pienika

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รักนะ...รู้ยัง ตอนที่ 30

ชื่อตอน : รักนะ...รู้ยัง ตอนที่ 30

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 17 มี.ค. 2559 02:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักนะ...รู้ยัง ตอนที่ 30
แบบอักษร

 

รักนะ...รู้ยัง ตอนที่ 30

 

สองอาทิตย์ต่อมาเซียก็ไปโรงพยาบาลเพื่อถอดเฝือกออกทั้งๆที่ยังไม่ครบกำหนดแต่เจ้าตัวดึงดันบอกว่าหายแล้วหมอเลยตรวจดูและผ่าเฝือกออกให้และกำชับให้ดูแลตัวเองมากๆโดยเฉพาะแขนอย่าให้กระแทกอะไรแรงๆ

ทำอะไรน่ะพี่เซียเป้ว่าเสียงเข้มพร้อมกับมองดุๆเมือเห็นร่างบางถือกุญแจรถมอเตอร์ไซด์คู่ใจตัวเองและเอื้อมไปหยิบหมวกกันน็อคเซียเลิกคิ้ว

ไปบริษัทเซียตอบเสียงเรียบและจะเดินออกนอกห้องแต่เป้ดึงกุญแจและหมวกกลับ

ผมไปส่ง

ไม่มีเรียนรึไงไม่ต้องเดี๋ยวไปเองเซียยื้อหมวกกลับแต่เป้ไม่ยอม

ผมเป็นห่วงเดี๋ยวไปส่งเป้พูดด้วยเสียงที่อ่อนลงเซียถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วยัดทั้งหมวกทั้งกุญแจให้ร่างสูงก่อนจะเดินออกจากห้องเป้รีบวางของในมือแล้วหยิบกระเป๋าตัวเองวันนี้มีเรียนบ่ายและตอนนี้มันเที่ยงครึ่ง!

ก็แค่อุบัติเหตุแค่ครั้งเดียวทำไมต้องทำมาเป็นห่วงเวอร์ด้วยเซียพูดหลังจากที่เป้ขึ้นรถร่างสูงชะงักกึก

มันไม่ใช่คำว่าแค่นะพี่เซีย! ถ้าพี่ไม่โชคดีแบบนี้จะเป็นยังไงแค่นี้ผมแม่งก็อยากจะบ้าแล้วเป้ว่าเสียงดุและจริงจังตั้งแต่ที่เรื่องผ่านมาเป็นปกติเขาก็ประคบประหงมพี่เซียยิ่งกว่าไข่ในหินไม่ยอมให้ไปไหนคนเดียว

เซียก้มหน้ามองกระเป๋าที่วางอยู่บนตักตัวเองอุบัติเหตุที่ผ่านมาก็ทำให้เขาเปลี่ยนไปเยอะจนรู้สึกได้เขาอ่อนแอกว่าเดิมเมื่ออยู่กับผู้ชายคนนี้เป้ถอนหายใจพรืดแล้วรั้งหัวของเซียกอดแล้วหอมเบาๆ

ขอโทษครับรักมากเลยห่วงเลยหวงมากรู้เปล่า

ก็ไม่เห็นต้องดุเลยนี่เซียพูดเสียงอ่อนใบหน้างองุ้ม

โอ๋ๆขอโทษครับเป้พูดยิ้มๆแล้วโยกหัวของเซียเบาๆร่างเล็กดันตัวเองออกแล้วจัดผมจัดเสื้อดีๆ

ไปสิเดี๋ยวก็เข้าเรียนสายจบคำของเซียเป้ก็ขับรถออกจากคอนโดไม่นานก็มาถึงบริษัทร่างสูงลงจากรถพร้อมกับเซียและวิ่งเข้าไปถือกระเป๋าให้เซียเองก็ไม่ได้รั้งเอาไว้เพราะเป้มักจะถือแบบนี้ให้ทุกครั้งที่มาก็...อยากถือก็ถือไป

น้องเซีย...”เสียงแหลมลากยาวของพี่เก๋ดังมาแต่ไกลก่อนที่หญิงสาวจะวิ่งเข้ามา

เอาองครักษ์มาด้วยอีกละพี่เก๋มองเป้แล้วยิ้มเป้ยิ้มตอบเซียไม่ได้บอกว่าเป็นอะไรกันแต่คนในออฟฟิตต่างจิ้นกันไปเองเซียเดินขึ้นลิฟต์มาที่ชั้นตัวเองก็เห็นร่างบางที่คุ้นตายืนคุยอยู่กับจิม

