pienika

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รักนะ...รู้ยัง ตอนที่ 31

ชื่อตอน : รักนะ...รู้ยัง ตอนที่ 31

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.6k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 17 มี.ค. 2559 02:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักนะ...รู้ยัง ตอนที่ 31
แบบอักษร

 

รักนะ...รู้ยัง ตอนที่ 31

 

Rrrrrrrrrrrrrr

เสียงโทรศัพท์สั่นน่าเบื่อโชว์เบอร์ที่น่าเบื่อจนไม่อยากจะรับรอบที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้นี่เพิ่งจะสิบโมงเช้าแต่เซียต้องรับสายจากเบอร์นี้กว่าสามครั้งเพื่อฟังคำว่า

อย่าลืมมาลองชุดแต่งงานหรือไม่ก็อยู่ไหนแล้วนายต้องมานะและคำเดียวที่เขาตอบไปคือคำว่าอืมแล้วก็วางบางทีมันก็ดูไร้สาระเกินไปเขาไม่ใช่เด็กสองสามขวบที่จะฟังครั้งเดียวไม่รู้เรื่องถ้าเขาตอบรับตอบตกลงก็คือจะไปไม่จำเป็นที่จะต้องมาเตือนทุกๆสิบนาทีแบบนี้

เซียเลยตัดรำคาญด้วยการเปิดสั่นเอาไว้ตั้งแต่วางสายครั้งที่สามแล้วนั่งค่อยๆตักข้าวในจานช้าๆเป้ขมวดคิ้วมุ่นเมื่อได้ยินเสียงสั่นอีกครั้งเลยหยิบโทรศัพท์ของเซียมากดๆและปิดเครื่องวางลงเซียยิ้มนิดๆพร้อมกับรวบช้อนและดื่มน้ำตาม

อิ่มแล้ว?”เป้ถามเซียยักคิ้วตอบเพราะดื่มน้ำอยู่ร่างโปร่งลุกขึ้นเอาจานไปเก็บแล้วหยิบหนังสือมาอ่านไปพลางเพื่อรอให้เป้กินข้าวเสร็จแล้วค่อยออกไปด้วยกัน

ทำไมวันนี้กินน้อยผมทำอาหารไม่อร่อยเหรอเป้ถามเซียลดหนังสือลงแล้วมองหน้าคนที่นั่งกินข้าวอยู่

เดี๋ยวอ้วนใส่ชุดไม่หล่อเซียตอบยิ้มๆเป้หัวเราะแล้วเก็บจานข้าวก่อนจะออกมาจากห้องครัวจัดเสื้อให้ดีๆแล้วหยิบกระเป๋าสะพายคู่ใจของเซียมาถือให้ก่อนที่ทั้งสองจะเดินไปที่รถ

พอถึงหน้าร้านตัดชุดแต่งงานเซียมองเข้าไปด้านในก็เห็นพ่อของตนพ่อของรันและรันที่นั่งก้มหน้านิ่งๆเป้จูงมือร่างเล็กเดินเข้าไปพ่อผู้ใหญ่ทั้งสองเห็นเป้ก็ทำหน้าตึงแล้วลุกยืน

เลือกชุดลือกของให้เรียบร้อยจะกลับเมื่อไหร่ให้บอกคนรถเข้าใจมั้ยมิสเตอร์เทย์เลอร์ถามลูกสาวซึ่งคำตอบที่ได้กลับมาคือการพยักหน้าเท่านั้นพ่อของเซียมองหน้าเซียแล้วไม่พูดอะไรเดินออกไปพร้อมกับพ่อของรัน

ร่างของหญิงสาวค่อยๆสั่นไหวเบาๆก่อนที่กำแพงแห่งความเข้มแข็งจะสลายลงหยาดน้ำตาเป็นสายไหลอาบแก้มเซียนั่งลงข้างๆรันแล้ววางมือลงบนไหล่เบาๆเป้หยิบทิชชู่ที่วางอยู่บนโต๊ะส่งให้รันเธอรับแล้วฟุบหน้าลงกับฝ่ามือพนักงานในร้านมองทั้งสามแล้วไม่กล้าเดินเข้ามา

