pienika

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รักนะ...รู้ยัง ตอนพิเศษ จิมรัน2

ชื่อตอน : รักนะ...รู้ยัง ตอนพิเศษ จิมรัน2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.4k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 20 มี.ค. 2559 01:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักนะ...รู้ยัง ตอนพิเศษ จิมรัน2
แบบอักษร

 

รักนะ...รู้ยัง ตอนพิเศษ จิมรัน2

 

วันต่อมา

จิมมาที่บริษัทของรันพร้อมกับขึ้นลิฟต์ไปที่ชั้นที่เขามาเมื่อวาน พอเปิดห้องเข้าไปก็เห็นหญิงสาวนั่งไขว่ห้างหันหลังอยู่บนโต๊ะที่มีอยู่ในห้องนี้ พอได้ยินเสียงประตูห้องที่ปิดลงร่างระหงส์ก็ยืนขึ้นก่อนจะหันมา คิ้วเรียวสวยเพราะกันมาอย่างดีขมวดเข้าหากัน

“นายมาทำไม”รันถามด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจ

“ผมขอรับงานออกแบบห้องให้คุณมาจากเซีย”รันหน้าตึงเมื่อได้ยินคำตอบจากร่างสูง เธอกอดอกพร้อมกับก้าวเข้ามาหาจิม

“ไม่ได้! ฉันให้เซียออกแบบให้ ไม่ใช่นาย ออกไป”

“งานนี้เป็นของผมแล้ว”จิมพูดอย่างลอยหน้าลอยตาพร้อมกับวางกระเป๋าของตัวเองบนโต๊ะ

“แต่ฉันเป็นผู้ว่าจ้าง”รันดึงแขนร่างหนาที่หันหลังให้เธอ เธอไม่ชอบให้ใครมาทำเป็นไม่สนใจนะ! จิมหันมาหาพร้อมกับเดินเข้าหารัน รันเชิดหน้าขึ้นด้วยความหยิ่งทะนงจนใบหน้าของจิมขยับเข้ามาใกล้หญิงสาวจึงต้องเดินถอยหลังไป

กึก!

ติดโต๊ะ

จิมยิ้มเจ้าเล่ห์พร้อมกับวาดแขนจับโต๊ะเอาไว้เพื่อเป็นการล็อคให้ร่างบอบบางไปไหนไม่ได้

“นี่! จะทำอะไร”รันพูดเสียงแข็ง

“เสียงนี่สั่นเลย ทำไมเหรอ ทำไมให้ผมทำงานนี้ไม่ได้ทั้งๆที่ผมถนัดกว่าเซียเยอะ หรือว่า....กลัวเห็นหน้าผมบ่อยแล้วหวั่นไหว”จิมยักคิ้วเป็นการตบท้าย รันกัดปากพร้อมกับดันอกแกร่งออก แต่ด้วยแรงของผู้หญิงอีกทั้งยังใจสั่นๆทำให้มันไม่แรงมากพอที่จะทำให้เขาขยับ

“หลงตัวเอง”รันพูดกระแทกเสียงใส่พร้อมกับกระแทกส้นเข็มของรองเท้าคู่สวยลงไปกลางเท้าของจิมแรงๆ

“โอ๊ย!”จิมร้องลั่นพร้อมกับยกเท้าขึ้นตามเอ็ฟเฟ็คของร่างกาย รันเบ้ปากใส่พร้อมกับเดินเชิดออกจากห้อง จิมยิ้มพร้อมกับส่ายหน้าเบาๆ แกล้งผู้หญิงคนนี้สนุกดี

แล้วจิมก็ใช้เวลาทั้งวันในการนั่งมองห้อง เดินตรวจสอบมุมห้อง ปลั๊กไฟ และจุดที่รับแสงมากที่สุดของห้อง พอหกโมงเย็นเขาเลยกลับบ้านตัวเอง รันเองก็ไม่ได้กลับมาที่บริษัทเขาเลยไม่มีอะไรทำต่อ

Rrrrrrrrrrrrrrr

เสียงโทรศัพท์ของเขาดังขึ้น จิมมองนาฬิกาก็พบว่าตอนนี้สองทุ่มกว่าๆแล้ว เบอร์ที่โทรมาก็ไม่คุ้นเอาซะเลย