อ้าวเซียออกไปทานข้าวด้วยกันมั้ยจิมทักขึ้นเซียส่ายหัวเบาๆเพราะเขาทานมาก่อนหน้านั้นแล้วและอาหารก็อร่อยมากด้วยเพราะคนทำเป็นร่างสูงที่ยืนข้างหลังรันเดินเข้ามาหาแล้วยิ้มบางๆ

เป็นยังไงบ้างหญิงสาวถาม

ก็หายเป็นปกติแล้วรันยิ้มบางๆเมื่อได้ยินคำตอบ

เรื่องแต่งงานน่ะเดี๋ยวฉันจะคุยกับพ่อให้นายไม่ต้องห่วงนะจิมกระตุกมือของรันให้เดินตามไปหลังจากที่เซียไม่ได้พูดอะไรเซียเดินเข้าห้องทำงานของตนแล้วนั่งลงที่เก้าอี้นวมเอนตัวทิ้งน้ำหนักและหลับตาใช่สิเรื่องแต่งงานเขามีความสุขจนลืมไปเลยว่าพ่อจ้องที่จะจับเขาแต่งงานอยู่

คิดมากเหรอเสียงทุ้มดังข้างหูพร้อมกับริมฝีปากหยักทาบลงมาเบาๆเซียลืมตาขึ้นแล้วจับใบหน้าหล่อของคนรักให้หันมาหาก่อนจะทาบริมฝีปากลงไปบนเรียวปากหยักของเป้เป้สอดลิ้นเข้าไปในโพรงปากเล็กตวัดลิ้นไล่เลียน้ำหวานจนเกิดเสียงอื้ออึงจากทั้งสองเป้ยืดตัวขึ้นและขยับมาวางมือทั้งสองลงบนที่วางแขนขณะที่มือของเซียคอยประคองใบหน้าของเขาเอาไว้และควบคุมให้เอียงไปมาปรับองศาเพื่อความแนบชิด

พลั่ก

อุ๊ย...ขอโทษค่ะประตูห้องถูกเปิดออกอย่างแรงก่อนที่เสียงของหญิงสาวจะดังขึ้นและปิดประตูกลับคืนเซียชะงักหน้าแดงไปหมดมือเรียวดันอกแกร่งเมื่อเป้ไม่ยอมผละจากริมฝีปากเขาสักทีเป้กดจูบอีกครั้งแล้วถอนริมฝีปากออกมาเซียปรับหน้าให้นิ่งเรียบเป็นปกติเมื่อเป้ผละออกมานั่งอยู่ที่เท้าแขน

เชิญครับจบคำอยู่นานประตูห้องก็ค่อยๆเปิดออกเป็นนักศึกษาฝึกงานผู้หญิงตัวเล็กหน้าแดงๆค่อยๆเดินเข้ามาไม่กล้าสบตาของคนที่อยู่ในห้อง

เอ่อ...หัวหน้า...ให้หนูเอางานมาให้เอ่อ...หนูขอโทษที่ไม่ได้เคาะห้องค่ะ

ไม่เป็นไรไปเถอะเซียตอบรับสั้นๆหญิงสาวยกมือไหว้แล้วรีบจ้ำเดินออกจากห้องไปทันทีเป้หัวเราะในลำคอออกมาเบาๆ

ต่อป่าว...”เป้ลากเสียงกวนเซียหันมาย่นจมูกใส่แล้วเอื้อมมือไปหยิบกระเป๋าแล้วส่งเนกไทให้ เป้ก้มสำรวจตัวเองก็พบว่าไทนั้นไม่มี เซียไม่ใช่คนที่ละเอียดอ่อนขนานที่ว่าจำเรื่องเล็กน้อยได้ แต่...เรื่องของเป้เขาจำได้

ลืมว่ะขอบคุณครับพี่เซียใส่ให้หน่อยเซียส่ายหัวแล้วยืนขึ้นผูกไทให้กับร่างสูงเป้ยิ่งกวนด้วยการเขย่งเท้าให้สูงขึ้นไปอีกเซียเบ้ปากก่อนจะผูกไทอย่างแรง

