Jessie_jj

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

แค่เธอกลับมา

ชื่อตอน : แค่เธอกลับมา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.7k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 20 มี.ค. 2559 10:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
แค่เธอกลับมา
แบบอักษร

แค่เธอกลับมา

 
ตอนนึ้ผมนั่งอยู่บนรถพี่ชายและพี่สาวที่นั่งอีกฝั่ง ดีที่ผมเอาชุดมาเปลี่ยนด้วย บอกแล้วไม่เล่นๆเครื่องที่เปียกน้ำ เป็นไงละ เปียกทั้งพี่ทั้งน้องยกคัน
 
"หิวมั้ยทินา" พี่ทามถามพี่ทินาออกมา 
"หิว หาไรกินกัน ตัวเล็กอยากกินไร"
พี่ทินาถามผมออกมา
 
"อยากกินบะหมี่"
เห็นร้านบะหมี่ที่ขับผ่านพอดี ลองกินของข้างทางบ้างก็ดีแหะ
"งั้นไปฮะจิบังแล้วกัน"
พี่ทามกำลังจะขับผ่านไปผมเลยต้องรีบท้วงไว้
"นี่ไง!!! ข้างทางนี่อ่ะ"
ผมชี้ไปร้านอีกฝั่ง พี่ทินามองตามรวมถึงพี่ทามด้วย
 
"ข้างทาง"
พี่ทามพูดเสียงสูงเป็นคำถามผมพยักหน้ารัวๆ พี่ทามมองหน้าพี่ทินา
"ไปกินในห้างสิตัวเล็ก"
"ไม่เอา อยากกินข้างทางนะๆๆ"
"เห้ออ เอาไงดีพี่ทาม"
"ห้าง"
 
พี่ทามไม่หันกลับมาสนใจผมอีกเลยก่อนจะเหยียบคันเร่งไปจนถึงห้ามหรู ส่วนผมหน้างอตลอดทางเลย ไม่รู่สิ ผมแค่อยากเปลี่ยนบรรยากาศทำไมต้องบนห้างหรูๆ ข้างทางก็น่าจะอร่อยนี่น่า คนไปทานเยอะแยะ
 
"หยุดทำหน้างอๆได้แล้ว"
พี่ทามยีหัวผมก่อนจะยิ้มน้อยๆและดึงหัวผมไปซบบ่าแกร่ง ผมยู่ปากใส่ด้วยความงอน
 
"ข้างทางก็น่ากินอ่ะ"
"ไม่ได้ เดี๋ยวปวดท้อง อ่ะถึงแล้วเข้าไปสั่งกับทินาเลยเดี๋ยวพี่ไปซื้อของแปป"
พี่ทามพลักผมให้พี่ทินาก่อนจะแยกออกไปที่โซนหนังสือข้างๆ แต่ดูหน้าตาเหมือนไม่ได้จะไปซื้อของนะ แต่ช่างพี่เขาเถอะ
 
ผมและพี่ทินาสั่งมาล้นๆเลยครับ แน่นอนมื้อนี้พี่ทามต้องเลี้ยง 
 
"ปล่อยผมนะ!!"
เสียงดังโวยวายหน้าร้านทำเอาทุกคนหันไปมอง พี่ทามนิ แล้วผู้ชายหน้าสวยๆอีกคนนั้นใครว่ะ ผมกับพี่ทินาทองหน้ากันเลิกลั่ก สักพักพี่ทามก็ก้มลงไปกระซิบบางอย่างกับชายหนุ่มคนนั้น จึงยอมเดินเข้ามาด้วยกันดีๆ ก่อนจะพลักพี่คนสวยลงข้างพี่ทินาและตัวเองมานั่งข้างผมด้วยท่าสบายๆเอามือมาโอบไหล่ผมก็เรื่องปกติเขาละนะ
 
