pienika

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รักนะ...รู้ยัง ตอนพิเศษ เลหลอน [รุทกาย]

ชื่อตอน : รักนะ...รู้ยัง ตอนพิเศษ เลหลอน [รุทกาย]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.6k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 21 มี.ค. 2559 00:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักนะ...รู้ยัง ตอนพิเศษ เลหลอน [รุทกาย]
แบบอักษร

 

รักนะ...รู้ยัง ตอนพิเศษ เลหลอน [รุทกาย]

 

วันอาทิตย์ที่ห้องชั้นสิบหกของคอนโดหรูถูกเด็กหนุ่มหกคนยึดห้อง(เพราะเจ้าของห้องไม่อยู่) ทั้งหนังสือทั้งเสื้อผ้า ขนม ข้าว วางระเกะระกะอยู่ทุกอะณูห้อง แบบที่เป้คิดในใจ

ถ้าพี่เซียมาเห็นต้องโกรธเขาแน่ๆ

“เฮ้ยๆๆๆ ไอ้เหี้ยฟาร์มึงโกง!”กายหันไปเหวใส่เพื่อนที่นั่งเล่นเกมออนไลน์อยู่ตรงข้ามกัน คนโกงอมยิ้มนิดๆพร้อมกับยักไหล่ กายเบ้ปากแล้วเหลือบมองโทรศัพท์ที่ปิดเสียงเอาไว้

43 missed call

ช่างแม่ง!

Rrrrrrrrrrrrrr

“กายผัวมึงโทรมา”เรย์พูดพร้อมกับชูโทรศัพท์ให้ดู หน้าไอ้รุทหราเลยมึง

“ไม่ต้องรับ”กายพูดทันควันก่อนจะหันไปเล่มเกมต่อ

“ทะเลาะกับผัวซะด้วย.....”เซฟลากเสียงยาวพร้อมกับกระโดดมาเกาะหลังฟาร์ เอาคางเกยไหล่แฟนมันแล้วยิ้มล้อๆ

“โหล”เสียงรับโทรศัพท์ของเรย์ทำให้กายหันขวับ

“เออ อยู่.......ไม่รู้เว้ย กูจะคุยกับเมียกู พวกมึงจะทะเลาะจะงอนกันก็อย่าทำให้กูลำบากสัส”เรย์ด่าๆไป ซึ่งก็ด่าทั้งไอ้ตัวงอนข้างๆนี่ด้วย

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

ประตูห้องเปิดขึ้นพร้อมกับร่างสูงที่เดินยิ้มเข้ามาพร้อมกับเจ้าของห้องที่พอเห็นสภาพห้องก็ทำหน้านิ่งเดินเข้าห้องไป กายหันไปพอดีแล้วเห็นคนรักก็หน้าบึ้ง

“กลับบ้านป่ะ”รุทว่าพร้อมกับสะกิดไหล่

“ไม่”กายตอบพร้อมกับเคาะคีย์บอร์ดแรงๆ

“โอ๋ๆๆ ก็นี่ไง กลับไปจัดของเดี๋ยวก็ไปกันเลย”รุทว่า กายเงียบ คนอื่นๆหันมามองอย่างสนใจยกเว้นแต่ฟาร์ที่มุ่งมั่นกับการเอาชนะกายในเกม

“สนใจหน่อยดิ”รุททรุดตัวนั่งลงกับพื้นข้างๆกายแล้วจับแขนของกายเขย่าเหมือนเด็กเรียกร้องความสนใจ แต่คงเรียกร้องผิดเวลา

“อย่ามายุ่ง!”กายขึ้นเสียง คิ้วขมวด วุ่นวายอยู่กับเกม และแล้ว....

