เอริณ
email-icon facebook-icon Line-icon

คุณวินมาล้าววววววววว

บทที่ 7 เติบโต (100%)

ชื่อตอน : บทที่ 7 เติบโต (100%)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 19 มิ.ย. 2563 06:33 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 7 เติบโต (100%)
แบบอักษร

(ต่อ) 

 

“คุณเตชินน่ะ!”

วรันย์ไม่ตอบ แต่กำมือที่แนบข้างลำตัวด้วยความร้าวราน อยากเอ่ยหลายสิ่ง หากสุดท้ายก็หักใจ ขบกรามแล้วค้อนศีรษะให้ ‘อดีต’ คนคุ้นเคย แล้วเดินขึ้นรถไป

เมื่อขึ้นนั่งประจำตำแหน่งข้างคนขับ ดวงตาคมกล้าเย็นชาคู่เดิมยังคงเหลือบมองร่างผอมบางที่ยืนมองส่งจากตัวบ้าน กระทั่งรถเคลื่อนออกมาไกลแล้ว ดวงตาของชายสูงวัยก็ยังไม่อาจละไปจากเส้นทางเดินได้ ด้วยเข้าใจความหมายของคำเหน็บแหนมดี แม้อยากจะเอ่ยปากพูดหรืออธิบายอะไรออกไปก็ไม่อาจทำได้

อย่างไร ‘ความรัก’ กับ ‘บุญคุณ’ ก็ไม่อาจเลือกได้ ต้องปล่อยให้ทุกอย่างเดินไปตามเส้นทางเช่นที่เป็นเสมอมา

แม้จะหวังไว้ว่า… สักวันหนึ่ง ท่านจะได้กลับมาที่นี่อีกครั้ง และได้รับรอยยิ้มอ่อนหวานจากคนที่เพิ่งจากมาพร้อมเสียงเรียกอ่อนหวานที่ยังฝันถึงทุกคืน แม้จะรู้ดีว่ามันก็เป็นเพียงหวัง… ล้มๆ แล้งๆ ของผู้ชายคนนึงเท่านั้นเอง

 

“คุณแม่!” เสียงที่เอ่ยเรียกผู้ให้กำเนิดเบาราวเสียงกระซิบ หากกระแสยามเอ่ยพร่าสั่นอย่างชัดเจน ใบหน้าหล่อเหลาก้มลงต่ำ มือกำแน่นเพื่อระงับอารมณ์

“แม่จะพูดเป็นครั้งสุดท้าย” ใบหน้าของมารดายังคงเรียบนิ่ง ไม่เงยขึ้นจากอัลบั้มรวมภาพชุดเจ้าบ่าวในมือ หัวใจของมาวินร้าวระบม อยากเหลือเกินที่ชายหนุ่มจะเอื้อนเอ่ยคำใด

เขากลัว ขี้ขลาด และหวาดหวั่นกับทุกอย่างในชีวิต

อ่อนแอ เปราะบางเสียยิ่งกว่าขนนก ตลอดชีวิตที่ผ่านมาเพียงก้มหน้าทำตามคำสั่งของมารดาในทุกๆ เรื่อง แม้กระทั่งเรื่องของกลอยใจ

พูดถึงกลอยใจ… ความกล้าหาญที่มีอยู่น้อยนิดก็เหมือนจะหึกเหิมขึ้น

“แม่ก็รู้ ฮึก” รู้ว่าเขาชอบกลอยใจ

ทว่าเขาเอ่ยได้เพียงสั้น ก็ไม่อาจขยับปากเอ่ยต่อได้ เมื่อสายตาของมารดาเหลือบมองมาอย่างร้าวราน

“แม่หวังดีกับลูก…”

หวังดีหรือ… เขาถามตัวเองด้วยคำถามเดียวกันในใจแล้วแค่นหัวเราะ ขมขื่นอย่างที่สุด หากก็ทำได้เพียงเอ่ยถาม

“เคยถามผมบ้างไหมว่าความสุขของผมคืออะไร”

ใบหน้าที่ผินมาเล็กน้อย หันมองมาเต็มด้วงหน้า ก่อนขมวดคิ้วเอ่ย “ลูกหมายความว่าที่ผ่านมา สิ่งที่แม่มอบให้ไม่มีความหมาย ทำให้ลูกไม่มีความสุขหรือ”

มาวินขบกราม กำมือเข้ากัน แต่ไม่ตอบคำ

คุณหญิงวาเม้มปาก ลุกจากโซหาเดินเข้ามาหาร่างที่ยืนก้มหน้านิ่งอยู่เพียงเอื้อมมือ ทว่าเพียงท่านเอื้อมแขนออกไปยังไม่ทันแตะสัมผัสกายกำยำ ร่างของบุตรชายสุดรักก็ผละห่างออกไป

“กลอยคือความสุขของผม”

ความรักของลูกเป็นเช่นไร เหตุใดมารดาจะไม่เข้าใจ ทว่า… มันไม่มีทางเป็นไปได้!

