FAPRATHAN
facebook-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 【𝑪𝑹𝑶𝑾】𝐸𝒫01

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 112

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ก.ค. 2563 12:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
【𝑪𝑹𝑶𝑾】𝐸𝒫01
แบบอักษร

5'𝑺𝑺 𝑪𝑹𝑶𝑾 𝙱𝙻𝚄𝙴 𝙽𝙸𝙶𝙷𝚃 & 𝙱𝙰𝚁𝚁𝚈

𝐸𝒫01

 

 

คุณเคยได้ยินเรื่องเล่าของ กลุ่ม CROW (อีกา) ไหม? เรื่องที่เล่าต่อกันมาของอีกา กาเป็นสัตว์ที่ฉลาด สีขนมันดำราวกับรัตติกาลบวกกับแววตาแวววาวดูลึกลับและเจ้าเล่ห์ บางคนเชื่อว่ามันเป็นสัญลักษณ์ของยมทูต มันเป็นสัญลักษณ์ของความตาย มันมีอำนาจชั่วร้ายแฝงกาย ยิ่งเป็นกาเรเวน(Raven) ยิ่งน่ากลัวเข้าไปใหญ่

 

ขึ้นชื่อว่าอีกาใครๆๆเค้าก็กลัวกันทั้งนั้นแหละ

: วันรับปริญญา

 

'congratulations ด้วยนะลูกหนูเก่งมากเลยที่เรียนจบไวขนาดนี้'เสียงพูดขึ้นของคุณน้าริส ท่านเป็นแม่เลี้ยงฉันเองหรือเมียใหม่ของพ่อฉันเองค่ะ ครอบครัวเราไม่ได้มีฐานะอะไรมากมายหรอกหรือเรียกว่าพออยู่พอกินมากกว่า…ฉันตอนนี้พึ่งจบการศึกษาจากคณะวิศวะโรบอต ฉันมาเรียนอยู่ที่ญี่ปุ่นค่ะแล้ววันนี้ฉันก็จบเป็นที่เรียบร้อยแล้วอยากจะบอกว่าดีใจมากเลยอ่ะไม่คิดว่าจะจบเร็วขนาดนี้…

'ขอบคุณค่ะน้าริส'ฉันเอ่ยขอบคุณก่อนจะยกมือไหว้งามๆๆ

'ดีใจด้วยนะลูก'เสียงของคุณพ่อที่พูดขึ้นพร้อมยืนดอกไม้มาให้ฉัน~ท่านแสดงความรักไม่ค่อยเก่งหรอกคะแต่ฉันก็รู้ว่าท่านนั้นรักฉันก่อนที่ยังไม่มีน่าริสเราต้องอยู่ด้วยกันสองคนต่างคนก็ต่อต่างดิ้นรนกันทั้งนั้น ฉันที่ต้องทำงานไปด้วยเรียนไปด้วยตั้งแต่เด็กจนมีทุกวันนี้..หลังจากที่พ่อแต่งงานใหม่กับน้าริสก็ทำให้ท่านมีความสุขขึ้นฉันก็ดีใจคะ แล้วอยู่ๆๆวันหนึ่งน้าริสก็พาลูกติดของน้ามาอยู่ที่บ้านด้วย ซึ่งถามว่าพ่อของฉันรู้ไหมท่านรู้คะแล้วก็ตกลงรับเป็นลูกบุญธรรมด้วย..ซึ่งฉันก็คงห้ามอะไรไม่ได้ก็ลูกเค้าอะเนอะ..

 

พรึ่บ!!

 

