facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

จีบ ครั้งที่ 10 : ยินดีที่จะอยู่ตรงนี้

ชื่อตอน : จีบ ครั้งที่ 10 : ยินดีที่จะอยู่ตรงนี้

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.1k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 21 มิ.ย. 2563 20:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
จีบ ครั้งที่ 10 : ยินดีที่จะอยู่ตรงนี้
แบบอักษร

 

 

ผมนั่งรอค้ำคูณอาบน้ำมาเป็นเวลาครึ่งชั่วโมงแล้วครับ แต่คนน่ารักก็ยังไม่ออกมาสักที อาบนานจัง ขัดทุกซอกทุกมุมเลยหรือเปล่า เฮ้อ เบื่อผมเบื่อ ผมเหงา ผมอยากมีคนคุยด้วย

 

โพสต์

ข้ามฟ้า คนหล่อ

ตอนนี้ผมเหงาเพราะเขาอาบน้ำอยู่

ถูกใจ  คอมเมนต์  แชร์

 

@ แมน : โอ้โห เพื่อนมึงมันมีนอแล้วนะเดี๋ยวนี้ @ เมฆ

ไวจริง ๆ มึงเนี่ย เรื่องเสือกขอให้บอก

@ เมฆ : @ แมน เรื่องของมัน ส่วนมึงออกจากจอแล้วมากินข้าวได้แล้ว เร็ว!

@ ข้ามฟ้า คนหล่อ : เอ๊ะ ยังไงกันพวกมึงสองคน อยู่ด้วยกันหรอ

@ แมน : @ ข้ามฟ้า คนหล่อ เออ แปลกตรงไหน เพื่อนกันนอนด้วยกันไม่เห็นแปลก เหมือนมึงกับคนน่ารักไง

 

จึก เลยคำนี้ คำว่าเพื่อนเนี่ย ผมว่าไอ้เมฆมันก็ต้องรู้สึกเหมือนกันแน่นอนผมฟันธง ถ้าถามว่าแปลกตรงไหนก็แปลกตรงที่ไอ้แมนมันดันโง่ ส่วนคนน่ารักซื่อไงเลยมีความเหมือนกัน

ผมรู้มาตั้งแต่ปีหนึ่งแล้ว ว่าไอ้เมฆมันชอบไอ้แมน มันไม่ได้แสดงออกอะไรมากหรอก แต่ผมมันเก่งไงแค่มองแววตาไอ้เมฆก็รู้แล้ว ปกติมันไม่เคยมองใครด้วยสายตาแปลก ๆ ที่มีไว้ใช้กับไอ้แมนคนเดียว แต่ผมไม่รู้ว่าไอ้แมนมันรู้หรือแกล้งทำเป็นไม่รู้กันแน่

 

แอ๊ด เสียงเปิดประตู

ผมขอหยุดการเผาเพื่อนไว้แค่นี้ก่อน เพราะคนของใจออกมาแล้วผมต้องไปเร่งทำคะแนน เอาไว้มาเจอกันใหม่ครับ

"หิวหรือยังครับ" ข้ามฟ้าถามออกไปทันทีที่ค้ำคูณเดินออกมา

"นิดหน่อยครับ จ๊อก แหะ ๆ อายจัง" ค้ำคูณแสยะยิ้มด้วยความเขินอาย

หึ ข้ามฟ้าหัวเราะออกมาเบา ๆ ให้กับความปากไม่ตรงกับท้อง "โอเคครับ รอฟ้าแป๊บนึงได้ไหม ฟ้าขออาบน้ำก่อน"

"ได้ เดี๋ยวเรานั่งรอ ไม่ต้องรีบนะ"

"โอเคครับ"

หลังจากที่ข้ามฟ้าเข้าไปในห้องน้ำ ค้ำคูณจึงเดินไปนั่งบนโซฟาแล้วใช้สายน่ารัก ๆ ของเจ้าตัวไล่มองภาพแต่ละภาพบนกำแพงที่ข้ามฟ้าถ่าย

