facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

จีบ ครั้งที่ 8 : ฟ้า = ความสุข

ชื่อตอน : จีบ ครั้งที่ 8 : ฟ้า = ความสุข

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.2k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 18 มิ.ย. 2563 20:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
จีบ ครั้งที่ 8 : ฟ้า = ความสุข
แบบอักษร

 

 

หลังจากโมออกไปเอาเอกสาร เพื่อที่จะนำมาแจ้งให้นักศึกษาคณะโลจิสติกส์ปีสองให้ทราบจุดประสงค์ที่ต้องเรียกมารวมตัวกันในครั้งนี้

ทุกคนเริ่มขยับตัวเดินไปเดินมาเพื่อลดอาการเมื่อย แต่ถึงทุกคนจะเริ่มเปลี่ยนท่านั่งยังไงแต่มีอยู่ผู้เดียวที่ยืนหนึ่งในท่านั่งนั้นจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่เปลี่ยน

คนนั้นจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากข้ามฟ้า จนทำให้เพื่อนที่พบเห็นอย่างแมนรู้สึกหมั่นไส้ปนสงสารในความเป็นมัน ที่ตอนนี้กำลังนั่งหลังตรงคอตั้งเพื่อบังคนข้างหลังมันเอาไว้

"ออกมาได้แล้วมั้ง ไปนั่งบังค้ำคูณแบบนั้นเขาอึดอัดไหม" แมนพูดออกไป เพราะตั้งแต่พี่โมมันพูด ไอ้ข้ามมันเล่นนั่งบังชนิดที่ไม่เห็นค้ำคูณแม้แต่หัว นี่สินะคือเพื่อนกัน อืม เพื่อนกัน

"ค้ำคูณไม่เห็นบอกว่าอึดอัดนี่ แสดงว่าก็คงไม่" ข้ามฟ้าตอบกลับแมนไปด้วยท่าทางแล้วไง

"เขาอาจจะแค่ไม่พูดไง มึงถามเขาหรือยัง" แค่ผมรู้จักค้ำคูณได้ไม่นาน ผมก็รู้ได้ทันทีเลยว่าค้ำคูณให้ท้ายไอ้ข้ามไม่ว่ามันจะทำอะไร

พูดอะไรคือเชื่อใจไปหมดทุกอย่าง ดูอย่างตอนนี้ดูก็รู้ว่าร้อนเหงื่อออกขนาดนั้น แต่ก็ยังไม่ปริปากพูดออกมา เอาแต่นั่งมองหลังไอ้ข้ามอยู่แบบนั้น จนคนที่พบเห็นอย่างผมทนไม่ไหวจริง ๆ มันคันปากยิบ ๆ เลยต้องพูดออกไป

หลังจากที่ข้ามฟ้าได้ฟังคำพูดของแมนก็หันหลังไปถามค้ำคูณทันที

"ค้ำคูณอึดอัดหรอ" ก็ไม่อะไรนะ ถ้าค้ำคูณบอกว่าอึดอัด ผมไม่ได้อะไรเลยจริง ๆ แค่พูดไปด้วยเสียงขรึม ๆ แค่นั้นเอง

"ไม่ ๆ เราไม่อึดอัด ฟ้านั่งตามสบายเลย"

ค้ำคูณตอบออกไปด้วยท่าทีปกติ ไม่มีอะไรอยู่ในใจอย่างที่ไอ้แมนบอกสักอย่าง ผมบอกแล้วไอ้แมนมันคิดไปเอง

"แล้วร้อนหรอ ทำเหงื่อออกแบบนั้น" ในตอนนี้ใบหน้าของคนน่ารักเต็มไปด้วยเหงื่อ สงสัยวันนี้มันจะร้อนจริง ๆ

"อะ…อืม นิดหน่อยน่ะ" คูณร้อนมากเพราะอากาศไม่ถ่ายเท ลมเข้ามาไม่ถึงตัวรักเลย พอลมจะเข้ามาก็จะต้องชนฟ้าก่อนทำให้คูณไม่ได้สัมผัสลมสัักที