Game Over

“เหี้ย! แพ้เลยมึงเห็นมะ! อะไรนักหนาวะเซ้าซี้อยู่ได้”กายพูดอย่างหงุดหงิดแล้วพับโน้ตบุ๊คเก็บเข้ากระเป๋า

“กูกลับบ้านละนะพวกมึง”กายพูดกับเพื่อนๆพร้อมกับลุกขึ้นยืน รุทยืนตามก่อนจะมองแผ่นหลังเล็กที่เดินไปที่ประตู พร้อมกับบอกให้เป้ลงไปส่งเพราะถ้าไม่มีคีย์การ์ดก็จะเข้าออกจากคอนโดไม่ได้

รุทเดินตามลงมา กายเดินไปที่รถทันที ร่างสูงถอนหายใจนิดๆ จะโทษอะไรก็ไม่ได้หรอก โทษเขาเนี่ยแหละที่ผิดเอง

“มันเป็นอะไรของมันวะ มึงทำอะไรให้มันโกรธ”เป้ถาม รุทยิ้มแห้งๆ

“ผมสัญญากับพี่กายเอาไว้ว่า ถ้าเขาฝึกงานจบวันไหนจะพาไปทะเลเลยไง แล้วก็ลืม”จบคำเป้ก็หัวเราะร่าแล้วตบบ่ารุ่นน้องเบาๆ

“ง้อยากแล้วมึง แม่งโคตรงอนเลยไอ้เรื่องเบี้ยวนัดมันเนี่ย แต่มันเสือกเบี้ยวคนอื่นได้”เป้พูดแล้วหัวเราะเบาๆ รุทค้อมหัวให้รุ่นพี่อีกครั้งก่อนจะเดินตามร่างบางของคนรักที่เดินไปที่รถ

กายเหลือบมองร่างหนาที่เพิ่งจะขึ้นรถมาแล้วเงียบ รุทเอื้อมมือมาจับมือของกาย กายดึงมือตัวเองออก ร่างหนาทำหน้ายู่

“โกรธเหรอ”กายไม่ตอบแต่ปรับเบาะแอนแล้วนอนลงไป เป็นการบอกว่าห้ามรบกวนเขาอีก รุทถอนหายใจก่อนจะขับรถออกไป

นานเท่าไหร่ไม่รู้ที่กายหลับไปพอตื่นมาอีกทีก็พบว่าตัวเองอยู่ในห้องห้องหนึ่งที่ไม่คุ้นตา สภาพเหมือนเป็นห้องในโรงแรมหรูๆ ร่างเล็กลุกจากเตียงไปที่หน้าต่างก่อนที่จะเบิกตากว้าง

ทะเล.....

กึก

เสียงปิดประตูทำให้เขาหันไปมอง เห็นรุทมันยืนยิ้มกว้างพร้อมกับเดินเข้ามาหาเขา สองแขนแกร่งโอบรอบเอวเล็กแล้วหอมแก้มเบาๆ

“ชอบป่าว”

“คิดว่าจะหายโกรธเหรอวะ กูอยากมาตั้งแต่เมื่ออาทิตย์ที่แล้วละ”กายดันอกแกร่งออกพร้อมกับเดินหนีไปหยิบกระเป๋าเงินและโทรศัพท์

“พี่จะไปไหน”

“เสือก”กายว่าอย่างหงุดหงิดแล้วเดินออกมาจากห้องพอออกมาได้ระยะหนึ่งก็ค่อยๆแอบหันกลับไปมอง

ไม่ตามมาวะ!

ความคิดที่ทำให้จ้าตัวกระแทกเท้าเดินปังๆลงไปที่ชายหาด เขาก็แค่อยากให้มันง้อให้มากกว่านี้เท่านั้นเอง มีอย่างที่ไหนวะ ตกลงกันแล้วพอถึงวันแม่งลืมเฉยเลย แล้วยังเสือกมายืนยิ้มทำนู้นนี่เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น คิดแล้วหงุดหงิดชิบหาย!

ปึก!