“ถ้าแกคิดจะแต่งงานกับคนอื่น แกต้องรอให้แม่ตายก่อน!”

มาวินเงยหน้าขึ้นมอง ดวงตาคมกล้าแดงก่ำ ใบหน้านองน้ำตาที่เอ่อไหลลงจากหางตา ความเสียใจมากมายทะลักไหลออกมาจากหัวใจ

เขาถามเพียงว่า… ความสุขของเขามันเป็นสิ่งต้องห้ามได้อย่างไร

“เพราะอะไร ฮึก เพราะอะไรผมถึงรักกลอยไม่ได้!”

คุณหญิงวารีเม้มปาก ตวาดออกไปด้วยความรู้สึกเช่นกดดันเช่นกัน

“เพราะเด็กคนนั้นเป็นลูกนอกสมรส!”

หัวใจของมาร้าวรานยิ่งขึ้น หากน้ำตาที่ไหลรินกลับหยุดลงทันที ชายหนุ่มแค่นหัวเราะเบาๆ เงยหน้าขึ้นมองเพดานผ่านม่านน้ำตาแล้วเค้นเสียงเอ่ย

“แค่นี้เหรอครับ”

“ใช่” ไม่มีการคิดไตร่ตรองใดๆ ในคำตอบจนมาวินต้องส่งเสียงในลำคออย่างเย้ยหยัน

ที่แท้… ระหว่างความสุขของเขากับหน้าตาทางสังคมของตระกูลก็เทียบกันไม่ได้ เพราะสุดท้ายเขาก็ด้อยค่ามากกว่าสิ่งที่จับต้องไม่ได้เหล่านั้น

คุณหญิงวารีทนเห็นน้ำตาของบุตรชายได้ไม่นานก็เอ่ยปลอบประโลมอย่างใจเย็นขึ้น

“วินลูก” ขาเรียวเดินเข้ามาหาบุตรชายผู้เป็นดวงใจ ทว่าเพียงขยับกาย ร่างสูงก็เคลื่อนห่างออกไปทันที คุณหญิงวารีถอนหายใจเบาๆ เอ่ยเสียงอ่อนลงหลายส่วน “กลอยใจเป็นเด็กดี แม่รู้”

รู้มานานแล้วด้วย ทว่าอย่างไรเรื่องนั้นก็ไม่อาจลบล้างชาติกำเนิดของเธอได้

หากมาวินแต่งงานกับกลอยใจจริง ผู้หญิงที่ไม่มีคนหนุนหลัง ไม่มีความสามารถมากพอเช่นนั้นจะช่วยดูแลแอลเอ็นกรุ๊ปกับมาวินให้ตลอดรอดฝั่งได้อย่างไร ไหนจะสายตาของคนรอบข้างที่มองมายาวต้องออกงานร่วมกันอีก

ท่านรู้ว่ามาวินเองก็รู้สึกหวาดหวั่นกับเรื่องนั้นในใจเหมือนกัน ไม่เช่นนั้นก็คงแสดงความรู้สึกอย่างเปิดเผยต่อเด็กคนนั้นมากกว่านี้ไปแล้ว ทว่าบุตรชายของท่านยังเว้นระยะห่าง ไม่เอาตัวเข้าหามากจนเกินไป เช่นนั้นความสัมพันธ์ก็ไม่ได้แน่นแฟ้นจนตัดขาดไม่ได้!

“แต่กลอยใจไม่มีคนคอยหนุนนำ ไม่มีภูมิหลัง ฐานะทางสังคมหรือความสามารถมากพอจะยืนข้างลูกได้ เมื่อลูกขึ้นรับตำแหน่งกรรมการบริหารของบริษัทผู้หญิงที่ยืนข้างลูกต้องแข็งแกร่ง เก่ง ฉลาด และมีรากฐานที่เชื่อมั่นได้ ลูกรู้ดีว่าเมื่อถึงวันที่ต้องเข้าสู่สังคมของเรา กลอยจะด้อยกว่าคนอื่นเช่นไร ลูกยอมให้คนที่ลูกรักถูกมองมาอย่างหยามเหยียดได้หรือ แม่ทำทุกอย่างเพื่อทุกคน รวมทั้งตัวกลอยใจเองด้วย” 