รันเสียงหนึ่งดังขึ้นข้างหน้าเซียและเป้ลุกออกมาจากตรงนั้นเมื่อเห็นว่ารันเงยหน้าขึ้นมามองเร็วมากแล้วลุกโผเข้ากอดจิมเซียและเป้เดินเข้าไปที่ห้องหนึ่งซึ่งมีผ้าม่านกั้นเป็นห้อง

เอ่อ...ขอโทษนะคะคุณลูกค้าดิฉันเอาแบบชุดมาให้เลือกดูค่ะถ้าเลือกได้แล้วเรียกฉันได้เลยนะคะพนักงานสาวว่าพร้อมกับวางแฟ้มเล่มหนาเท่าหนังสือออกฟอร์ดไว้บนโต๊ะเล็กๆเซียจับแฟ้มนั่นแล้วแทรกนิ้วเข้าไปด้านในก่อนจะเปิดออกแล้วจิ้มลงไปที่หน้าหนึ่ง

เอาชุดนี้ครับเซียพูดออกมาโดยที่พนักงานยังไม่ทันได้ออกจากห้องนี้ด้วยซ้ำเธอหันมากระพริบตาปริบๆแล้วพยักหน้าเมื่อเห็นว่าเซียเงียบเอาจริงเธอกุลีกุจรเขียนอะไรบางอย่างลงในสมุดเล็กๆของเธอแล้วคั่นหน้าแฟ้มเอาไว้ก่อนจะวิ่งออกไปแล้วกลับมาพร้อมกับสายรัดตัว

ไม่เลือกหน่อยเหรอวะพี่เป้ถามขำๆ

เลือกทำไมยังไงเจ้าบ่าวต้องไม่ใช่ฉันแน่ใส่ๆไปเถอะเซียตอบพร้อมกับยกแขนขึ้นนิดๆเพื่อให้พนักงานวัดตัวเพื่อตัดชุด เป้ขมวดคิ้วนิดๆเมื่อได้ยินเซียบอกว่า ยังไงเจ้าบ่าวต้องไม่ใช่เขาพอพนักงานวัดตัวแล้วจดๆๆเสร็จเซียก็ถอนหายใจแล้วนั่งไขว้ขา

หมายความว่ายังไงอ่ะพี่เซียเซียเงยหน้ามองเป้แล้วยิ้มมุมปากแต่ไม่ยอมตอบเป้หลิ่วตาแล้วโน้มตัวมาคร่อมร่างเล็กโดยการจับที่วางแขนแล้วก้มหน้าลงมาใกล้

บอกเลยเป้ทำเสียงเรียบและมองหน้าของเซียนิ่งดวงตาคู่สวยมีแววเจ้าเล่ห์และกำลังมีเรื่องสนุก เป้เลื่อนหน้าลงมาเรื่อยๆและเซียก็ยังคงยิ้มแค่มุมปาก จนกระทั่งจมูกของทั้งสองชนกัน

อ่ะแฮ่มเสียงกะแอมอย่างจงใจดังขึ้นทำให้เป้ชะงักแล้วหันหน้าไปมองพร้อมกับเซียเซียหน้าขึ้นสีนิดๆเมื่อเห็นจิมยืนยิ้มและมีรันยืนยิ้มอยู่ข้างๆเช่นกันเซียดันร่างสูงให้ออกจากตนแล้วลุกขึ้นยืนจิมเดินเข้ามาในห้องขณะที่รันต้องไปวัดตัว

เสร็จแล้วเหรอ

อืมเพิ่งวัดตัวเสร็จไปเมื่อกี้

ไม่สองคนน่ะเสร็จแล้วเหรอจิมว่ายิ้มๆเป้หัวเราะส่วนเซียก็คิดสักพักก็หน้าแดงแล้วฟาดไหล่เพื่อนตัวเองดังป้าบจนจิมไหล่ทรุดไปนิด