“ครับ”จิมรับสายก่อนจะนิ่งไปด้วยคำพูดของปลายสายที่โทรมาจาก....โรงพยาบาลทันทีที่วางสายไปเขาก็ลุกแล้วหยิบกุญแจรถอย่างรวดเร็ว เลือดสูบฉีดอย่างหนัก หัวใจเขาเต้นรัวด้วยความตกใจกับเรื่องที่ได้ยิน เซียประสบอุบัติเหตุ

ทันทีที่ถึงโรงพยาบาล จิมเห็นรันยืนคุยโทรศัพท์ด้วยน้ำตาอีกทั้งเสียงที่สั่นเครือเดาว่าปลายสายคงเป็นทางบ้านของเซีย รันวางโทรศัพท์เหมือนคนไร้เรี่ยวแรงและพอหันมาเห็นจิมหญิงสาวก็วิ่งตรงเข้ามาหาก่อนจะโถมตัวเข้ากอดร่างสูงพร้อมกับร้องไห้เพราะเธอตกใจกับอบัติเหตุที่เกิดขึ้นต่อกน้าต่อตา ตอนนี้เธอต้องการแค่ใครสักคนอยู่ตรงนี้เท่านั้น

จิมเม้มปากแล้วลูบหลังที่สั่นอย่างแผ่วเบา ก่อนจะพารันไปหาเก้าอี้นั่ง เสียงสะอื้นของรันยังคงดังอยู่แต่ก็เบากว่าตอนที่วิ่งมากอดเขาแรกๆ จิมมองไปที่ห้องไอซียูเห็นเป้นั่งกุมขมับ

“มันเกิดอะไรขึ้น”จิมถามรันเงยหน้าขึ้นมองพร้อมกับยกมือปาดน้ำตาของตัวเองออกแล้วเล่าเรื่องคร่าวๆ โดยที่พยายามไม่ให้เสียงสั่นให้กับจิมฟัง จิมเองก็เครียดเมื่อเห็นว่าเป้พยายามจะโทษตัวเอง แล้วก็เครียดเรื่องของเซียด้วย แล้ววันต่อมาจิมยิ่งตกใจมากกว่าเมื่อพบว่าเซียฟื้นขึ้นมาแล้วจำใครไม่ได้แม้แต่คนในครอบครัวตัวเอง

Rrrrrrrrrrrrrrrrr

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นกลางดึกคืนหนึ่งทำให้จิมที่กำลังจะหลับต้องลืมตาตื่นมารับ คิ้วหนาขมวดเข้าหากันเมื่อเห็นว่าเป็นรันที่โทรมาหาเขา จึงกดรับสาย

“ครับ”

[นายว่างมั้ย]

“มาถามอะไรเวลานี้คุณ นี่มันเที่ยงคืนแล้วนะ ผมจะนอนแล้ว”

[ฉันนอนไม่หลับ]

“.....”จิมถอนหายใจนอนไม่หลับแล้วเกี่ยวอะไรกับเขา

[ตอนนี้ฉันอยู่หน้าบ้านนาย]

“เฮ้ย!”จิมลุกพรวดจากเตียงแล้ววิ่งไปที่หน้าต่างห้อง พอเปิดม่านออกก็เห็นหญิงสาวยืนพิงรถคันหรูของเธออยู่ จิมส่งสายตาดุๆใส่รันก่อนจะวิ่งลงมาข้างล่าง ผู้หญิงอะไรกันมาหาผู้ชายถึงบ้านดึกๆดื่นๆน่ะห๊ะ

“นี่คุณมาทำไมเนี่ย”จิมถามพร้อมกับเปิดรั้ว

“ก็บอกแล้วว่านอนไม่หลับ”รันทำเสียงหงุดหงิดพร้อมกับเปิดรถแล้วหยิบอะไรบางอย่าง

“นี่คุณ.....”จิมพูดอะไรไม่ออกเมื่อเห็นว่าถุงนั้นเต็มไปด้วยขวดไวน์และเหล้า

“ก็ฉันไม่อยากไปเมาเหมือนครั้งนั้นนี่ แล้วก็...ไม่มีที่ไหนที่นึกออกแล้ว”รันว่าพอเห็นว่าจิมยังทำหน้านิ่งอยู่แบบนั้นก็ทำปากยื่นนิดๆ

