EYEY.

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : BAD BLOOD EPs. 19 #RE-UP

คำค้น : ลอว์เมสัน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.5k

ความคิดเห็น : 22

ปรับปรุงล่าสุด : 29 พ.ย. 2560 10:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
BAD BLOOD EPs. 19 #RE-UP
แบบอักษร



BAD BLOOD Eps.19 



เราจัดกระเป๋ากันเสร็จลอว์ก็พาไปที่สนามบินทันที ผมคืนโทรศัพท์ให้เขาไปแล้วลอว์ก็ไม่ได้ล้ออะไรผม นั่นถือเป็นเรื่องดีเพราะผมเห็นโทรศัพท์เขาทีไรรู้สึกเขินทุกที เราเดินทางประมาณสิบสองชั่วโมงก็มาถึงอังกฤษ ลอว์พาผมตรงกลับไปที่บ้านเขาทันที ผมนั่งมองบรรยากาศกลางคืนของกรุงลอนดอนเงียบ ๆ ก่อนจะหันไปมองหน้าลอว์เมื่อนึกบางอย่างออก 


“เราเปิดร้านขายของอะไรพวกนี้ดีมั้ย จะได้ไม่ต้องอยู่แบบว่าง ๆ แบบนี้” ผมพูดในสิ่งที่คิด ลอว์หันมาขมวดคิ้วใส่หน้าผมทันที 


“ทำไปทำไม” 


“ก็ผมเริ่มเบื่อแล้วไม่เห็นมีอะไรให้ทำเลย สู้หาเงินไปด้วยไม่ดีกว่าหรอ” 


“ก็ดี” คำพูดของลอว์ทำให้ผมหน้ายุ่ง เขาพูดเหมือนไม่อยากทำผมเลยเสนอเรื่องใหม่ 


“หรือเราจะไปเรียนหนังสือดีล่ะ” 


“ตอนนี้มาจัดการเรื่องนี้ก่อนค่อยไปคิดถึงเรื่องนั้น ตกลงมั้ย” ลอว์เริ่มพูดเสียงห้วน แต่ก็เป็นเรื่องปรกติแหละผมก็ไม่ได้โกรธอะไร 


“รู้แล้ว แค่ถามเผื่อไว้ก่อน” ผมตอบกลับไปเรียบ ๆ ลอว์ก็พยักหน้ารับ เขาดูเงียบผิดปรกติจนผมทนไม่ไหว 


“คุณเป็นอะไรรึเปล่า” ผมถามเขาด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง ผมยังไม่หายงอนเขาเลยนะแต่ร่างสูงมีท่าทีแบบนี้ผมเองก็อดจะห่วงเขาไม่ได้ เขาต้องคิดเรื่องคิลอยู่แน่ ๆ 


“คิดอะไรนิดหน่อย” เขาตอบโดยที่ไม่มองหน้าผม ผมขยับเขาไปนั่งใกล้ร่างสูง “งั้นเรากลับก็ได้” ผมตอบกลับด้วยน้ำเสียงจริงจัง ลอว์หันมายิ้มกวนให้ผมทันที ผมเหวอเมื่อเขาเปลี่ยนอารมณ์ได้เร็วมาก 


“ไม่งอนเป็นผู้หญิงอีกแล้วรึไง” 


“ผมจะโกรธก็เพราะคุณชอบว่าผมเนี่ยแหละลอว์!” 


“หึหึ ใกล้ถึงแล้ว” ร่างสูงเปลี่ยนเรื่องเฉยเลย ผมได้แต่ฮึดฮัดจากที่อารมณ์ดี ๆ ตอนนี้ผมเริ่มจะหงุดหงิด จนกระทั่งเรามาถึงบ้านของเขา ลอว์จ่ายเงินแท็กซี่ก่อนจะเดินเข้าไปเปิดบ้านผมมองไปยังสนามหญ้าข้างบ้านที่ผมเคยลงไปนอนเพราะทั้งถูกถีบลงมาจากชั้นสอง ถูกโยนลงมาบ้างล่ะ คิดถึงมันแล้วก็อดจะเบ้หน้าไม่ได้ ผมผ่านมันมาได้ยังไงก็ยังแปลกใจตัวเองเหมือนกัน 

“มาเถอะ” ลอว์พูดเสียงค่อนข้างดังก่อนจะแย่งกระเป๋าในมือผมไปถือไว้ ผมเดินตามเขาเข้าบ้าน ผมหยุดยืนมองไปรอบๆ เมื่อลอว์เปิดไฟทุกอย่างยังอยู่ที่เดิมไม่เปลี่ยน กลิ่นของมันก็ยังเหมือนเดิม 