โอ๊ยๆจะฆ่าผมเหรอเนี่ยเป้ทำหน้ายู่เหมือนจะร้องไห้

แล้วจะล้อทำไมล่ะ

เปล่าซะหน่อยโห่แค่เขย่งทำเป็นสูงไม่ถึงเป้พูดขำๆเซียปล่อยมืออกจากไทร่างหนารีบกอดเอวเล็กอ้อนๆ

โอ๋เอ๋ๆน้อยใจ

ฉันไม่ใช่เด็กนะเซียพูดอย่างไม่สบอารมณ์

ครับๆผูกให้หน่อยเข้าสายแล้วเนี่ยเป้เร่งเซียเลยหันมามองหน้าแล้วผูกไทให้ทั้งๆที่เป้ยังยืนกอดเขาอยู่จนกระทั่งเนกไทถูกผูกอย่างเรียบร้อยและเนี๊ยบ

เสร็จแล้วเซียพูดขึ้นเมื่อเป้ยังไม่ยอมปล่อยมือเป้ยิ้มกว้างจนเห็นฟันเรียงสวยแบบไม่ต้องใส่เหล็กดัด

นี่เซียกดเสียงและผลักเป้ออกเป้หัวเราะในลำคอ

จะไปเรียนแล้วขอกำลังใจร่างสูงว่าพร้อมกับพองลมที่แก้มข้างหนึ่ง

Rrrrrrrrrrrr

เสียงโทรศัพท์ของเซียดังขึ้นเป้กลอกตาไปมาแล้วปล่อยร่างเล็กให้เป็นอิสระเซียหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูพบว่าเป็นเบอร์ของพ่อใช่สิพ่อเขายังไม่รู้

ครับ

[เย็นนี้กลับบ้านด้วยล่ะ]

ผมมี...”

[แกต้องกลับพ่อของรันจะคุยเรื่องงานแต่งงานอย่าเสียมารยาทให้ผู้ใหญ่รอ] เซียวางโทรศัพท์ลงที่เดิมด้วยสีหน้าไม่ดีนักเป้จับไหล่บางแล้วบีบเบาๆ

มีอะไรเหรอพี่

พ่อให้กลับบ้านเย็นนี้เซียตอบนิ่งๆ

ก็กลับดิเดี๋ยวไปด้วยเปิดตัวๆเป้พูดเสียงทะเล้นเซียทำหน้าเครียดคิ้วชนกัน นิ้วเรียวของเป้ค่อยๆกดลงที่กลางหน้าผากก่อนจะวาดออกไปด้านข้างและหยุดอยู่ที่ขมับแล้วคลึงนวดเบาๆ

เครียดไปรึเปล่ากลัวอะไรครับหืมดูดิย่นหมดแล้วหน้าอ่ะนี่อายุ26หรือ62”จบคำเซียก็ทำตาเขียวปั๊ดใส่เป้หัวเราะเบาๆแล้วจุ๊บที่หน้าผากของเซียก่อนจะผละออกมา

ไปเรียนแล้วก็ไม่ต้องไปไหนนะเดี๋ยวมารับเป้ว่าแล้วเดินออกจากห้องเซียยิ้มบางๆแล้วนั่งลงที่เก้าอี้ทำงานเขาไม่ได้กลัวว่าพ่อจะไม่ยอมให้คบกับเป้เพราะจะห้ามยังไงเขาก็ไม่สนใจเขาเลือกชีวิตตัวเองตั้งแต่มอหกแล้วเขาต้องเดินตามที่ตัวเองต้องการแต่สิ่งที่เขาเครียดคือเป้....เขากลัวว่าพ่อของเขาจะทำอะไรเป้มากกว่า

----------------------------------------------------------------

พี่เป้คะ!”เสียงเล็กดังขึ้นเป้หันไปมองก่อนจะนิ่งไปนิดเป้เพิ่งจะเดินลงมาจากห้องของพี่เซียแล้วจะไปที่รถมันไม่แปลกแต่ที่แปลกคือออมมาที่นี่ได้ยังไง