แต่คูณก็ไม่กล้าแย้งออกไปกลัวฟ้างอลไปมากกว่านี้ คูณเลยปล่อยเลยตามเลยฟ้าจะทำอะไรก็ทำเรายินดีทำตามที่ฟ้าบอกแล้วคอยสนับสนุนฟ้าอยู่ตรงนี้

เพราะคูณเคยไปอ่านเจอคำคำนึงในหนังสือ เขาบอกว่าเพื่อนที่ดีต้องช่วยหนุนนำกัน ถึงจะเป็นมิตรภาพที่บริสุทธิ์ อื้ม คูณจะทำ

"ไม่นิดแล้วมั้ง เอานี่ไป" ผมผ้าเช็ดหน้าที่ตัวเองพกติดตัวตลอดเวลาส่งให้คนตรงหน้า เพราะผมเป็นพวกขี้ร้อนเหมือนกันจึงพกไว้ แต่ดูคนตรงหน้าจะขี้ร้อนกว่ามาก

"อื้ม ขอบคุณนะฟ้า" ค้ำคูณกล่าวขอบคุณคนตรงหน้าและเอื้อมมือไปหยิบมาเช็ดหน้าตัวเอง

ในระหวังที่ค้ำคูณกำลังเช็ดหน้าตัวเองอยู่ ก็มีสายตาของคนตรงหน้ามองมาไม่หยุด จนทำให้ค้ำคูณทำตัวไม่ถูก

"เอ่อ ฟ้า จ้องเราทำไมอะ" คูณเห็นฟ้าจ้องมาแบบนี้มันทำให้คูณรู้สึกร้อน ๆ หนาว  ๆ ยังไงก็ไม่รู้ ไม่ใช่ว่าคูณจะป่วยนะ แต่ที่มีอาการแบบนี้คงเป็นเพราะสายตาของฟ้าแน่ ๆ อืออ

"อะแฮ่ม กะ…ก็เปล่า ไม่มีอะไร เช็ดเสร็จแล้ว เอาไปซักให้ผมด้วยแล้วค่อยเอามาคืน" จ้องอีกแล้วกู ทำไมมันหลุดบ่อยขนาดนี้วะ พอเริ่มรู้ใจตัวเองนี่แมร่ง เอาใหญ่เลยนะไอ้หัวใจเจ้าเอย

"โอเค เดี๋ยวเราเอามาคืน" ค้ำคูณพูดเสร็จจึงนำผ้าเช็ดหน้าใส่ไว้ในกระเป๋า

 แต่ในบรรยากาศสีชมพูที่ผมสร้างขึ้นก็ต้องถูกทำลายกลายเป็นสีดำ ก็เพราะมัน ไอ้แมนคนเหี้ยกูว่ามึงควรจะชื่อแมนคนขัดดีกว่านะ ขัดกูเก่งขัดกูตลอด ถ้าเหงามากก็หันไปคุยกับไอ้เมฆนั่นไป

"มดมันกัดกูอะเมฆมันมาจากไหนเนาะ เอ๊ะเอ๋มาจากทางนั้นที่บอกว่าเป็นเพื่อนกันหรือเปล่านะ หืม ยังสิ ยังไง" แมนทำท่าสะดีดสะดี้งในขณะที่พูดออกมา

"มึงทำหน้าตาได้หน้าถีบมากไอ้แมน ทำท่าเหี้ยไรน่าเกลียดฉิบหาย"

"ใครจะไปน่ารักเท่ากับค้ำคูณของพี่ข้ามล่ะครับ"

"……." ที่เงียบไม่ได้อะไร แค่ไม่อยากจะเสวนาด้วยเฉย ๆ

"เอา ๆ เงียบกันทำไม เงียบเฉย ๆ ก็พอเข้าใจได้นะ แต่นี่มันผิดแปลกไป เพราะพวกมึงสองคนหน้าแดง"