'เอาไป!!'เสียงของเดซี่ที่พูดขึ้นพร้อมยืนดอกไม้ให้ฉันถึงจะไม่เต็มใจเท่าไหร่ก็เถอะ…จากการกระทำทุกคนคงรู้ว่าฉันกับยัยนี้ไม่ลงรอยเท่าไหร่ ไม่ใช่ฉันไม่ชอบเธอนะเธอต่างหากที่ไม่ชอบฉันทั้งๆที่ฉันไม่เคยไปทำอะไรให้เธอเลยด้วยซ้ำ พยายามปรับตัวเข้าหาเลยด้วยซ้ำ เพราะประโยชน์หนึ่งที่พ่อฉันบอกตอนที่เอาเธอมาเลี้ยงกับฉัน 'น้องน่าสงสารมากนะลูก น้องไม่มีเหมือนที่เรามี ต้องอยู่ลำพังกับยายสองคน ลูกต้องรักน้องเหมือนรักพ่อนะ คิดว่าน้องเป็นน้องของเราจริงๆๆ..เข้าใจไหม?' คำพูดนั้นที่พ่อพูดในวันที่รับเดซี่มาอยู่ด้วย ฉันยังจำมันมาทุกวันนี้แล้วพยายามที่จะทำทุกอย่างแบบพี่ที่ดีเค้าทำกัน

 

ย้อนกลับไปตอนเด็ก

 

ตอนนั้นฉันอายุแค่ 10 ขวบเอง ก็พอรู้เรื่องอะไรหลายๆอย่างฉันกับเดซี่ห่างกัน 2 ปีค่ะตอนนั้นเดซี่ก็แค่ 8 ขวบเอง

'พ่อจ้า'เสียงของฉันที่เรียกหาคุณพ่อในตอนเช้าของวันใหม่วันนี้เป็นวันเสาร์ค่ะไม่ได้ไปโรงเรียน

'ว่าไงคะลูกสาวทำไมวันนี้ตื่นเช้าจังไม่ได้ไปโรงเรียนไม่ใช่หรอ?'เสียงทรงอำนาจของบ้านอย่างคุณพ่อสุดที่รักของฉันที่ถามขึ้นพร้อมตาที่ยังจับจ้องที่หนังสือพิมพ์อยู่ ท่านมักนั่งอ่านหนังสือพิมพ์พร้อมจิบกาแฟไปด้วยในตอนเช้า ฉันเห็นภาพนี้จนชินตาไปแล้วแหละ…

'วันนี้แบร์รี่อยากไปซื้อกระเป๋านักเรียนใหม่ค่ะ อันเดิมมันขาดแล้ว'ฉันเอ่ยขอในสิ่งที่ฉันอยากได้ในตอนนั้น

'ได้สิคะเดี๋ยวคุณพ่อพาไปซื้อนะพาน้องไปด้วยดีไหมครับ?'คุณพ่อที่เลิกสนใจหนังสือพิมพ์ก่อนจะเดินมานั่งย่ออยู่ตรงหน้าฉันจนฉันกับคุณพ่ออยู่ระดับเดียวกัน…

'ดีคะเดี๋ยวแบร์รี่ไปเรียกน้องเองค่ะคุณพ่อ'ฉันที่พูดเสียงใส่ตามสไตล์เด็กที่กำลังจะได้ของใหม่

 

ตึกๆๆ

 

เสียงเท้าเล็กๆที่วิ่งขึ้นบรรใดไปห้องๆๆหนึ่งที่อยู่ชั้นสองของบ้าน บ้านที่ฉันอยู่เป็นหมู่บ้านจัดสรรค่ะในโครงการโครงการหนึ่งค่ะในเมืองกรุงเทพนี้แหละ

 

แกร๊ก~

 

สองมือน้อยๆที่เปิดประตูเข้ามาในห้องหนึ่งที่ตอนนี้เปิดอยู่ไม่ได้ปิดสนิทเลยเธอเลยไม่ได้เคาะห้อง

'ใครสั่งสอนให้แกเป็นคนแบบนี้ห๊ะ!!!!!ไปหันมาจากใคร?!!!'เสียงของน้าริสที่พูดขึ้นพร้อมเอาไม้แขวนเสื้อตีไปที่เดซี่ที่ตอนนี้กอดอกร้องไห้อยู่เพราะว่าเธอกำลังโดนตี

'ฉันถามทำไมไม่ตอบไปหัดขโมยของมาจากใคร!!ใครสอนแก!!!'น้าริสที่ตีไม่ยั้งมือเลยตอนนี้ เห็นแบบนั้นฉันก็สงสารนะนั้นน้องสาวฉันนะ

 

หมับ!