หวงน้องเกินหน้าเกินตา กว่าครอสจะผ่านด่านพี่ทามไปได้เกือบปีแหนะในการพิสูจน์ตัวเอง คิดไปแล้ว น้ำตาก็พาลจะไหลอีกแล้วแหะ ทั้งๆที่ผ่านอะไรมาด้วยกันตั้งเยอะทำไมถึงหักหลังผมได้นะ
 
"ไทล์! ได้ยินที่พี่เรียกรึเปล่า"
เสียงพี่ทามปลุกผมออกจากภวังค์ ผมกระพริบตาปริบๆเพื่อไล่น้ำตา
 
"อะไรนะไทล์ขออีกรอบ"
"ร้องไห้ทำไม"
"ปะ.. เปล่า ทานได้แล้วพี่ทาม อาหารมาแล้ว อ่อ!! พี่คนสวยด้วยนะ"
ผมหันไปฉีกยิ้มให้กับคนตรงข้ามพี่ทาม พี่เขาชะงักค้างไปนิดหน่อยก่อนจะค่อยๆหยิบตะเกียบขึ้นมา
 
เคร้ง!! 
 
อ่าว พี่ชายผมปัดตะเกียบออกจากมือเขาซะงั้น
"พี่ทำบ้าอะไรเนี่ย!!"
ชายคนนั้นโวยวาย พี่ชายผมทำหน้านิ่งๆแต่ดูแล้วดุเหมือนกัน
 
"ฉันอนุญาติให้นายกินงั้นหรอ หืม"
"พี่ทาม ก็กินด้วยกันสิ"
ผมเถียงแทนพี่เขา ก่อนจะจับมือพี่ชายลูบไปมาแบบที่ชอบทำตอนครอสโมโห
 
"ไทล์ กินก่อน"
พี่ทามคีบบะหมี่ลงใส่จานเล็กของผมก่อนและตามด้วยพี่ทินา
 
"แล้วน้องเอ่อ.. คนของพี่อ่ะ" พี่ทินาชี้ไปที่คนข้างๆตัว แต่ดูพี่เขาโกรธมากเลยนะ ถึงกับหันหน้าหนีเลย
 
"เดี๋ยวค่อยกิน"
พี่ทามพูดอย่างไม่สนใจก่อนจะหันกลับมาสนใจผมต่อ 
 
"กินสิครับ ไทล์"
"เอ่อ.. จริงๆกินพร้อมกัน.."
"ไทล์"
"รู้แล้วๆ ไทล์กินละเนี่ย"
ผมรีบคีบบะหมี่ใส่ปากทันทีรวมถึงพี่ทินาด้วย ก่อนจะพยักหน้าไปทางพี่คนสวย
 
"กิน.. หลังจากที่พวกเรากินเสร็จแล้ว"
พี่ทามแสยะยิ้มมุมปากน่ากลัว 
"พี่ทามนิสัยไม่ดีอ่ะ" 
ผมทวงออกมา พี่เขาไม่ได้สนใจกลับคีบบะหมี่กินหน้าตาเฉย ผมเลยคีบบะหมี่ไปให้พี่คนสวยบ้าง พี่ทามมองตามแต่ก็ไม่ได้พูดห้ามอะไร แต่พี่เขาก็ไม่ได้หยิบตะเกียบขึ้นมาเพราะเพิ่งถูกปัดทิ้งไปเมื่อกี้ ผมเลยเรียกบริกรขอตะเกียบใหม่ 
 
"กินเลยพี่ ถ้าพี่ทามทะเลาะกับพี่นะ ผมจะปกป้องพี่เอง"
ผมพูดยิ้มๆก่อนจะแกะตะเกียบให้พี่เขา พี่เขาก็ไม่กล้าหยิบอยู่ดีมีแต่ยิ้มอ่อนๆส่งมาให้ผม ผมเลยยัดตะเกียบลงมือ ไม่นานเกี๊ยวกุ้งก็มา ของต่างๆก็มา พี่เขาดูกินน้อยๆนะ
 