เดี๋ยวนี้เป็นคนแบบนี้เหรอเซียว่า

เป็นแบบนี้ตั้งนานแล้วไม่รู้เหรอจิมว่าแล้วโน้มหน้าลงมาใกล้จนจมูกชนกับหน้าผากมนเซียหน้าแดงและเม้มปากเป้ถลึงตาพร้อมกับดึงร่างบางเข้าหาตัว

ทำอะไรวะนี่แฟนผมนะจิมหัวเราะร่าส่วนเซียก็ก้มหน้าลงนิดๆไม่พูดอะไรเป้หน้ายู่แล้วจับใบหน้าสวยให้มาจ้องตาตน

หน้าแดงทำไมวะพี่หน้าแดงเพราะผมได้คนเดียวนะเว้ยเป้ว่าแล้วจ้องตาของเซียเซียผลักไหล่ของเป้ออกพร้อมกับยกมือปิดหน้าที่ร้อนผ่าวของตัวเองเขินสองคนนี้เล่นอะไรกันน่ะ เขินเพราะจิมเข้ามาเห็นเขากับเป้แทบจะจูบกันแล้วยังจะเขินเพราะเป้ดูหึงเขาเพราะจิมเอามากๆอีก เป้และจิมหัวเราะก่อนที่เป้จะเดินมาโอบไหล่ของเซียเอาไว้เซียซุกหน้าเข้ากับอกของเป้สักพักก็เงยหน้าขึ้นอาการแดงๆค่อยๆจางไป

เซียดูน่ารักขึ้นกว่าเมื่อก่อนตั้งเยอะนะจิมพูดขึ้นพร้อมกับยิ้มอ่อนโยนมาให้ เซียชะงักไป จิมยิ้มกว้างแล้ววางมือลงบนหัว

ทำไมทำหน้าแบบนี้ล่ะก็ดีแล้วไงจิมพูดแล้วยกมือออกเป้ขมวดคิ้วก่อนจะวางมือลงบนหัวของเซียแล้วขยี้เบาๆเพื่อ...ลบรอย(?)

พรึบ

ม่านสีขาวถูกกระชากเปิดออกพร้อมกับหญิงสาวร่างโปร่งที่เดินแสดงออร่าความหงุดหงิดเข้ามารันเดินเข้ามาแล้วกระแทกตัวนั่งลงที่เก้าอี้ใกล้ๆกับที่จิมนั่ง ไม่นานพนักงานหญิงก็วิ่งเอาน้ำส้มเข้ามาให้แล้วรีบออกไป เป้สะกิดร่างเล็กแล้วจูงมือพาเซียไปที่ห้องน้ำของร้าน

จะเข้าก็ไปสิฉันไม่เข้าอ๊ะ!”ร่างเล็กถูกดึงเข้ามาในห้องน้ำได้สำเร็จเป้ปิดประตูลงกลอนแล้วดันเซียติดกับผนังห้องน้ำก่อนจะกดริมฝีปากลงมาปิดปากของเซียที่กำลังจะร้องประท้วงเลยกลายเป็นว่าเปิดปากให้เป้รุกล้ำเข้ามาโดยง่าย

อื้อ...ดะ....อืม...”ลิ้นร้อนตวัดเกี่ยวพันลิ้นเล็กอย่างเร่าร้อนจนเซียเลิกที่จะขัดขืนและปล่อยให้เป้จูบจนพอใจและพอหนำใจของเป้แล้วร่างหนาก็ผละออกมา

บอกผมว่าพี่ไม่ได้รู้สึกอะไรกับจิมอีกพอจบคำพูดของเป้เซียก็ชักสีหน้าอย่างหงุดหงิด แล้วเงียบพร้อมกับจ้องมองแฟนขี้หึงของตนก่อนจะพูดออกมาด้วยเสียงเรียบๆแต่เปี่ยมด้วยอารมณ์

เลิกบ้าได้แล้วเป้ทำไมต้องให้พูดซ้ำหลายหน

ก็แล้วทำไมพี่ต้องเขินมันด้วยล่ะวะเซียนิ่งเงียบและมองหน้าเป้ด้วยความไม่พอใจเป้รู้ว่าตนเผลอใส่อารมณ์และพูดกระแทกแบบที่เซียไม่ชอบก็ก้มหน้าลงนิดๆ