จนสายตาไปสะดุดกับภาพ ๆ นึง เป็นภาพที่ดึงดูดค้ำคูณเป็นอย่างมากนั่นคือภาพ พระจันทร์กับดวงดาว เป็นภาพที่สวยมากจริง ๆ สำหรับค้ำคูณ 

เมื่อเจ้าตัวเจอภาพที่ถูกใจก็จะนั่งจ้องอยู่แบบนั้น จนไม่ขยับไปไหนเป็นเวลาหลายนาที แต่ก็มีสิ่งเร้าที่ทำให้ค้ำคูณหลุดออกมาจากโลกของตัวเอง นั่นก็คือเสียงโทรศัพท์มือถือของเจ้าชองห้องที่มันดังถี่หลายครั้ง คล้ายว่ามีเรื่องอะไรสำคัญ

ติ๊ง ๆ ๆ อืม ปล่อยไปก็แล้วกันไม่ใช่เรื่องของเรานี่ ค้ำคูณหันไปมองภาพตามเดิม แต่ยังไม่ทันได้จ้องก็มีเสียงแจ้งเตือนดังเข้ามาอีกแล้ว

ติ๊ง ๆ ๆ แต่คราวนี้ค้ำคูณหันไปมองอย่างสงสัย ชื่อที่ขึ้นโชว์บนหน้าจอ เนตร อักษร หืม คนชื่อเนตรเป็นใครกัน

ในระหว่างที่คนน่ารักกำลังสงสัย ก็มีหนึ่งแจ้งเตือนเด้งขึ้นมา

เนตร อักษร : ข้าม พรุ่งนี้อย่าลืมมาเจอกันที่ใต้ตึกคณะนะ

พรุ่งนี้ฟ้ามีนัดหรอ อา ไปทำอะไรกันนะ เลิกคิดคูณเลิกคิดมันไม่ใช่เรื่องของเรา แค่แอบดูโทรศัพท์ของเขาก็ถือว่าเสียมารยาทมากแล้วนะ แล้ว…ถ้าเกิดคูณใช้แอพเขียว ๆ แบบที่เนตรใช้ทักมา

คูณก็จะสามารถส่งมาหาฟ้าแบบที่เนตรส่งมาได้ใช่ไหม บางทีฟ้าอาจจะเบื่อการเขียนจดหมาย อืม ตอนนี้ค้ำคูณกำลังคิดหนัก ว่าจะเอาไงดีจะหันกลับไปฝึกใช้โทรศัพท์ดีไหม หรือ จะส่งจดหมายแบบเดิมดี อือ เลือกยากอะ ระหว่างสิ่งที่คูณชอบกับสิ่งที่ฟ้าชอบ

 

แอ๊ด เสียงประตูห้องน้ำ

ข้ามฟ้าเดินออกมาจากห้องน้ำอย่างสงสัย คนน่ารักทำอะไรอยู่ทำไมถึงจ้องโทรศัพท์มือถือของผมแบบนั้น มีอะไรหรือเปล่าวะ คนมันมีชะนักติดหลังย่อมร้อนรนเป็นธรรมดา

"คนน่ารัก"

"……."

"คนน่ารัก"

"……."

"ค้ำคูณ!"

สะดุ้ง "ฟะ…ฟ้าจะเสียงดังทำไมอยู่กันแค่นี้เอง" ใจหนอใจ

"แล้วคนน่ารักมัวเหม่ออะไร ฟ้าเรียกตั้งนานไม่ได้ยิน แล้วมาทำอะไรกับโทรศัพท์มือถือของฟ้าหรอ" ฟ้าถามมาคูณควรจะตอบยังไงดี ค้ำคูณในตอนนี้มีอาการนั่งไม่ติด ลนลานไปหมด

