ควร มันก็คงต้องเจ็บแบบนี้สินะ อึก คูณเจ็บแปล๊บ ๆ ที่หัวใจจัง ปึก ๆ

"คนน่ารักเป็นอะไร ทุบหน้าอกตัวเองทำไม หยุดทุบเดี๋ยว ก็เจ็บหรอก แล้วไม่กินข้าวหรอ คนน่ารักยังไม่ได้กินอะไรเลย กินหน่อยนะ หรือให้ฟ้าเอาผักออกให้ไหม"

"มะ...ไม่เป็นไร ฟ้ากินเถอะเดี๋ยวฟ้าต้องไปถ่ายงาน"

"คนน่ารักก็รีบกินจะได้ไปด้วยกัน"

"ข้ามจะพาเขาไปด้วยหรอ พาไปทำไมอะ มีส่วนเสียส่วนได้กับเราหรอ เอาไปก็ไม่มีประโยชน์ แถมยังไปเป็นตัวเกะกะ สำหรับคนอื่นเขาอีก"

"เนตร! มันจะเกินไปหรือเปล่า ขอโทษคนน่ารักเดี๋ยวนี้!!" ข้ามฟ้าพูดออกมาด้วยความเดือด

"ทำไมต้องขอโทษ เนตรพูดผิดตรงไหน มันเป็นตัวเกะกะที่ไม่มีใครต้องการ"

อึก 'ไม่มีคนต้องการงั้นหรอ'

แกมันไม่มีใครต้องการ ไอ้เด็กหน้าตาน่าเกลียด ไอ้สิว ไอ้อ้วน แกตายไปพ่อแม่แกคงจะยินดีด้วยซ้ำ ตาย ๆ ไป ซะไป๊

ฮึก

"เนตร!! ผมชักจะทนไม่ไหวแล้วนะ เนตรมาขอนั่งด้วยผมก็ให้นั่ง เนตรพยายามพูดแทรกผมก็ทน เพราะคิดว่ายังไงก็ต้องทำงานด้วยกัน แต่สิ่งที่เนตรพูดออกมาเมื่อกี้!! ผมจะไม่ทน เนตรจะว่าผมยังไงก็ได้แต่จะไปว่าเขาทำไมเขาไม่ได้มารู้เรื่องอะไรด้วยเลย!!!"

"นี่ข้ามปกป้องมันหรอ"

"เออ!"

"ข้าม!! เนตรจะไปบอกกับทุกคน ว่าให้ถอดข้ามออกจากพรีเซนเตอร์ ข้ามรู้รึเปล่า ว่าข้ามได้งานนี้มาเพราะใคร ถ้าไม่ใช่เพราะเนตร ใครเขาจะต้องการคนแบบข้ามที่ทำชื่อเสียงตัวเองเละเทะแบบนี้ไปกัน ถ้าไม่ใช่เนตรขอ"

"เออ! อยากจะถอนก็ถอนกูก็ไม่ได้อยากเป็นสักหน่อย แล้วขอบอกเลยนะ คนแบบมึงระวังจะไม่ได้ตายดี ถ้ามึงยังมายุ่งเกี่ยวกับคนน่ารักอีก ระวังตัวมึงเอาไว้ให้ดี ๆ" ข้ามฟ้าพูดออกไปด้วยเสียงที่น่าขนลุก และสายตาที่พร้อมจะชนกับทุกคนที่เข้ามาทำให้คนน่ารัก ต้องมีน้ำตา พวกมันต้องเจ็บยิ่งกว่า

อึก "ข้าม ข้ามในเวลานี้ไม่ใช่ข้ามคนเดิมอีกต่อไป ในตอนนี้มันดูน่ากลัวมาก ๆ ไม่ไหวไม่ไหวจริง ๆ"

พรึบ

ในระหว่างที่ข้ามฟ้าหันมาหาคนที่กำลังยืนร้องไห้ สายตาที่เคยแข็งกร้าวดุดันในตอนนั้น มันกลับไม่มีอีกต่อไป มีแต่สายตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรักเข้าแทนที่

"ไปกันเถอะคนน่ารัก ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไร"

อึก ๆ "ฟะ...ฟ้า แต่ฟ้าต้องไปถ่ายงาน" ฮึก ฮึก

"โอ๋ ๆ ไม่ร้อง ไม่ร้อง ปะไปกลับฟ้า ไม่ต้องสนใจเรื่องอื่น ไปเถอะ"

หมับ

ข้ามฟ้าคว้ามือของค้ำคูณและเดินออกมาจากตรงนั้นทันที โดยที่ไม่แคร์สายตาของใคร ใครจะพูดยังไงก็ชั่งผมไม่เคยสนใจ ที่ผมสนตอนนี้มีเพียงคนตัวเล็กข้างกายผมในตอนนี้เท่านั้น

ใครจะไม่ชอบผมแล้วไง ขอแค่มีคุณอยู่ตรงนี้กับผมมันก็เพียงพอแล้ว

 

 

 

 

เข้ามาพูดคุยกัน ได้ที่เฟซบุ๊ก : นักเขียน หน้าใหม่ ได้

นะคะ

สามารถเข้าไปเล่นแท็กในทวิตเตอร์ โดยใช้

#จีบคุณด้วยจดหมาย

ส่วนทวิตของไรท์ @Mousyツ

ไปเล่นกันเยอะ ๆ น๊า

ช่วยคอมเมนต์และรีวิวเพื่อเป็นกำลังให้นักเขียนด้วยนะคะ

 

ความคิดเห็น