“เอาน่า ดื่มเป็นเพื่อนหน่อย”รันพูดด้วยเสียงอ้อนๆแบบที่ไม่เคยทำให้เขาได้ยิน จิมถอนหายใจหนักๆแล้วดึงถุงในมือของรันมาถือแล้วเดินนำเข้าบ้าน รันเดินตามเข้าไปแล้วจิมค่อยปิดรั้ว รันยิ้มนิดๆเข้ามาในบ้านแล้วนั่งลงที่โซฟาห้องรับแขกส่วนจิมก็เดินไปหยิบแก้วมาให้

“นายก็ดื่มกับฉันสิ”รันพูดเมื่อเห็นว่าจิมเอาแก้วมาแค่ใบเดียว

“ไม่ล่ะ ผมง่วง”

“เฮ้ย นี่นาย ผู้หญิงชวนดื่มนะ แล้วยิ่งเป็นผู้หญิงสวยๆแบบฉันด้วย”รันว่า จิมหัวเราะออกมานิดๆก่อนจะเดินไปหยิบแก้วมาอีกใบแล้วมานั่งลงที่เก้าอีข้างโซฟา แล้วทั้งสองคนก็ดื่มไปเงียบๆไม่มีใครพูดอะไรออกมาจนกระทั่งรันเอนตัวลงนอนราบไปกับโซฟา จิมจึงเก็บแก้วและอุ้มหญิงสาวไปนอนในห้องนอนของเขาส่วนตัวเองก็ต้องมานอนที่โซฟา

“เจ้าของบ้านแท้ๆกู”

-------------------------------------------------------------

“แล้วทำไมผมต้องมากับคุณด้วย”จิมถามขึ้นขณะที่เดินเข็นรถเข็นสำหรับใส่สินค้าตามร่างเพรียวในซุปเปอร์ของห้างดัง

“เพราะฉันอยากให้นายมา”รันว่าพร้อมกับหยิบยาสระผมใส่รถเข็น

“เพื่อนไม่คบรึไงคุณ”จบคำจิมก็สังเกตุได้ว่าร่างบางตรงหน้าชะงักไปก่อนจะเดินต่อ

“ก็มีแต่เพื่อนไม่น่าคบจะไปคบด้วยทำไมล่ะ อ๊ะมาใหม่แล้ว!”จิมขมวดคิ้วกับอารมณ์ของหญิงสาวที่เปลี่ยนง่ายเหลือเกิน รันวิ่งมาที่ส่วนของช็อคโกแล็ต แล้วซื้อไปสองกล่อง

พอซื้อของเสร็จรันว่าจะกลับแต่เหลือบไปเห็นร้านน้ำหอมจึงเดินเข้าร้านไป จิมเลยต้องเดิมตามเพราะตอนนี้รับหน้าที่คนถือของให้อยู่

“นายว่าน้ำหอมที่ฉันใช้มันน่าเบื่อรึยัง”จิมขมวดคิ้วเพราะเขาเองก็ไม่ชอบใช้น้ำหอมแล้วก็ไม่รู้จักเรื่องพวกนี้นัก

“กลิ่นนี้หอมกว่าที่ฉันใช้อยู่มั้ย ลองดมกลิ่นฉันก่อน”รันว่าพร้อมกับเอียงคอและรวบผมไปอีกทาง จิมนิ่งไปนิด

“ดม!”หญิงสาวขึ้นเสียงพร้อมกับดึงคอเสื้อของจิมให้ก้มลงมาที่คอของตน คนขายอมยิ้มนิดๆ จิมเม้มปากก่อนจะเงยหน้าขึ้น

“ร้อนเหรอ หน้านายแดงนะ อ่ะแล้วนี่กลิ่นใหม่ อันไหนหอมกว่ากัน”รันว่าพร้อมกับฉีดน้ำหอมใส่ข้อมือและยื่นให้กับร่างสูง จิมเดินถอยหลังออกนิดๆ

“ผมไม่ชอบน้ำหอม คุณอยากได้อะไรก็ซื้อๆไปแล้วกัน ผมไปรอที่รถจิมพูดเสียงเรียบแล้วเดินไปอีกทาง”รันกระพริบตาปริบๆแล้ววางขวดน้ำหอมลงที่เดิม ร่างบางยืนชั่งใจอยู่นิดๆแล้วเลือกที่จะไม่ซื้ออะไรแล้วเดินไปที่รถของจิม ร่างสูงติดเครื่องแล้วรออยู่ในรถ