"ใจเย็น ๆ ก่อนคนน่ารักฟ้าไม่ได้จะว่าอะไร ไม่ต้องลนลานเหมือนทำอะไรผิด" ผมเห็นคนน่ารักเอาแต่ยุกยิกยุกยิกอยู่ไม่สุข เมื่อผมถามออกไป

"เราไม่ได้ตั้งใจจะแอบดูนะ คะ…แค่มันดังถี่เกินไปเลย เรียกความสนใจจากตาของเราให้หันไปมอง แต่เราไม่ได้อยากมองเลยนะ ตามันพาไปเราไม่เกี่ยว"

โอ๊ย หมั่นเขี้ยว ไปเอาสกิลนี้มาจากไหนเยอะแยะ ข้ามฟ้ามองตรงไปที่ค้ำคูณ ในขนาดที่กำลังก้มหน้าสารภาพความผิดที่ตัวเองทำลงไปด้วยอาการประหม่า

"หึ เลิกสั่นแล้วเงยหน้าขึ้นมาหาฟ้า"

"อะ…อื้อ" ค้ำคูณเงยหน้าขึ้นไปมองข้ามฟ้าด้วยนัยน์ตาสั่นระริก

"เลิกประหม่าได้แล้วรู้ไหม ฟ้าไม่ได้จะดุคนน่ารักซักหน่อย"

"อื้อ"

"อืม คนดีของฟ้า" ข้ามฟ้าลูบหัวของคนน่ารักในตอนที่เจ้าตัวกำลังหลบสายตาของเขาอยู่

"ไหน ส่งโทรศัพท์มือถือตรงข้างตัวคนน่ารักมาให้ฟ้าหน่อยครับ"

ค้ำคูณหันไปหยิบโทรศัพท์มือถือตามที่เขาบอกเมื่อหยิบเสร็จจึงส่งให้เจ้าของ

"ไหน ๆ ใครทักมา" ทันทีที่ได้โทรศัพท์ข้ามฟ้าก็เปิดดูทันที หือ เนตรหรอ

 

เนตร อักษร

ข้าม พรุ่งนี้อย่าลืมมาเจอกันที่ใต้ตึกคณะนะ 16.35 น.

 

ข้ามฟ้า คนหล่อ

ไปทำอะไร  17.00 น.

 

ทันทีที่ข้อความส่งกลับไปก็ขึ้นอ่านทันที เหมือนทางฝั่งเนตรก็กำลังรอข้อความตอบกลับจากข้ามฟ้าอยู่เหมือนกัน

 

เนตร อักษร

ข้ามลืมหรอเนี่ย เสียใจจัง 17.02 น.

ข้ามฟ้า คนหล่อ

ใช่ ผมลืมแล้ว

ตกลงไปทำอะไร 17.04 น.

 

 

รีบ ๆ ตอบมา ผมอยากพาคนน่ารักที่กำลังทำหน้าหิวข้าวอยู่ข้าง ๆ ไปกินจะแย่แล้ว

เนตร อักษร

มันยาวน่ะ ขอโทรหาได้ไหม 17.05 น.

ข้ามฟ้า คนหล่อ

โทรมาครับ 17.06 น.

 

 

เสียงเรียกเข้าไลน์

ตู๊ด

(ฮัลโหลข้าม นี่เนตรนะ)

"อืม ตกลงนัดไปทำไม" ข้ามฟ้าพูดคุยโทรศัพท์พร้อมกับเหล่มองคนข้างตัวไปด้วย เมื่อไม่มีอะไรจึงหันกลับมาคุยตามเดิม

(ก็พรุ่งนี้เรามีนัดถ่ายโปรโมตงานกีฬาประเพณีแข่งเรือสู่รักไง จำไม่ได้หรอ ทางผู้ที่ดูแลเรื่องนี้เขาให้เชิญคู่จิ้นทุกคู่ในมหาวิทยาลัย ไปถ่ายในวันพรุ่งนี้ในห้องสตูดิโอมหาวิทยาลัย เวลา 10.00 น.)