"คะ...ใครน่าแดงมึงแมร่งมั่ว มึงน่าเกลียดก็น่าเกลียดเองดิ ไม่เห็นต้องไปหาใครมาเทียบ คนอย่างไอ้แมนมันเทียบค้ำคูณไม่ติดอยู่แล้ว" แต่ที่ไม่พูดออกไปไม่ใช่อะไรหรอกนะ ก็ผมงอลอยู่ คนงอลเขาไม่พูดชมคนที่กำลังทำหน้าที่ง้ออยู่หรอกนะ

"จึก ไอ้เพื่อนเวร อือ เมฆที่รัก ไอ้ข้ามเหว มันทำร้ายจิตใจน้องแมน น้องแมนเจ็บจังเลย" แมนทำหน้าเศร้าแล้วหันไปอ้อนเมฆเพื่อให้เมฆเข้าข้างตัวเองและสุดท้ายมันก็ได้ผล

"เลิกเศร้า มึงไม่ได้น่าเกลียดหรอก"

เพราะมึงน่ารักมากต่างหาก เป็นประโยคที่อยู่ในใจ แต่ไม่กล้าที่จะพูดออกไป กลัวพูดออกไปจะทำให้มันรู้สึกแปลก ๆ แล้วไม่ทำตัวน่ารักกับผมแบบเดิม

ถ้าบอกไปแล้วเปลี่ยนไปไม่ใช่คนเดิมผมสู้อยู่แบบนี้เป็นเพื่อนที่ดีให้มันต่อไปจะยังดีกว่า

"กูรักมึงที่สุดเลยว่ะ" ตึกตัก ตึกตัก หัวใจของแมนฟูหลังจากได้ยินคำคำนี้ออกมา "เพื่อนรัก" แต่เมื่อคำว่าเพื่อนออกมาจากหัวใจที่ฟูมันกับห่อเหี่ยวชนิดที่ต่อให้เติมลมเข้าไปเท่าไหร่ก็ไม่สามารถฟูได้เหมือนเดิม

 

"เอา ๆ พวกมึงทั้งหลายเงียบแล้วก้หันมาสนใจคนหล่อตรงนี้ด้วยครับ โดยเฉพาะมึงไอ้ข้ามหันหน้ากลับมา ไม่ต้องไปจ้องเขาขนาดนั้นคนน่ารักของกูสึกหมด"

พรึบ ทันทีที่ได้ยินคำว่า 'ของกู' ข้ามฟ้าหมุนตัวหันอย่างรวดเร็ว และทำการหันไปจ้องตาพี่รหัสอย่างจริงจัง

"พี่มึงจะเอาให้ได้เลยใช่ไหม ไม่เคลียร์" ข้ามฟ้าถามออกไปด้วยน้ำเสียงเสียงขรึม ๆ ที่คนฟังอย่างแมนยังรู้สึกคนขนลุกขึ้นมาที่เห็นมันในโมทนี้ ปกติไม่บ่อยหรอกนะที่มันจะปล่อยออกมา เพราะปกติมันเป็นคนบ้า

"เออ ๆ กูไม่ได้อยากมีปัญหา แต่เขาน่ารักกูเลยชมไง เผื่อจะมีคนน่ารักแบเขาเคียงข้างกายของกูบ้างก็แค่นั้น"

ตอนแรกที่ผมพบเด็กข้างตัวไอ้น้องรหัสของผม มันรู้สึก ตึกตัก ในใจแปลก ๆ แต่มันก็ทำได้แค่รู้สึก เพราะเขามีเจ้าของแล้ว แถมหวงฉิบหาย ขนาดผมเป็นพี่มันยังทำขนาดนี้ หึ

"เออ มองแต่ตามืออย่างต้อง"

ในขณะที่เบื้องหลังกำลังจะฆ่ากันตาย แต่ผู้อยู่เบื้องหลังอย่างค้ำคูณกลับอยากมองเห็นบรรยากาศข้างหน้า จึงเอ่ยเสียงออกไป

"ฟ้าหลบเราหน่อยได้ไหม เราอยากมองข้างหน้าบ้างอะ" ค้ำคูณพูดออกไปโดยที่ไม่เคยรู้สถานการณ์อะไรเลย

พรึบ!

"ค้ำคูณ! มันใช่เวลาไหม!"