“ผมต้องนอนห้องไหน” ผมถามลอว์ ร่างสูงหันมามองหน้าผมก่อนจะเดินเข้ามากอดคอผมลากขึ้นไปชั้นบน 

“ห้องฉัน นอนด้วยกัน” 

“ไม่เอา!” ผมรีบขัดขืนทันทีพยายามดันเขาออกแต่ลอว์กลับกอดคอผมไว้แน่น เขาหัวเราะขำในลำคออย่างขบขัน เรายื้อฉุดกันอยู่แบบนั้นจนขึ้นมาถึงห้องของเขาผมไม่เคยเข้ามาเลยสักครั้ง ผมมองไปรอบ ๆ ห้องก็แปลกใจอยู่ในน้อยเพราะด้านในไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิด มันออกจะเหมือนห้องนอนหรู ๆ ทั่วไป 

“อาบน้ำก่อน จะได้มาดื่มกัน” ลอว์พูดพร้อมดันหลังผมให้เข้าไปในห้องน้ำ ผมจำยอมทำตามที่เขาบอกก่อนเรายังไม่ได้พูดอะไรเกี่ยวกับเรื่องของคิล ผมอาบน้ำจนเสร็จก่อนจะปิดฝักบัวแต่เมื่อมองไปรอบ ๆ ห้องผมก็อยากจะร้องไห้ออกมามันทั้งอย่างนี้ ผมลืมทั้งผ้าเช็ดตัวทั้งชุดนอน ผมค่อย ๆ เปิดประตูออกไปก็ไม่เห็นลอว์แล้วนึกโล่งใจ กลัวเขาหื่นใส่ผมเหมือนกัน ผมไม่ได้หลงตัวเองนะแต่ตั้งแต่ที่เรามีอะไรกันแล้วเขาก็มักจะแอบมองผมด้วยสายตากรุ่มกริ่มอยู่ตลอด  พรึ่บ ผมวิ่งออกจากห้องแล้วรีบแต่งตัวด้วยความเร็วที่ผมเองก็นึกไม่ถึงเหมือนกัน 

“หึหึ”  เฮือก!  ผมสะดุ้งจู่ ๆ เสียงเข้มก็ดังขึ้นอยู่หน้าห้องผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาเปิดเข้ามาตอนไหนผมมัวแต่รีบ แต่อย่างน้อยผมก็แต่งตัวเสร็จแล้วลอว์กอดอกมองหน้าผมก่อนจะพยายามเม้นปากกลั้นหัวเราะ ผมรู้สึกอายเขาขึ้นมาทันที 


“อะไรเล่า!” ผมเอ็ดเขาก่อนจะเดินไปนั่งลงปลายเตียงอย่างเนียน ๆ 


“เปล่า” ลอว์เขาตอบกลับมายิ้ม ๆ ก่อนจะเดินเข้ามาในห้องหยิบแค่ผ้าเช็ดตัวเข้าไปอาบน้ำต่อจากผมเท่านั้น ผมได้แต่ยกไม้ยกมือทำท่าจะทุบเขาแต่พอร่างสูงหันหน้ามาผมก็รีบเก็บมือตัวเองทันที 

“อะไร” ผมถามร่างสูงเสียงห้วน ลอว์ได้แต่ส่ายหน้าใส่ผม ผมหน้าตึงไปทันที  

“คนบ้า” ผมว่าเขาออกมาเสียงเบา  

“ได้ยินนะ”  ผมอ้าปากเหวอเมื่อเขาตะโกนเสียงดังออกมาจากห้องน้ำ ผมรีบเดินหนีออกจากห้องเขาไปทันทีก่อนจะลงมาชั้นล่างเพื่อรอเขา พอมองไปรอบ ๆ แล้วผมก็คิดถึงฟาโลจังเลยแฮะไม่รู้เป็นยังไงบ้าง  ไม่นานลอว์ก็เดินออกมาจากห้องพร้อมกางเกงขายาวย้วย ๆ หนึ่งตัวเขาไม่ชอบใส่เสื้อเท่าไหร่ ผมรู้แต่ผมก็ไม่ชิน  


“ตามมานี่” ลอว์กวักมือเรียกผม ผมเดินไปหาเขาเราย้ายมายังห้องครัวผมนั่งรอเขาเทเลือดที่พกมาใส่แก้วทรงสูงเลื่อนมาให้ผมดื่ม ผมมองหน้าเขานิด ๆ  


