ดองกี้

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Special :: กรงรักกับดักมังกร พิชิตใจพ่อผัวแม่ผัว ตอนที่ 3

ชื่อตอน : Special :: กรงรักกับดักมังกร พิชิตใจพ่อผัวแม่ผัว ตอนที่ 3

คำค้น : ต้าเว่ย อากิ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 21.1k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 19 มี.ค. 2559 13:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Special :: กรงรักกับดักมังกร พิชิตใจพ่อผัวแม่ผัว ตอนที่ 3
แบบอักษร

#

Special :: กรงรักกับดักมังกร พิชิตใจพ่อผัวแม่ผัว ตอนที่ 3

ประเทศจีน…

ตอนนี้เราเหยียบแผ่นดินจีนเป็นที่เรียบร้อยและต้องลำบากพี่เฉินกับพี่ฟงที่รับหน้าที่แบกต้าเว่ยลงจากเครื่องขึ้นแท็กซี่ส่วนผมก็ลากกระเป๋าทั้งของผมกับต้าและของพี่ฟงกับพี่เฉิน

เมื่อมาถึงบ้านมันผมก็ยกมือไหว้พ่อแม่ต้าและคนอื่นๆ สีหน้าพวกเขาไม่ต้อนรับผมเลยและไม่รับไหว้อีก ผมหน้าเสียแต่ก็ยิ้มรับและเอากระเป๋าขึ้นไปบนห้องโดยมีพี่ฟงกับพี่เฉินแบกต้าตามหลังมา

“ขอบคุณนะครับพี่ฟงพี่เฉิน ที่เหลืออากิจัดการเอง”

“ครับ มีอะไรเรียกได้นะครับ”

ผมยิ้มให้ทั้งสองแล้วเดินไปส่งพี่ๆที่หน้าประตู ลับหลังรอยยิ้มของผมก็หายไป…ทำไมพวกเขาถึงรังเกียจผมนักนะ ถอนหายใจแรงๆแล้วมาที่เตียงมองคนป่วยเคืองๆ ดื้อ! มึน! กวนตีน! บอกอะไรไม่เคยจะเชื่ออ่ะแล้วตอนนี้เป็นไง? นอนซมเหมือนเหี้ยโดนรถเหยียบ! ผมถอนหายใจอีกครั้งแล้วจับให้ต้าเว่ยนอนดีๆก่อนถอดเสื้อออกแล้วเข้าไปเอาผ้าเช็ดตัวชุบน้ำบิดหมาดๆแล้วกลับมาเช็ดตัวให้มัน ไอร้อนจากตัวต้าเว่ยทำผมขนลุกเลยอ่ะ ร้อนจี๋เลย

แอด…

//จะรีบขึ้นมาทำไม!? ฉันยังไม่ได้คุยกับลูกชายฉันเลย!//

ประตูถูกเปิดออกอย่างถือวิสาสะก่อนแม่ต้าเว่ยและพ่อมันจะเดินเข้ามาด้วยใบหน้าบึ้งตึงและรัวภาษาจีนใส่ผม ผมขมวดคิ้วมองอย่างไม่เข้าใจ แม่ต้าพูดภาษาไทยได้นี่..ทำไมไม่พูดกับผมล่ะ?

“เอ่อ…อากิไม่เข้าใจในสิ่งที่คุณแม่พูดครับ”

ผมบอกไปตรงๆแล้วเช็ดตัวให้ต้าเว่ยต่อ มันหลับแบบไม่ได้สติเลย ลมหายใจก็ร้อน จะปลุกมันขึ้นมากินข้าวกินยาได้มั้ยอ่ะ…ผมกังวลชะมัด