 

ทำไมเขานัดกันแล้วกูถึงไม่รู้เรื่องเลยวะ

 

"โอเคครับ งั้นแค่นี้นะ" ในขณะที่ข้ามฟ้ากำลังจะวางโทรศัพท์เสียงของเนตรก็เรียกชื่อเขาทันที

(ข้าม)

"ครับ"

(วันนี้ว่างหรือเปล่า เราไปหาอะไรกินกันไหม)

"ไม่ว่างอีกอย่างฝนก็ตก มาไม่ได้หรอก"

(ไปได้น่า สำหรับข้ามต่อให้ยากแค่ไหนก็ต้องเอามาให้ได้อยู่แล้ว)

"พูดอะไรเนตร ไม่ต้องมา!"

 

ในขณะที่ข้ามฟ้ากำลังคุยโทรศัพท์ด้วยความไม่สบอารมณ์ จนทำให้คนข้าง ๆ รู้สึกว่าตัวเองไปเป็นปัญหาให้สำหรับเขากับคนในสายรึเปล่า

เห็นฟ้าบอกว่าไม่ว่างที่ไม่ว่างเพราะต้องพาคูณไปกินข้าวรึเปล่า งะ…งั้นไม่เป็นอะไรหรอก เดี๋ยวคูณไปกินข้าวเองดีกว่าเนาะ ข้ามจะได้ว่าง

พรึบ ค้ำคูณยืนขึ้นแล้วเดินออกไปทันที แต่ติดที่ว่ามือของค้ำคูณอีกข้างมันถูกดึงรั้งไว้ด้วยเจ้าของห้อง

"ไปไหน"

"เอ่อ ไปกินข้าวไง ไม่อยากรบกวนฟ้า"

แปลก ๆ ไปนะ "ไม่ต้องไปเดี๋ยวไปพร้อมกัน"

"แต่…"

"ค้ำคูณ!" ข้ามฟ้าเรียกชื่อคนตรงหน้าด้วยเสียงขรึม ๆ โดยส่งสายตาจริงจังออกไป

"อะ…อื้อ นั่งก็ได้"  สุดท้ายคูณก็ต้องกลับมานั่งที่เดิม ทั้ง ๆ ที่ท้องคูณร้องดังมากในตอนนี้ อือ

(ข้ามคุยกับใครอะ)

ข้ามฟ้าไม่แม้แต่จะสนใจคนในสายเลยสักนิด

"รอฟ้าแป๊บเดียว เดี๋ยวฟ้าพาไปกินข้าว"

(ข้ามจะพาใครไปกินข้าว)

"แค่นี้นะเนตร"

ตื๊ดดด

ข้ามฟ้าวางสายทันทีโดยที่ไม่สนใจคำถามของคนในสายเลยสักนิด เพราะตอนนี้ใจมันไปอยู่กับคนข้างตัว

"ค้ำคูณ เมื่อกี้ทำไมถึงรีบไป ทั้ง ๆ ที่เราก็คุยกันเข้าใจแล้วว่าจะไปพร้อมกัน"

"ฟ้า เลิกจ้องเราก่อนได้ไหม จ้องเราแบบนี้เรากดดันนะ"

"……" ทำไมต้องทำหน้าตาขรึงขังแบบนั้นด้วย

"ก็เราไม่อยากรบกวนฟ้าไง ฟ้าจะได้มีเวลาส่วนตัวในการคุยโทรศัพท์"

"ฟ้าบอกหรอว่าค้ำคูณกวนฟ้า" ผมรู้ว่าตอนนี้คนตรงหน้าผมมีอะไรอยู่ในใจที่ยังไม่ได้พูดออกมา ที่เอ่ยออกมามีแค่บางส่วนเท่านั้น

"กะ…ก็ไม่"