ไม่คิดว่าจะเจอพี่เป้ที่นี่วันนั้นเราไม่ได้คุยกันเลย

เออครับพี่ต้องรีบไปเรียนนะออมไปล่ะเป้รีบปลีกตัวออกมาแต่ออมดึงแขนเอาไว้

เดี๋ยวค่ะออมมีเรื่องจะคุยกับพี่เป้

อ๊ายยยสามียังไม่ไปเรียนอีกเหรอคะเสียงแหลมดังมาอีกฝั่งพร้อมกับพี่เก๋ที่วิ่งเข้ามาชนออมกระเด็นออกไป

ทำไมยังไม่ไปอีกหรือว่าเงินที่ให้ไปไม่พอเอาไปอีกห้าพันนะคะที่รักเป้อ้าปากเอ๋อๆพี่เก๋กระพริบตาและจับมือของเป้มารับเงินห้าพันที่เธอยื่นให้

ไปได้แล้วค่ะเดี๋ยวไปเรียนสายพี่เก๋พูดอีกและจุ๊บแก้มของเป้ดังจ๊วบออมอ้าปากค้างแล้วมองหน้าเป้ก่อนจะเดินกระทืบเท้าออกไปเป้ดันไหล่เล็กของหญิงสาวออกพี่เก๋เป็นผู้หญิงสวยตัวเล็กแต่ที่เด็ดคือความกล้าแสดงออกและความมั่นใจของเธอ

คิกคิกคิกแฟนเก่าเหรอหรือว่ากิ๊กพี่เก๋พูดคำหลังพร้อมกับหรี่ตา

แฟนเก่าครับพี่เก๋ขอบคุณนะครับพี่เก๋ยิ้มและพยักหน้าก่อนจะแบมือเป้ขมวดคิ้วงงๆ

เงินค่ะเงินเงินพี่ เล่นละครค่ะ ไม่ได้ให้นะคะเป้หัวเราะและยื่นคืนให้พี่เก๋ก็ทำเป็นสะดีดสะดิ้งไปอย่างนั้นเอง

แหม่ผมนึกว่าจะลืมขอบคุณนะครับพี่เก๋เป้บอกขอบคุณอีกครั้งแล้วเดินไปขึ้นรถตัวเองเพื่อไปมหาวิทยาลัย

6.00 PM

เป้ขับรถมาที่บริษัทเซียก็โทรบอกให้มาที่ร้านกาแฟหน้าบริษัทพอเดินเข้าไปก็เห็นรันและจิมนั่งอยู่ด้วยพอเป้นั่งลงเซียก็ยื่นแก้วกาแฟมาให้เป็นคาปูชิโน่เป้ไม่ชอบกาแฟแรงๆซึ่งต่างกับเซียที่ชอบเอสเปรสโซ่

ขอโทษที่สายครับพี่เซียรุ่นน้องมีปัญหากันนิดหน่อยเลยต้องไปช่วยเคลียร์แล้วนี่....”เป้ถามพร้อมกับมองไปที่บุคคลทั้งสองซึ่งรันดูเศร้าซึมต่างจากที่เห็นช่วงแรกที่ดูเป็นสวยเปรี้ยวความมั่นใจสูงและไม่สนใจอะไร

เดี๋ยวสองคนนี้ไปด้วยเซียตอบจิมยิ้มบางๆแล้วจับมือของรันเอาไว้เป้มองพร้อมกับคิดในใจว่าสองคนนี้ต้องมีอะไร

ไปกันเลยมั้ยครับจะได้จบเร็วๆเป้ว่าซึ่งเซียก็ว่าเป็นความคิดที่ดีร่างสูงลุกขึ้นตามพี่เซียของเขาก่อนที่จิมจะพยุงให้รันลุกขึ้นรันเธอดูเศร้าแปลกๆเป้เป็นคนขับรถโดยที่เซียคอยบอกทางไปบ้านจิมและรันนั่งเงียบๆอยู่ที่ด้านหลังบรรยากาศดูเงียบจนเป้ไม่อยากจะพูดอะไรนอกจากถามทางไม่นานรถก็ขับมาจอดที่หน้าคฤหาสน์หลังใหญ่สีขาวสะอาดตาไฟต่างๆส่องเพื่อไล่ความมืดทำให้ที่นี่ดูสวยงามกว่าตอนที่มีแสงจากพระอาทิตย์