"อะ…อื้อ จะเสียงดังใส่เราทำไม เราตกใจ ฟ้าเป็นอะไรไปก็ไม่รู้ จู่  ๆ ก็มาเสียงดังใส่เรา" คูณแค่อยากมองข้างหน้าบ้างคูณผิดด้วยหรอ

"เฮ้อ" ข้ามฟ้าถอนหายใจออกมาอย่างแรง จะดุจะว่าก็ไม่ได้ กลัวดุไปแล้วเขาร้องไห้ขึ้นมา คนที่ตายคือใคร ก็คือผมคนนี้ไง ตายเพราะความรู้สึกผิดที่อยู่ภายในใจ เกิดเป็นไอ้ข้ามนี่มันเหนื่อยจังโว้ยยยยย

'อือ คูณทำให้ฟ้ารำคาญอีกแล้วใช่ไหม'

สุดท้ายก็เป็นตัวคูณเองที่ทำให้สิ่งที่กำลังเริ่มมันพังลงพร้อมกับความเป็นเพื่อนของเรา คงจะจริงอย่างที่คนคนนั้นเขาว่าไว้จริง ๆ ว่าคนแบบคูณต่อให้มีเพื่อนดีแค่ไหน สุดท้ายมันก็จะพังลงด้วยน้ำมือของคูณเอง เฮ้อ ค้ำคูณก้มหัวลงไปมองกับพื้นอย่างหงอย ๆ

นั่นไงกู ยังไม่ทันไหร่เลย "ก้มหน้าไปทำไมเงยหน้าขึ้นมา" ยัง ยัง ดื้อ

".........." ไม่กล้าเงยขึ้นไปให้ฟ้าเห็นความอ่อนแอของคูณเลย

"เงยขึ้นมาอย่าดื้อ!" ผมเริ่มจะหัวอุ่น ๆ ขึ้นมาเมื่อคนตรงหน้ายังคงก้มอยู่แบบนั้น ไหนบอกจะเชื่อฟังกันไงวะ

เสียงพูดของข้ามฟ้าดังลั่นจนทำให้คนที่อยู่บริเวณนั้นหันมามองกันพึ่บพั่บ

"เฮ้ย ๆ ใจเย็น ๆ ไอ้ข้าม" เป็นโมที่เข้ามาห้ามทัพ ก่อนที่ค้ำคูณ ค้ำคูณใช่ไหมเห็นไอ้ข้ามมันเรียก เออ ก่อนที่เขาจะเหลือตัวนิดเดียว

เฮ้อ ข้ามฟ้าลูบหน้าตัวเองเพื่อสกัดกั้นอารมณ์ของตัวเองเอาไว้ แล้วหันหน้ากลับไปทางที่โมยืนอยู่ จะได้ไม่ต้องมองหน้าคนน่ารักให้อารมณ์ตัวเองกลับมาขึ้นอีก

"มา ๆ น้อง ๆ มาเริ่มกันจริง ๆ สักที ที่พี่เรียกพวกน้องมาในวันี้ เพราะอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า มหาสิทยาลัยของเราจะมีงานประเพณีแข่งเรือสู่รัก ซึ่งปีนี้เป็นปีที่10แล้วที่มหาวิยลัยจัดขึ้นมาและตลอด 10 ปี คณะเรายังไม่เคยที่จะแพ้สักครั้ง

พี่จึงอยากจะขอบังคับให้น้อง ๆ ปี 2 ลงทุกคน เพราะมันมีเรือหลายประเภทและประเภทที่ทางมหาวิทยาลัยของเราจัดก็คือ เรือประเภทจิ๋ว โดยจะแบ่งออกเป็น เรือจิ๋วใหญ่ ที่ต้องใช้ฝีพายจำนาน 12 คน ต่อมาคือเรือจิ๋วกลาง ใช้ฝีพายจำนวน 10 คน และสุดท้ายเรือจิ๋วเล็ก ใช้ฝีพาย จำนวน 7-8 คน

นี่คือใบลงชื่อไปตกลงกันเอาว่าจะลงอันไหนกัน เสร็จแล้วนำมาให้พี่ พี่จะรออยู่ตรงนี้"