 

'น้าริสค่ะ อย่าตีน้องเลยนะคะ'ฉันที่เดินเข้าไปกอดขาน้าริสไว้เพื่อไม่ให้น้าริสตีเดซี่

'น้องแบร์รี่…'เสียงพูดขึ้นด้วยความตกใจที่เห็นฉันวิ่งเข้ามาขวางไว้

‘น้าริสอย่าตีน้องเลยนะคะ'ฉันทำตาปริบๆเพื่อไม่ให้น้าริสตีเดซี่ เด็กน้อยที่อายุน้อยกว่าฉันตั้งสองปีตอนนี้กำลังหลบอยู่หลังฉันเพราะกลัวจากการโดนตี

'ไปตีน้องนะคะแบร์รี่ขอ'เสียงพูดของเด็กน้อยที่ช่างพูดช่างเจรจา

'ก็ได้ค่ะ…ว่าแต่น้องแบร์รี่ขึ้นมาทำไมคะ?'เสียงของน้าริสที่ถามขึ้น พร้อมเสียงสะอึกสะอื้นอยู่หลังฉัน

'แบร์รี่จะพาน้องไปชอปปิ้งกับคุณพ่อคะน้าริสไปด้วยกันไหมคะ?'เด็กน้อยที่ถามผู้เป็นแม่เลี้ยงแต่กับเรียกว่าน้า

'ไม่เป็นไรดีกว่าคะพากันไปเถอะน้ารออยู่บ้านนี้แหละค่ะ'

'โอเคค่ะงั้นแบร์รี่พาน้องไปนะคะ…ป่ะเดซี่'ฉันที่พูดขึ้นกลับน้าริสก่อนจะดึงมือเดซี่ออกมาจากห้อง

 

หมับบ!!

 

'เจ็บไหม?'ฉันถามขึ้นเมื่อเดินออกมาจากห้อง แต่คนที่ถามตอนนี้กลับไม่ตอบอะไรฉันเลยเอาแต่เงียบแล้วก็มองหน้าฉันอยู่

'………'เดซี่

'อ้าว!ทำไมไม่ตอบพี่ละเจ็บตรงไหนหรือเปล่า?'

'อย่ามายุ่งกับฉันแกมันเป็นอีตัวน่ารำคาญของฉันเลยรู้ป่ะ!!!'

 

 

ปัจจุบัน

 

นั้นแหละค่ะนั้นแค่เหตุการณ์ยกตัวอย่างค่ะยังมีอีกเยอะเล่าทั้งวันคงไม่หมด

 

ณ ตอนนี้เราอยู่ร้านอาหารในโรงแรมแห่งหนึ่งในโตเกียวค่ะ วันนี้คุณพ่อเป็นคนเลี้ยงค่ะแต่ไม่คิดว่าจะมาเลี้ยงที่โรงแรมหรูหราขนาดนี้

'คุณพ่อขาามันจะไม่แพงไปหรอคะ?'ฉันที่หันไปกระซิบคุณพ่อ เพราะดูจากเมนูแล้วก็แพงเอาเรื่องอยู่เหมือนกัน บอกแล้วไงว่าครอบครัวฉันไม่ได้รวยแค่พอมีพอใช้

'ไม่เป็นไรหรอกลูก ลูกสาวพ่อเรียนจบทั้งที่ก็ต้องจัดเต็มกันหน่อย'เสียงของคุณพ่อท่านพูดขึ้น ฉันก็ได้แต่ยิ่มให้ไปก่อนจะมานั่งสั่งอาหารต่อ

 

'พ่อคะเดี๋ยวแบร์รี่ไปเข้าห้องน้ำแป๊บหนึ่งนะคะ'ฉันลุกจากเก้าอี้ก่อนจะเดินไปบอกคุณพ่อ ก่อนที่ท่านจะพยักหน้าให้พร้อมนั่งจิ๊บไวน์ไปด้วย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เรื่องนี้แต่งจากจินตนาการของคนแต่งนะคะ

รูปภาป็นเพียงภาพประกอบเท่านั้น

**เรื่องนี้เหมาะสำหรับคนอายุ20 ปีขึ้นไป แต่ใครชอบก็อ่านได้ค่ะ**

 

 

ปล.ฝากติดตามด้วยนะคะ

 

 

 

 

 

 

 

 

BLUE NIGHT & BARRY

_______________________________________________________________________________

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น