saii1992
email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 23 เวลาของเรา

ชื่อตอน : บทที่ 23 เวลาของเรา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 430

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 23 มิ.ย. 2563 16:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 23 เวลาของเรา
แบบอักษร

"คุณตาขา เหมยกลับก่อนน่ะค่ะ แล้วเหมยจะมาหาคุณตาบ่อยๆ "

" ไม่ต้องห่วงตาหรอกยัยหนู คามินฝากดูแลน้องด้วยน่ะ "

" ไม่ต้องห่วงน่ะครับคุณตา ผมจะดูแลเหมยอย่างดีที่สุดครับ "

" เหมยไปน่ะค่ะ "

กิ่งเหมยเดินเข้าไปกอดตาผู้เป็นที่รักยิ่งของเธอ ก่อนคามินจะพาเธอขับรถกลับกรุงเทพ

 

" เหมยจะแวะซื้อของอะไรก่อนเข้าบ้านไหม "

" ไม่ดีกว่าค่ะ ไว้ค่อยออกมาซื้อวันหลัง เหมยรู้สึกเพลียๆ น่ะค่ะ "

" เอาอย่างนั้นก็ได้ "

คามินขับรถพาเธอมุ่งตรงมายังบ้าน เค้ารู้สึกห่วงหญิงสาวนิดๆ เมื่อเห็นเธอบ่นว่าเพลีย แถมตลอดทางเธอก็เอาแต่หลับ สงสัยเค้าคงจะรังแกเธอหนักเกินไป พอถึงบ้านร่างบางเดินน้ำหน้าเขามุ่งตรงไปยังห้องนอนตัวเอง

" พี่คามินค่ะ เหมยขอตัวไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนน่ะค่ะ "

เธอจัดการกิจธุระของตัวเองเรียบร้อยก็เดินออกมาจากห้องน้ำ แต่เธอก็ต้องแปลกใจที่เห็นคามินนอนอยู่บนเตียงของเธอ

" พี่เข้ามาห้องเหมยทำไมค่ะ กลับห้องพี่ไปเลย "

กิ่งเหมยไล่เขากลับห้องเพราะสภาพเธอแค่ผ้าเช็ดตัวตอนนี้มันล่อแหลมต่อสายตาเขาเหลือเกิน

" ผัวเข้าห้องเมียมันจะแปลกตรงใหน แล้วต่อไปนี้พี่จะนอนห้องนี้กับเธอ "

" ไม่ได้ค่ะ พี่ก็กลับไปนอนห้องพี่เหมือนเดิมสิค่ะ "

" ไม่ "

คามินพูดพร้อมกับเดินเข้ามาหาเธอ

" ออกไปไกลๆเลยน่ะ "

" ไม่ออกจนกว่าเหมยจะบอกว่าให้พี่ย้ายมานอนด้วยกันกับเหมย "

เขาพูดพร้อมกับเดินหน้าเข้าหาเธอจนตัวเธอจนมุมติดผนังห้อง

" ก็ได้ ๆๆๆ เหมยยอมแล้วค่ะ พี่ออกไปก่อน เหมยจะแต่งตัว "

" ก็แค่เนี้ย หึ "

คามินยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ แล้วเดินออกจากห้องไป ทำให้ตอนนี้กิ่งเหมยอดหมั่นไส้เขาไม่ได้ กิ่งเหมยแต่งตัวเสร็จก็เดินออกมาเห็นคามินกำลังง่วนๆอยู่ที่ครัว

" พี่คามิน ทำอะไรค่ะ "

" พี่ก็จะทำอะไรให้เหมยทาน "

" มาแปลกน่ะค่ะ "

" แปลกยังไง พี่ก็อยากทำอะไรให้เหมยบ้าง "

หญิงสาวแอบอมยิ้มในคำพูดและกิริยาท่าทางของเข้า มันผิดจากตอนที่เจอกันครั้งแรกไปเสียมากมาย เธอคิดว่านี่ก็เหลือเวลาอีกไม่กี่เดือนที่ต้องอยู่ด้วยกันแล้ว อะไรที่ทำแล้วมีความสุขก็ทำไปเถอะ เวลาต้องแยกทางกันจะได้ไม่ต้องเสียใจที่ไม่เคยทำอะไรดีๆให้กัน

" เหมยจะทานได้ไหมค่ะเนี่ย ใหนดูสิจะำอะไรเอ่ย มาค่ะ เดี๋ยวเหมยช่วย "

" ทำไมจะทานไม่ได้หละ เหมยดูถูกฝีมือพี่ ไปนั่งรอเลย เดี๋ยวมื้อนี้พี่จัดการเอง "

" ค่า ไม่ให้ช่วยก็ไม่ช่วยก็ได้ "

สักพักลิ่นอาหารก็ลอยมาเตะที่จมูกของหญิงสาว

" เชิญที่โต๊ะได้แล้วครับ คุณผู้หญิง "

ชายหนุ่มผายมือให้กับเธอไปยังโต๊ะอาหาร เธอมองบนโต๊ะอาหาร ตอนนี้เค้าเห็นสลัดชามโต โรยหน้าด้วยขนมปังกรอบ จานที่อยู่ตรงหนาเธอคือสปาเกตตี้คาโบนาร่า สีสันและหน้าตาน่ารับประทาน ของชายหนุ่มก็เช่นเดียวกัน

