facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

จีบ ครั้งที่ 9 : วัดไข้

ชื่อตอน : จีบ ครั้งที่ 9 : วัดไข้

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.3k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 20 มิ.ย. 2563 21:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
จีบ ครั้งที่ 9 : วัดไข้
แบบอักษร

 

 

 

"เอาไงตกลงไปไหมครับ"

หลังจากที่ผมชวนคนน่ารักไปตอนโดผม คนน่ารักก็เงียบไปเลย หรือว่าไม่ยินกันแน่วะ คงใช่แหละ คนน่ารักคงไม่ได้ยินเพราะเอามือปิดหูซบออกผมอยู่ ฟิน ฟินดีจริง ๆ

คงเป็นเพราะความกลัวของคนน่ารักถึงทำให้คนน่ารักไม่อายและนึกไม่ถึงในจุด ๆ นี้ว่าเรากำลังยืนอยู่หน้าคณะ ยังไม่ได้ไปไหนเลย

แชะ แชะ แชะ ขวับ ทันทีที่ได้ยินเสียงชัตเตอร์ข้ามฟ้าหันไปมองทางต้นเสียงทางที แต่ก็ไม่พบคนถ่ายได้แต่ยินเสียง ใครกันวะ แต่ยังดีหน่อยที่ตอนนี้คนน่ารักมุดอกผมอยู่ จะได้ไม่ต้องโดนคนมองไปมากกว่านี้

"ตกลงว่าไงคนน่ารัก เงียบไปนานแล้วนะ ฟ้ารอคำตอบอยู่นะ"

"อื้อ ฟ้าอย่าพึ่งมาเร่งเราได้ไหม ขอเวลาตัดสินใจหน่อยสิ"

ค้ำคูณส่งเสียงงอแงออกไปพร้อมคิดถึงความเป็นได้หรอที่คูณจะไปนอนคะ...คอนโดฟ้า คูณเกรงใจและอีกอย่างที่ทำให้คูณไม่อยากไป ก็เพราะหัวใจที่สั่นไหวในตอนนี้ไง

หัวใจของคูณมันเต้นแรงกว่าปกติตอนที่คูณหลบเสียงฟ้าผ่าแล้วหันไปหาคนข้าง ๆ แล้วยิ่งเต้นรัวไปจนจะหลุดออกมาตอนที่ฟ้าชวนไปนอนที่คอนโด จะเต้นทำไมนักหนาหัวใจ ตื่นเต้นหรอที่จะได้ไปนอนห้องเพื่อนคนแรกและครั้งแรกในชีวิต

"โอเคได้ ฟ้าให้เวลา 5 วิ"

หนึ่ง ฟ้า

สอง อย่าพึ่งเร่งให้จังหวะมันเร็วได้ไหม

สาม อื้อออ

สี่ แล้วนะคนน่ารักเอาไงไปไม่ไปครับ

ห้า ปี๊ดดด

"หมดเวลา ไปไหมครับ" คนน่ารักของฟ้า ข้ามฟ้ากำลังมองดูเด็กน้อยที่ตอนนี้เอาแต่ยืนก้มมองเท้า แต่ผมสงสัยว่าเท้ามันมีดีมากกว่าหน้าตาหล่อ ๆ ของผมหรอ กระซิก ผมไม่ยอมยังไงก็ไม่ยอม

หมับ

"อื้อ ฟ้ามาจับหน้าเราทำไม" คูณรู้สึกงงมาก เพราะในขณะที่คูณกำลังตัดสินใจ จู่ ๆ ก็มีคนเอื้อมมือมาจับใบหน้าของคูณให้เงยขึ้น

"ก็คนน่ารักเอาแต่มองอะไรอยู่ ฟ้าว่าฟ้าดูดีกว่าเท้าของคนน่ารักอีกนะ มองฟ้าสิมองฟ้า"

ตึกตัก ตึกตัก "เอ่อ ฟ้าเรารู้แล้วปล่อยหน้าเราก่อนได้ไหม นะ ขอร้อง"

คำว่าขอร้องของค้ำคูณทำให้คนที่กำลังจับหน้าอยู่รู้สึกแปลก ๆ ในกาย จนต้องปล่อยออกมาคล้ายกับแต่ของร้อนเมื่อมือของคนน่ารักมาแตะลงที่แขนของข้ามฟ้า