//ออกไปห่างๆลูกชายฉันซะ! ฉันจะคุยกับลูก!//

ไม่ว่าเปล่ายังกระชากแขนผมและจิกเล็บลงจนเจ็บ ผมเม้มปากแน่นแล้วมองหน้าแม่ต้านิ่งๆ

“ต้าเว่ยไม่สบายครับและอากิกำลังเช็ดตัวให้มันอยู่ ถ้าคุณแม่เสียงดังใส่จะเป็นการรบกวนต้าเว่ยนะครับ”

พูดด้วยน้ำเสียงสุภาพแล้วดึงแขนออกเบาๆก่อนค่อยๆจับต้าเว่ยพลิกคว่ำพอให้เช็ดหลังได้และท่อนล่างผมก็ถอดกางเกงออกอย่างไม่รู้สึกอายหรือกระดากอะไร ก็นะ..โดนมันมาตั้งเยอะ..จะอายทำไม แน่นอนว่าผมเช็ดต่อหน้าพ่อแม่ต้านั่นแหละ เช็ดยันเท้าแล้วเปิดกระเป๋าเอาชุดใหม่มาใส่ให้มัน

“ที่นี่พอจะมีแผ่นเจลลดไข้มั้ยครับ? อากิอยากได้สักสองแผ่น”

“ออกไปซื้อเองเถอะ! ถอยไป! ฉันจะดูลูกชายฉัน!”

แม่ต้ากระชากแขนผมแล้วดึงให้ออกห่างจากลูกชายเขา ผมเม้มปากแน่นก่อนหยิบกระเป๋าตังและโทรศัพท์ในกระเป๋าเดินทางออกมาก่อนลงมาข้างล่างมองหาพี่ฟงกับพี่เฉิน

“อ่ะ พี่เฉินครับ! คืออากิจะออกไปซื้อเจลลดไข้อ่ะ แถวไหนมีบ้าง”

“เดี๋ยวผมไปซื้อให้แล้วกัน คุณอากิพูดภาษาจีนไม่ได้ใช่มั้ยครับ?”

พยักหน้าหงึกๆแล้วควักเอาแบงค์พันให้

“ใช้เงินจีนสิครับ..เอาเงินผมแล้วกัน”

“ขอบคุณครับพี่เฉินแต่อากิขอไปด้วยนะ..จะไปดูยาอย่างอื่นด้วย”

พี่เฉินพยักหน้าแล้วไปเอารถมาระหว่างที่รอผมก็ไลน์หาพี่อาคาชิแล้วบอกว่าผมอยู่จีนกับต้าเว่ย พี่อาคาชิเป็นห่วงเรื่องครอบครัวของต้าไม่ยอมรับผม ผมเล่าให้ฟังแล้ว เล่าไปร้องไปแต่พี่อาคาชิก็บอกให้สู้ ยังไงสักวันเขาต้องยอมรับเราแน่นอน..ถึงแม้วันนั้นจะไม่มีวี่แววเลยก็ตาม

พอเรามาถึงร้านขายยา พี่เฉินก็รัวภาษาจีนส่วนผมยืนยิ้มอยู่ข้างๆ ไม่รู้เรื่องสักอย่าง…

“ร้านนี้ไม่มีเจลลดไข้นะครับมีแต่ยาแก้ไข้”

“งั้นเอายาแก้ไข้ก็ได้ครับ ส่วนเจลพี่เฉินพาอากิไปร้านอื่นหน่อยนะ”

“ได้ครับ”

พี่เฉินจ่ายค่ายาและพาผมตระเวนหาซื้อแผ่นเจลลดไข้จนสำเร็จ! มิชชั่นคอมพลีท! กลับมาบ้านผมก็จ้ำอ้าวขึ้นห้องทันที…อยู่ไม่ได้หรอก เดี๋ยวโดนสายตาทิ่มแทงตาย

“ยังไม่ลดลงเลยอ่ะ”

เข้าห้องได้ผมก็อังหน้าผากมันทันที ไข้ไม่มีทีท่าว่าจะลดลงเลยซ้ำยังหนักขึ้นอีก ผมอยากจะร้องไห้ชะมัด

“เพราะมึงไม่เชื่อกูอ่ะ มันเลยเป็นแบบนี้”

เสียงผมสั่นอย่างเห็นได้ชัด ผมแกะแผ่นเจลลดไข้ที่ซื้อมาแปะหน้าผากและด้วยความกลัวว่าจะไม่หายผมเลยแปะแก้มทั้งสองข้างด้วยและแปะคางแปะคอ แปะให้หมด!