"ก็ใช่ไง ฟ้าไม่เคยบอกว่าค้ำคูณรบกวนเพราะฉะนั้นอย่าคิดแบบนี้อีก สำหรับฟ้าเวลาส่วนตัวของฟ้าก็มีไว้ใช้กับคนน่ารักนั่นแหละ เมื่อมีคนน่ารักอยู่ด้วยไม่มีคำว่าส่วนตัวมีแต่คำว่าส่วนเรา แค่ฟ้ากับค้ำคูณ เข้าใจไหมครับ"

ตึกตัก ตึกตัก "ขะ…เข้าใจ ร…เราไปกินข้าวกันดีกว่าเนาะไปกินข้าว" ค้ำคูณพูดเสร็จจึงรีบเดินออกไปจากตรงนี้ ออกไปจากการร้อนรุ่มในใจไปทั้งร่างกาย

"เขินหรอหรือเป็นอะไรคนน่ารัก! หึ"

ข้ามฟ้ามองตามหลังค้ำคูณด้วยรอยยิ้มตกหลุมรัก สักพักจึงเริ่มเดินตามเจ้าของหัวใจที่กำลังยืนรออยู่หน้าประตู

ในขณะที่ค้ำคูณกำลังยืนรอฟ้ามาเปิดประตู แต่ก็ต้องเซไปข้างหน้าเมื่อมีคนกระแทกเข้ามา

ปึก

"ขอโทษ ฟ้ามองไม่เห็นทาง"

พรึบ ค้ำคูณหันไปประจันหน้ากับคนที่ทำร้ายกันจนหัวคูณเกือบโม่งกับกำแพงเลยนะ

"ฟ้าแกล้งเรา ไม่ต้องเลย เราไม่เชื่อว่าฟ้ามองไม่เห็นทาง"

"ฟ้ามองไม่เห็นทางจริง ๆ" ข้ามฟ้าพูดพร้อมกับก้าวขาไปทีละนิด ละนิด จนหลังของค้ำคูณชิดติดกับประตู จากนั้นจึงก้มหน้าของตนเองค่อย ๆ ลง ไป จนใกล้กันเพียงแค่ลมหายใจ "เพราะในสายตาของฟ้า มันมีแต่ค้ำคูณคนน่ารักคนนี้ไงเลยมองเห็น ฟู่"

หลังจากพูดประโยคที่ตนเองต้องการแล้วจึงทำการเป่าลมใส่คนตรงหน้าที่ตอนนี้กำลังหน้าแดงใจสั่นจนตัวจะระเบิดออกมา เลยอดไม่ได้ที่จะพ่นลมออกไปช่วยดับความไหม้นี้

ตึกตัก ตึกตัก อือ คูณรู้สึกเหมือนคูณจะตายเลย มันร้อนแก้มน้อย ๆ ของคูณ ฮืออ "ฟ้าระ…เราหิวแล้ว ปะ…ไปกินข้าวกันเถอะ"

"หึ โอเคครับ ปะเราไปกินกันเอ้ยไปกินข้าวกันเถอะ"

"อื้อ ถ้าไปก็ออกไปจากเราสิฟ้า มากักเราไว้แบบนี้ เราไปไม่ได้" ขนาดคูณพูดขนาดนี้ฟ้ายังทำหน้าตาไม่รู้เรื่องอีก

"ฟ้า ขอร้องนะ ๆ เราหิวอย่าแกล้งเรา"

ด้วยความที่ค้ำคูณมีนิสัยเวลาอ้อน จะต้องไปจับแขนของคนที่กำลังอ้อนคนนั้นแล้วเขย่าเบา ๆ เพื่อให้ได้สิ่งที่ต้องการ แต่อาการนี้ไม่เคยแสดงออกกับใครนอกจากครอบครัว

ตึกตัก "อะ…อื้มไป ปะ"