“โอ๊ย!”ด้วยความที่หงุดหงิดจนไม่ลืมหืมตาทำให้ไปเดินชนใครเขาเข้า น่าเจ็บใจกว่านั้นคืออีกฝ่ายแม่งไม่เซเหมือนเขาที่เซถอยหลังไปหลายก้าวเลยสักนิด

“ขอโทษครับ”อีกฝ่ายบอก กายเงยหน้าขึ้นมองคู่กรณีอย่างเอาเรื่อง แต่พอเห็นรอยยิ้มและหน้าตาที่น่ารักของอีกฝ่ายก็เม้มปากแล้วโบกมือว่าไม่เป็นไรพร้อมกับเอียงตัวเดินเลี่ยง ผู้ชายที่เขาเดินชนเป็นเด็กมัธยมตัวสูง เกือบจะเท่าไอ้รุทเลยมั้ง ขาวตี๋ น่ารักกว่ามันตั้งเยอะ ใส่ชุดนักเรียนด้วย อาจจะเรียนอยู่แถวนี้

“เดี๋ยวครับ”พอเห็นว่ากายจะเดินหนี ผู้ชายคนนั้นก็คว้าแขนเรียวเอาไว้ กายหันไปชักสีหน้าใส่ด้วยความหงุดหงิด

“เมื่อกี้พี่ชนผมนะ พี่ต้องขอโทษสิ”กายกลอกตาไปมา

“ขอโทษ”เสียงใสพูดอย่าขอไปทีพร้อมกับดึงแขนตัวเองออกจามือของเด็กนี่แต่....มันไม่ยอมปล่อย!

“อะไรของมึงเนี่ย!

“แค่ขอโทษมันพอเหรอพี่”

“จะให้กูกราบตีนมึงเลยมั้ยสัส หลบไปอย่ามากวนตีนกู กูอารมณ์ไม่ดี”กายว่าแต่เด็กนี่มันยังดื้อด้าน

“ไม่ต้องขนาดนั้นหรอก แค่ไปกินข้าวเป็นเพื่อนหน่อย”

“ทำไมกูต้องไป เพื่อนไม่คบรึไง”กายถามกลับ อีกฝ่ายยิ้ม กายถอนหายใจ แม่งทำไมมันต้องน่ารักด้วยวะเหมือนบัสมาก ขาวๆปากแดงๆเนี่ย แต่สูงแล้วยังแรงเยอะชิบหาย เขาเป็นโรคแพ้คนน่ารักซะด้วย

“เออไปก็ไป”เด็กนี่ดูมีความสุขเวลาที่กายตอบรับ ก่อนที่มันจะพาร่างเล็กของคนที่อายุมากกว่าไปที่ร้านอาหารริมชายหาด

“ผมชื่อซิกครับ พี่ชื่ออะไรเหรอ”

“กาย”กายตอบสั้นๆแล้วก้มหน้าตัดข้าวผัดทะเลจานละร้อยเข้าปาก ไอ้เด็กนี่มันเลี้ยงด้วยไง อีกอย่างเย็นแล้วด้วยหิวสิครับ

“แล้ว...มึงอยู่แถวนี้เหรอ”กายถามไอ้เด็กนี่บ้างและทันทีที่เถามมันก็ยิ้มกว้างแล้วพยักหน้า

“ใช่ๆบ้านผมอยู่ตรงริมหาดห่างจากตรงนี้ไปไม่มากเท่าไหร่ ไปบ้านผมมั้ย”ซิกว่าพร้อมกับชี้นิ้วไปทางหนึ่ง ซึ่งเป็นบ้านเดี่ยวสีขาวหลังไม่ใหญ่มาก แต่มองจากตรงนี้เห็นชัดเจนตั้งอยู่ริมหาด กายสั่นหัว จนกระทั่งกินเสร็จ กายมองนาฬิกา เฮ้ยทำไมมันทุ่มนึงเร็วจังวะ? ตอนที่ออกมากินข้าวมันเพิ่งจะห้าโมง

