อักษรามณี

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 1 (2)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.4k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ต.ค. 2560 15:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 1 (2)
แบบอักษร

“เป็นยังไงบ้าง จีน...สบายดีมั้ย?”

เขากล่าวแล้วยิ้ม โอ...มันช่างเป็นรอยยิ้มบนใบหน้าคร้ามคมที่ทำให้หัวใจของหญิงสาวถึงกับเต้นผิดจังหวะ แล้วยังจะน้ำเสียงทุ้มนุ่มรื่นหูนั่นอีกดูเหมือนรอยยิ้มแสนจริงใจแต่สำหรับจิณณ์แล้วเธอกำลังระแวงว่าเขาอาจกำลังหัวเราะเยาะเธออยู่ก็เป็นได้ที่ตอนนี้เธอต้องกลายมาเป็นลูกจ้างของเขา ถ้าเธอจะหันหลังกลับตอนนี้ล่ะ... จิณณ์ยิ้มรับและพยายามคิดว่าที่เธอมาที่นี่ก็เพราะหน้าที่ของครูสอนเต้นลีลาศ

“นั่งก่อนซี”

เขาเชื้อเชิญและยังแสดงท่าทีสบาย ๆ เหมือนลืมไปแล้วว่าเขากับเธอเคยเป็นไม้เบื่อไม้เมากันตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัยกระนั้น หญิงสาวก็หย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้ซึ่งอยู่ตรงข้ามกับเขา พายัพนั่งลงและกดรีโมทปิดโทรทัศน์ ทำให้ภายในห้องนั้นเงียบลงในทันที จิณณ์มองไปนอกหน้าต่างของบ้านที่โอบล้อมด้วยภาพของท้องทะเลสีเขียวมรกต

“ผมดีใจมากนะจีนที่คุณจะมาเป็นครูสอนเต้นลีลาศให้ผม”

จิณณ์ยิ้มเฝื่อน ๆ “ฉันไม่รู้เลยจริง ๆ นะว่า พายัพ วิลเคน...จะเป็นนาย...”

เขาเลิกคิ้วน้อย ๆ และยกยิ้มมุมปาก “ผมพึ่งเปลี่ยนนามสกุล แม่อยากให้ใช้นามสกุลของพ่อ นามสกุลวิลเคน”

จิณณ์รู้ว่าพายัพเป็นลูกครึ่งไทยฝรั่งเศส เขาเป็นนักศึกษาที่หล่อเหลาและมีผู้หญิงตามกรี๊ดตั้งแต่สมัยเป็นนักศึกษา เขาไม่ได้มีใบหน้าแบบฝรั่งจ๋า แต่หล่อเหลาแบบคมเข้มแต่ตัวโตอย่างชาวยุโรป โดยรวมคือพายัพเป็นผู้ชายที่หล่อแบบหนุ่มไทยและมีรูปร่างเพอร์เฟ็ค แต่เขาชอบทำตัวเป็นอันธพาลกับเธอมาก่อน

“นายรู้ใช่มั้ยว่าคนที่นายจ้างมาคือฉัน”

เขาไหวไหล่ “รู้...ถึงได้อยากจ้างคุณมาไง”

จิณณ์กลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ “ทั้ง ๆ ที่...”

“เราเคยทะเลาะกันมาก่อนอย่างนั้นใช่มั้ย...ผมลืมมันไปหมดแล้วจีน”

เขาเอนหลังพิงเก้าอี้ด้วยท่าทีสบาย ๆ แต่สำหรับจิณณ์แล้วเธอกลับรู้สึกอึดอัดขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ สำหรับเธอแล้วไม่เคยลืมเรื่องอะไรได้ง่าย ๆ อย่างเขา หญิงสาวนั่งนิ่งในขณะที่พายัพจ้องมองเธอไม่วางตา

จิณณ์ สาวสวยระดับดาวมหาลัยที่เขาเคยแซวให้เธออับอายและพูดไม่ดีกับเธอหลายครั้ง เธอยังเหมือนเดิมทุกอย่าง โดยเฉพาะความงามที่ยิ่งนับวันก็ยิ่งทวีคูณ เธอดูสวยกว่าตอนเป็นนักศึกษา

และนี่คืออีกเหตุผลที่เขาเลือกเธอมาเป็นครูสอนลีลาศทั้งที่รู้ว่าตัวเองเคยทำให้เธออับอายและไม่ชอบขี้หน้าเขามาก่อน สถาปนิกหนุ่มเองก็นึกกลัวอยู่ลึก ๆ ว่า ไม่ได้พบเธอมานานนับปีตั้งแต่เรียนจบ จิณณ์จะมีแฟนเป็นตัวเป็นตนแล้วหรือไม่

“ที่ผมจ้างให้คุณมาสอนผมถึงที่นี่ก็เพราะว่าผมไม่ถนัดการเต้นลีลาศ เคยเต้นเป็นจริงเป็นจัง และนั่นก็นานมาแล้ว ผมแทบจะจำจังหวะของมันไม่ได้และคงต้องอายแขกเหรื่อแน่ ๆ ในวันเปิดตัวบริษัทใหม่ของเพื่อนสนิท เขาเชิญผมไปร่วมงานเลี้ยงที่อิตาลีสัปดาห์หน้า”

“จริง ๆ แล้วนายอาจจะจ้างครูสอนลีลาศจากสถาบันชื่อดัง...เอ้อ...ฉันไม่ได้เก่งกาจอะไรมากมายขนาดที่นายจะ...ไว้วางใจได้”

“ทำไมต้องถ่อมตัวล่ะจีน...ผมรู้ว่าคุณได้รับรางวัลนักเต้นลีลาศยอดเยี่ยมระดับประเทศ และการที่จะติดต่อให้คุณมาสอนผมเป็นการส่วนตัวก็ไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ เสียด้วย”

เขากล่าวเหมือนรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับตัวเธอซึ่งทำให้จิณณ์ยิ่งแปลกใจแต่หญิงสาวก็ต้องเก็บความสงสัยเหล่านั้นไว้เพราะตอนนี้สิ่งสำคัญคือต้องทำตัวยังไงต่อหน้าเขาต่างหาก

“สัปดาห์หน้านายจะเดินทางไปอิตาลีอย่างนั้นหรือ?”

“อืม...ใช่...ผมต้องไปร่วมงานเปิดตัวบริษัทใหม่ของเพื่อนสนิท แต่ในช่วงสัปดาห์นี้ผมจะให้คุณพักที่นี่ ผมให้แม่บ้านจัดเตรียมห้องไว้ให้คุณแล้ว และในช่วงเวลานี้อยากให้คุณสอนผมเต้น...เอ้อ...ลีลาศ”

“ฉันว่าฉันคงไม่รบกวนนายดีกว่า ที่พักในเมืองมีออกเยอะแยะ”

“แต่คุณต้องสอนเต้นผมทุกวัน และอาจจะกำหนดเวลาที่แน่นอนไม่ได้ด้วย”

“แต่ฉันเป็นครูสอนนะ ฉันต่างหากที่ต้องกำหนดเวลาเรียน”

“แต่คุณรับค่าจ้างจากผม”

จิณณ์เลิกคิ้วและเอียงคอ “นี่นายกำลังจะบอกว่าฉันเป็นลูกจ้างของนาย ฉันไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจ”

“อย่าทำเสียงแบบนั้นซี มันทำให้ผมนึกถึงตอนที่เราอยู่มหาลัยนะ”


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น