พรึบ ข้ามฟ้ารีบถอยออกห่างอย่างกับแตะของร้อนด้วยความลนลานและเปิดประตูออกไปทันที

ตี๊ด ๆ ๆ

แอ๊ด ปัง

ฟู่ ของเขาแรงจริง ๆ ใครใช้ให้อ้อนกันด้วยท่าทางแบบนั้น ผมบอกเลยว่าคนน่ารักจะไม่มีทางไปแสดงท่าทีแบบนั้นกับคนอื่นแน่นอนนอกจากผม

เพราะผมไม่ยอม เพราะมันน่ารักเกินไป ผมหวง สถานะไม่ต้องมีขอหวงไว้ก่อนได้รึเปล่า

 

แอ๊ด ปัง

5 นาที ผ่านไป ค้ำคูณจึงเดินตามออกมาหลังจากที่สยบความตึกตักในใจได้แล้ว

 

"ไปกันเถอะฟ้า ฟ้านำเลยเดี๋ยวเราเดินตาม"

"โอเคครับ"

 

เมื่อพูดคุยกันเรียบร้อย ข้ามฟ้าจึงเริ่มก้าวขาออกเดินทางไปยังร้านอาหารใต้คอนโด ที่รับรองว่าอร่อยไม่แพ้ป้าวิหอพักอรุณแน่นอน

 

 

ร้านอร่อยบอกต่อ เป็นร้านอาหารทที่มีชื่อเสียงในโซลเชียลเมื่อปีก่อนที่กระแสร้านของป้าปุ้มบูมขึ้นมา เนื่องจากในปีก่อนมีคนโพสต์ว่าร้านอาหารจุดจุดราคาแพงแถมยังให้น้อย

ก็มีคนไปโพสต์แนะนำว่าร้านป้าปุ้มราคาถูกอร่อยแถมยังให้เยอะอีก เมื่อโพสต์ลงไปก็มีคนแห่แหนกันมากิน จนดังขึ้นมาจนถึงปัจจุบัน แต่ว่าวันนี้นับว่าคนน้อย ปกติมีคนยืนต่อแถวเพื่อรอคิว

"สวัสดีครับป้าปุ้ม" ข้ามฟ้าพูดทักทายป้าคนสนิทเพราะผมมากินบ่อยเลยสนิทกัน

"หวัดดีข้าม วันนี้เอาอะไรดี"

"แป๊บนะครับ" ข้ามฟ้าหันไปหาคนข้างหลังทันทีเพื่อถามว่าจะกินอะไร

"เอากระเพราะทะเลเหมือนเดิมไหมหรือเอาข้าวมันไก่ คนน่ารักชอบนี่"

ทุก ๆ อย่างที่เกี่ยวกับคนตรงหน้ามันเข้ามาอยู่ในหัวของผมอย่างอัตโนมัติ โดยที่ไม่จำเป็นต้องท่องอย่างตอนแรก เพราะตอนนี้ในหัวสมองหรือหัวใจของผมก็มีแต่เขาเท่านั้น หัวใจสั่งให้จำสมองก้สั่งให้จำเช่นกัน

"อืม ข้าวมันไก่ก็อยากกิน กะเพราะทะเลก็อยากกินเราเลือกไม่ได้อะฟ้า"

"เอาแบบนี้ไหม เดี๋ยวฟ้าสั่งกะเพราะทะเล ส่วนคนน่ารักสั่งข้าวมันไก่แล้วเอามาแบ่งกัน โอเคไหมครับ"

"อื้อ โอเคมาก ๆ เลย แต่ฟ้าอยากกินเมนูอื่นหรือเปล่า ฟ้าสั่งที่ฟ้าอยากกินสิ เดี๋ยวเราสั่งสองจานเอง"

ใจจริงผมอยากกิน ข้ามหมูแดง แต่ไม่เป็นไรหรอกผมกินได้หมด แค่คนน่ารักกินแล้วมีความสุขก็พอ "ไม่เป็นไร ฟ้าไม่มีที่อยากกินเลย กะว่าจะขอลอกเมนูคนน่ารัก"

"อื้อ ลอกเมนูเราได้ เราไม่หวง ฟ้าลอกได้ เราไม่ได้จดลิขสิทธิ์ไว้"