"กินเยอะๆสิ เนี่ยอร่อยทุกอย่างเลยนะ"
พี่ทินาคีบของทุกอย่างที่เสริฟมาให้พี่เขาหมด ผมก็นั่งทานปกติ พี่ทามป้อนผมบ้างเป็นเรื่องปกติ ทุกคนเห็นจนชินแล้ว
 
เมื่อกินเสร็จแล้วพวกเราก็เดินไปจ่ายเงิน โดยพวกผมเดินออกมารอด้านนอกให้พี่ทามต่อคิวรอจ่ายเงินอยู่คนเดียว 
 
"แล้ว.. พี่ชื่อไรอ่ะ ผมชื่อไทล์นะ นั้นพี่ทินา"
พี่เขาชะงักค้างไปสักพัก ก่อนจะคลี่ยิ้มนิดๆ
 
"ไม่รู้เราอายุเท่ากันรึเปล่า ผมทำงานเป็นพนักงานบัญชีอยู่ที่บริษัท Timtim นะ อายุก็ 30 แล้ว ผมชื่อ ตะวัน"
พี่เขายิ้มแล้วโลกสดใสขึ้นเยอะเลยแหะ
 
"เป็นพี่สิ ผมเพิ่งเรียนเภสัชปี6 เอง อายุ 24 นั้นพี่ทินาเจ้าของห้องเสื้อชื่อดัง แก่กว่าพี่ตะวันชัวร์ พวกผมเป็น.."
"ไทล์ กลับได้แล้ว นายด้วย"
 
พี่ทามเข้ามาขัดจังหวะพอดีผมเลยทำปากยู่ๆส่งไปให้ พี่ทินายิ้มขำ ก่อนที่พี่ทามจะเข้าไปจัลแขนพี่ตะวันและดึงไปด้วยกัน ทำไมต้องดึง แล้วพี่เขาเป็นอะไรกัน ไม่ชอบกันหรอ แล้วคนไม่ชอบกันทำไมถึงมากินข้าวด้วยกัน
 
"มองอะไร" พี่ทามถามออกมาเสียงนิ่งผมเลยหันไปกลับมามองหน้ากันกับพี่ทินา
"พี่ว่ามีอะไรๆชัวร์ๆ"
"ผมก็ว่างั้น ถึงบ้ายแล้วค่อยถามก็ได้"
 
พี่ทินาพยักหน้าให้ผมก่อนที่เราจะเดินไปเรื่อยๆ ผ่านร้านขายตุ๊กตาด้วยอ่ะ อยากได้จัง ผมดึงพี่ทินาวิ่งไปเกาะกระจกร้านทันที บ่งบอกว่า ป๋าทามต้องซื้อให้ผมชัวร์ คิคิ
 
"จะเอาใช่มั้ยไม่ต้องเกาะกระจกกดดันพี่แบบนั้นเลย มาจะเอาอะไร"
พี่ทามปล่อยพี่ตะวันและมาจับไหล่ผมลากเข้าร้านตุ๊กตาแทน ผมเลยเอนหัวไปซบไหล่อย่างอ้อนๆ
 
"นี่ไงๆ ปิก้าของเค้า รุ่นนี้ออกใหม่ด้วยนะ"
ผมหยิบปิกาจูตัวใหญ่ส่งให้พี่ทาม พี่ทามหยิบปิกาจูมาดูซ้ายขวา ก่อนจะยื่นให้พนักงาน
 
"เอาไรอีกมั้ย ทินาจะเอาอะไรมั้ย"
ประโยคแรกพี่ทามถามผมแต่ประโยคต่อไปหันไปถามพี่ทินาแทน พี่ทินาโบกมือว่าไม่เอาก่อนจะดึงพี่ตะวันออกไป สงสัยไปซื้อไอติม
 