ก๊อกๆๆๆ

รันเคาะกระจก จิมจึงลดกระจกลง

“ไม่ขึ้นมาล่ะคุณ”

“ฉันโทรให้ที่บ้านมารับแล้ว เอาของให้ฉันหน่อย”รันพูด จิมคิดไปเองรึเปล่าว่าดวงตาของรันมันหม่นลง จิมลงจากรถเพื่อเอาของที่รันซื้อออกมาจากหลังรถ รันยื่นมือมาเพื่อขอเอามาถือแต่จิมไม่ยอมให้

“ไหนล่ะรถคุณ เดี๋ยวผมถือไปให้ ของมันเยอะคุณถือไม่ไหวหรอก”

“ไม่ต้องหรอก ฉันถือเองได้”จิมชักสีหน้าเมื่อเห็นว่ารันกำลังทำตัวแปลกๆจนกระทั่งมีการ์ดเดินเข้ามาหา

“นี่ไงคนถือของของฉัน”รันว่า จิมเลยยื่นถุงต่างๆให้กับการ์ดของหญิงสาว

“ขอโทษที่ฉันรบกวนนาย”รันพูดเสียงเรียบแล้วเดินไปที่รถของตน จิมถอนหายใจนิดๆแล้วกลับขึ้นรถ อารมณ์ไหนของผู้หญิงอีกเนี่ย เขาล่ะไม่เข้าใจผู้หญิงจริงๆ

ทางด้านของรันทันทีที่กลับมาถึงบ้านรันก็ต้องชะงักเมื่อเห็นพ่อของตนนั่งรออยู่ที่ห้องรับแขก รันยิ้มทักทายผู้เป็นพ่อแล้วขึ้นห้องของตนเพื่อเอาของไปเก็บ พ่อของรันเดินตามขึ้นมา

“รันรู้เรื่องรึยังพ่อของเซียจะให้เรากับเซียแต่งงานกันเดือนหน้า”คำพูดของพ่อดังก้องอยู่ในหัวขณะที่ตัวเองก็อึ้ง

“พ่อคะแต่เซียเขา....”

“ใช่ลูก เซียยังจำไม่ได้ซึ่งมันเป็นเรื่องดีที่จะจับให้แต่งเลย”

“แต่รัน...”

“ทำไมลูก?”

“เอ่อ...คือรัน....รันไม่ได้รักเซียค่ะ”รันพูดออกมา ใช่ เธอไม่ได้ชอบใคร เธอเห็นเซียเป็นเพื่อน อีกอย่างเธอรู้ว่าเซียรักเป้ เป้เองก็รักเซียไม่ต่างกันจากที่เธอได้เห็นและสัมผัสมา

“ธุรกิจมันไม่จำเป็นต้องมีมีคำว่ารักหรอกรัน”

“แล้วความรู้สึกของรันล่ะคะ”ผู้เป็นพ่อนิ่งไป

“รันมีใครอยู่ในใจเหรอลูก”รันชะงักไป ก่อนจะกัดริมฝีปากล่าง พ่อลูบเส้นผมนิ่มของลูกสาวอย่างแผ่วเบา

“รันรู้ใช่มั้ยว่ารันต้องมาเป็นผู้บริหารแทนพ่อ พ่อรักลูกนะ พ่ออยากให้ลูกไม่ต้องเหนื่อย ไม่ต้องเครียด พ่อเลยหาทางที่จะทำให้บริษัทของเราเติบโตไปโดยที่รันแทบไม่ต้องทำอะไร”รันพยักหน้าแล้วหันมายิ้มให้กับพ่อ

“เข้าใจแล้วค่ะพ่อ”พ่อของเธอยิ้มกว่าแล้วจูบหน้าผากลูกสาวที่เขารักยิ่งกว่าใครๆ พอพ่อออกจากห้องไป รันก็ทรุดตัวลงกับเตียง สองมือกุมใบหน้าแล้วปล่อยก้อนสะอื้นออกมา

หลายวันผ่านไป

จิมไปออกแบบห้องทำงานให้กับรันตามปกติ แต่...เขาไม่เคยเจอหญิงสาวเลยนับตั้งแต่วันนั้น อาจจะมีเห็นแค่แผ่นหลังแต่พอจะเดินเข้าไปหาก็กลับไม่อยู่ รันหายไปแบบที่เขาเองก็รู้สึกแปลกๆ