“ใกล้จะเย็นแล้ว มึงต้องกินข้าวกินยานะต้า”

พูดไปงั้นอ่ะ มันไม่ได้ยินหรอก ผมเก็บยาใส่ลิ้นชักที่โต๊ะหัวเตียงแล้วเข้าห้องน้ำอาบน้ำแต่งตัวก่อนลงไปข้างล่างเพื่อใช้ห้องครัวทำข้าวต้มให้มัน

“ชั้นขอคุยอะไรด้วยหน่อย”

แต่ไม่ทันได้เข้าครัวพ่อต้าเว่ยก็เบรกผมซะก่อน ผมเดินตามพ่อต้ามาหลังบ้าน..จะคุยอะไรนะหรือจะขอให้ผมเลิกกับลูกชายเขา?

“นายน่ะ..คิดยังไงกับเจ้าหลิว?”

ผมชะงักก่อนมองพ่อต้าเว่ยที่มองผมด้วยสายตาเรียบนิ่ง ผมเม้มปากแน่นก่อนตอบไปตรงๆ

“อากิรักต้าเว่ยครับ..สำหรับอากิ..ต้าเว่ยคือผู้ชายที่อากิรักมากๆคนนึงถึงมันจะเคยทำร้ายอากิมามากก็ตามแต่อากิก็เลือกที่จะรักและใช้ชีวิตอยู่กับมัน..อากิเข้าใจคุณพ่อกับคุณแม่ที่รังเกียจอากิและไม่ยอมรับความรักของอากิ..แต่อากิขอร้องได้มั้ยครับ..จะเกลียดอากิยังไงก็ได้แต่อย่าให้อากิเลิกกับต้าเว่ยเลย..อากิทำไม่ได้จริงๆ”

ผมก้มหน้ามองพื้นแล้วแอบเช็ดน้ำตาที่อยู่ๆก็ไหลมาซะงั้น

แปะ..

“ชั้นไม่ได้จะว่าอะไร..ในฐานะพ่อ ชั้นยอมรับนาย..นายดูแลลูกชายชั้นได้อย่างไม่รังเกียจและรักมันด้วยใจจริง ถึงนายจะมีทายาท..มีหลานให้ชั้นไม่ได้แต่อย่างน้อยเหมยก็มีให้ชั้นล่ะนะ เอาเถอะ พ่อยอมรับอากิและจะไม่ขัดขวางอะไรทั้งนั้น..อยู่ที่เมียพ่อคนเดียวแล้วล่ะนะ”

ความอบอุ่นจากฝ่ามือหยาบกร้านที่วางลงบนหัวผมมันค่อยๆซึมซับเข้ามาในจิตใจ

“ค คุณพ่อ..ฮึก..ไม่รังเกียจอากิหรอครับ”

“แรกๆก็อาจจะและรับไม่ได้ที่เจ้าหลิวมีเมียเป็นผู้ชาย..แต่มันก็ไม่ได้เสียหายอะไรถ้ารักกันจริงและอากิเป็นคนเดียวที่ทำให้มันรักได้ ยังไงพ่อก็ฝากลูกชายด้วยล่ะ”

“ฮึกก ครับ..อากิจะดูแลมันอย่างดี ขอบคุณครับคุณพ่อ”

ท่านดึงผมไปกอดก่อนที่ผมจะขอตัวไปทำข้าวต้มให้ต้าเว่ย เอาจริงๆพ่อต้าก็ไม่ใช่คนเลวร้ายอะไร เขาเป็นพ่อที่ห่วงลูกเท่านั้นแต่มีเพียงคุณแม่ที่ดูท่าจะยอมรับเรื่องนี้ยากหน่อย เฮ้อ ให้ตายสิ…เหนื่อยอีกแล้ว

“ทำอะไร!?”