"จะเอาอะไรอีกมั้ยไทล์"
"ไม่เอาแล้ว เอาตัวเดียว คิกๆ ขอบคุณนะคร๊าบบ"
ผมรับตุ๊กตามากอดไว้ ก่อนจะหอมแก้มพี่ชายแผ่วเบา พี่ทามยีหัวผมนิดหน่อยก่อนจะดึงมือผมออกมาหาพี่ทินา ที่ร้านไอติม 
 
"สั่งเผื่อแล้วนะตัวเล็ก"
พี่ทินาพูดออกมาผมดึงเก้าอี้อีกตัวมาให้ปิกาจูนั่ง และพยักหน้าให้พี่ทินาด้วย
 
"แล้วพี่ตะวันเอาอะไรอ่ะ"
ผมจิ้มแขนพี่เขาก่อนจะถาม 
"ฟองดูว์ ชุดเล็กนะ" พี่เขาบอกยิ้มๆ อ๊ากก น่ารัก อยากฟัดแก้ม
 
"แล้วนี่เราชอบปิกาจูหรอ ห้องพี่มีเยอะเลยนะ พี่ก็ชอบเหมือนกัน"
พี่ตะวันถามก่อนจะจิ้มๆหูปิกาจู
"ปิก้าปิก้าาาาจู!!"
"5555 มันร้องด้วยอ่ะ น่ารักสุด"
 
ผมหัวเราะออกมากับพี่ตะวันสองคน สักพักไอติมก็มาเสริฟ และเราก็ทานกันไป คุยกันไป
 
เมื่อกินเสร็จแล้วก็แยกย้ายกันกลับแต่ผมยังอยากคุยเรื่องปิกาจูกับพี่ตะวันต่ออยู่เลย
 
"พี่ตะวัน บ๊ายบายน้า ขับรถกลับบ้านดีๆละ"
"ขับรถดีๆนะตะวัน"
ผมและพี่ทินาโบกมือให้พี่ตะวันที่จะแยกออกไปขับรถพี่ตะวันโบกมือให้ยิ้มๆ สักพักพี่ทามก็เดินเข้าไปคุยอะไรกันบางอย่างก่อนที่พี่ตะวันคนสวยจะหน้างอแล้วพลักพี่ทามออก ต้องไปพูดไม่ดีใส่พี่ตะวันอีกแน่ๆเลย แล้วพี่ทามก็เดินกลับมา พวกเราจึงขึ้นรถตำแหน่งเดิมเพราะผมจะนั่งกับตุ๊กตา
 
"พี่ไปพูดอะไรกับตะวันอ่ะ"
พี่ทินาถามออกมาต้องเห็นแบบที่ผมเห็นชัวร์
"เรื่องของผู้ใหญ่น่าทินา"
พี่ทามพูดก่อนจะช้อนสายตาขึ้นมามองผม ใช่สิ ผมเด็กสุดในนี้จะรังแกผมยังไงก็ได้ เช้อะ ผมไม่สะบัดหน้าหนีก่อนจะกอดปิกกาจูแทน ผมแกะมันออกจากถุงแล้วละครับ
 
'พี่ครอส ดูเจ้าปิก้าตัวนั้นสิ'
ผมชี้ไปในร้านตุ๊กตาขนาดใหญ่ที่มีตุ๊กตาหลากหลายไซส์ให้เลือก 
'อยากได้หรอ' 
ครอสถามออกมาและเขี่ยมือผมเล่นผมพยักหน้ารัวๆ 
'พี่มองหน้ามันสิ เหมือนมีพลังเรียกร้องว่า มาซื้อชั้นสิ แบบนี้เลยอ่ะ คิกๆ'
ผมพูดและยกมืออีกข้างขึ้นมาปิดปากหัวเราะ ครอสยิ้มให้ผมก่อนจะดึงมือผมเข้าไปในร้าน
 
'แห่งรักยินดีต้อนรับค่ะ'
พนักงานหน้าตาน่ารักยืนอยู่หน้าประตูและยิ้มให้ ผมยิ้มกลับให้เธอก่อนจะเดินไปหยิบปิกาจูตัวเล็กออกมา ผมไม่ได้สนไซส์นะ ผมแค่ถูกใจ ผมก็ซื้อ
 