“แก้วเดียว ?” ผมถามเขา ลอว์หยักหน้ามาให้นิ่ง ๆ เหมือนเขาไม่มีกระจิตกระใจจะทานอะไร ผมเองก็ทานไม่ลงถ้าเขาทำให้ผมไม่สบายใจอยู่แบบนี้ 


“ฉันดื่มไปก่อนแล้ว นายอาบน้ำช้าเอง” ลอว์พูดบอกไม่รอให้ผมถาม ผมหรี่ตามองหน้าเขาทันที 


“จริงนะ” ผมถามเพื่อความแน่ใจ คิ้วสวยของลอว์ขมวดเข้าหากันแน่น 

“จริง” เสียงเข้มตอบกลับด้วยน้ำเสียงจริงจัง แต่ผมก็ยังไม่ปักใจเชื่อผมดื่มเลือดที่เขาเทให้จนหมดก่อนจะเลื่อนไปขออีกร่างสูงก็เทให้ใหม่ ช่วงนี้ผมรู้สึกว่าตัวเองจะกินจุไม่น้อย  


“นี่ผมถามจริง ๆ คุณคิดมากเรื่องคิลอยู่ใช่มั้ย” ผมทนไม่ไหวเมื่อร่างสูงเอาแต่มองหน้าผมด้วยสายตานิ่ง ๆ แบบนั้นมันผิดปรกติ เขาน่าจะยิ้มไม่ก็หงุดหงิด แต่นี่เขานิ่งเกินไป 

“อืม” เขาตอบกลับมาตามตรง ผมพ่นลมหายใจออกมาทันทีก่อนจะเดินไปนั่งเก้าอี้ข้างเขาแต่วงแขนแกร่งกลับตวัดกอดเอวผมให้นั่งบนตักเขา ผมเองก็ไม่ได้ขัดขืนอะไร ผมนั่งตักแกร่งโดยหันหน้าไปมองหน้าลอว์ด้วยสายตาเครียด ๆ 


“ผมไม่ชอบให้คุณทำสีหน้าแบบนั้นหรอกนะ มันแปลก” ผมบอกออกไปตรง ๆ ลอว์ยกยิ้มมุมปากเล็กน้อยแต่สีหน้าเขาก็ยังไม่เปลี่ยน 


“ความจริงฉันก็ไม่ได้คิดแค่เรื่องคิลหรอก คิดทุกเรื่องนั่นแหละ” 

“เรื่องอะไร บอกผมหน่อยสิ” ผมถามกลับเสียงเบา ผมกำลังพยายามปลอบเขา ลอว์กระชับกอดเอวผมไว้แน่นจนผมต้องยกมือขึ้นดันหน้าอกเปลือยของเขาไว้ เขาเริ่มรุ่มร่ามกับผมอีกแล้ว 


“ทุกเรื่อง” ผมขมวดคิ้วอย่างขัดใจเพราะลอว์ไม่ชอบพูดออกมาตรง ๆ เลยถ้าเป็นเรื่องที่เขาคิดมาก 


“อาร์มันโด้ ?” ผมยกตัวอย่างลอว์ขมวดคิ้วแน่นทันที 


“จะไปคิดเรื่องมันทำไม” ลอว์ตอบกลับเสียงห้วน ผมยิ้มออกมาทันทีเมื่อจับจุดเขาได้ 


“ไหนคุณบอกทุกเรื่อง นี่อย่ามาปิดบังผมนะคิดว่าผมดูคุณไม่ออกรึไง” ลอว์หัวเราะออกมาทันทีเมื่อผมพูดจบ 


“หึหึ เก่งขึ้นนี่ ไหนลองพูดมาสิว่าฉันคิดอะไรอยู่”  


“ก็ฟาโลเคยบอกว่านี่เป็นบ้านเกิดคุณแสดงว่าพวกคุณก็เคยอยู่ด้วยกันที่นี่ พ่อคุณแม่คุณด้วย ความทรงจำเก่า ๆ เลยกลับมาใช่มั้ยล่ะ แต่ผมว่านะคุณจะคิดถึงมันก็ไม่ผิดหรอก แต่อย่าเก็บมันมาเศร้าเลยคิดถึงแต่เรื่องดี ๆ ดีกว่านะ” ผมพูดพร้อมมองสบตาเขาไม่ละไปไหน ลอว์เบิกตาขึ้นนิด ๆ ก่อนจะยิ้มกรุ่มกริ่มมาให้ผมเหมือนอย่างเคย 

“ว้าว” คำพูดตกใจของลอว์ทำให้ผมหน้านิ่งไปนิด 

“แล้วครอบครัวนายล่ะ”  

