Storytellers
email-icon facebook-icon Twitter-icon

ยินดีต้อนรับสู่อาณาจักร Storytellers ค่ะ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนิยายของไรท์นะคะ

Phantom ร้ายก็รัก ตอนที่ 15

ชื่อตอน : Phantom ร้ายก็รัก ตอนที่ 15

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 864

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 19 มิ.ย. 2563 19:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 200
× 0
× 0
แชร์ :
Phantom ร้ายก็รัก ตอนที่ 15
แบบอักษร

 Phantom ร้ายก็รัก ตอนที่ 15 

  

จากวันเป็นเดือนจากเดือนเป็นปีวันนี้เป็นวันที่พวกพี่มอหกจบการศึกษาพวกพี่กอล์ฟ พี่ธีร์กับเพื่อนๆ นัดจัดปาร์ตี้กันที่บ้านพี่ต้องเพราะพ่อแม่พี่ต้องไม่อยู่บ้านทางเลยสะดวก ทีแรกพวกพี่เขาจะไปร้านเหล้าแต่ติดที่ผมกับไอ้หินเข้าไม่ได้พี่บอลเลยตัดสินใจไม่ไปร้านเหล้าแต่ต้องหาสถานที่จัดปาร์ตี้ให้ได้แต่บ้านพี่เขาเองก็ไม่สะดวกเพราะอยู่กันหลายคน บ้านพี่กอล์ฟก็ไม่ได้พ่อแม่ดุ พี่ธีร์ยิ่งแล้วใหญ่เพราะพ่อดุยิ่งกว่าและไม่ชอบให้กินเหล้าสุดท้ายหวยเลยมาออกที่พี่ต้องและโชคดีที่บ้านพี่ต้องพ่อแม่ไม่อยู่บ้านไปดูงานที่ต่างจังหวัดพอดี 

“เดี๋ยวไปพร้อมกันเลยนะพวกมึง วันนี้กูเอารถมา” พี่กอล์ฟเดินมาพูดกับผมกับไอ้หินหลังจากที่พี่เขาปลีกตัวออกมาจากวงล้อมของสาวๆ ที่พากันรุมเขียนเสื้อพี่เขาอยู่ 

“ผมไปได้แต่ไอ้คุณหนูฝุ่นคงต้องกลับบ้านไปขออนุญาตยายของมันก่อน” ผมกลอกตากับคำว่าคุณหนูที่ไอ้หินมันเรียกผม  

ผมไม่ใช่คุณหนูอะไรสักหน่อยก็แค่ต้องขออนุญาตยายก่อนไปไหนมาไหนเพราะไม่อยากให้ยายเป็นห่วงก็แค่นั้นเอง 

“มึงนี่ต้องกลับไปรายงานตัวกับหม่อมยายมึงทุกครั้งเลยหรือไงวะ” พี่ต้องเดินมาถามพร้อมยิ้มล้อ อยากจะบอกพี่เขาว่าก็ผมเด็กดีอะครับไปไหนมาไหนก็ต้องไปขออนุญาตผู้ปกครองก่อนนะถูกแล้วแต่ไม่พูดจะดีกว่าเดี๋ยวถูกหาว่าเป็นลูกแหง่ติดยาย 

“น้องมันก็ทำถูกแล้วไม่ใช่เหรอวะ พวกมึงจะมีปัญหาอะไรกัน” พี่ธีร์ว่าขึ้นหลังจากที่พี่เขาหายไปอยู่ในวงล้อมของสาวๆ และเพื่อนร่วมห้องนานสองนาน 

“จริงครับพี่ธีร์” ผมพยักหน้าเห็นด้วยกับเจ้าของวงแขนที่คล้องคอผมอยู่ในตอนนี้  

“เข้าข้างกันเข้าไป นี่พวกมึงมีอะไรในกอไผ่หรือเปล่า มีอะไรที่พวกกูไม่รู้หรือเปล่า หะ? ว่าไงวะธีร์” พี่กอล์ฟพูดพลางหรี่ตามองจับผิดผมกับพี่ธีร์ก่อนที่จะยักคิ้วจึกๆ ใส่พี่ธีร์แล้วยิ้มแปลกๆ ส่งให้กัน 