"อะ...อืม ปล่อยแล้ว" ตกลงเอาไงไปนอนกับฟ้าไหม ข้ามฟ้าถามออกไปอีกครั้ง ด้วยสายตาที่มุ่งมั่นจ้องออกไป

หลังจากที่คูณคิดถึงความสมเหตุสมผล "งั้นไปเราไปนอนกับฟ้า" คูณตัดสินใจว่าจะไป

เพราะดูท่าตอนนี้ฝนคงจะตกหนักไปอีกนาน อีกอย่างจะได้ไม่ต้องเป็นไข้ด้วย คูณไม่ชอบเวลาป่วย เพราะตอนป่วยมันทำให้คูณเหงายิ่งกว่าเดิม

"งั้นไปกัน" แต่จะไปยังไงไม่ให้ฝนโดนตัวคนน่ารักวะ เอาแบบนี้ละกัน

"ฟ้าบอกให้วิ่งคือวิ่งเลยนะ เข้าใจไหม"

หงึก ๆ "เข้าใจ เราพร้อมแล้ว" ตื่นเต้นจัง

หนึ่ง

สอง

สาม

วิ่ง!

ตึก ตึก ตึก ทันทีที่เริ่มออกตัว ข้ามฟ้าจึงยกมือของเจ้าตัวขึ้นมาบังฝนให้คนข้าง ๆ ถึงจะกันได้ไม่มากแต่ใจมันอยากทำให้

แค่นี้ก็เพียงพอแล้วสำหรับหัวใจของข้ามฟ้า ทั้งคู่ก้าวเท้าวิ่งไปด้วยกันในวันที่ฝนตกและเป็นวันที่ข้ามฟ้าเริ่มปรับตัวเข้าหาค้ำคูณ

คนน่ารักเป็นแบบนี้น่ะดีแล้ว ไม่จำเป็นต้องปรับอะไรทั้งนั้เพราะฟ้าชอบที่คนน่ารักเป็นแบบนี้ ส่วนการที่เราจะเข้ากันได้ขอให้มันเป็นหน้าที่ของฟ้าเอง

ลานจอดรถ

ตึก ตึก ตึก

"จะตกหนักไปไหนโว้ย!!!!!"

ข้ามฟ้าตะโกนออกมาท่ามกลางฝน แมร่งตกจนคนน่ารักเปียกเป็นลูกหมาแล้วเนี่ย

"อื้อ ฟ้า จะตะโกนทำไมไม่บอกเราก่อน ใจเราหายหมด"

"หืม ใจหายหรอ หาเจอหรือยังอะฮึ" ข้ามฟ้าพูดไปพลางกระแซะคนข้าง ๆ จนค้ำคูณยืนอยู่เซไป

"อื้อ ฟ้ามาชนเราทำไมเนี่ย ฟ้าตัวอย่างใหญ่ ชนเราทีเรา แทบกระเด็นไปติดกำแพงแล้ว"

"หึ อย่าเวอร์น่า แล้วตกลงเจอใจที่หายไปหรือยังเอ่ย"

"อื้อ เจอแล้ว..." ค้ำคูณพูดออกมาแต่พูดไม่จบทำให้คนที่กำลังฟังอยู่ตอนนี้ลุ้นกับประโยคสุดท้ายที่กำลังจะออกมา

"อยู่ข้างในหัวใจเราไง"

เพล้ง กูกำลังหวังอะไรอยู่วะเนี่ย

"กลับคอนโดเถอะปะ ขึ้นรถมา"

"ทำไมรีบล่ะ ทีเมื่อกี้ไม่เห็นรีบ" คูณไม่เข้าใจ

"เออน่ารีบขึ้นมาเร็ว" ข้ามฟ้าจัดแจงทุกอย่างให้ค้ำคูณเสร็จ จึงรีบจูงคนที่ไม่ยอมขึ้นรถมัวแต่สงสัยอยู่นั่น เดี๋ยวก็ทิ้งไว้นี้ซะหรอก

"อื้อ ช้า ๆ เราก้าวตามไม่ทัน รถก็อยู่แค่นี้จะรีบทำไม ฮัดชิ้ว อือ แสบจมูก"

"เป็นไงมัวแต่ยึดยัก เป็นหวัดเลยเห็นไหม ไหนยื่นหน้าผากมาสิ"

"อื้อ" ค้ำคูณทำตามที่ฟ้าบอกอย่างไม่มีข้อสงสัย แต่ทำไมฟ้าถึงเขยิบหน้าเข้ามาใกล้คูณกันเนี่ย อือ