คืนนั้นเพื่อนของเขาชวนไปดื่มด้วยความที่เขาเองก็เบื่อเลยตอบตกลงไป แล้วเขาก็ได้เจอกับร่างบางที่ไม่มาให้เขาเห็นเป็นอาทิตย์นั่งดื่มอยู่กับเพื่อนสามสี่คนที่เป็นผู้หญิง รันเองก็ยิ้มแย้มดูสนุกสนานดี แต่...รันดูซูบไป นานพอสมควรเขาก็เห็นว่าเพื่อนๆของรันกลับไปหมดเหลือแต่เธอนั่งดื่มอยู่คนเดียว แล้วก็มีผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้าไปหา แต่รันดูจะไม่อยากคุย

จิมลุกทันทีเมื่อเห็นว่าผู้ชายคนนั้นโอบหญิงสาว จิมมาถึงตัวผู้ชายคนนั้นเมื่อไหร่ไม่รู้แล้วผลักออกพร้อมกับดึงรันเข้ามาหาตัว ผู้ชายคนนั้นถอยออกไปง่ายๆแต่รันผลักเขาออกแล้วเดินหนีไปอีกทาง

“นี่คุณ จะไปไหนน่ะ”

“ไม่ต้องมายุ่งกับฉันหรอก”

“เดี๋ยวสิ เป็นอะไรของคุณน่ะ”รันหันหน้ามาหาพร้อมกับน้ำตาที่นองหน้าจนจิมตกใจ

“ไม่ต้องมาทำเป็นใจดีกับฉันหรอก ฉันรู้ว่านายเองก็เบื่อฉัน รำคาญฉัน ดังนั้นไม่ต้องมาแสดงท่าทีเป็นสุภาพบุรุษ!”รันว่าพร้อมกับสะบัดหน้าเดินหนี

“ผมไม่ได้ทำเพราะความเป็นสุภาพบุรุษแต่ผมทำเพราะเราเป็นเพื่อนกันไม่ใช่รึไง”จิมว่า รันชะงักไปก่อนจะทรุดลงนั่ง จิมรีบเข้าไปดูนึกว่ารันเป็นลมหรืออะไรไป แต่รันเอาแต่นั่งร้องไห้

“นี่รันคุณเป็นอะไรกันแน่ บอกผมได้มั้ย”จิมพูดเสียงอ่อน พร้อมกับพยุงให้รันลุกขึ้น ก่อนจะพาไปในที่ที่มันเงียบกว่านี้ รันยืนเงียบๆเพื่อตั้งสติตัวเอง

“ฉันเครียด พ่อพยายามที่จะให้ฉันแต่งงานกับคนที่ไม่ได้รักให้ได้ เพื่อธุรกิจ ทำไมฉัน....รู้สึกว่าทุกสิ่งทุกอย่างมันไม่สนใจความรู้สึกฉันเลย เหมือนว่าฉัน....ไม่มีค่าพอที่จะให้ความสนใจงั้นเหรอ”

“คิดมากไปรึเปล่ารัน”จิมว่า

“ก็นายดูสิ คนรอบข้างน่ะ...แม้แต่คนที่ฉันเรียกว่าเพื่อน ยังคบฉันเพื่อผลประโยชน์เลย”

“รวมถึงผมด้วยเหรอ”

“ก็....”รันนิ่งไป

“หรือคุณไม่เห็นผมเป็นเพื่อน”

“......”

“นาย....จะเป็นเพื่อนกับฉันจริงๆใช่มั้ย”

“แน่นอน เราเป็นเพื่อนกัน”รันยิ้มกว้างหัวใจพองโตเธอมั่นใจว่าจิมจะเป็นเพื่อนของเธอจริงๆ เพื่อนที่รักเธอโดยที่ไม่ต้องการอะไรจากเธอ แต่ถ้าหากมันไม่เป็นอย่างนั้น....เธอคงจะไม่ต้องการเพื่อนไปอีกตลอดกาล

สามเดือนต่อมา

หลังจากงานแต่งงานที่กลายเป็นงานล้างแค้นได้จบลงไปด้วยความเศร้า พ่อของเซียเสีย พอศพผ่านไปเรื่องที่เลวร้ายผ่านไป เรื่องดีๆก็มักจะเข้ามาเหมือนที่เขาว่าฟ้าหลังฝน บริษัทของเซียและบริษัทของเธอก็ได้เป็นหุ้นส่วนกันทำการค้าร่วมกัน อย่างที่พ่อของเธอต้องการ อีกอย่างตอนนี้เธอกลายมาเป็นผู้บริหารเต็มตัว ความเครียดก็มีมากขึ้นเรื่อยๆ แต่เธอมีคนที่ทำให้เธอหายเครียดไปได้ราวกับเวทมนต์