คุณหนูป้าฉ่ำวิ่งออกมาต้อนรับเซียกอดหญิงอายุมากคนนี้แล้วจับมือตั้งแต่แม่หายไปป้าฉ่ำก็เป็นคนที่รู้ใจเขาที่สุดรองจากพี่ทราย

คุณท่านรออยู่นานแล้วค่ะป้าฉ่ำบอกด้วยสีหน้าเป็นห่วงเซียพยักหน้ารับแล้วก้าวเท้าเดินเข้าไปในโถงใหญ่เห็นชายวัยกลางคนสองคนนั่งจิบน้ำชาสารัฐหันมาเห็นลูกชายก่อนจะจ้องหนักเมื่อเห็นคนที่เดินมายืนข้างๆลูกชายคนรันเองก็เดินเข้ามาตามหลังพร้อมกับจิม

บ้านหลังนี้ต้อนรับแค่คนในครอบครัวและแขกของฉันเท่านั้นใครไม่เกี่ยวออกไปเสียงอันทรงอำนาจออกมาจากปากของชายวัยกลางคนที่ยังดูดีมากๆเซียยืนนิ่งเป้จับมือของเซียแน่น

รันมานี่เสียงสำเนียงแปร่งๆของมิสเตอร์เทย์เลอร์ดังขึ้นรันเม้มปากจับมือของจิมแน่นไม่ยอมก้าวเท้าออกไป เซียมองหน้าพ่อของตนก่อนจะเดินออกไปพร้อมกับเป้รันก็เดินตามจนกระทั่งมาหยุดที่ผู้อาวุโสทั้งสอง

ถ้าสองคนนี้อยู่ด้วยฉันก็ไม่มีอะไรอยากจะพูดสารัฐบอก

ถ้างั้นพวกผมจะกลับเซียว่าสารัฐทำหน้าขึงขัง

นี่แก....”

จะเอายังล่ะครับสารัฐจ้องหน้าลูกชายหัวดื้อที่ถอดแบบมาจากแม่ไม่มีผิดแล้วถอนหายใจก่อนจะพูดออกมาด้วยเสียงที่ไม่เต็มใจนัก

เชิญทั้งสี่นั่งลงที่โซฟาตัวตรงข้ามโดยที่เซียและรันนั่งติดกันตรงกลาง

เรามาพูดถึงเรื่องวันงานกันนะครับผมว่าวันที่สิบเป็นวันครบรอบที่บริษัทของเราได้ร่วมหุ้นกันมาเราน่าจะจัดงานตรงกันวันนี้ไปเลยและเรื่อง.......”ผู้ใหญ่สองคนพูดคุยกันโดยที่ไม่สนใจพวกที่นั่งอยู่ที่โซฟาฝั่งตรงข้าม

ถ้าอย่างนั้นตามนั้นนะครับมิสเตอร์เทย์เลอร์พูดยิ้มๆแล้วลุกขึ้นจับมือกับสารัฐ

กลับบ้านกับพ่อเทย์เลอร์หันมาพูดกับลูกสาวด้วยภาษาอังกฤษพร้อมกับดวงตาที่ดุโกรธ

ไม่ค่ะรันตอบกลับด้วยเสียงสั่นๆกล้าๆกลัวๆผู้เป็นพ่อกระชากแขนลูกสาวเต็มแรงจะรันเซถลาจะล้มจิมจับมือของรันเอาไว้ไม่ปล่อยรันร้องไห้ออกมาด้วยความเจ็บจากแรงดึงนั้น

ปล่อยมือจากลูกสาวฉัน!”รันส่ายหน้าอีกทั้งยังจับมือของจิมแน่นขึ้นพ่อของรันเองก็ออกแรงบีบและกระชากแขนลูกสาวแรงขึ้นมือหนาค่อยๆคลายมือออกรันเบิกตากว้างน้ำตาไหลพราก

นาย....นาย....ไหนบอกว่าเราเป็นเพื่อนกันไงฮึกไหนบอกว่าจะ....อยู่กับฉัน...ฮือ...”รันร้องไห้มิสเตอร์เทย์เลอร์ยิ้มมุมปาก