ใบหน้าของมารดาอารีดังเดิม หากแววตาจริงจังมากกว่าเคย

“ชีวิตคู่ไม่ใช่แค่ความรักก็สามารถเอาชนะทุกอย่างได้ แต่โลกของความจริง ชื่อเสียง เกียรติยศ หรือแม้กระทั่งวงศ์ตระกูลก็ส่งผลต่อเส้นทางเดินเสมอ แรกๆ อาจทนรับแรงกดดันได้ แต่ผ่านไปนานขึ้น คิดหรือว่าความรักจะนำพาความสุขมาได้ทั้งหมด หากหัวใจของลูกกับกลอยยังคงมีเส้นบางอย่างกั้นเอาไว้ เส้นๆ นั้นก็คือ…ชาติกำเนิดที่แตกต่างกัน”

มาวินไม่เข้าใจ ในหัวของเขาโล่ง ไม่มีสิ่งใดนอกความรู้สึกอึดอัดยามมองใบหน้าของมารดา จะคำปลอบโยน คำอธิบายใดๆ ก็ไม่ผ่านเข้าหูเขาสักนิด

ชายหนุ่มถอนหายใจแรงๆ คลายมือที่กำไว้ออก แล้วหันหลัง หมุนตัวออกจากห้องนั่งเล่นของบ้านทันที โดยไม่เหลียวกลับมา รับรู้แล้วว่าต่อให้พยายามพร่ำพูดแค่ไหน เรื่องของเขากับกลอยใจก็ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง

“คุณเป็นโลกทั้งใบของท่าน” 

คำคำนี้ตามหลอกหลอนเขามาตั้งแต่บิดากับมารดาเลิกกัน ความรู้สึกของการเป็นตัวแทนบิดามันทุกข์ทรมานจนหายใจไม่ออก เขาไม่กล้าแม้กระทั่งคบหาเพื่อนสนิทสักคน หากมารดาไม่อนุญาต ฝืนยิ้ม ก้มหน้ายอมรับทุกการตัดสินใจของท่านมาตลอด ทว่า… สุดท้ายเขาก็กลายเป็นเหมือนหมากในชีวิตของมารดา ขยับขาเดินเองไม่ได้ ต้องคอยเดินตามเส้นทางที่มารดาจับพาไปเสมอ

เรื่องของกลอยใจก็เช่นกัน…

เขาขี้ขลาด หวาดหวั่นว่าสิ่งที่จะทำอาจส่งผลต่อคนรอบข้าง เขากลัวการตัดสินใจของตัวเอง กระทั่งมันสายเกินไป

ชายหนุ่มเปิดประตูเข้าห้อง ทิ้งกายลงนั่งพิงบานประตูอย่างอ่อนล้า สะอื้นไห้ไร้เสียงไม่นาน ก็ปล่อยโฮออกมาอย่างสุดกลั้น

เขาสับสน หวาดกลัว และอ่อนแออย่างที่สุด ไม่รู้ว่าจะมองไปทางไหน รู้สึกเพียงว่าไม่มีใครเข้าใจเขาเลย แม้กระทั่งตัวเขาเอง

มาวินร้องไห้เช่นนั้นอยู่นานจนเขาก็คิดถึงน้ำเสียงแปร่งปร่าของคนที่เขาลืมไปนานแล้วขึ้นมาได้

“ไม่เป็นไรวิน ฉันอยู่กับนายเอง” 

คริส เมอร์สัน เพื่อนเพียงคนเดียวของเขา 

หลังจากหยุดความรู้สึกด้านลบได้แล้ว ร่างสูงก็ค่อยๆ ลุกขึ้นยืน เดินตรงไปยังโน้ตบุ๊กของตน คลิกไปมาไม่นานก็ลงมือพิมพ์ข้อความไม่สั้นไม่ยาวลงไปแล้วกดส่งหาคนที่เขานึกขึ้นมาได้ว่า ‘ลืม’ มันไปเลย กระทั่งเสร็จสิ้นจึงทิ้งกายลงนอนราบบนเตียง หลับตาลงอย่างอ่อนล้า แล้วผล็อยหลับไป

กว่าจะตื่นขึ้นมาอีกครั้งก็เป็นพลบค่ำพอดี มาวินงัวเงียขึ้นมา เหลือบมองหน้าจอโน้ตบุ๊กที่วางทิ้งไว้ เห็นกล่องข้อความมีสัญญาลักษณ์บางอย่างก็ผุดรอยยิ้มบางๆ ออกมา

เขาเปิดอ่านอีเมลที่ได้รับการตอบรับทันที แล้วรอยยิ้มของชายหนุ่มก็ค่อยๆ กว้างขึ้น กระทั่งเต็มดวงหน้าในที่สุด