"ค้ำคูณ จะถอยหนีฟ้าทำไมอยู่เฉย ๆ" คนน่ารักทำตัวแมร่งโครตของโครตจะน่าเอ็นดูเลย งู้ยย อะไรคือการเอนหน้าหนีแล้วทำหน้าตาน่ารักกัน หืมมม

"กะ...ก็ฟ้าจะขยับหน้ามาทำไม"

"ฟ้าบอกให้อยู่เฉย ๆ ไง ทำไมดื้อ"

ในเมื่อพูดดี ๆ ไม่ฟังชอบให้กำลังใช่ไหมได้ งานถนัดเลยขอบอก

หมับ ข้ามฟ้ายกมือตัวเองเอาไปไว้ที่หัวของค้ำคูณ จากนั้นก็จับหัวที่เอนไปข้างหลังดันมาข้างหน้า จนมาชิดกับหน้าผากของข้ามฟ้า เพื่อทำการวัดไข้

ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก "ฟะ...ฟ้า ทำอะไร"

"ก็วัดไข้ไง อีกแป๊บนึง"

"........ " ตัวของค้ำคูณในตอนนี้แดงไปทั้งตัวไม่ใช่แดงเฉพาะหน้า อือ ทำไมมันถึงร้อนแปลก ๆ นะ ทั้ง ๆ ที่ฝนก็ตก

"สะ...เสร็จรึยังฟ้า"

"อืม เสร็จแล้ว คนน่ารักมีไข้นะ ตัวรุม ๆ เดี๋ยวถึงคอนโดคนน่ารักไปอาบน้ำก่อนเลยนะ เดี๋ยวลงไปกินเตี๋ยวข้างล่างคอนโดคนน่ารักจะได้กินยาแล้วนอน โอเคไหมครับ" หืม น่าหมั่นเขี้ยวจังวะ

"อะ...อื้ม โอเค" ค้ำคูณตอบข้ามฟ้าออกไปในขณะที่เจ้าตัวกำลังก้มหน้าหลบสายตาของข้ามฟ้า ที่มันไม่สามารถมองได้ในเวลานี้ เพราะมันรู้สึกเหมือนมีผีเสื้อบินอยู่ในท้องของคูณเลย คูณจะเป็นไรไหม หรือคูณไปกินข้างแล้วกินผีเสื้อเข้าไปด้วนอะ ฮือ

ในระหว่างที่ค้ำคูณกำลังหลุดเข้าไปในโลกของจินตาการของตัวเองอยู่นั่น ก็มีเสียงเร่งเครื่องมาปลุกให้ออกจากโลกจิน บรึ้นนนน ขึ้นมาครับ

"อือ" คนน่ารักก้าวขึ้นรถพร้อมกับเอามือไปวางไว้บนไหล่ของคนตรงหน้า "เราพร้อมแล้ว"

บรึ้นนน ข้ามไม่ได้ตอบอะไรออกไปนอกจากเร่งเครื่องเพื่อออกเดินทาง

ในวันที่ฝนตกรถติดแบบนี้คงเป็นวันที่หลาย ๆ คนไม่ชอบกันรวมถึงผมก็ด้วย ผมโครตไม่ชอบสถานการณ์แบบนี้เลย แต่ตอนนี้ผมไม่ต้องเผชิญกับสถานการณ์นี้เพียงคนเดียว

ยังมีคนข้างหลังที่ดูเหมือนจะชอบดูบรรยากาศเอามาก ๆ หันไปมองทุกสิ่งทุกอย่างที่พบ ผมเลยคิดว่าฝนตกแบบนี้มันก็ดีเหมือนกัน เพราะถ้าฝนตกแล้วมีคนน่ารักกลับห้องด้วยกัน ผมชักอยากจะให้มันตกทุกวันแล้วซิ

อีกไม่กี่วิข้างหน้าไฟจราจรจะเปลี่ยนจากสีแดงเป็นสีเขียว ผมจะได้พาคนน่ารักพุ่งทะยายไปยังถนนสายมีรักสักที สุดท้ายผมก็พาเขามาจนได้ หวังว่าตำนานที่เขากล่าวขานกันมันจะเกิดขึ้นกับชีวิตของผมนะ

บรึ้นนนนนน

คอนโด

20 นาทีผ่านไป ข้ามฟ้าพาค้ำคูณผ่านถนนมีรักมาถึงคอนโดที่เจ้าตัวอาศัยอยู่

เอี๊ยดดด เสียงเบนกรถ

"ถึงแล้วลงได้ครับ"