"หึ ทำไมถึงน่ารักจังครับฮึ"

"ขอบคุณที่ชมครับ ฟ้าก็น่ารักเหมือน"

"ขอบคุณนะค… "ใจของข้ามฟ้ามันเหมือนติดปีกบินไปไกลเมื่อคนน่ารักชม แต่…

"น่ารักเหมือนน้องหมาเลย" แต่คำนนี้มันเรียกว่าชมใช่ไหมครับ เพราะตอนนี้ผมรู้สึกเหมือนปีกกำลังร่วงโรยรินมาสู่พื้น

"ครับ" ทำได้แค่ตอบว่าครับแล้วเก็บปีกที่บินไว้ในส่วนลึกของใจ

 

"ป้าปุ้มครับเอาข้ามมันไก่ 1 จาน กับ กะเพราะทะเล 1 จานครับ"

"โอเคข้าม ไปหาที่นั่งก่อนนะ"

"ครับ"

 

"ปะ คนน่ารักเดินตามฟ้ามา"

หงึก ๆ ค้ำคูณพยักหน้าตอบรับพร้อมกับเดินตามไปที่โต๊ะ

 

พรึบ เมื่อถึงโต๊ทั้งคู่จึงนั่งฝั่งตรงข้ามของกันและกัน

"รอแป๊บนึงนะ หิวไหม ทนไหวหรือเปล่า เห็นท้องร้องมาตั้งแต่บนห้อง"

"หิว แต่เราทนไหวสบายมาก" ขอโทษที่โกหกนะฟ้า แต่เราค่ไม่อยากให้ฟ้าต้องเป็นกังวล

"งั้นรอแป๊บนึง เดี๋ยวฟ้าไปซื้อนมที่ร้านข้าง ๆ มาให้กินร้องท้องก่อน"

"อื้อ ฟ้าไม่ต้องฟ้า"

ไม่ทันแล้ว ในเมื่อฟ้าพูดเสร็จก็เดินออกไปเลย ในระหว่างที่ค้ำคูณกำลังนั่งก้มหน้าอยู่นั่น จึงไม่ทันสังเกตเห็นว่าตัวเองกำลังถูกมองจากบรรดาลูกค้าภายในร้าน

 

"มึงโต๊ะนั้นแมร่งน่ารักมาก กูอยากเข้าไปทักนานละแต่ติดที่มีคนมาด้วยแมร่งหน้าดุจนกูไม่กล้าเข้าไป แต่ตอนนี้มันไม่อยู่ทางสะดวกสิวะ"

"มึงเขาอาจเป็นแฟนกับคนที่มาด้วยกันก็ได้นะ"

"เอาน่า มันต้องถามให้รู้ก่อน เดี๋ยวกูมา"

"เดี๋ยวมึง เดี๋ยวก็เจอตีนเขาหรอกไอ้สัส"

 

ตึก ตึก ตึก หือ ฟ้ามาแล้วหรอ "ฟะ…" อ้าวไม่ใช่ฟ้านี่แล้วเป็นใครกัน ค้ำคูณเองคอมองคนตรงหน้าด้วยความงุนงง

 

น่ารัก "สวัสดีครับผมชื่อ เปรม ไม่ทราบว่าคุณชื่อ"

"……"

"เอ่อ ตอบหน่อยได้รึเปล่า"

"……" เสียหน้าฉิบหาย แต่ยังไงก็ต้องได้

"งั้นผมขอเบอร์หน่อยได้ไหมครับ"

"……"

"เอาเบอร์ผมไปแทนไหมครับ ติดต่อได้เหมือนกัน" ข้ามฟ้าเดินเข้ามาพร้อมกับจ้องเขม่งไปที่ไอ้ผู้ชายคนนั้น