ถ้าผมไม่ปล่อยคุณจะเจ็บนะรันดูแลตัวเองดีๆอย่าดื้อล่ะจิมบอกรันส่ายหน้าไปมาก่อนจะถูกพ่อของตนลากขึ้นรถเป้ตบบ่าของจิมเบาๆเมื่อยืนขึ้นพร้อมเซีย

คุณเป็นพ่อที่พยายามดีนะครับผมจำอะไรไม่ได้ก็จะมัดมือชกเซียพูดแค่นั้นก็เดินออกมาจากตรงนั้นแล้วไปที่รถของตัวเองเป้จับมือเล็กๆของเซียเอาไว้พร้อมกับบีบเบาๆเซียบีบมือกลับแล้วหันมายิ้มให้กับเป้จิมเปิดรถเข้าไปนั่งป้าฉ่ำมองคุณหนูของเขาแล้วยิ้มเธอเห็นรอยยิ้มที่ไม่ค่อยจะมีเวลาที่มาบ้านหลังนี้ก็ยิ้มตาม

เป้ส่งจิมลงที่ป้ายรถเมล์แถวคอนโดตามที่ขอพอจอดรถเสร็จเซียก็เดินเงียบขึ้นมาจนถึงห้องเป้เดินตามหลังมาก็ไม่อยากจะพูดอะไรพอถึงห้องเซียก็หยิบผ้าขนหนูเดินเข้าห้องน้ำเป้ก็ทำอาหารเย็นรอเพราะตอนเย็นยังไม่ได้กินอะไรนอกจากกาแฟไม่นานเซียก็ออกมาจากห้องน้ำแล้วนั่งเช็ดผมที่โซฟา

กินข้าวเลยมั้ยครับเซียพยักหน้าเป้เลยยกข้าวมาวางที่โต๊ะญี่ปุ่นเซียพาดผ้าขนหนูไว้ที่ไหล่ปล่อยให้น้ำที่ผมหยดใส่

เป้

ครับ?”เป้ตอบรับอย่างรวดเร็วพร้อมกับมองร่างเล็กที่เขี่ยเศษพริกไว้ที่ขอบจาน

ถ้าฉันโดนดึงเอาไว้เหมือนที่รันโดนนายจะทำยังไงเป้ขมวดคิ้วอย่างแปลกใจพี่เซียจะมาถามคำถามอะไรแบบนี้น่าแปลกมากๆพอเห็นว่าเป้เงียบไปเซียก็ตวัดสายตาขึ้นมอง

ก็...ผมคงดึงกลับคิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเมื่อได้ยินคำตอบของคนรัก

นายไม่ห่วงฉัน?”

เปล่าผมแค่ไม่มีวันปล่อยมือพี่พี่เจ็บไม่นานมันก็หายแต่ถ้าผมปล่อยมือพี่ไปพี่ต้องเสียใจนานแน่ๆเซียค่อยๆยิ้มมุมปากและกว้างมากขึ้นจนต้องเม้มปากชอบใจกับคำตอบของร่างสูง

เขินว่ะทำไมต้องมาพูดอะไรเลี่ยนๆเป้เกาคอแก้เขินส่วนเซียก็เขี่ยข้าวในจานเป้เขินจนไม่รู้จะทำอะไรเลยตักกุ้งใส่จานข้าวของเซีย

กินเยอะๆยังไม่อ้วนขึ้นเลยสักนิดเป้พูดแล้วกินข้าวต่อเซียเองก็ถามเรื่องที่มหาวิทยาลัยบ้างเป้ก็ถามกลับเรื่องงานบรรยากาศเลยไม่ค่อยจะตึงเครียดเท่าที่เป็น

วันต่อมา

เป้ขับรถมาส่งเซียที่บริษัทและไปเรียนเหมือนเคยร่างโปร่งบางเดินขึ้นลิฟต์มายังชั้นของตัวเองก่อนจะขมวดคิ้วเมื่เห็นแผ่นหลังของใครบางคนเดินหายเข้าไปที่ประตูบันไดหนีไฟเซียเดินตามเข้าไปก็เห็นเป็นจิมยืนสูบบุหรี่น่าตกใจที่ตั้งแต่รู้จักกันมาจิมไม่สูบบุหรี่