ก็พี่เคยชอบจิมผมแค่กลัวว่า....พะพี่เซียเดี๋ยวเซียฟังไม่จบประโยคก็เดินดุ่มๆออกมาจากห้องน้ำเป้รีบเดินตามเซียเดินกลับมาที่ห้องจิมเลิกคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นเซียอยู่ในอารมณ์หงุดหงิดไม่ต่างกับรัน เซียหยิบกระเป๋าของตัวเองแล้วเดินออกจากร้านไปเลย เป้เดินตามพร้อมกับเข้าไปคว้าแขนของเซียเอาไว้

ขอโทษเป้พูดเสียงอ่อยก่อนจะเม้มปากเมื่อเห็นเซียมองมาที่เขาด้วยตาแดงๆเป้รั้งร่างบางเข้ามากอด

ไม่เอาไม่ทะเลาะกันเนอะอย่าโกรธผมน๊าเป้พูดอ้อนเอาใจคนในอ้อมกอดเซียดันไหล่กว้างออกแล้วก้มหน้า

ร้องไห้อ๋อ....”เป้ลากเสียงยาวกวนๆพร้อมกับก้มหน้ามองเซียเบนหน้าหนี

นายมันงี่เง่าเป้ยิ้มรับแล้วจับมือเล็กมาลูบไปมา

ยอมรับครับยอมรับผมงี่เง่าเองขอโทษ.... แต่มันอดหึงไม่ได้นี่หว่าเขามีดีกว่าผมไม่รู้ตั้งกี่เท่าเป้พูดประโยคสุดท้ายด้วยเสียงหงอยๆ

แต่นายมีดีกว่าจิมตรงที่ฉันรักนายน่ะพอมั้ยล่ะเซียพูดเสียงเบาก่อนจะรีบหลบสายตาเมื่อเห็นเป้ทำตาวิบวับเป็นประกายร่างเล็กรีบชักมือที่เป้จับค้างเอาไว้ออกเมื่อนึกขึ้นได้ว่าตอนนี้เขาสองคนยืนอยู่หน้าร้านตัดชุดแต่งงานซึ่งมีคนเดินผ่านไปมาแล้วเมื่อกี้เขาสองคน....กอดกันหน้าร้านเนี่ยนะ

เมื่อกี้พี่เซียบอกว่ารักผมเหรอเป้ถามขึ้นเสียงดังเซียมองไปรอบๆก่อนจะดึงมือของร่างสูงให้ไปที่รถซึ่งจอดเอาไว้ในส่วนที่จอดรถของร้าน

อะไรอ่า...ยังไม่ตอบผมเลยพี่เซียคร้าบ...”เป้ดูร่าเริงเหมือนเด็กจนเซียอยากจะตบหัวให้คว่ำยิ้มแป้นและเสียงดังจนคนที่เขาจอดรถมองเซียดันเป้ให้เข้าไปในรถที่เบาะด้านหลังก่อนจะสะดุ้งนิดๆเมื่อร่างสูงขยับมาคร่อมเขา

หึหึเป้หัวเราะในลำคอก่อนจะหอมแก้มของเซียซ้ายขวาจนเซียต้องดันออกทำไมเขารู้สึกเหมือนเป้มันเป็นหมา (?) แล้วก่อนหน้านี้เหมือนจะโกรธเขาอยู่ (?)