ฮึบ ปึก คนน่ารักลงรถได้สำเร็จโดยที่ไม่ได้บาดเจ็บอะไร

"ตามฟ้ามา" ข้ามฟ้าเดินนำคนน่ารักเพื่อพาขึ้นไปยังชั้น 8 ซึ่งเป็นชั้นที่ข้ามฟ้าอยู่

คอนโดของฟ้าเป็นที่ตื่นตามากสำหรับค้ำคูณ มองไปทางไหนก็หรูไปหมด ดู ๆ แล้วฟ้าก็รวยไม่ใช่เล่น ฟ้ารวยจริง ๆ ด้วย

ปึก เพราะเจ้าตัวทัวแต่เพลินกับปัจจัยภายนอกจนไม่ดูทางจึงทำให้ชนหลังของข้ามฟ้าในที่สุด

"เป็นอะไรไหม" ข้ามฟ้าถามออกไปด้วยความเป็นห่วง

"ไม่เป็นไร ฟ้าเปิดลิฟต์เลย" เจ็บจังหลังฟ้าแข็งเกินไปต้องกินเยอะ ๆ หลังจะได้นุ่ม ๆ แบบคูณ

"โอเค ๆ"

ติ้ง เสียงลิฟต์เปิด

หลังจากลิฟต์เปิดคนทั้งคูก็เดินเข้ามาอยู่ในลิฟต์เรียบร้อย

"คนน่ารัก ฟ้าอยู่ชั้น 8 ห้อง 808 นะ"

"หือ ฟ้าจะบอกเราทำไม" แกร๊ก ๆ งงคูณงง

"ก็เพื่อวันไหนอยากมาหากันจะได้มาถูกไง"

"จะมาหาฟ้าทำไม หอเราก็มี" ฟ้าพูดอะไรก็ไม่รู้

ป้าบ ผมอยากจะจบหน้าผากตัวเองซักร้อยครั้ง ซื่อฉิบ แต่ถึงความซื่อมันจะทำให้ผมเต๊าะง่ายก็จริง แต่มันก็เหนื่ิยมาพอสมควร การที่เราหยอดอะไรไป แล้วเขาไม่รู้เรื่อง เหมือนกับการพูดใส่กำแพงแล้วไม่มีปฏิกิริยาตอบโต้กับมา เฮ้อ จะพยายามผมต้องทำให้ได้

ดู ๆ ตอนนี้ยังมองมาที่ผมอย่างสงสัย ผมอยากจะจับเขามาผ่าสมองแล้วดูว่ามีอะไรอยู่ในนั้นบ้าง พ่อแม่เลี้ยงลูกยังไงให้ซื่อไม่ทันคนแบบนี้

สักวันจะถูกหลอกเอาได้ ไม่ได้การละ พ่อตาแม่ยายไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ ผมนายข้ามฟ้าลูกเขยในอนาคตของพ่อกับแม่จะอาสาดูแลค้ำคูณว่าที่เมียผมให้ดีเองครับ

ติ้ง

ทำไมถึงเร็วจังวะ ทันทีที่ลิฟต์เปิดค้ำคูณก็เดินออกทันทีแล้วเดินนำทางข้ามฟ้าอย่างกับตัวเองอาศัยอยู่

"คนน่ารัก"

"หือ"

"จะไปไหน"

"ไปห้องฟ้าไง ฟ้าไม่ไปหรอ"

"ไป แต่มันต้องไปทางขวาคนน่ารักไปผิดทาง" เฮ้อ ผมบอกแล้วไงคนน่ารักซื่อเกินไป ตอนนี้ผมไม่รู้ว่าเขาซื่อหรืออ๋องกันแน่

"แหะ ๆ อะ...อ่าวหรอ แล้วฟ้าทำไมไม่นำเล่า"

"แล้วฟ้ามีโอกาสได้นำไหม ทันทีที่ลิฟต์เปิดคนน่ารัักก็เล่นเดินออกไปไม่รอฟ้าเลย" หึ เวลาคนน่ารักทำตัวไม่ถูกนี่มันชั่งมีเสน่ห์มากจริง ๆ

"ใครบอกว่าเราเดินผิดทาง เราแค่มาเดินสำรวจก่อนต่างหาก เรารู้หรอกว่าห้องฟ้าไปทางขวา เรารู้ดูเรานะ" ค้ำคูณแก้ต่างให้ตัวเองเสร็จก็รีบก้าวขาไปยังจุดหมายทันที