เครียดเหรอเซียพูดขึ้นจิมหันหลังมาดูแล้วถอนหายใจและดับบุหรี่ในมือเขารู้ว่าเซียแอนตี้สิ่งนี้มากแค่ไหน

นิดหน่อยจิมตอบด้วยเสียงเรียบนิ่งแล้วทั้งสองก็เงียบเพราะไม่มีใครพูดไม่มีเสียงอะไรกระทบหูนอกจากเสียงลม เสียงรถที่วิ่งบนถนนด้านล่างและเสียงก่อสร้างรถไฟฟ้าใกล้ๆ

รันถูกขังให้อยู่ในบ้านเราติดต่อเธอไม่ได้ไปหาที่บ้านก็ได้ยินว่าพ่อของรันขังเธอจิมพูดออกมาเซียเงียบและฟังว่าจิมจะพูดอะไรต่อแต่ก็ไม่

พรุ่งนี้เรากับรันต้องไปเลือกชุดแต่งงานเซียว่าพร้อมกับมองหน้าของจิมร่างสูงถอนหายใจเซียรู้สึกว่าจิมดูอ่อนแอมากจริงๆมือบางวางลงบนมือหนาที่จับราวเหล็กของระเบียงเอาไว้

ทำตามหัวใจที่อยากทำเถอะ

 

บ่ายสามเป้เลิกเรียนแล้วบึ่งรถมาหาเซียที่บริษัทพอจอดรถที่โรงจอดรถเสร็จก็เดินเพื่อจะเข้าไปตัวตึกแต่ก็ต้องชะงักเมื่อมีชายฉกรรจ์สามคนยืนจังก้าอยู่ข้างหน้าเป้เลือกที่จะไม่มองแล้วเดินอ้อมไปขึ้นตึกอีกประตูแต่พวกมันสามคนเดินเข้ามาหาอย่างเอาเรื่องและตอนนี้ร่างสูงก็ถูกคนทั้งสองล้อมเอาไว้

ต้องการอะไรเป้ถามออกไปแต่มันไม่ตอบชายคนหนึ่งพุ่งหมัดเข้าใส่เป้หลบแต่ถูกมีดในมือของอีกคนถากเข้าที่แขนร่างสูงถีบอีกคนที่ท่าจะรุมก่อนจะวิ่งเต็มฝีเท้ามือขวากุมแผลที่แขนซึ่งเลือดอาบอยู่ไอ้สามคนนั้นวิ่งตามอย่างไม่ลดละ

เฮ้ยน้องเลือด!ยามคนหนึ่งเดินผ่านมาเห็นเป้วิ่งกุมแขนที่โชกเลือดก็ร้องอย่างตกใจพร้อมกับมองไปด้านหลังที่ชายสามคนวิ่งไล่มาสามคนนั้นเห็นยามก็วิ่งหนีไป

เป้เดินไปที่ฝ่ายพยาบาลซึ่งคนที่เห็นต่างก็กรี๊ดกร๊าดและตกใจที่เกิดเหตุแบบนี้ในออฟฟิตพี่เก๋รีบโทรรายงานเซียทันทีและไม่ถึงสองนาทีเซียก็เดินเข้ามาที่ห้องพยาบาลด้วยสีหน้ากังวล

ทำไมทำหน้างี้อ่ะยังไม่ตายซะหน่อยเป้นั่งอยู่บนเก้าอี้พูดขำๆเซียตีแขนข้างที่ไม่เจ็บแรงๆ

พูดทำไมเรื่องเป็นเรื่องตายเซียดุเป้เลยถือโอกาสอ้อนด้วยการยกแขนโอบเอวเล็กและเอนหน้าซบท้อง

ไม่ดุสิครับเจ๊บเจ็บเนี่ยเป้ทำเสียงออดอ้อนเซียหน้าแดงเพราะตอนนี้มีคนอยู่ในห้องพยาบาลเยอะและเป้ก็มากอดเขาแบบนี้มัน...น่าอายจะตาย

เกิดอะไรขึ้นเซียถามจริงจังเป้ยิ้มบางๆ

หิวข้าวไปกินข้าวกันเป้พูดขึ้นพร้อมกับจูงมือของเซียให้ออกมาจากห้องพยาบาลแล้วไปที่รถ