“มืดแล้วว่ะ กูกลับล่ะ”กายเดินกลับไปทางเดิมแต่ถูกซิกดึงเอาไว้

“อะไรอีก”

“ไปส่งผมที่บ้านหน่อยดิ”เด็กมันพูดเสียงกระเง้ากระงอดอ้อนๆ

“จำบ้านตัวเองไม่ได้รึไงวะต้องให้กูเดินไปส่ง แล้วทำไมมือมึงเย็นจังเนี่ย หนาวเหรอวะ”กายถามเพราะมือของเด็กหนุ่มเย็นมาก เหมือนเวลาที่เขาอยู่ในห้องแอร์นานๆ

“ผมรู้สึกไม่ค่อยสบายอ่ะ”ซิกว่า กายถอนหายใจ

“เออๆเดี๋ยวเดินไปส่ง”ซิกยิ้มกว้างแล้วเดินพูดคุยกับกายไปเรื่องพลางเดินไปทางที่ซิกชี้ตอนนั้น

หมับ

ทว่าขณะที่กำลังเดินเล่นกันอยู่เพลินๆแขนเรียวก็ถูกดึงอย่างแรงจากด้านหลังทำให้กายสะดุ้งและหยุดชะงัก

“พี่จะไปไหนเนี่ย”รุทว่าเสียงเข้มพร้อมกับทำหน้าดุเล็กๆ กายเบ้ปาก

“จะไปส่งน้องกลับบ้าน มาหากูทำไม เดี๋ยวกูก็กลับละ”กายเชิดหน้าขึ้นนิดๆ

“น้องไหนของพี่วะ แล้วโทรศัพท์น่ะปิดทำไม ผมโทรเป็นร้อยสาย นี่กว่าผมจะตามหาเจอ”จบคำของรุทกายก็ขมวดคิ้วฉับพลางตบกระเป๋ากางเกงยีนส์หาโทรศัพท์พอเอาขึ้นมาดูก็พบว่าเครื่องมันปิดอยู่

“อ้าว?”กายอุทานงงๆ เพราะแบตไม่น่าจะหมด มันเหลืออยู่ตั้ง70% เลยนะตอนออกมาจากคอนโด แล้วเขาก็ไม่ได้เล่นอะไรเลยด้วย

“กลับห้องเลย เป็นห่วงจนจะบ้า พอออกจากห้องไปผมก็หาไม่เจอเลยเนี่ย อีกนิดนึงจะแจ้งตำรวจละ งอนแล้วทำไมต้องออกมาแบบนี้ด้วยวะ”รุทบอกพร้อมกับดึงแขนของแฟนให้กลับบ้าน กายนึกอะไรขึ้นได้เลยยื้อแขนตัวเองไว้

“เฮ้ยเดี๋ยวกูไปส่งน้องเขาก่อน”

“น้องอะไรของพี่เนี่ย”รุทหันมาถาม กายจึงหันไปด้านหลัง แต่ก็ต้องชะงักเมื่อด้านหลังของตัวเองมีแต่ความมืด

“สงสัยน้องเขากลัวมึงวิ่งหายไปละ”กายพูดเสียงเนือยๆ เขารู้สึกเหนื่อยมากจริงๆ

“หน้าพี่ซีดว่ะ ไม่สบายเหรอ ป่ะกลับห้องๆ”รุทพูดอย่างเป็นห่วงแล้วเดินจูงมือพาคนรักที่เดินลอยๆง่วงๆไปที่รถมอเตอร์ไซดเช่าที่ตนเช่ามา

เขากระวนกระวายแทบบ้าตอนที่กายเดินออกจากห้องไป เขากะว่าจะให้กายเดินนำไปก่อนนิดนึงเพราะรู้นิสัยคนรักดีว่าชอบให้ง้อชอบให้อ้อน แต่พอเดินลงมาก็พบว่า...พี่กายหาย