ฉันตามอารมณ์นายไม่ทันจริงๆ

ใครกันแน่วะที่ตามอารมณ์ไม่ทัน

ก๊อกๆๆๆ

ยังไม่ทันที่เซียจะได้ตอบกลับเสียงเคาะกระจกรถรัวๆก็ดังขึ้นและคนที่เคาะก็เป็นรันเซียออกมาจากรถพร้อมกับขมวดคิ้วถามร่างสูงที่ยืนข้างๆรันทั้งสองหน้าเครียด

เซียฉันมีอะไรจะให้ดูรันพูดก่อนจะหยิบโทรศัพท์ออกมาเปิดวีดิโอซึ่งในภาพเป็นรถของเป้และมีผู้ชายตัวใหญ่ๆสองคนท่าทางหลุกหลิกมองซ้ายมองขวาก่อนที่คนหนึ่งจะนอนเอนไปดับพื้นและสอดตัวเข้าไปใต้รถอีกคนก็ยืนมองซ้ายขวาไม่ถึงนาทีชายคนที่อยู่ใต้รถก็ออกมาก่อนจะวิ่งออกไปจากที่จอดรถ

พอดีตอนที่เซียออกไปฉันจะมาเอาของที่รถเลยเห็นพวกมันรันบอกขณะที่เป้ก้มไปดูที่ใต้รถตัวเองก่อนจะลุกออกมาแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเครียดๆ

มันตัดสายเบรค

 

ทุกคนมองหน้ากันทันทีหลังจากสิ้นเสียงของเป้เซียกำหมัดแน่นเขากำลังจะทำอะไรจะเอาให้ถึงตายเลยรึไงกัน! มีความเป็นคนอยู่รึเปล่า!! ขณะที่ทั้งสี่กำลังยืนงงๆก็มีเสียงฝีเท้าของคนหลายคนวิ่งเข้ามาผู้ชายชุดสูทดำทั้งรันและเซียเองก็เดาได้ไม่ยากว่าคนพวกนี้เป็นใคร

ท่านสารัฐบอกให้พวกผมมาพาคุณเซียกลับบ้านครับผู้ชายที่ดูท่าทางเป็นหัวหน้าเข้ามาพูดเซียมองอีกฝ่ายนิ่งๆขณะที่เป้ทำท่าจะเดินเข้ามาแต่เซียจับมือของเป้เอาไว้ก่อน

คุณรันด้วยครับชายคนนั้นพูดขณะที่ต่างฝ่ายจะประท้วงออกมาเซียก็พูดขึ้น

ไปสิเซียว่าก่อนจะเดินนำหน้าไปเป้เดินตามมือของทั้งสองกุมกันแน่นแต่การ์ดคนนั้นยื่นแขนเข้ามาขวางกั้นระหว่างเซียและเป้ร่างสูงหยุดชะงักเซียเองก็ชะงักเพราะเป้หยุด

คุณสารัฐให้คุณเซียกับคุณรันไปเท่านั้นครับเซียจ้องหน้าการ์ดคนนั้นนิ่งจนการ์ดคนนั้นต้องหลบสายตาไปทางอื่นแต่มือยังคนกั้นเอาไว้นิ่ง

พี่ไปเถอะอยู่กับผมอาจจะเป็นอันตรายผมไม่เป็นอะไรง่ายๆหรอกเป้ว่าเขารู้สึกว่าอาจจะเป็นอย่างที่พี่เซียคิดพ่อของเซียไม่ชอบเขาและอาจจะหาทางกำจัดเขาอยู่แล้วยิ่งให้คนมาพาตัวของเซียกลับไปเขายิ่งเชื่อในสิ่งที่คิดมากขึ้น

ไหนบอกว่าจะไม่ปล่อยมือฉันเซียพูดพร้อมกับกระชับมือที่จับกันก่อนจะตวัดสายตาใส่การ์ดที่ยังกั้นเขาอยู่

เป้เป็นคนรักของฉันถ้าเป้ไปด้วยไม่ได้ฉันจะไม่ไปการ์ดคนนั้นคิดอยู่สักพักก็ค่อยๆชักมือกลับเพื่อให้เซียได้เดินไปขึ้นรถตู้ที่จัดเอาไว้รันและจิมก็ขึ้นมาตาม

รถตู้สีดำสนิทติดฟิล์มดำจนไม่สามารถมองเห็นด้านในได้เคลื่อนตัวเข้ามาในคฤหาสน์หลังใหญ่ของอดีตซีไอเอพอถึงบันไดหน้าคฤหาสน์รถตู้ก็หยุดก่อนที่ประตูจะเปิดออกโดยคนรถเซียเดินลงมาจากรถคนแรกและตามมาด้วยเป้กับรันและจิม