หลังจากสิ้นเสียงของโมนักศึกษาโลจิสติกส์ก็พูดคุยหาลือกันอย่างสนุกสนาน เพราะเป็นการแข่งขันที่เป็นที่นิยมของนักศึกษาในมหาวิทยาลัย จึงทำให้เหล่าโลจิสติกส์ตื่นเต้นเป็นอย่างมาก ผู้ชายกับน้ำมันเป็นของคู่กัน

"มึงจะลงกี่ฝีพาย" เมฆถ้าข้ามฟ้า

"อืม กูว่ากูจะลง 12 ฝีพาย พวกมึงลงกับกูปะ"

"เออ โอเคกูลง"

"กูด้วย" ในเมื่อเพื่อนทั้งสองลงมีเหรอ ที่ไอ้แมนจะพลาด

"เออดี เขียนชื่อให้กูด้วย"

"เออ" แมนตอบรับเพื่อนก่อนจะลงมือเขียนชื่อลงไป

ตอนนี้ค้ำคูณกำลังมองไปที่ข้ามฟ้าที่คุยกับเมฆและแมนอย่างออกรสชาติ จึงทำให้ค้ำคูณรู้สึกอึดอัดขึ้นมาอย่างจริง ๆ จัง ๆ อยากจะพูดกับฟ้า แต่มันก็ไม่กล้าพอ

เพราะเมื่อกี้คูณทำฟ้าหงุดหงิดเป็นอย่างมาก ค้ำคูณพยายามเงยหน้าหงอย ๆ ของตัวเองขึ้นมาแอบมองเป็นระยะ ๆ เดี๋ยวเงยเดี๋ยวก้มอยู่เป็นเวลานาน จึงทำให้คนที่ถูกมองสังเกตเห็นพอดี

"จะก้ม ๆ เงย ๆ อีกนานไหม" คนตรงหน้าเมื่อโดนจับได้จึงทำตัวไม่ถูกแล้วไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรออกไปจึงกัดริมฝีปากตัวเองแน่นด้วยความประหม่า

จนทำให้คนอย่างข้ามฟ้าทนเห็นไม่ได้ ที่คนน่ารักกัดปากตัวเองแบบนั้น จะกัดทำไม ไม่เข้าใจจะกัดให้เลือดมันออกมาเลยหรือไง "อย่ากัดปาก ค้ำคูณ" พูดดี ๆ ไม่ค่อยจะเชื่อฟังต้องให้เสียงเข้มตลอดถึงจะยอมฟัง

"อือ ฟะ...ฟ้าหายหงุดหงิดเราแล้วหรอ ไม่งอลกันแล้วใช่ไหม" ค้ำคูณถามออกไปด้วยใจกล้า ๆ กลัว ๆ

ข้ามฟ้าเงียบไปอยู่นานสองนานโดยที่สายตาจ้องมองไปที่คนตรงหน้า ผมจะทำยังไงกับเขาดี ผมกลัวอารมณ์ของตัวเองในช่วงนี้เป็นอย่างมาก ตอนที่ยังไม่รู้สึกอะไรกับเขา มันก็ไม่มีหรอก อารมณ์ที่ผมแสดงไปในวันนี้ แต่พอเริ่มรู้สึกขึ้นมา

ผมรู้สึกว่าผมเปลี่ยนไป เปลี่ยนไปอย่างมาก เอะอะไม่ได้ดั่งใจก็ดุเขาจนเขากลัว เฮ้อ วันนี้ผมถอนหายใจออกมาเยอะมากจริง ๆ ก็ผมเครียด ผมก็พยายามเตือนสติตัวเองว่าเขาไม่ได้คิดกับมึงแบบที่มึงคิดกับเขา มึงจะไปบังคับเขาไม่ได้ถ้าเขาไม่เต็มใจ อย่างเช่นตอนนี้เป็นผลมาจากตอนนั้นที่ผมดุเขา