เขาเลยเดินไปเรื่อยๆทั่วหาดก็ไม่เจอ ไปเช่ามอเตอร์ไซด์ขับหาก็ยังไม่เจอ จนกระทั่งมืด เขาก็ยิ่งกังวล โชคดีที่มาเจอร่างเล็กเดินเรื่อยเปื่อยอยู่คนเดียวแล้วยังเดินไปที่มืดๆอีก เขาเลยรีบลงจากรถแล้วเข้าไปดึงมือไว้ ตอนแรกตกใจมากตอนที่พี่กายหันมา ดวงตาคู่นั้นแข็งทื่อแต่แล้วก็ค่อยๆกลับกลายเป็นพี่กายคนเดิม

กายเอนหลับแทบจะตกรถตลอดทางแต่ก็ยื้อเอาไว้จนรุทขับไปถึงที่คืนรถแล้วทั้งเดินทั้งพยุงให้กลับเข้าห้องพักที่โรงแรม ทันทีที่ถึงห้อง กายก็ล้มฟุบไปบนเตียง

“พี่กินอะไรมารึยัง ผมจะสั่งอาหารขึ้นมา”กายพยักหน้าหงึกๆ เขาเพิ่งจะกินไปเมื่อกี้เองแต่มันก็ยังไม่อิ่ม รุทยิ้มอ่อนๆพร้อมกับขยี้ผมนิ่มเบาๆแล้วโทรไปสั่งอาหารก่อนจะเข้าห้องน้ำ

กายขมวดคิ้วฉับเมื่อฝ่ามือเย็นๆวางเข้าที่ต้นขาแล้วค่อยๆลูบไปมา กายขยับขาหนีพร้อมกับส่งเสียงในลำคอเบาๆ แต่ฝ่ามือนั้นก็ยังลูบขึ้นลูบลงอยู่อย่างนั้น

“ฮือ...รุท กูจะนอนอีกนิด”กายว่าโดยที่ไม่ลืมตา ฝ่ายนั้นไม่พูดอะไรแต่ค่อยๆขยับขึ้นคลานมาคร่อมร่างเขา กายรู้สึกได้เพราะที่นอนนิ่มมันยุบลง คิ้วเรียวยังไม่คลายออกจากกัน ดวงตากลมค่อยๆลืมขึ้น ใบหน้าขาวๆนั้นพร่ามัว

ครืด....

เสียงกดชักโครกดังมาจากห้องน้ำทำให้กายกระพริบตาถี่ๆเพื่อมองภาพตรงหน้าชัดๆ ไอ้รุทยังไม่ออกมาจากห้องน้ำแล้วนี่....ใครวะ!

หึหึหึ....

เสียงหัวเราะดังขึ้นเบาๆ ชวนหลอน กายเบิกตากว้างเมื่อเห็นใบหน้าขาวๆของไอ้เด็กที่ก่อกวนเขาเมื่อเย็น กายตัวแข็งทื่อ ร่างนั่งยิ้มกว้าง กว้างจนกายรู้สึกว่ารอยยิ้มมันหลอนชิบหาย ใบหน้าขาวค่อยๆโน้มมาที่ข้างใบหน้า

“พี่....ยัง....ไม่ได้....ไป...ส่ง....ผม...เลย....”เสียงเย็นๆดังขึ้น กายตัวแข็งไปหมดขยับไม่ได้ แม่งใช่ละ ต้องใช่แน่ๆ

รุทเดินออกมาจากห้องน้ำเห็นแฟนตัวเองนอนเบิกตากว้างค้างอยู่บนเตียง คิ้วหนาขมวดพร้อมกับเดินเข้าไปหา มือหนาวางลงบนหน้าผากมน กายสะดุ้งเฮือกเหมือนโดนคลายมนต์สะกด โผเข้ากอดคนรักพร้อมกับบ่อน้ำตาแตก รุทไม่รู้อะไรก็งงสิครับ เขารู้สึกว่าร่างเล็กสั่นมากๆ เหมือนกลัวมาก