" เป็นไงหละ น่าทานใช่ไหม "

" ไม่ยักรู้น่ะค่ะ ว่าพี่คามินก็มีฝีมือเหมือนกัน "

" มาทานกันเถอะ "

หญิงสาวใช้ส้อมม้วนเส้นสปาเกตตี้ใส่ปาก โดยที่มีสีหน้าลุ้นว่ารสชาติจะอร่อยถูกปากไหม หญิงสาวเหลือบมองใบหน้าคามิน ก็เลยนึกอยากจะแกล้งเค้าสักหน่อย

" เป็นไง ไม่อร่อยใช่ไหม งั้นเดี๋ยวพี่เอาไปทิ้งดีกว่า เดี๋ยวเราโทรสั่งอะไรกินกัดีกว่าเนอะ "

คามินหยิบจานจะเอาไปเก็บ

" เดี๋ยวๆๆ พี่จะเอาไปทิ้งทำไม เหมยยังไม่ได้พูดอะไรสักหน่อย "

" ก็พี่เห็นสีหน้าเหมยแล้ว พี่คิดว่ามันต้องไม่อร่อยแน่ๆ "

" มันอร่อยมากต่างหากค่ะ เหมยไม่คิดเลยน่ะค่ะว่าพี่คา่มินก็ทำอาหารอร่อยด้วย "

เธอพูดพร้อมกับตักสลัดเข้าปากอีกคำ

" หืม สลัดก็อร่อยน่ะค่ะ "

" เหมยอ่ะ แกล้งพี่ใช่ไหม "

คามินลอบมองใบหน้าสวยที่ยิ้มให้กับเขาที่แกล้งเขาได้สำเร็จ ก็อดที่จะยิ้มตามด้วยไม่ได้

" ไม่ทานหรือไงค่ะ นั่งมองหน้าเหมยแล้วจะอิ่มไหมค่ะ "

" ไม่อยากแล้ว ตอนนี้อยากกินคนตรงหน้ามากกว่า "

" พี่คามิน หื่นอีกแล้วน่ะค่ะ "

" ก็เวลาพี่อยู่ใกล้เหมยทีไร พี่อดใจแทบไม่ได้เลย "

" เลิกพูดเลยค่ะ กินเข้าไปเลย "

ชายหนุ่มเห็นเธอตอนนี้ อยากจะรีบๆพาเธอเข้าห้องเสียจริง แก้มแดงเป็นลูกตำลึงเชียว เธอมาทำให้คนอย่างฉันรักจนโงหัวไม่ขึ้นแล้วน่ะยัยตัวดี ชายหนุ่มคิดในใจ

 

 

เป็นเวลาหลายสัปดาห์ที่กิ่งเหมยกับคามินใช่ชีวิตด้วยกันตามแบบชีวิตสามีภรรยา คามินพากิ่งเหมยไปบริษัทด้วยทุกวัน เพื่อเปิดตัวภรรยาของเขา เขาสอนให้กิ่งเหมยเรียนรู้งานต่างๆของบริษัท ทั้งพาไปพบปะลูกค้า หรือเข้าประชุมคุยงานต่างๆ ซึ่งกิ่งเหมยก็เรียนรู้งานได้เร็ว เป็นที่พอใจต่อคามินมากๆ

" พี่คามินค่ะ เที่ยงแล้วไปทานข้าวกันเถอะค่ะ "

เธอสังเกตุเห็นชายหนุ่มมองดูเอกสารแล้วครุ่นคิดอะไรสักอย่าง ไม่ใช่ว่าเธอไม่สังเกตุเธอเห็นชายหนุ่มมีอาการแบบนี้มาหลายวันแล้วแต่ยังไม่ได้ถาม

" เดี๋ยวรอพี่แปปนึงน่ะ "

" มีอะไรหรือเปล่าค่ะ เหมยเห็นพี่คามินเครียดๆมาหลายวันแล้ว บอกเหมยได้น่ะค่ะ "

" พักนี้ พี่ดูบัญชีของบริษัทเรา แล้วมันดูแปลก พี่รู้สึกว่าราบรับกับรายจ่ายมันผิดปกติ "

" พี่กำลังคิดว่า อาจจะมีคนยักยอกเงินบริษัท "

" แล้วพี่รู้ตัวไหมค่ะว่าใครเป็นคนทำ "

" พี่ยังไม่มั่นใจ พี่อาจจะต้องใช้เวลาอีกนิดนึง ว่ามันจะใช่คนที่พี่คิดหรือเปล่า "

 

ชายหนุ่มคิดไว้ว่าต้องเป็นผู้จัดการฝ่ายบัญชีที่เขาไว้ใจให้ดูแลบัญชีนำเข้าและส่งออกของบริษัท ไม่คิดว่าความไว้ใจของเขาจะทำให้มีช่องโหว่เพื่อให้ลูกน้องโกงเงินบริษัทได้ ถ้ามันเป็นจริงอย่างนั้นเขาไม่ปล่อยเอาไว้แน่นอน

 

 

ความคิดเห็น