“มีอะไรละพี่ ไม่มีอะไรทั้งนั้นครับ” ผมตอบเสียงเรียบพร้อมขยับห่างจากพี่ธีร์แต่ก็ไม่เป็นผลเพราะพี่เขาไม่ปล่อยแขนจากคอผมแถมยังกอดแน่นขึ้นอีก 

“ยังไงมึงไอ้ธีร์น้องมันปฏิเสธขนาดนี้แล้วนะ” พี่บอลแซวเพื่อนตัวเองพร้อมทำหน้าทำตากวนตีใส่  

“ก็ไม่ยังไง ฝุ่นว่ายังไงกูก็ว่างั้น” ตอบเพื่อนออกไปพร้อมยักไหล่ไม่ใส่ใจผมก็ได้แต่เอียงคอมองพี่ธีร์แล้วกะพริบตาปริบๆ  

“เอ้อออ ก็ถูกเขาปฏิเสธชัดเจนขนาดนี้แล้วมึงก็ยังทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ได้อีกนะ กูนี่ยอมใจมึงจริงๆ” พี่กอล์ฟว่าพลางส่ายหัวใส่เพื่อนตัวเอง 

“แต่เดี๋ยวกูจะนิยามความสัมพันธ์ของมึงสองคนให้ก็แล้วกัน” พี่ต้องที่ยืนฟังอยู่นานว่าขึ้นพร้อมลูบคางลูบคิ้วตัวเองทำท่านึก  

“พี่น้องที่สนิทกันม๊ากมาก” ยังไม่ทันที่พี่ต้องจะหาคำตอบได้พี่บอลก็ได้คำตอบแล้ว 

“โวะ ชิงตัดหน้ากูตลอดอะมึง”  

“ก็มึงช้าเองนี่” 

“พี่ครับ พวกพี่สนใจผมบ้างดิ ผมก็น้องพวกพี่เหมือนกันนะ” คนถูกลืมอย่างไอ้หินว่าพร้อมทำตาละห้อยมันทำหน้าหมาหงอยเรียกร้องความสนใจ 

“โอ๋ๆ ลูกหินจ๋ามามะ เดี๋ยวพี่จะกอดปลอบลูกหินเอง ไม่งอแงนะครับ มาๆ” พี่ต้องพูดพร้อมทำหน้าตาหื่นๆ ใส่และไม่ใช่แค่พูดเพราะพี่ต้องเดินเข้าไปใกล้คว้าเอวไอ้หินที่มีความสูงไล่เลี่ยกันไปกอดทำให้คนเรียกร้องความสนใจตาลุกวาวด้วยความตกใจสุดขีดแต่ความตกใจยังของไอ้หินยังไม่หยุดอยู่แค่นั้นเมื่อพี่ต้องเลื่อนมือลงไปวางหมับที่ก้นงอนๆ ของมันแล้วบีบสุดแรง 

“โอ๊ย! เหี้ย!! ไอ้พี่ต้องบ้าทำเหี้ยอะไรเนี่ยเจ็บนะเว้ย ถอยออกไปเลยอย่ามาหื่นใส่ผมนะผมต่อยจริงๆ นะ” มันบ่นโวยวายออกมาทันทีทั้งผลักทั้งดันพี่ต้องออกตัวมันเองก็ดีดตัวออกห่างจากพี่ต้องไปไกลสิบลี้ยกแขนชูกำปั้นตั้งการ์ดจะแลกหมัดใส่เขาโดยที่ไม่ก้มมองตัวเองเลยสักนิด 

ถึงความสูงระหว่างพี่ต้องกับไอ้หินจะไม่กี่เซนแต่พี่เขาก็ตัวหนากว่ามันมากถ้าเกิดต่อยกันขึ้นมาจริงๆ งานนี้ไม่ต้องเดาให้ยากว่าใครจะแพ้และเจ็บหนักกว่ากัน 

