อายูระ
email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : TEACHER EP27

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 128

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 30 มิ.ย. 2563 12:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
TEACHER EP27
แบบอักษร

" หนูไม่ได้บอกชะหน่อย "

" อาจารย์จะเชื่อหรือไม่เชื่อก็ช่างแต่หนูไม่ได้บอกและไม่คิดที่จะบอกใครด้วย "

นี่คือเสียงหวานๆของเมย์ เธอเอาแต่พูดว่าเธอไม่ได้บอกใครในเรื่องของเราแต่ว่าผมเองก็ไม่ได้คิดจะว่าอะไรเธอนี่นาผมแค่ถามเฉยๆ

ผม : ฉันก็ไม่ได้ว่าอะไรนิ ใครจะรู้หรือไม่รู้ก็เรื่องของเขาสิ ดีชะอีกถ้ามีคนรู้ว่าเราเป็นอะไรกัน

เมย์ : เป็นอะไรคะอาจารย์ อาจารย์พูดดีๆนะคะหนูกับอาจารย์เราไม่ได้เป็นอะไรกันชะหน่อย

ผมขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อเธอพูดจบประโยคเธอเป็นแบบนี้อีกแล้ว

ผม : เธออย่าใจร้ายกับฉันนักสิเมย์ ฉันคิดว่าเธอมีใจให้ฉันแล้วชะอีก

ทันทีที่ผมพูดจบจากที่เมย์เธอก้มหน้าเธอก็เงยมามองหน้าผม

เมย์ : งะ...งั้นอาจารย์ก็เลิกคิดไปเลยคะ จะต้องไม่ได้ว่าหนูใจร้ายอีก

น้ำเสียงและท่าทางของเธอเวลาพูดทำไมปากกับใจมันไม่ตรงกันเอาชะเลยนะ

ผม : งั้นฉันจะขืนใจเธอตรงนี้แหละ

เมย์ : ก็ลองดูสิถ้าอาจารย์ทำอะไรหนู หนูจะกะ....

อุ๊บส์

ผมจูบลงปิดคำพูดของเธอเอาไว้ด้วยริมฝีปากของผม หนามยอกก็ต้องเอาหนามบ่งสินะไม่ได้ด้วยเล่ห์ก็ต้องเอาด้วยกล

" อื้มม ยะ...อย่า อื้ออ~ "

มือหนาของผมจับกดท้ายทอยของเมย์เธอเอาไว้เพื่อไม่ให้จูบที่เร่าร้อนของผมหลุดออกจากริมฝีปากของเธอไปได้ จากที่ผมพยายามจูบทั้งดันลิ้นของผมเข้าไปในโพรงปากของเธออยู่สักพักเมย์เธอก็ค่อยๆเปิดปากให้ผมได้อันลิ้นของผมเข้าไป

จ้วบ~

" อื้อ~ " เธอส่งเสียงร้องครางในลำคอเบาๆจากนั้นผมก็ถอดจูบเธอ

ผม : เมื่อกี้เธอจะพูดว่ายังไงนะเมย์

ผมถามเธอพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโต

ผม : ตอบสิเมื่อกี้เธอเธอจะพูดว่าอะไร

เมย์ : นะ...หนูแค่จะบอกว่าถ้าอาจารย์ทำอะไรหนู หนูจะเกลียดอาจารย์

ผม : หรอ แล้วตอนนี้เธอไม่ได้เกลียดฉันรึไง

"_____"

เธอไม่พูดอะไรออกมา เอาแต่จ้องหน้าผมอยู่แบบนั้น

ผม : ฉันรู้หรอเมย์ เธอไม่เคยเกลียดฉันใช่มั้ย

เมย์ : เลิกพล่ามเถอะค่ะ หนูว่าเราควรเข้าไปข้างในได้แล้ว

พูดจบเธอก็รีบเดินตรงไปที่ประตูโดยที่ผมก็เดินตามเธอมาติดๆเหมือนกัน

หมับ!!

ผมจับมือของเมย์เอาไว้ก่อนก่อนที่ผมจะเอื้อมมืออีกข้างเปิดประเข้ามา

เมย์ : ทำไมคนเยอะแบบนี้คะอาจารย์ แล้วเราจะหาแจงเจอรึเปล่า

เธอถามผมแต่ว่าผมเองก็ไม่ได้ตอบอะไรเพราะผมรู้อยู่แล้วว่าเพื่อนของเธออยู่ตรงไหน ผมจับมือเธอแน่นและดึงเธอให้ตามผมมาเลื่อยๆจนมาถึงบาร์

ผม : อะไรวะ ทำไมสภาพเป็นแบบนั้น

ผมถามไอ้โดเรที่มันกำลังยืนเช็ดแก้วเหล้าอยู่

ไอ้โดเร : ไม่รู้กูก็พึ่งจะมาถึงนี่แหละ

มันพูดพลางส่ายหน้าไปมา

เมย์ : แจง! แจง! ตื่นสิแจง อาจารย์คะทำไมแจงเป็นแบบนี้ไปล่ะ

เมย์เธอหันมาถามผมทั้งเขย่าเพื่อนของเธอไปด้วย

ผม : เมื่อกี้ใครอยู่บาร์แทนมึงไอ้โด

ไอ้โดเร : ไอ้ต้อง!

ผมพอจะรู้แล้วล่ะว่าทำไมเพื่อนของเมย์ถึงได้นอนหลับสนิทไปแบบนั้น

ผม : เฮ้ย! พวกมึงมานี้เร็วเข้า!

ผมตะโกนบอกการ์ดที่ยืนเฝ้าประตูหลัง จากนั้นพวกมันก็เดินเข้ามาหาผม

" ว่าไงครับคุณขุนพล "

ผม : พวกมึงช่วยไปพาตัวไอ้ต้องมาหากูที

ผมพูดแค่นั้นพวกมันก็เข้าใจ หลังจากที่พวกมันเดินออกจากบ่อนแล้ว ผมเองก็หันมามองหน้าไอ้โดเร

ไอ้โดเร : กูขอนะ

ไอ้โดมันหมายถึงเรื่องไอ้ต้อง แน่นอนว่าใครก็ตามถ้ามีการวางยาสาวๆเกิดขึ้นที่บาร์ของมัน มันจะขอจัดการเองทุกคนนั่นแหละ

เมย์ : อาจารย์ ช่วยพาแจงไปที่ห้องของหนูหน่อยนะ

ไอ้โดเร : เดี๋ยวพี่พาไปเอง

ไอ้โดมันเดินอ้อมออกมาจากบาร์ก่อนจะอุ้มเพื่อนของเมย์ขึ้นทันทีในท่าเจ้าสาว

ตุ๊บ! ตุ๊บ!

" พี่โด ผมยอมแล้วพี่ ผมจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้วพี่ "

" โอ้ยพี่!! ผมยอมแล้วผมขอโทษ! "

นี่คือเสียงร้องของไอ้ต้องตอนนี้มันถูกไอ้โดเรกระทืบหนักๆ

ไอ้โดเร : มึงทำ ทำไม!

ไอ้ต้อง : พี่โดพี่ ผมขอโทษผมจะไม่ทำอีกแล้วอย่าทำอะไรผมเลยนะ โอ้ย!

ผมปล่อยให้ไอ้โดมันจัดการไอ้ต้องไปส่วนผมก็นั่งไขว่ห้างพร้อมทั้งดูดบุหรี่เข้าปอดมองดูเพื่อนของผมที่ตอนนี้มันกำลังบ้าสุดๆ

ตุ๊บ!! ตุ๊บ!!

ความคิดเห็น