“ผมโทรมาทำไมไม่รับ”จิมถามขึ้นพร้อมกับเดินเข้ามาในห้องทำงานแล้วนั่งลงที่เก้าอี้ด้านหน้าของรัน หญิงสาวเงยหน้าจากเอกสารมองมาที่จิมแล้วยิ้มบางๆ

“ก็ประชุม เอ้อนี่พ่อชวนให้นายไปกินข้าวที่บ้านน่ะ”จิมขมวดคิ้ว จำได้ว่าตอนที่รันพาเขาเข้าไปหาน่ะ พ่อของรันแทบจะไม่ต้อนรับเขา แต่เพราะอะไรก็ไม่รู้อยู่ๆท่านก็ใจอ่อนลงแล้วก็ยอมให้เขากับรันคบกัน

“ครับ”จิมตอบรับแล้วเอนตัวพิงเก้าอี้

“เหนื่อยเหรอ”รันถาม จิมพยักหน้า

“อืม โปรเจ็คยักษ์น่ะ”รันเลิกคิ้วแล้วพยักหน้านิดๆ ก่อนจะก้มลงไปอ่านเอกสารต่อ ดวงตากลมเหลือบขึ้นมามองอยู่บ่อยครั้งเมื่อรู้สึกว่าจิมเอาแต่จ้องมองเธอแล้วยิ้ม

“หน้าฉันมีอะไรติดเหรอ”

“เปล่า”จิมว่าแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเล่นเพื่อรอให้รันเซ็นเอกสารของวันนี้ให้ครบ

-------------------------------------------------------------

จิมขับรถเข้ามาในคฤหาสน์หลังใหญ่ของรันถ้าซึ่งเทียบกับบ้านเขา....บ้านเขามันอาจจะเป็นแค่ห้องครัวของบ้านหลังนี้ด้วยซ้ำ เขาไม่ใช่คนรวย ไม่เหมือนที่รันเป็น และนี่อาจจะเป็นเหตุผลที่ทำให้พ่อของรันไม่ค่อยชอบเขาเท่าไหร่ แต่...ก็ใช่ว่ามันจะเป็นแบบนั้นไปตลอด

“สวัสดีครับคุณอา”จิมยกมือไหว้ พ่อของรันพยักหน้านิดๆ รันยิ้มเจื่อนก่อนจะเข้ามากอดพ่อตน

“ทำไมวันนี้ถึงชวนจิมมาทานข้าวที่บ้านล่ะคะ มีอะไรพิเศษรึเปล่า”

“ไม่มีนี่ พ่อแค่อยากชวนมาเฉยๆ”รันหันมายิ้มให้กับจิมที่ยิ้มอยู่เช่นกัน

“อ้าวที่ห้องอาหารไม่เห็นมีข้าวเลยล่ะคะพ่อ”รันถามเมื่อชะโงกหน้าเข้าไปดูในห้องอาหารแล้วไม่เห็นอะไร

“พ่ออยากทานข้าวนอกบ้าน”แล้วผู้เป็นพ่อก็เดินนำลูกและแฟนของลูกไปที่หลังบ้านซึ่งเป็นสวนหย่อมเล็กๆ มีโต๊ะและเก้าอี้เข้าชุดบนโต๊ะเต็มไปด้วยอาหารและเทียนที่ให้แสงสว่าง รันอึ้งไปนิด

“วันนี้พ่อมาแบบโรแมนติกนะคะ”รันว่าขำๆก่อนจะเข้าไปนั่งแล้วทั้งสามก็เริ่มทานข้าว

.......เสียงดนตรีบรรเลงขึ้นช้าๆแล้วค่อยๆดัง รันขมวดคิ้วมองพ่อและคนรักของตนซึ่งทั้งสองก็ไม่ได้มีท่าทีอะไรจึงก้มทานต่อ รันรู้สึกแปลกๆแต่ไม่ได้คิดอะไร หญิงสาวหยิบแก้วขึ้นมาดื่มน้ำก่อนจะตกใจจนน้ำแทบจะพุ่งออกมาจากปาก ดวงตาทั้งคู่สั่นระริกจ้องมองที่สิ่งวางอยู่บนโต๊ะ จุดที่แก้วน้ำของเธอวางอยู่ก่อนนั้น