“ฮ่าๆ โอ๊ย กูขำ มึงนี่ก็ตลกวะไอ้หิน กูแค่สงสารเด็กน้อยไร้คนดูแลอย่างมึงเฉยๆ ไม่ได้พิศวาสมึงหรอกไอ้น้องเวร แต่ว่านะก้นมึงนี่ก็นุ่มมือดีเหมือนกันนะ มามะมาให้พี่บีบอีกสักทีสองทีซะดีๆ” พี่ต้องกุมท้องหัวเราะลั่นกับท่าทีของไอ้หินก่อนจะพูดต่อพร้อมท่าทางคุกคามเดินดุ่มๆ เข้าไปหาแล้วไอ้หินจากที่ตั้งป้อมอยู่ดีๆ ก็วิ่งหนีโดยมีพี่ต้องวิ่งไล่เรียกเสียงหัวเราะจากพวกผมได้เป็นอย่างดีเพราะการหนีตายของไอ้หินมันตลกจริงๆ 

 เล่นสนุกกันพอสมควรพี่ต้องกับพี่บอลก็กลับไปก่อนเพราะต้องไปจัดเตรียมสถานที่ส่วนพี่กอล์ฟกับไอ้หินก็ไปหาซื้อของกินกับเครื่องดื่มเราแยกกันที่ลานจอดรถตอนนี้ผมอยู่บนรถของพี่ธีร์ที่กำลังวิ่งไปตามถนนเส้นทางไปบ้านของผม ทีแรกก็ว่าจะมาเองนั่นแหละแต่พี่ธีร์ไม่ยอมเถียงกันอยู่นานยังไงพี่ธีร์ก็จะไปด้วยให้ได้ผมเลยปล่อยเลยตามเลยและคนข้างๆ ผมตอนนี้แม้มุมปากจะมีรอยยิ้มแต่สีหน้ากับคิ้วก็ขมวดสงสัยจะเกร็งที่จะได้เจอยายผมทั้งๆ ที่ก็เจอมาหลายครั้งแล้ว 

“พี่ธีร์ไม่ต้องลงก็ได้ครับ ผมเข้าไปแป๊ปเดียวเดี๋ยวออกมา” ก็เห็นพี่เขาทำหน้าเครียดๆ ผมเลยบอกไปแบบนั้น 

“เฮ้ย...ไม่ได้ๆ ทำงั้นได้ไงลงไปด้วยกันนี่แหละ จะได้ไปขออนุญาตยายด้วย” พูดจบก็เปิดประตูลงจากรถผมเลยต้องรีบลงตามเพื่อไปเปิดประตูรั้วบ้าน 

ผมเดินลอดประตูบานเล็กเข้ามาก่อนก่อนจะหันไปเลิกคิ้วมองคนที่บอกจะไปขออนุญาตยายเมื่อเขาไม่ตามเข้ามาอย่างที่บอก 

“ขอทำใจก่อน วันนี้เผื่อพาหลานยายเกเร” พูดจบพี่ธีร์ก็หัวเราะแห้งๆ ออกมาเพราะพี่เขารู้อยู่แล้วว่าผมอยู่ได้ไม่เกินสามทุ่มครึ่งหรอกแต่ที่พูดแบบนั้นผมว่าพี่เขาแค่อยากขอเวลาปลอบใจตัวเองมากกว่านะ 

ยืนรอให้พี่ธีร์ทำใจอยู่พักหนึ่งพี่เขาก็พยักหน้าให้ผมเลยเดินนำเข้ามาข้างในยายกับปาแป้งนั่งอยู่ที่ห้องรับแขกพอดี ยายเงยหน้าขึ้นมามองเราก่อนจะยิ้มให้เมื่อพี่ธีร์ยกมือไหว้ส่วนผมเดินไปนั่งข้างยายแล้วสวมกอด 

“มาอ้อนอะไรอีกละ” ยายถามเสียงนุ่มแต่สีหน้าราบเรียบไม่ยิ้มแย้ม 

“เอ่อ ยายครับฝุ่นจะขออนุญาตไปงานเลี้ยงส่งรุ่นพี่ได้มั้ยครับ” ผมอ้อมแอ้มบอกพร้อมเงยหน้าขึ้นมองยายตาปริบ 