“พ่อกับแม่ผมตายไปแล้วแต่ผมก็คิดถึงพวกท่านนะผมไม่เสียใจหรอก อาจจะเหงาบ้างแต่ตอนนี้ไม่แล้วล่ะ” ผมตอบตามความจริง และมันก็ออกมาจากใจจริง ๆ ผมไม่เหงาเลยเมื่อมีพวกเขาอยู่ด้วย 

“เพราะมีฉันสินะ” 

“หลงตัวเอง” ผมพูดว่าเขาพร้อมแลบลิ้นใส่ร่างสูง ลอว์เริ่มมีอาการหงุดหงิดขึ้นมาทันที นี่เขาดูไม่ออกหรอว่าผมพูดเล่นเนี่ย 

“หรือไม่จริง” 

“ไม่บอก ทีคุณยังไม่ยอมบอกผมเลย!” ผมว่าเขาที่เอาแต่แกล้งผม เขาแสร้งทำสีหน้าเหมือนโกรธแต่ตอนนี้กลับเปลี่ยนมาหัวเราะซะงั้น น่าหมั่นไส้จริงๆ 

“หึหึ งั้นเดาต่อ”  ผมทำหน้านึกสักพักก่อนจะมองหน้าเขาด้วยแววตาหม่นๆ 

 “อีกเรื่องคุณก็คิดถึงแม่ใช่มั้ย” 

“อืม” ลอว์ตอบกลับมาทันทีพร้อมกับยิ้มอ่อน ๆ นี่เป็นครั้งแรกที่เขายอมรับเรื่องที่ผมพูด ผมเศร้าเมื่อนึกถึงชีวิตของเขา เขาเข้มแข็งมากเลยนะที่ผ่านมันมาได้ถึงเขาไม่พูดเขาก็เคยแสดงมันออกมาจากแววตาว่าเขาเองก็เศร้ากับมัน 

“ทำไมไม่ไปหาท่านล่ะ” ผมถามเขา  


“ไม่รู้ว่าเขาจะอยากเจอฉันรึเปล่า” ลอว์ตอบกลับมาพร้อมหัวเราะในลำคอเหมือนจะสมเพชตัวเอง ผมถอนหายใจออกมาเล็กน้อย 

“ต้องอยากเจออยู่แล้ว งั้นไว้เราเสร็จจากที่นี่ก็ไปกันเลยนะ” ผมชวนเขาลอว์ขมวดคิ้วเล็กน้อยแต่ไม่ยอมตอบผม ผมเองก็อยากให้เขาเคลียเรื่องต่าง ๆ ให้หมด 

“หึหึ พูดมาอีกสิ” ลอว์ถามผมอีกครั้งพร้อมก้มหน้าลงมาชิด ผมดันหน้าเขาออกเล็กน้อยก่อนจะตอบกลับไปตามที่ตัวเองคิดตอนนี้ 

“อีกเรื่องก็คงเป็นเรื่องผม กับคิลคุณกำลังคิดแผนอะไรอยู่บอกมาซะดี ๆ” 

“เป็นนักสืบได้เลยนะ” ลอว์พูดขึ้นขำๆ จนผมต้องยืดอกกันเลยทีเดียว นาน ๆ เหอะเขาถึงจะชมผม 

“เก่งใช่มั้ยล๊า!” ผมพูดไปหัวเราะไป ลอว์ยิ้มกว้างออกมานิดเดียวเขาก็หุบยิ้ม 

“เก่ง ๆ แผนที่ฉันคิดที่จะให้นายหายคิดมากตอนนี้มันโคตรจะสุด ๆ เลย” ผมขมวดคิ้วเมื่อได้ยินแบบนั้นก่อนจะกวนเขากลับ 

“โง่สุด ๆ ใช่มั้ย” 

“เมสัน” ลอว์เรียกชื่อผมเสียงรอดไรฟันทันที ทำมาโกรธทีตอนแกล้งผมล่ะ ไม่คิด! อยากจะว่าแต่ผมไม่ใช่พวกชอบแกล้งเท่าไหร่ 

“ผมล้อเล่น แล้วแผนที่ว่าล่ะ” 

“งั้นมาเริ่มกันเลย” 

“หืม!!?” พรึ่บ! ผมตกใจมากจู่ ๆ ร่างสูงก็ลุกพรวดพราดพร้อมช้อนตัวผมอุ้มขึ้นอย่างรวดเร็วผมเพียงแค่อ้าปากทำลังจะถามเขาแต่ไม่ทัน ร่างสูงพาผมเข้ามาในห้องของคิล ตัวผมถูกวางลงบนเตียงสีหวานทันทีพร้อมกับลอว์ที่ทาบทับลงมาด้วยความเร็ว 