นั่นไง…มาแล้ว ผมหันไปยิ้มให้ก่อนตอบ

“ข้าวต้มน่ะครับ..เดี๋ยวต้าเว่ยต้องกินยาแล้ว”

“แกคิดจะทำอะไรกันแน่หะ!?”

“อากิคิดจะทำอะไรหรอ? ไม่นี่ครับแค่คิดว่าจะทำยังไงให้ต้าเว่ยหายไวๆก็เท่านั้น”

พูดยิ้มๆพลางคนข้าวในหม้อไปพลาง พอมันเริ่มเละๆผมก็ปรุงเครื่องพอให้กินได้ ไม่ใส่รสจัดเกินไปพอคิดว่ามันใช้ได้แล้วผมก็ตักใส่ถ้วยแล้วยกขึ้นห้อง จังหวะที่เดินผ่านแม่ต้า ผมก็ยิ้มให้แล้วเดินขึ้นห้องอย่างไม่สนใจเขาอีกเลย

“อากิ! โทษนะที่ไม่ได้ออกมารับ ฉันต้องเลี้ยงเสี่ยวเหมยน่ะ”

เหมยลี่เดินเข้ามาหาผมด้วยสีหน้ารู้สึกผิด ผมส่ายหัวยิ้มๆแล้วบอกไม่เป็นไร ก็พึ่งคลอดนี่นะก็ต้องเลี้ยงอย่างใกล้ชิด

“เธออย่าพึ่งไปหาต้านะ ต้าไม่สบายเดี๋ยวจะติดไข้เอา”

“โอเคๆ ว่างๆก็ไปเล่นกับหลานบ้างนะ”

“ไม่ดีกว่า..ชั้นกลัวว่าตัวเองจะติดไข้แล้วเอาไปติดลูกเธออ่ะ”

“ตามใจจ้า แต่ก็มาดูหลานบ้างล่ะ”

“โอเคๆ”

ผมยิ้มให้เหมยก่อนเข้าห้องมาแต่สิ่งที่ทำให้ตกใจคือ..ต้าเว่ยมันลุกขึ้นมานั่งพิงหัวเตียงแล้วอ่ะ! นี่มึงจะถึกไปหรือเปล่า! ผมรีบเข้าไปหามันวางถ้วยข้าวต้มไว้บนโต๊ะหัวเตียงแล้วนั่งลงข้างๆมัน

“เป็นไงบ้าง?”

“อ่า..โอเค”

เสียงแหบเป็นเหี้ยป่วยอ่ะนะโอเค ผมมองหน้ามันเคืองๆก่อนตีอกกว้างแรงๆอย่างหมั่นไส้

เพี๊ยะ!...

“กูบอกให้พักทำไมไม่พัก!? กูเป็นห่วงมึงนะไอ้เหี้ย! มึงไม่คิดว่ากูจะรู้สึกอะไรบ้างหรอที่อยู่ๆผัวก็มาป่วยทั้งที่ไม่เคยป่วย! อึก กูบอกแล้วใช่มั้ยว่าอย่าฝืนอ่ะ! ทำไมไม่ฟังกูเลยหะ! คำพูดกูไม่สำคัญเลยใช่มั้ย!?”