“เป็นอะไรวะพี่กาย”รุทลูบหลังบางเบาๆ กายสะอื้นออกมาและไม่ยอมปล่อยมือออกจากคอของคนรัก

ก๊อกๆๆๆ

เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นคงจะเป็นรูมเซอร์วิส รุทดึงมือของกายออกแต่กายกอดเขาเอาไว้แน่นพร้อมกับส่ายหน้าไปมาไม่ยอมให้รุทจับมือเขาออก รุทเลยต้องเดินไปที่ประตูพร้อมกับจับมือของกายเอาไว้ตลอด กายเลื่อนมือมาจับชายเสื้อของรุทเอาไว้เพราะรุทต้องรับของจากรูมเซอร์วิส

พอรับของเสร็จรุทก็เอาของมาวางที่โต๊ะก่อนจะจับไหล่บางของกายที่ตามติดเขาอย่างกับเงาเอาไว้

“เป็นอะไร”

“เดี๋ยวกูค่อยเล่าได้มั้ย”กายว่า รุทพยักหน้านิดๆก่อนจะดันจานข้าวของกายให้ร่างเล็ก กายกินไปได้ไม่กี่คำก็หายอยาก ดันกลับคืนให้รุทกินแล้วมานั่งคิดว่าสิ่งที่ตนเห็นมันคืออะไร มันใช่จริงๆเหรอ ไม่ใช่ว่าหลอนไปเองนะ

“หายงอนผมแล้วเหรอวะ”รุทถามหลังจากที่วางจานเอาไว้ตรงที่วางให้แม่บ้านมาเก็บ แต่กายยังคงนั่งเหม่ออยู่บนเตียง รุทนั่งลงข้างหลังพร้อมกับกอดร่างบางจากด้านหลัง ใบหน้าคมฝังเข้ากับซอกคอขาวแล้วกดจูบลงไปเบาๆ

“อือ...รุท”กายเอียงคอหนีพร้อมกับหันไปหาร่างสูงอย่างเร็วทว่า ใบหน้าหล่อๆของคนรักกลับกลายเป็นหน้าซีดๆของไอ้เด็กเวรนั่น กายชะงักและทำท่าจะดันร่างสูงออก รุทสังเกตุเห็นความผิดปกติก็รีบดึงคนรักเอาไว้

“พี่กาย พี่กาย!”กายได้สติกลับมาอีกครั้ง คราวนี้กำหมัดแน่น

“เชี่ย! กูจะไม่ทนละนะ!”กายร้องออกมาอย่างหงุดหงิด ที่หางตามีน้ำตาซึมออกมา เขากลัวนะเว้ย!

“เฮ้ยพี่เดี๋ยวๆ จะไปไหน”รุทดึงเอวเล็กของกายเอาไว้เมื่อร่างเล็กลุกพรวดพราดแล้วเดินไปที่ประตู

“กูจะไปดูว่าที่กูเห็นมันผีหรือว่าคน”กายพูดอย่างหงุดหงิด

“คุยกันก่อน อะไรๆ”รุทดึงให้กายมานั่งคุยกัน กายจึงเล่าให้ฟังตั้งแต่เจอเด็กที่ชื่อซิก รุทเม้มปากแล้วพยักหน้าตาม

“แล้วเมื่อกี้กูก็เห็นหน้ามึงเป็นหน้าหลอนๆของมันอ่ะ เชี่ย! กู....กลัวนะเว้ย”ประโยคสุดท้ายกายพูดเสียงแผ่ว รุทรั้งหัวทุยให้เขามาซบที่ไหล่ตน

“ไม่ต้องกลัวนะ ผมอยู่นี่ไง จะไม่ให้ตัวอะไรมาทำให้พี่กลัวอีกแล้ว”รุทลูบหัวของกายเบาๆแล้วพูดต่อ

“เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้า ตื่นไปทำบุญให้เขากันเนอะ”กายพยักหน้า

“น่าน้อยใจนะเนี่ยเห็นหน้าผู้ชายอื่นอยู่บนหน้าผัว”รุทพูดทีเล่นทีจริง กายเลยฟาดแขนแกร่งไปแรงๆ รุทหัวเราะแล้วดันร่างเล็กออกเพราะตนจะเข้าไปอาบน้ำ วันนี้เขาเหนื่อยจากการวิ่งวุ่นตามหากาย

หมับ

“มึงจะไปไหน”กายถามทันทีที่รุทลุกจากเตียง

“ผมจะไปอาบน้ำ”

“ไปด้วย”รุทหันมาเลิกคิ้วทันทีที่ได้ยินคำขอ ริมฝีปากกระตุกยิ้ม

“ป่ะ”จบคำรุทก็ดึงมือของกายพร้อมกับหยิบผ้าขนหนูให้พร้อม

--------------------------------------------------------

เช้าวันต่อมา

กายตื่นตั้งแต่ตีห้าเพราะรุทมันปลุก

“อาบน้ำด้วยกันป่าว”รุทชวนพร้อมกับยิ้ม กายยกนิ้วกลางให้ รุทหัวเราะลั่น

“ไม่กลัวผีแล้วเหรอ”

“ตอนนี้กูกลัวมึงมากกว่า แม่งเอ้ย ถ้ากูไม่บอกให้หยุดมึงจะหยุดเมื่อไหร่ห๊ะ!”กายแหวใส่ แต่รุทยังคงหัวเราะชอบใจแล้วเดินเข้าห้องน้ำ กายถอนหายใจแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดหาเพื่อนๆเล่าเรื่องที่ตัวเองเจอมาเมื่อคืน จนกระทั่งรุทออกมาจากห้องน้ำแล้วช่วยพยุงให้กายเข้าไปอาบน้ำ

หกโมงกว่าๆทั้งกายและรุทยืนตักบาตรและรับพรจากพระ อีกทั้งยังได้กรวดน้ำด้วย

“สบายใจขึ้นมั้ย”รุทถาม กายพยักหน้าพร้อมกับยิ้มกว้างให้ ก่อนจะนึกอะไรขึ้นได้

“มึงไปเช่ารถที่ไหนวะ ไปเช่าอีก กูอยากไปที่นึง”กายว่ารุทเลยไปเช่ารถและขับให้ร่างเล็กซ้อนคอยบอกทางว่าจะไปทางไหน

มอเตอร์ไซด์เช่าจอดอยู่หน้าเพิงเก่าๆผุๆ กายอ้าปากค้างแล้วเดินลงจากรถเข้าไปใกล้ๆ ในเพิงมีส่วนที่ยื่นออกมาเหมือนเป็นบาร์ ซึ่งมีเก้าอี้ล้มระเกะระกะอีกทั้งยังมีเศษถ้วยจานชามแตะกระจาย มือที่รุทจับเอาไว้ไม่ปล่อยกำแน่นขึ้น

“มึง...เมื่อวานซิกพากูมากินข้าวที่นี่”จบคำทั้งสองคนก็ขนลุกชัน กายพนมมือขึ้นแผ่เมตตา ให้กับเจ้าของร้านที่ผัดข้าวผัดให้เมื่อคืน

“มึงๆ เห็นบ้านหลังนั้นป่ะ”กายชี้ไปทีบ้านหลังใหญ่ริมทะเล รุทพยักหน้า

“พากูไปหน่อย ซิกบอกว่าเป็นบ้านมัน”กายว่ารุทเลยขึ้นรถแล้วขับไป

พอมาถึงหน้าบ้านหลังใหญ่ ตามผนังปูนมีคราบของตะไคร่และคราบดำๆ บางพื้นทีสีหลุดลอกออกไปแล้ว แต่ยังคงให้เห็นว่าครั้งหนึ่งบ้านหลังนี้เป็นสีขาว แล้วก็มีลมพัดเข้าใส่ใบหน้าของทั้งสองวูบหนึ่ง