ยายผมรู้จักพวกพี่ๆ ในกลุ่มที่เตะบอลด้วยกันทุกคนเพราะผมเล่าให้ฟังอยู่บ่อยๆ  

“ฝุ่นจะไม่กินแอลกอฮอล์ครับคุณยาย” เพราะเห็นสายตาตั้งคำถามของยายพี่ธีร์เลยบอกออกมาแบบนั้น 

แล้วพี่ธีร์รู้ได้ยังไงว่ายายถามแค่เรื่องนี้อะ 

“อย่ากลับดึก เข้าใจมั้ยฝุ่น” ยายว่าเสียงเรียบหลังจากพยักหน้ารับรู้สิ่งที่พี่ธีร์บอก 

ยายก็คงเป็นห่วงเรื่องนี้มากอยู่เหมือนกันเพราะผมยังเด็กถ้าจะกินเหล้าตั้งแต่อายุเท่านี้ยายคงไม่โอเคเท่าไหร่ 

“ฝุ่นจะกลับบ้านก่อนสามทุ่มครึ่งครับยายแล้วก็ฝุ่นจะไม่เมาแน่นอนครับ” ผมยืดตัวขึ้นมานั่งหลังตรงปากก็บอกออกไปพร้อมยิ้มกว้าง 

ก็รู้แหละว่ายายจะไม่ห้ามหรอกถ้าขออนุญาต แต่ถ้าไปโดยไม่บอกยายก่อนเป็นเรื่องแน่ๆ 

“งั้นพี่ธีร์รอผมแป๊ปนึงนะ ผมขอขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแป๊ปเดียว” พี่ธีร์พยักหน้ารับผมเลยหันไปหอมแก้มยายฟอดใหญ่ก่อนจะเดินขึ้นไปบนห้องเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้า 

ขณะที่เดินขึ้นบันไดมาผมก็ได้ยินยายถามพี่ธีร์เรื่องปาร์ตี้และพี่เขาก็ตามไปตามตรงว่าจัดที่ไหนมีใครบ้างซึ่งก็มีแค่เพื่อนกลุ่มที่เตะบอลด้วยกันก่อนที่เสียงพูดคุยถามตอบจะค่อยๆ หายไปเพราะผมเลิกหยุดฟังและเข้ามาในห้องเลยไม่ได้ยินอะไรอีก 

แค่แป๊ปเดียวผมก็ลงมาแวะไปหอมแก้มยายอีกฟอดสั่งน้องสาวอีกสองสามคำว่าให้ช่วยยายปิดบ้านดีๆ ก่อนจะชวนพี่ธีร์ออกมาแต่ก็ไม่วายที่น้องสาวคนดีของผมจะวิ่งตามออกมาและพอมาหยุดอยู่ข้างผมก็พ่นคำถามที่ทำให้ผมอึ้งออกมาทันที 

“สรุปแล้วพี่ธีร์จีบพี่ฝุ่นใช่มั้ยคะ”  

“...!!”  

“เอ่อ น้องแป้งเล่นถามพี่ซึ่งๆ หน้าแบบนี้พี่ก็เขินสิครับ” นี่ก็อีกคนแทนที่จะปฏิเสธยังจะไปเล่นตามน้ำน้องสาวผมอีก 

“อ่า พี่ธีร์ตอบแบบนี้แสดงว่า...จีบพี่ชายแป้งจริงๆ ใช่มั้ยคะ”  

“ปาแป้งเลอะเทอะใหญ่แล้ว พี่ธีร์เขาแค่พูดเล่น ใช่มั้ยพี่ธีร์” ผมดุน้องสาวเบาๆ ก่อนจะหันไปมองดุพี่ธีร์อีกคนแต่คนถูกดุทั้งสองคนกลับหัวเราะคิกคักจนผมต้องเดินออกมารอที่รถ  

ไม่ได้โกรธหรอกก็แค่ไม่อยากให้พี่ธีร์คิดไปไกลกว่านี้ก็เราตกลงกันแล้วนี่ว่าจะเป็นแค่พี่น้อง 

ความคิดเห็น