เขาถึงมีท่าทีกลัวผมมากขนาดนี้ ผมจะพยายามควบคุมอารมณ์ตัวเองให้ได้น เพื่อที่คนน่ารักจะได้ไม่ต้องมาทำหน้าเหมือนน้ำตาตกในแบบนี้อีก

"อืม ฟ้าหายงอลคนน่ารักแล้วครับ เพราะฉะนั้นเลิกทำหน้าเศร้า ๆ ได้แล้วรู้ไหม ปุ ๆ" ข้ามฟ้ายกมือตัวเองขึ้นไปลูบหัวคนตรงหน้าเบา ๆ เพื่อปลอบใจที่เศร้าให้ดีขึ้น

"อือ เราดีใจนะที่ฟ้าหายงอล เมื่อวานตอนเย็นถ้าเราทำอะไรให้ฟ้ารู้สึกไม่ดีเราขอโทษด้วยนะ' ค้ำคูณถึงไม่รู้ว่าตัสเองไปทำอะไรให้ข้ามฟ้าโกรธแต่ก็ยังเลือกที่จะขอโทษออกไป

"ไม่เป็นไรฟ้าเองแหละที่งี่เง่า แต่ตอนนี้ฟ้าไม่เป็นไรแล้วฟ้าจะกลับมาเป็นฟ้าคนเดิมของคนน่ารักไงดีไหม"

หงึก ๆ "ดี ๆ เราชอบฟ้าคนเดิมมากกว่า" ตอนนี้ในดวงตาของค้ำคูณมันเปร่งประกายฉายแสงมีความสุขออกมาจนเอ่อล้น จนทำให้ข้ามฟ้าผู้ที่พบเห็นได้รู้สึกและสัมผัสไปกับความสุขของค้ำคูณ

ในเมื่อการที่ค้ำคูณมีความสุขแล้วน่ารักกว่าตอนเศร้าเยอะมากขนาดนี้ ผมจะพยายามทำให้เขาความสุขแบบนี้ และอยู่กับเขาตลอดไปถึงในตอนนั้นอาจจะไม่มีผมอยู่ตรงนี้แล้วก็ตาม

"ฟ้าขอโทษคนน่ารักด้วยนะ ที่เสียงดังใส่คนน่ารักจนทำให้คนน่ารักกลัว"

"อื้ม เราไม่เคยโกรธฟ้าหรอก ไม่ต้องกลัว และเราก็จะไม่มีวันโกรธฟ้าด้วย"

อึก ผมพูดอะไรไม่ค่อนออก นอกจากคำว่า ขอบคุณที่ไม่เคยคิดจะโกรธกันสักครั้ง ถึงแม้ในวันที่ผมทำตัวแย่ก็ตาม

"ขอบคุณนะ คนน่ารัก"

ตอนนี้บรรยากาศรอบ ๆ ตัวของคนทั้งที่คู่เคยมีบรรยากาศที่อึมครึมมากก่อน แต่ในบัดนี้กลับมีแต่บรรยากาศสีชมพู มาแทนที่ความบาดหมางทุกอย่างที่เกิดขึ้น แค่เรารู้จักขอโทษและให้อภัยซึ่งกันและกันเรื่องที่เข้าใจผิดก็จะหมดไปจากใจเรา

"กลับหอกันไหมคนน่ารัก ฝนใกล้จะตกแล้ว"

ในเวลานี้เป็นเวลาที่ฟ้ามืดกว่าตอนขามา จนหน้ากลัวเป็นอย่างมาก เมื่อเป็นดังนั้นผมจึงชวนคนน่ารักกลับจะได้ไม่ต้องเปียกฝนให้ไข้กิน

"อื้ม ฟ้าว่าไงเราว่างั้น" ทำไมถึงทำตัวให้น่าเอ็นดูขนาดนี้หึ ผมสังเกตว่าคนน่ารักดูน่าเอ็นดูขึ้นมากหลังจากที่หายเราผิดใจกัน

"โอเค งั้นกลับกันครับ พี่โมผมกลับก่อนนะ"