“..ขอโทษ..อย่าโกรธน่า”

มือหนาอุ่นร้อนจับมือผมบีบเบาๆ ผมเม้มปากก่อนซบหน้ากับอกกว้างแล้ว…ร้องไห้ออกมา ผมไม่ชอบที่มันป่วยแบบนี้เลย

“ไม่ร้องน่า..กูยังไม่ตาย”

ต้าเว่ยกอดผมหลวมๆแล้วลูบหัวเบาๆ แรงมันแทบจะไม่มีเลย ผมกอดมันแน่นก่อนเช็ดน้ำตากับอกกว้างแล้วผละออก

“กินข้าวจะได้กินยา”

“ครับๆ…”

ผมยกถ้วยข้าวต้มมาก่อนตักเป่าๆให้มันแล้วป้อน มันก็กินง่ายกินจนหมดถ้วยและขออีกแต่ผมทำมาแค่นี้เพราะคิดว่ามันคงไม่มีแรงกินจนหมดหรอกแต่ผิดคลาดอ่ะ

“อ่ะนี่ยา กินซะ”

ต้าเว่ยรับยาไปโยนเข้าปากแล้วดูดน้ำตาม..อ่ะนะ กินยาได้ปกติมากๆ ก็เป็นคนผลิตยานี่..ถึงจะคนละแบบก็เถอะ

“เออนี่..พ่อมึงอ่ะ เขายอมรับกูแล้วนะ”

ผมยิ้มให้มันแล้วดึงผ้าห่มห่มให้

“ไหนเล่ามา..”

ผมถือวิสาสะปีนไปนอนบนตัวมันแล้วเล่าให้ฟังด้วยรอยยิ้ม ก็นะ..มีความสุขอ่ะ..พ่อผัวยอมรับแล้วก็เหลือแต่ด่านแม่ผัวนี่แหละ…ที่ยากเย็นเหลือเกิน

“มา…จูบหน่อย..”

โหย..ขอจูบทั้งๆที่ไม่สบายอ่ะนะ…แต่ผมก็ยอมให้มันจูบอ่ะ คึๆ เดี๋ยวผมจะสูบไข้จากมันเอง

::

::

::

นอกห้องสองสามีภรรยาผู้มีศักดิ์เป็นพ่อกับแม่ของต้าเว่ยยืนมองภาพของลูกชายและอากิที่ดูรักกันจนไม่มีช่องว่างให้ใครได้แทรก ตั้งแต่ได้ยินคำตอบของอากิ แม่ต้าก็เงียบและปล่อยให้อากิทำข้าวต้มต่อจนเสร็จก่อนแอบตามหลังมาเงียบๆและโชคดีที่อากิลืมล็อคประตู เธอจึงแอบเปิดให้เบาที่สุดและยืนฟังยืนดูทั้งสองด้วยความสับสน

//หลิวดูมีความสุขกับอากิมากกว่าตอนอยู่กับเราอีกนะคุณ//

พ่อต้าเว่ยเปรยขึ้น

//แต่ยังไงฉันก็ไม่ยอมรับ! หลิวต้องมีลูก//

//คุณเปิดใจ..มองโลกให้กว้าง//

//คุณยอมรับมันแล้วงั้นหรอ!?//

//อ่า ผมเห็นอากิดูแลลูกชายเราด้วยความเต็มใจและเป็นห่วงแถมรักหลิวมากขนาดนั้น ผมก็ไม่เห็นความจำเป็นที่จะต้องขัดขวาง//

แม่ต้าเว่ยยืนเม้มปากแน่นก่อนมองภาพที่ทั้งสองนอนกอดกันบนเตียงแล้วเดินแยกออกไปทันที..ให้ยอมรับหรอ? มันไม่ง่ายขนาดนั้น

//อยากให้ฉันยอมรับ…แกแสดงให้ฉันเห็นสิว่าแกรักลูกฉันจริงๆ//

::

::

::

“นอนเฉยๆเลยนะมึงอ่ะ! ขืนยังอยู่ไม่สุข กูตบไข้หายแน่”

 

ต้าเว่ยจิ๊ปากก่อนยอมนอนกอดผมเฉยๆ คึๆ ตื่นมาก็อยากเลยสามีผม หายไข้เมื่อไหร่ให้อยู่แล้วล่ะน่า

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น