ผมกำลังเดินกลับมาอย่างอารมณ์ดี จากการไปซื้อนมให้คนน่ารัก แต่ก็ต้องมาอารมณ์เสียเพราะจากไอ้ผู้ชายหน้าม่อคนนี้ ที่มันกำลังมาเต๊าะคนน่ารักของผมอยู่ แล้วดูสิคนน่ารักเหมือนกำลังโดนล่อลวงอยู่เลย

"เอ่อ ไม่เป็นไรดีกว่าครับ ขอตัว"

 

"หึ เห็บเหานี่มันเยอะจริง  ๆ เนาะค้ำคูณ"

"อื้อ"

"ตอบอื้อมาเนี่ยรู้รึเปล่าว่า ฟ้าหมายถึงอะไร"

"รู้สิ ก็หมายถึงเห็บบนตัวหมากับเหาบนตัวคนไง" คูณเก่งใช่ไหมล่ะ

"โอ๊ยคนน่ารัก ผมโดนแทง อึก อึก"

"ฟ้า ฟ้าเป็นอะไร ทำไมทำหน้าแบบนั้น"

"ฟ้าโดนความน่ารักของค้ำคูณทิ่มแทงจนเจ็บหัวใจไปหมดเลยครับ"

"ฟ้า คนอุตส่าห์เป็นห่วง ฟ้านะฟ้า ทีหลังอย่าเอาเรื่องความเจ็บป่วยมาเล่นอีกรู้ไหม เราเป็นห่วงนะ"

กึก "คะ…คนน่ารักเป็นห่วงฟ้าหรอ" โอเค สัญญาเลยว่าจะไม่เล่นแบบนี้อีก ไม่เล่นแล้ว

"อื้อ ก็ฟ้าเป็นเพื่อนเราไง"

 

อึก ครั้งที่สาม ที่ผมโดนคำคำนี้มาตอกย้ำเสมอ ฮ่า ๆ แต่ไม่เป็นไร ผมไม่เป็นไร ฮืออออออ

"อะ…อื้ม กินข้าวกันดีกว่าเนาะ เดี๋ยวฟ้าไปเอามาให้"

 

พรึบ

ขอไปพักรักษาหัวใจที่ปวดร้าวแป๊บนึงนะ ถึงจะเป็นแค่ระยะสั้น ๆ ในตอนนี้ก็ตาม เพราะในเมื่อหันหลังกลับไป ผมต้องกลายไปเป็นข้ามฟ้าคนเดิมคนที่ร่างเริง คนที่คนน่ารักเขาชอบ

ผมเป็นได้ทุกอย่างเพื่อมีค้ำคูณยังอยู่ตรงนี้ ผมจะเก็บซ่อนความเจ็บปวดไว้ในส่วนลึกก้นบึ้งหัวใจของผม เพื่อไม่ให้เขาสังเกตเห็นว่าผมแปลกไปแล้วเขาต้องเศร้า

ผมยอม ยอมทุกอย่างเพื่อเขาจะมีแต่ความสุข เพราะในชีวิตเขาคงเจอแต่ความเศร้ามาพอแล้ว อยากให้เขาอยู่กับผมแล้วมีความสุขให้มากที่สุด จนวันนึงถ้าเขาไม่มีผม เขาก็ยังมีความสุขและเดินหน้าต่อไปได้

 

ยินดีที่จะอยู่ในสถานะเพื่อน หากได้ชิดใกล้ ดูแล

อยู่ไม่ไกลก็พอ

 

 

 

 

เข้ามาพูดคุยกัน ได้ที่เฟซบุ๊ก : นักเขียน หน้าใหม่ ได้นะคะ

สามารถเข้าไปเล่นแท็กในทวิตเตอร์ โดยใช้

#จีบคุณด้วยจดหมาย

ส่วนทวิตของไรท์ @Mousyツ

ไปเล่นกันเยอะ ๆ น๊า

ช่วยคอมเมนต์และรีวิวเพื่อเป็นกำลังให้นักเขียนด้วยนะคะ

ความคิดเห็น