หึ แถเก่ง มันน่ารักจังวะ! ผมควรทำไงดี ผมอยากกรี๊ดมาก แต่กรี๊ดไม่ได้เดี๋ยวคนทั้งชั้นแห่เอากะทะมาฟาดผม งั้นขอกรี๊ดในใจก่อนก็แล้วกัน อ๊ากกกกกกกก

"ฟ้ายืนทำไมตรงนั้น มาเปิดประตูเร็ว"

"ครับ ๆ" ใด ๆ ค้ำคูณก็คือเด็กแสบคนนึงที่มันน่าจับตีให้เข็ด

ติ๊ด ๆ ๆ แอ๊ด

"เชิญครับ" ข้ามฟ้าเปิดประตูพร้อมผายมือออกเชิญว่าที่เมียเข้าห้อง เป็นผัวมีน่าที่ยอมเมีย

 

รักเมียต้องยอมเมียเพราะว่าเมียไม่ยอมใคร

รักเมียต้องเข้าใจไม่ใครใหญ่กว่าเมีย

รักเมียอย่าเถียงเมียใหญ่กว่าใคร

ครับ กระผมนายข้ามฟ้าจะปฏิบัติตาม

 

นี่คือสโลแกนที่ผมท่องทุกวัน หลังจากที่ตกลงปลงใจที่จะเดินหน้าจีบคนน่ารัก

"ฟ้ายืนทำไมตรงหน้าประตูไม่เข้ามาหรอ"

"ครับ ๆ เข้าครับ" ว่าที่เมียเรียกแล้วต้องขอตัวก่อน

แอ๊ด ปัง เสียงปิดประตู

เดี๋ยวฟ้าไปหาเสื้อผ้ามาให้เปลี่ยนอาบน้ำนะ

"อือ โอเค"

ระหว่างที่ข้ามฟ้าไปเอาชุด คนที่อยู่ตรงนี้อย่างค้ำคูณ อดไม่ได้ที่จะต้องสอดส่องมองดูห้อง 'อืม ห้องฟ้าน่าอยู่ดีจัง ชอบถ่ายรูปด้วยหรอเนี่ย มีแต่วิวไม่เห็นมีคนเลย'

"ฟ้าชอบถ่ายรูปหรอ" ค้ำคูณถามทันทีที่ข้ามฟ้าปรากฎตัว หลังออกมาจากห้องแต่งตัว

"อืม ใช่ฟ้าชอบถ่ายวิวไม่ชอบถ่ายคน"

"หือ ฟ้าโกหกไหนบอกไม่ชอบถ่ายคน วันนั้นที่โรงอาหารฟ้ายังถ่ายเราอยู่เลย"

"ก็ค้ำคูณเป็นคนแรกที่ผมถ่ายนอกจากวิวไง คนน่ารักจะเป็นคนเดียและตลอดไปที่ผมจะถ่าย เพราะคนน่ารักคือคนพิเศษคือข้อยกเว้นทั้งหมดของฟ้า" ข้ามฟ้าพูดออกไปด้วยนัยน์ตาที่เอ่อล้นไปด้วยความรัก

ผมพยายามสื่อสารส่งไปให้คนตรงหน้าาอย่างเต็มที่ แต่คนน่ารัก...

"อื้ม โอเคเราเข้าใจแล้ว ไปอาบน้ำก่อนนะ ขอบคุณสำหรับเสื้อผ้า" แล้วเขาก็เดินหายไปเลย ไม่เขินที่ผมพูดหน่อยหรอ ไม่สนใจกันจริงดิ อื้ม ค้ำคูณ!

 

ชอบความอ๋อง

ที่เกิดจากความธรรมดา

ของค้ำคูณ

 

 

 

 

 

 

 

เข้ามาพูดคุยกัน ได้ที่เฟซบุ๊ก : นักเขียน หน้าใหม่ ได้นะคะ

สามารถเข้าไปเล่นแท็กในทวิตเตอร์ โดยใช้

#จีบคุณด้วยจดหมาย

ส่วนทวิตของไรท์ @Mousyツ

ไปเล่นกันเยอะ ๆ น๊า

ช่วยคอมเมนต์และรีวิวเพื่อเป็นกำลังให้นักเขียนด้วยนะคะ

 

ความคิดเห็น