'ปี้ปี๊ปป!!'
'อะไรอ่ะ'
ผมหันไปมองตุ๊กตาขนสีเขียวมีตั้งสี่ตาแถมมีหูเหมือนกระต่ายกับมือที่ถือแครอทในมือครอสที่มันร้องออกมาอย่างตกใจ ครอสหัวเราะน้อยๆก่อนจะยื่นมันมาจุ๊บแก้มผม
 
'เหมือนคุณเลย ซื้อให้'
'เหมือนผม .. อี่ตัวเขียวๆเนี่ยนะ แถมหน้าตาไม่น่ารักด้วย'
ผมยู่ปากก่อนจะบีบๆหูมันเล่น
'เหมือนคุณ ตรงที่ผม.. ถูกใจมัน..'
 
ครอสยิ้มก่อนจะหยิบปิกาจูในมือผมไปส่งให้พนักงานก่อนจะจ่ายเงินและเราก็ออกมาจากร้านกัน
 
.... คิดถึง ....
 
"ฮึกกก ฮื่อออ เจ้าเขียว"
ผมกอดปิกาจูแน่นก่อนจะร้องไห้ออกมา พี่ทามจอดรถเข้าข้างทางทันที
 
"ไทล์ร้องไห้ทำไม"
พี่ทามหันกลับมาและจับมือผมแน่น ผมเช็ดน้ำตากับปิกาจูตัวใหญ่ ก่อนจะส่ายหน้าน้อยๆให้พี่ชายและพี่สาว
 
"เปล่า ฮึก ไม่ร้องแล้วไง กลับบ้านกันเถอะ"
"เข้มแข็งนะไทล์"
พี่ทินามองหน้าผมอย่างให้กำลังใจ ผมพยักหน้าน้อยๆ ก่อนจะซบหัวอันหนักอึ้งของตัวเองลงกับหัวปิกาจู พี่ทามจึงขับรถออกไปทันที
 
End Piriya part.
 
พี่ชายขับรถไปด้วยคิ้วที่ขมวดแน่นและยังมองคนด้านหลังเป็นระยะๆ ด้วยความเป็นห่วง จนพี่สาวที่นั่งข้างกันต้องยกมือขึ้นมาจับมือหนาไว้เบาๆ อย่างเห็นใจ ทามและทินารักไทล์ยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด ตั้งแต่เด็กจนโตไมาเคยทำให้เสียใจ มีแต่จะปกป้อง ทามคิดแล้วก็เจ็บใจอยากจะฆ่าแฟนเก่าของน้องชายนัก มันเป็นใครมีสิทธื์อะไรทำน้องเขาร้องไห้ขนาดนั้น และแล้วก็มาถึงบ้าน 
 
ทามมองเห็นร่างสูงที่คุ้นตากำลังนั่งรออยู่หน้าฟุตบาทหน้าบ้านก่อนที่ร่างนั้นจะเงยหน้าขึ้นมา ด้วยแววตาดีใจ แต่เขาจะไม่มีความเห็นใจใดๆให้ทั้งนั้น ทามเหยียบคันเร่งและเลี้ยวเข้าบ้านทันที ร่างสูงวิ่งตามแต่ก็เข้าบ้านไม่ได้เพราะพี่ยามช่วยกันจับตัวไว้ ก่อนจะเลื่อนประตูบ้านปิดอย่างไร้เยื่อใย 
 