แหวนเพชรรูปหัวใจสองดวง รันค่อยๆหยิบมันขึ้นมามือเธอสั่นอย่างชัดเจน รันค่อยๆหันหน้ามาด้านขวาตัวเองช้าๆอย่างอึ้งๆ จิมมานั่งคุกเข่าอยู่ข้างๆพร้อมกับรอยยิ้ม

“แต่งงานกับผมนะ”

“ฮึก...”รันอึ้งจนพูดอะไรไม่ออก มันทั้งดีใจ ตื้นตัน อึ้ง ตกใจ ผสมปนเปกันไปหมด ภาพตรงหน้าพร่าเลือนเพราะน้ำตาที่มันไหลออกมา ร่างบางโผเข้ากอดคอของจิมแล้วห้องไห้ออกมา จิมยิ้มพร้อมกับลูบหลังของรันเบาๆ

“ยังไม่ตอบเลยว่าจะแต่งกับผมมั้ย”รันดันตัวเองออกมาแล้วยกมือปาดน้ำตาก่อนจะยัดแหวนใส่มือของจิม คิ้วหนาขมวดพร้อมกับมองแหวนในมือ

“ใส่ให้ฉันสิ มองมันทำไมล่ะ”รันว่าพร้อมกับยื่นมือ จิมหัวเราะเบาๆแล้วบรรจงสวมแหวนลงบนนิ้วนางข้างซ้ายรันยิ้มแล้วโน้มตัวลงไปจูบจิม

“อะแฮ่ม”พ่อของรันกระแอมไอทำให้รันค่อยๆถอนริมฝีปากออกมาแล้วยิ้มบางๆอย่างเขินๆ จิมกลับไปนั่งที่เดิมแล้วยิ้ม

“เชย”พ่อของรันว่า

“ก็วิธีเดียวกันกับที่คุณอาใช้ไม่ใช่เหรอครับ”รันงงแล้วมองพ่อตนกับคนรักสลับกันไปมาพอกินอาหารเย็นเสร็จพ่อก็ขอตัวกลับไปเหลือแต่จิมกับรันที่เดินเล่นอยู่ที่สวนหลังบ้าน รันกุมมือตนเองพร้อมกับมองแหวนที่สวมอยู่บนนิ้วอย่างปลาบปลื้ม

“แต่งวันไหนอ่ะ”รันถามโดยที่สายตายังไม่ละจากมัน

“ผมแพลนเอาไว้ต้นปีหน้า”

“อืม...ต้องทำอะไรบ้างนะ อ้อใช่ๆ ไปเลือกชุด หาธีมงาน การ์ดๆ อ้อ แล้วก็ของชำร่วยด้วย อะไรอีกน๊า....อ้อใช้ดนตรีในงาน อืม...ให้เป้มาเล่นดนตรีให้ก็ดีนะ จำได้ว่ารายนั้นทำงานที่ผับด้วยนี่ แล้วก็มีอะไรอีก อ๊ะ!”จิมหัวเราะก่อนจะอุ้มคนรักขึ้นมาแนบอก

“เรื่องนั้นค่อยๆก่อนมั้ยครับ”

“ทำไมเล่าก็ฉัน....ดีใจนี่”รันยิ้มกว้าง

“ผมก็ดีใจ”

“นี่ฉันรักนายนะ”

“ผมก็รักคุณรัน”รันยกมือโอบรอบคอของจิมพร้อมกับเอนศีรษะเข้าหาจิม จมูกโด่งแตะกันเบาๆ

“เข้าบ้านได้แล้ว อากาศมันเย็นเดี๋ยวไม่สบาย”เสียงพ่อของรันตะโกนออกมาทำให้ทั้งสองหยุดชะงัก ก่อนที่ทั้งสองจะหัวเราะออกมาเบาๆ จะว่าไป....พวกเขารักกันตอนไหน? รักกันได้ยังไง? พวกเขาเองก็ไม่รู้หรอก รู้แค่ว่า...ตอนนี้พวกเขารักกันมากๆ นั่นก็เพียงพอสำหรับชีวิตของคนสองคนแล้ว

 

- End part –

 

 

 

ความคิดเห็น