เนื้อหาในนั้นยาวเหยียด และพร่ำพรรณนาถึงความคิดถึงของเพื่อนจนน่าขนลุก คริสเล่าว่าหลังเรียนจบเขาทำงานที่บริษัทแห่งนึง แต่ก็ทำได้ไม่นาน เขาลาออกแล้วไปทำงานที่คาสิโน ใช้ความรู้บ้างไม่ใช่บ้าง และเคยแต่งงานครั้งนึง หากสุดท้ายก็เลิกรากับอดีตภรรยา อีกฝ่ายรอคอยการติดต่อมาของเขา รอแล้วรอเล่าจนลืมไปแล้วว่ารอคอยนานแค่ไหน กระทั่งได้รับอีเมลที่เขาติดต่อไป หัวใจของเพื่อนที่รอคอยมาหลายปีก็เหมือนจะสงบลง เจ้าเพื่อนน่ารำคาญของมาวินแจ้งทันทีว่าจะบินมาหา ให้รอไม่นาน อีกฝ่ายขอจัดการเรื่องของตัวเองให้เสร็จสิ้นเสียก่อน แถมตอนท้ายยังโอ้อวดว่ามีช่วงเวลาหนึ่งที่คิดถึงเขาจนต้องไปทำงานที่ร้านอาหารไทย เพื่อฝึกใช้ภาษาไทยให้เก่งด้วย

มาวินหัวเราะพลางปิดหน้าจอโน้ตบุ๊ก ก่อนวางลงข้างกาย แล้วเอนตัวลงนอนราบอีกครั้ง

นานแล้วที่เขาไม่ได้ยิ้มจากความรู้สึกสบายใจเช่นนี้ นานเหลือเกิน…

ทว่า… รอยยิ้มของเขาก็คงอยู่ได้เพียงไม่นาน

งานแต่งงานระหว่างมาวินกับกวินตราถูกกำหนดขึ้นในเวลาไม่นาน ฤกษ์ยามที่คุณหญิงรจเรศมารดาของกวินตราไปหามานั้น รวดเร็วเสียจนมาวินยังตกใจ

“20 เดือนหน้า พระท่านว่าฤกษ์ดีที่สุดของปีเลยค่ะ”

คุณหญิงวารีเพียงยิ้มรับ พยักหน้าแล้วหันมองบุตรชาย “งั้นวันเสาร์นี้ลูกพาน้องไปดูชุดแต่งงานนะ”

เมื่อออกจากปากของมารดา ย่อมไม่ใช่คำขอ หากคือคำสั่ง

มาวินจึงพยักหน้าแล้วจำใจตอบรับ “ได้ครับแม่”

หลังกลับจากบ้านวรโชติพงศ์ มาวินก็มุ่งหน้าขึ้นห้องนอนของตนทันที ไม่อยู่พูดคุยเรื่องแต่งงานอีก เขาไม่ล่ำลามารดาด้วยซ้ำ ร่างสูงทิ้งกายลงบนเตียง ทันทีที่อยู่คนเดียวเขาก็หลับตาลงแน่น ความรู้สึกมากมายที่สุมอยู่ในอกค่อยๆ ปะทุออกมา

ไม่ว่าจะพยายามอดทน เข้มแข็งแค่ไหน แต่หัวใจก็ยังรวดร้าวอยู่ดี

วันนี้เมื่อพบหน้ากันเขาเห็นแววตาเย็นชาจากดวงตากลมโตของกลอยใจ หัวใจที่ปวดร้าวอยู่แล้วปวดแสบจนต้องยกมือขึ้นกุมหัวใจ มีคำถามที่ผุดขึ้นมากมายเหลือคณา

เขาจะแต่งงานกับกวิตราได้เหรอ

ต้องแต่งจริงๆ เหรอ

ทำไมต้องแต่ง!

สุดท้ายดวงตาที่ปิดสนิทก็เปิดขึ้น กะพริบถี่ๆ แล้วปิดลงอีกครั้ง ปล่อยให้หยดน้ำตารินไหลลงหางตาเพื่อระบายความทุกข์ตรมในใจ

เขาจะทำเช่นไรต่อไปดี…

**** เนื้อหายังมีติดขัดต้องขออภัยนะคะ 

 

ฝากหนูอัยย์กับมาวินด้วยนะคะ  

เนื้อหาที่ลงยังไม่มีการปรับแก้ ตรวจคำผิด  

อาจมีบางส่วนผิดพลาดต้องขออภัยด้วยนะคะ 

ขอบคุณที่ติดตามกันมาตลอด ทุกๆ เรื่องเลยนะคะ 

 

รัก... เอริณ 

ความคิดเห็น