ทันทีที่เดินเข้ามาในบ้านก็เห็นผู้เป็นประมุขของบ้านนั่งจิบชาอย่างสบายใจนั่นทำเอาเซียอารมณ์ขาดผึงร่างเล็กสาวเท้าเข้าไปอย่างรวดเร็ว เซมและซีฟผู้เป็นพี่ชายรีบเข้ามาจับน้องชายตนได้ทันก่อนที่เซียจะวิ่งถึงตัวผู้เป็นพ่อ

ทำไมคุณยังนั่งอย่างสบายใจได้อีก! คุณกำลังจะทำอะไรต้องการเอาชนะผมจนจะฆ่าคนที่ผมรักเลยรึไง!”เซียตะคอกและพยายามสลัดตัวให้หลุดจากพี่ชายทั้งสองคน

เซียพูดเรื่องอะไรน่ะอย่ามากล่าวหาท่านนั่นพ่อนะเซียเซมพูดบอกน้องชายสารัฐขมวดคิ้วก่อนจะลุกขึ้นยืน

คนเป็นพ่อเขาไม่ทำแบบนี้กับลูกหรอก!”เซียพูดกลับไปพร้อมกับยกเท้าถีบซีฟ

ฉันทำอะไรสารัฐถามด้วยเสียงที่นิ่งเรียบ

คุณสั่งให้คนมาทำร้ายเป้! ครั้งล่าสุดจะเอาถึงตายต้องการจะเอาชนะผมถึงขั้นจะฆ่าคนเลยรึไงเป้เดินเข้ามาโอบเอวเล็กที่สะบัดตัวฟาดงวงฟาดงาใส่พี่ชายที่จับกุมเขาเอาไว้

พี่เซียครับพอแล้วอย่าทำแบบนี้ยังไงท่านก็เป็นพ่อเป้กระซิบพูดทำให้เซียหยุดนิ่งและสะบัดมือออกจากเซมและซีฟก่อนจะหันไปมองผู้เป็นพ่อ

แกพูดเรื่องอะไรของแกฉันไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น

ถ้าไม่ใช่คุณแล้วใครทำ! จะมีใครเลือดเย็นได้เท่าคุณคุณยิ่งใหญ่อะไรก็ทำได้ขนาดแม่คุณยังทำให้แม่หายไปได้เลย!”เซียพูด ดวงตาเขาแดงก่ำราวกับจะร้องไห้

ฉันไม่ได้ทำ!! ไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น!!”สารัฐตะคอกเสียงดังจนทุกคนในห้องสะดุ้งเซียน้ำตาไหลพร้อมกับบีบมือของเป้แน่นเป้จับไหล่เล็กเอาไว้ร่างสารัฐเซนิดๆจนเซมและซีฟต้องวิ่งเข้าไปประคองให้ท่านนั่งลงเซียเม้มปากยืนนิ่งมองภาพตรงหน้า

ฉันอาจจะเป็นพ่อที่เลวในสายตาแกแต่ฉันไม่เคยทำร้ายใครไม่เคยทำร้ายคนที่ฉันรักชายวัยกลางคนเอ่ยขึ้นเสีบงเบาทว่าเซียได้ยินชัดเจนเซียดึงมือของเป้เดินขึ้นบันไดไปที่ห้องจิมและรันก็เดินตามไปสารัฐมองตามลูกชายตนไปแล้วถอนหายใจ

ทันทีที่ถึงห้องเซียก็หันไปกอดร่างสูงแล้วนิ่งอยู่อย่างนั้นจิมและรันเข้ามาในห้องแล้วปิดประตูก่อนจะนั่งอยู่ที่เก้าอี้ในห้องเงียบๆเป้เม้มปากโอบเอวเล็กและลูบหัวเบาๆเซียตัวสั่นปล่อยให้น้ำตาไหลแต่ไร้เสียงสะอื้นนานหลายนาทีเซียถึงจะดันตัวเองออก