ฉันยังไม่ได้เอากระเป๋ามาเลยเซียรั้ง

เดี๋ยวมื้อนี้ผมเลี้ยงเป้บอกแล้วขึ้นรถ

ขับรถไหวเหรอเป้พยักหน้าพอเซียขึ้นรถมารถเริ่มออกตัวเป้ก็เล่าเรื่องที่ทำให้เขาถูกทำร้ายเมื่อสักครู่จนมาถึงห้างใกล้ๆเซียทำหน้าเครียดเป้เลยแกล้งพูดเรื่องตลกๆเพื่อให้ร่างเล็กหัวเราะออกมาและเซียก็ยิ้มจริงๆ

เอ็มเคดีกว่าเนอะพี่เซียจะได้กินได้เยอะๆเป้ว่าแล้วจูงร่างเล็กเข้าร้านไปเลยก่อนจะให้อีกฝ่ายสั่งของกินพอกินเสร็จเป้ก็พาขึ้นไปที่ชั้นของหนังสือเขารู้ดีว่าจะทำให้พี่เจ้าหญิงของเขามีความสุขได้ยังไงหนังสือเนี่ยแหละหยิบมาได้สองเล่มก็ไปจ่ายเงิน

พี่จะดูอะไรอีกมั้ย

ไม่กลับเถอะพอได้ยินแบบนั้นเป้ก็พาร่างเล็กกลับเพราะมีงานต้องทำแต่เซียแค่กลับไปเอางานแล้วกลับห้องเลยเป้รู้ว่าเซียมีอะไรสักอย่างอยู่ในใจแต่ไม่ยอมพูดออกมา

เป็นอะไรครับพี่ดูตึงๆตั้งแต่เย็นแล้วเป้บอกขณะที่กำลังจะนอนร่างหนาซุกใบหน้าเข้าที่ลำคอขาวพร้อมกับสูดดมกลิ่นสบู่ของคนที่เพิ่งอาบน้ำมาใหม่ๆเต็มปอด

เปล่าอือ...เป้เดี๋ยวป็นรอยเซียเบี่ยงตัวหลบแต่เป้ยังขยับตัวเข้าหาพร้อมกับดูดผิวที่คอแรงกว่าเดิม

ถ้าพี่ไม่บอกจะทำรอยทั้งตัวเลยพูดจบริมฝีปากหยักก็ทาบปิดริมฝีปากบางๆลิ้นชื้นสอดแทรกเข้าไปทำหน้าที่เหมือนเดิมเซียยกมือโอบคอของเป้และรั้งเอาไว้จูบสั้นๆเบาๆค่อยๆคลายออก

พูดครับจบคำเป้ก็กดริมฝีปากลงมาอีกก่อนจะผละขึ้นไป

จะพูดไม่พูดแล้วก็จูบลงมาอีกครั้ง พอผละออกเซียก็แทรกขึ้นทันควัน

นะ...นี่จูบเอาๆจะได้พูดตอนไหนเล่าเป้หัวเราะร่าแล้วตั้งใจฟัง

ฉันกำลังคิดว่าพ่อฉันส่งคนมาทำร้ายนาย

หืม?”

เขาเป็นซีไอเอเก่าเรื่องแค่นี้มันง่ายมากๆนะฉัน...กลัวว่านายจะโดนมากกว่านี้เซียว่าพร้อมกับลูบแขนที่มีผ้าพันแผลพันเอาไว้ของเป้

อย่าคิดมากอาจจะเป็นพวกที่เคยมีเรื่องกับผมก็ได้เป้ตอบเซียเม้มปากเขาคิดอย่างนั้นจริงๆ และถ้ามันเป็นอย่างที่เขาคิด เขาไม่ยอมแน่!

ผมไม่เป็นอะไรง่ายๆหรอก นอนเถอะครับ พรุ่งนี้เดี๋ยวผมไปด้วยเป้พูดอีกเมื่อเห็นว่าเซียหน้านิ่วคิ้วขมวดเป้กดจมูกลงที่หน้าผากมนเบาๆก่อนจะขยับตัวนอนเซียยกหัวขึ้นเพื่อให้เป้วางแขนเอาไว้ให้เขาหนุนแทนหมอนเหมือนทุกคืนที่นอนด้วยกัน

 

 

ความคิดเห็น