"เออ ๆ กลับดี ๆ อย่าขับรถเร็ว มึงไม่ได้ขับคนเดียวมึงยังมีค้ำคูณซ้อนไปด้วย" โมพูดออกไปด้วยความเป็นห่วง เพราะรู้ว่าไอ้ข้ามมันขับรถเป็นยังไง

"ครับ ๆ หวัดดีพี่" ข้ามห้ายกมือไหว้โมจึงทำให้คนที่อยู่ข้าง ๆ อย่าค้ำคูณยกมือไหว้ตาม

"ไปก่อนนะมึง ไอ้เมฆไอ้แมน" ข้ามฟ้าลาโมเสร็จจึงหันมาบอกเพื่อนตัวเองที่กำลังนั่งกินขนมกันอยู่

"เออ ๆ กลับดี ๆ อย่าไปทะเลาะกันข้างทางล่ะ มันเปลี่ยว"

"เออไม่ทะเลาะกันแล้ว คนเขาดีกันแล้วมึงเห็นไหม"

หมับ

ตึกตัก ตึกตัก "ฟะ...ฟ้า"

แเบาได้เบาไอ้สัส จำเป็นต้องโอบเขาไหม"

รู้สึกสงสารค้ำคูณขึ้นมาจับใจที่หลงมาในกลับดักของไอ้เวรนี่ หลงเข้ามาแล้วอย่าได้หวังว่ามันจะปล่อยไปง่าย ๆ ผมว่ามันคงใส่กุญแจล็อคไว้เป็นร้อย ๆ ตัว เพื่อที่จะมีค้ำคูณอยู่ด้วย มันพร้อมทำได้ทุกอย่างอยู่แล้ว

"ก็เดี๋ยวพวกมึงไม่เชื่อไง เชื่อยัง"

"เออ เชื่อ"

"งั้น ขอตัว"

ระหว่างที่ข้ามฟ้ากำลังโอบคนน่ารักไปขึ้นรถ ยังไม่ทันก้าวขาขึ้นรถฝนก็เทลงมาอย่างถล่มทลาย

ซ่า เปรี้ยง เสียงฟ้าผ่าดังสนั่นไปทั่วบริเวณ

"อื้อ ฟ้า เรากลัว"

ค้ำคูณยกมือขึ้นมาปิดหูทั้งสองข้างของตัวเองและมุดหน้าซ่อนไปกลับอกอันแข็งแกร่งของข้ามฟ้า

"โอ๋ ๆ ไม่ต้องกลัว มันไม่มีอะไร ฟ้าอยู่ตรงนี้แล้วไง ไม่ต้องกลัว ไม่กลัว" ข้ามฟ้าพยายามพูดย้ำ ให้คนน่ารักรู้ว่ามันไม่มีอะไร แต่คนชั่วก็ยังเป็นคนชั่ววันยังค่ำ ในจังหวะนี้ที่คนน่ารักกำลังกลัวถ้าผมพูดอะไรไปคงโอนเอนง่ายแน่นอน

"คนน่ารัก" ข้ามฟ้าเรียกคนที่ตอนนี้กำลังมุดอกผมอยู่

"อะ...อื้อ"

"วันนี้ฝนมันตกหนัก กว่าจะถึงหอคนน่ารักฟ้ากลัวว่ามันจะเปียกมาก จนทำให้ป่วย คืนนี้ไปอยู่คอนโดฟ้าก่อนไหมมันใกล้กว่าหอคนน่ารักมากเลยนะ จะได้ไม่ป่วยด้วยไงไปไหม"

 

คนอื่นเเพ้ไวรัส เเต่ผมสิครับเเพ้ความน่ารักของค้ำคูณ

 

 

 

เข้ามาพูดคุยกัน ได้ที่เฟซบุ๊ก : นักเขียน หน้าใหม่ ได้นะคะ

สามารถเข้าไปเล่นแท็กในทวิตเตอร์ โดยใช้

#จีบคุณด้วยจดหมาย

ส่วนทวิตของไรท์ @Mousyツ

ไปเล่นกันเยอะ ๆ น๊า

ช่วยคอมเมนต์และรีวิวเพื่อเป็นกำลังให้นักเขียนด้วยนะคะ

 

ความคิดเห็น