เซีย...ฉันว่าท่านไม่ได้ทำดูจากแววตาของท่านแล้วจิมว่าเซียพยักหน้าเขาเองก็คิดแบบนั้นแววตาหนักแน่นเกินกว่าที่จะเป็นคำโกหก

แล้วใครกันใครที่จ้องจะทำร้ายนายเซียพูดขึ้น

นายมีศัตรูที่ไหนรึเปล่ารันถาม

ไม่น่ามีผมเลิกมีเรื่องนานแล้วนะเป้ตอบ

หรือว่าจะเป็นเหมือนพวกที่เคยตามล่าเธอจิมพูดขึ้นเซียผงกหัวขึ้นมองใช่สิเขากับจิมเคยวิ่งหนีกระสุนไปกับรันแต่เขาไม่รู้รายละเอียด

อาจจะเป็นได้นะรันว่าพลางคิด

ยังไงล่ะเจ๊เล่ามาสิรันหันมาถลึงตาใส่พร้อมกับจิ๊ปากเมื่อได้ยินว่าเป้เรียกตนว่าเจ๊

คืออย่างนี้เซียฉันกำลังจะเป็นผู้บริหารบริษัทแทนพ่อรู้ใช่มั้ยว่าบริษัทพ่อฉันกับนายเป็นบริษัทใหญ่รุ่งเรืองและครอบคลุมหลายประเทศในช่วงนึงฉันถูกตามล่าจนพ่อต้องจัดบอดี้การ์ดมาคุมมาตามเป็นสิบแต่จับไปได้หลายคนแล้วรันเล่า

แต่ฉันแทบไม่ได้เกี่ยวข้องกับบริษัทของพ่อเลยนะเซียว่า

เกี่ยวสิจิมบอก

เกี่ยวที่พี่เป็นลูกของประธานบริษัทใช้นามสกุลเดียวกันเป้ตอบ

ฉลาดจังรันพูดเหน็บๆก่อนจะพูดต่อ

ถ้าฉันกับนายแต่งงานกันบริษัทของฉันกับพ่อนายก็จะรวมกันแล้วนายคิดดูว่ามันจะยิ่งใหญ่ขนาดไหนแล้วจะทำให้ใครบ้างที่เสียงประโยชน์ เพราะแบบนี้เลยอาจจะมีคนขัดขวางก็ได้รันพูดในสิ่งที่ตัวเองคิดออกมา

ก๊อกก๊อกก๊อก

เซียเดินไปเปิดประตูก็พบว่าเป็นคนงานในบ้าน

มีคนรถมารับคุณหนูรันค่ะเธอพูดก่อนจะค้อมหัวแล้วเดินออกไปรันที่นั่งอยู่ด้านในทำหน้ายู่แล้วถอนหายใจลุกขึ้นเดินมาที่ประตูก่อนจะโบกมือลาทั้งสามยังไม่ทันที่เซียจะปิดประตูห้องเซมก็ดึงประตูเอาไว้ซะก่อนเซียมองพี่ชายตัวเองนิ่งๆจนเซมถอนหายใจออกมา

พี่ขอคุยด้วยหน่อยสิเซียนิ่งคิดสักพักก็พยักหน้าแล้วเดินออกจากห้องมากับพี่ชายเซมพาเซียมาที่สวนหญ้าข้างบ้านซึ่งมีชิงช้าไม้วางอยู่เซียนั่งลงตรงนั้นและเซมก็นั่งข้างๆ

นานแล้วนะที่พี่ไม่ได้แกว่งชิงช้าให้เรานั่งเซมพูดยิ้มๆ

พี่มีอะไรจะพูดก็พูดมาเถอะเซมชะงักไปก่อนจะยิ้มบางๆ

เรื่องแต่งงานพี่รู้ว่าเราไม่อยากแต่งและพ่อบังคับแต่พ่อไม่ได้ทำอะไรอย่างที่เซียพูดเลยนะพ่อบอกกับพี่หมดแล้วว่าเราน่ะกับ....เด็กคนนั้นเป็นอะไรกันเซียกำลังคิดว่าเรื่องที่เด็กคนนั้นโดนทำร้ายเป็นฝีมือของพ่องั้นเหรอพอเห็นว่าเซียเงียบคนเป็นพี่ก็พูดต่อ