ทามเปิดประตูลงมาก่อนจะเปิดประตูหลังก็พบว่า ไทล์น้อยของเขาหลับไปแล้ว ยังมีคราบน้ำตาให้เห็น แสดงว่าแอบร้องไห้ ทามเช็ดน้ำตาบนแก้มใสอย่างแผ่วเบาก่อนจะอุ้มร่างบางขึ้นมาในอ้อมกอด ครอสมองการกระทำของทามเงียบๆ ทั้งๆที่ควรเป็นเขาที่จะได้ทำแบบนั้น ได้เห็นรอยยิ้มนั้น ได้อุ้มร่างบางๆนั้นที่ชอบหลับเวลานอนดูทีวีด้วยกัน ได้กอด ได้จูบ ครอสคิดแล้วพาลอยากจะร้องไห้ โกรธตัวเอง แต่ทามกลับอุ้มไทล์เข้ามาหาครอสที่หน้าบ้านมีเพียงรั้วประตูกั้นเท่านั้น
 
"พี่ทาม.."
ครอสมองหน้าพี่ชายของทามอย่างอ้อนวอนก่อนจะค่อยๆสอดมือเข้ามาเพื่อจับแก้มใส แต่ทามเบี่ยงตัวหลบ
 
"อย่าแตะ คนๆนี้มีค่ามากกว่านั้น กลับไปซะ"
ทามพูดและจ้องอีกฝ่ายด้วยแววตาครุ่กครุ่น
"ผมขอโทษ มันพลาดไปแล้วผมรักไทล์มากพี่ก็รู้"
"ไม่... นายมันเห็นแก่ตัว"
"ผมจะทำทุกอย่างเพื่อให้ไทล์กลับมา ผมจะทำ"
"กลับไปซะครอส ที่นี่ไม่มีคนของนาย"
"พี่ก็เห็นว่าไทล์ร้องไห้ ไทล์กำลังเจ็บปวด เจ็บปวดแบบผม ผมขอโอกาสพี่ทาม"
 
ร่างสูงยืนนิ่งคิด ก่อนจะมองแก้มใสที่เคยเปรอะไปด้วยน้ำตา น้องชายเขาก็คงเจ็บปวด และอีกอย่างมันก็เป็นความผิดครั้งแรก ไม่เอาแล้ว เขาไม่อยากให้ไทล์เจ็บปวดแล้ว แต่คนๆนี้ต้องได้รับบทเรียน
 
"งั้นผมขอ... ขอแค่ได้มองหน้าไทล์ แค่มองหน้า"
 
ทามนิ่งไปสักพัก ก่อนจะพยักหน้า
"เห็นแก่ที่แกให้เกีรยติ์ไทล์มาตลอดฉันอนุญาติให้แกมองหน้าไทล์ในระยะไกลๆได้ อย่าทำให้ฉันผิดหวัง"
 
ทามพูดแค่นั้นก่อนจะเดินออกมาจากตรงนั้น ทินายืนรออยู่ที่รถพร้อมปิกาจูของเจ้าตังเล็กที่เธอชอบเรียก ก่อนสามพี่น้องจะพากันเข้าไปด้านในบ้าน
 
คล้อยหลังร่างทั้งสามไป ครอสยืนนิ่งอยู่หน้าบ้านพลางครุ่นคิดสิ่งที่ทามพูด...
'... อย่าทำให้ฉันผิดหวัง...'
 
โอกาสหรอ.. พี่ทามให้โอกาสเขารึเปล่า จริงรึเปล่า... ขอบคุณครับ ขอบคุณมากๆ
 
ครอสยิ้มดีใจก่อนจะส่งข้อความไปหาพี่ชายของไทล์
'ขอบคุณสำหรับโอกาสครับพี่ทาม'
 
สักพักก็มีข้อความตอบกลับมา
'อย่าให้ฉันผิดหวังอีกเป็นครั้งที่สอง แต่จะเอาชนะใจไทล์ได้อีกครั้งมั้ยนั้น มันอยู่ที่นาย'
 
ครอสยิ้มออกมาอย่างคนมีหวัง ก่อนจะขับรถกลับบ้านไป เขาจะกลับมา... กลับมาเหยียบที่นี่อีกครั้ง ในฐานะ... คนรักของไทล์ เขาสัญญา
แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}