“อ้าวมาทำอะไรแถวนี้ครับ”มีตำรวจสองคนขับรถผ่านมาเห็นว่าพวกเขาหน้าไม่คุ้น เลยทัก

“ผมเห็นว่าบ้านหลังนี้ดูสวยดีน่ะครับเลยเข้ามาดูใกล้ๆ”กายว่า ตำรวจมองบ้านแล้วหันมา

“ใช่ครับบ้านหลังนี้เคยสวยมากๆ เป็นบ้านของลุงผมเอง”นายตำรวจคนนั้นบอก กายเม้มปากก่อนจะถามคำถามที่ตัวเองอยากรู้ออกมา

“แล้วคนที่บ้านนี้ไปไหนแล้วล่ะครับ”ตำรวจคนนั้นนิ่งไปนิดก่อนจะพูดออกมา

“ลุงผมเป็นตำรวจ วันนั้นเป็นวันพักผ่อนที่อยู่กันทั้งครอบครัว แล้วก็มีคนร้ายที่ลุงเคยจับเข้ามากราดยิง ทุกคนเลยเสียแล้วครับ”ตำรวจคนนั้นพูด

“เสียใจด้วยนะครับ”กายบอกพร้อมกับเงยหน้ามองไปชั้นบน แวบหนึ่งเหมือนเขาเห็นซิกยืนอยู่บนนั้น นายตำรวจคนนั้นยิ้มแล้วขับรถกลับไป รุทจับไหล่ของกายเอาไว้แล้วบีบเบาๆ

“กูมาที่นี่แล้วนะซิก ไปสู่สุขคตินะ”จบคำลมก็พัดแรงแล้วก็หายไป กายหันไปยิ้มให้กับรุทแล้วพยักหน้าเพื่อบอกให้กลับ

รุทเอารถไปคืนเพราะเพราะครบกำหนดเวลาและตอนนั้นเองก็มีกลุ่มหญิงสาวที่มาเที่ยวเหมือนกันพวกเธอเข้ามาคุยกับเขาเมื่อวานตอนที่ตามหากายเดินเข้ามาทัก

“อ้าวพี่รุท”

“ว่าไงครับ ยังไม่กลับเหรอ”กายมองหน้ารุทกันที แอบเบ้ปากที่แค่มันยิ้มสาวๆก็แทบจะลอย เหอะโปรยเสน่ห์ไปทั่ว

“ว่าจะกลับพรุ่งนี้แหละค่ะ แล้วนี่พี่รุทตามหาแฟนเจอรึยัง”หญิงสาวถาม

“อ๋อ...”รุทกำลังจะตอบแต่กายจับข้อมือของรุทแล้วยื่นหน้าเข้ามากลางวงของสาวๆและรุท

“เจอแล้วครับ ขอตัวนะครับ”กายว่าแล้วดึงร่างหนาให้เดินมาตามตัวเอง รุทเดินยิ้มๆไปตามแรงฉุดนั่น กายพาเขาเดินมาที่ชายหาด แล้วสองเท้าก็สะบัดรองเท้าแตะของตัวเองกระเด็นไปคนละทิศคนละทาง

“ทะเลโว๊ย!!”กายแหกปากแบบที่ไม่สนใจคนรอบข้างแล้ววิ่งลงทะเล รุทหัวเราะออกมาเบาๆแล้วถอดรองเท้าก่อนจะวิ่งตามลงไป ตามอารมณ์ไม่ทันจริงๆรายนี้

 

- End part –

 

 

****ง่อววว งานหลอนต้องมา จริงๆตอนนี้เป็นตอนพิเศษของวันฮาโลวีนแหละอิอิ

ความคิดเห็น