เซียเป็นคนมีเหตุผลพี่รู้แต่วันนี้เซียทำตัวเหมือนคนไร้เหตุผลใช้อารมณ์เซียเปลี่ยนไปมากเลยนะ....เซียรักคนที่ชื่อเป้มากเลยเหรอเซมถามตรงๆถึงเขาจะไม่ได้สนิทกับน้องชายคนนี้แต่เขารู้ว่าน้องเป็นยังไงเซียมีความเป็นผู้ใหญ่ตั้งแต่เด็กๆบางครั้งเขาถูกเพื่อนรังแกเซียนี่แหละที่เป็นฝ่ายปกป้อง

อืมเซียตอบด้วยเสียงในลำคอ

พี่เข้าใจนะว่าเซียมันเจ็บแค่ไหนกับการที่ต้องแต่งงานกับคนที่ไม่ได้รักเซมว่าเขาเองก็ไม่ได้รักภรรยาของเขานักหรอก แทบจะไม่รู้จักกันด้วยซ้ำ แต่ต้องแต่งงานกันเพราะผลประโยชน์ของบริษัททั้งคู่

แต่....”เซมจะพูดต่อก็ต้องชะงักเมื่อเซียลุกขึ้นแล้วเดินกลับเข้าบ้าน

ถ้าจะมาโน้มน้าวให้ผมแต่งงานล่ะก็...เก็บเวลาอันมีค่าไปบริหารบริษัทนั่นเถอะเซียพูดด้วยเสียงเรียบนิ่งแล้วเดินกลับเข้าบ้าน

ทางด้านของเป้กับจิมหลังจากที่เซียเดินไปกับพี่ชายพวกเขาก็ไม่รู้จะทำอะไรนอกจากนั่งมองไปรอบห้องและเดินไปมาห้องนอนของเซียมีขนาดใหญ่อาจจะใหญ่กว่าที่คอนโดเลยด้วยซ้ำพี่เซียเคยบอกว่าเขาออกมาจากบ้านตั้งแต่เข้าเรียนมหาลัยแต่ของในห้องนี้แทบไม่มีฝุ่นจับเลย

หลังจากเดินสำรวจไปรอบๆพลันสายตาคมก็หันไปสบกับลิ้นชักที่เตียงไม้เป้เปิดมันออกซึ่งต้องใช้แรงหน่อย

นายจะทำอะไรนี้ห้องของเซียนะขออนุญาตก่อนมั้ยจิมว่าด้วยเสียงดุๆแต่เป้ไม่สนเขาดึงลิ้นชักออกได้แล้วและในนั้นก็มีกระดาษอยู่หลายใบส่วนมากเป็นเหมือนชีทเรียนมากกว่าเป้รื้อๆค้นไปก็เจอสมุดเล่มเล็กมีน้ำเงินลองเปิดไปก็เจอรูปภาพของพี่เซียสมัยเอ๊าะๆถ่ายกับกลุ่มเพื่อนในชุดลูกเสือ

น่ารัก....จนต้องขำออกมาเบาๆ

เป้ลองเปิดหน้าต่อไปก็ขมวดคิ้วเล็กๆกับลายมือที่เรียงสวยเป็นระเบียบเขียนลงวันที่ชัดเจนและนั่นทำให้เป้มั่นใจ ร่างสูงนั่งลงบนเตียงนอน

ไดอารี่ของพี่เซียเป้ว่าจิมเองก็ชะเง้อเข้ามาดูตามเป้เปิดอ่านไปทีละหน้ามีทั้งบานเรื่องงานการบ้านเพื่อนและ....ครอบครัว เปิดเรื่อยๆก็ชะงักที่หน้าหนึ่งมีปากกาเขียนเอาไว้แค่สั้นๆพร้อมกับรอยหยดน้ำตาแห้งๆ

 

พ่อใจร้าย

 

ความคิดเห็น