“เราจะมาพังห้องนี้กัน” 


“อะ อะไรนะ!? คุณจะบ้ารึไงแล้วมาทับผมทำไม!” ผมงุนงงไปหมดกับสิ่งที่ได้ยิน แต่ลอว์กลับยิ้มขำ 


“ก็นี่เป็นวิธีที่ฉันคิด จะได้ตอกย้ำนายด้วยว่าฉันจะตัดขาดกับคิลแล้วจริง ๆ” น้ำเสียงของเขาจริงจัง แต่ตอนนี้ผมไม่เข้าใจ! เขาจะพังห้องคิลเพื่อให้ผมมั่นใจในตัวเขาเนี่ยนะ คิดได้ยังไงเนี่ย 


“แต่ไม่จำเป็นต้องพังห้องเลยนะ แล้วถ้าคุณจะพังจริงจะมานอนอยู่แบบนี้ทำไม” ผมถามเขาอย่างไม่เข้าใจแต่ลอว์กลับไม่ยอมขยับเขาทิ้งน้ำหนักทาบทับตัวผมไว้แน่นผมสู้แรงเขาไม่ได้ 


“เมสันโง่เอ้ย มันจะเป็นเซ็กส์ที่สุดยอดที่สุดของนายเชียวล่ะ หึ”  ผมเบิกตากว้างทันทีเมื่อได้ยิน ขะ เขาจะหื่นเกินไปแล้วแถมที่เขาคิดเนี่ยโรคประสาทกินแล้วใช่มั้ย! 


“....ห้ะ ไม่ใช่อย่างที่ผมคิดใช่มั้ย”  

“ใช่อย่างที่นายคิด”  

“!!!!” เขาบ้าไปแล้วรึไง!!! เรื่องเซ็กส์ลอว์รุนแรงแค่ไหนผมรู้แต่เขาลงทุนจะพังทุกอย่างในนี้โดยที่กำลังมีเซ็กส์กับผมอยู่เนี่ยนะ มันเป็นแผนที่โง่ที่สุดจริง ๆ ผมมองใบหน้าหล่อของลอว์ที่มีแววตาจริงจังนั่นทำผมพูดอะไรไม่ออกเลยสักนิด 


“ยังไงฉันก็จะไม่กลับมาที่นี่อีกแล้วพัง ๆเถอะ เอาทั้งหลังเลยมั้ยล่ะ แต่ฉันต้องอยู่ภายในตัวนายเท่านั้น” 


“ลอว์!!!|” 


“เฮ้ ฉันหวงบ้านนี้กับห้องนี้มากแค่ไหนนายก็รู้ดี นี่ฉันลงทุนทำขนาดนี้แล้วยังจะไม่เชื่อในตัวฉันอีกรึเปล่า” ผมเงียบไปทันทีเมื่อได้ยินแบบนั้น  ผมรู้ดีว่ามันสำคัญกับเขาขนาดไหน ตอนแรกผมไม่สามารถแตะต้องของภายในห้องนี้ได้เลยด้วยซ้ำแต่ถ้าเขาพังมันแล้ว คิลล่ะ 


“แต่...” ผมพูดอะไรไม่ออกไม่รู้จะอธิบายกับเขายังไง ผมดีใจที่เขายอมทำให้เชื่อใจเขาถึงขนาดนี้ ตอนนี้ผมสับสนไปหมด 


“เมสันฉันยอมทุกอย่างได้ก็เพื่อนาย คิลเป็นอดีต นายคือปัจจุบันและปัจจุบันก็สำคัญกับฉันที่สุด” 

“ละ ลอว์” ผมพึมพำเรียกชื่อเขาเสียงเบา จู่ ๆ ก็รู้สึกอยากจะร้องไห้มันตื้นตันจนผมต้องโผล่เข้ากอดร่างแกร่งไว้แน่น ลอว์หัวเราะขำออกมาเล็กน้อยก่อนจะฝังจมูกโด่ง ๆ ของเขาเข้าที่แก้มผมหนัก ๆ 


 “งั้นมาเริ่มกันเลย” ผมสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อเสียงเย็น ๆ ของลอว์กระซิบข้างหูผม ผมเม้นปากเล็กน้อยไม่ทันได้เหวออะไรริมฝีปากเย็นจัดของลอว์ก็ทาบทับลงบนริมฝีปากผมทันที เขาบดเบียดอย่างโหยหา รุนแรงกว่าครั้งก่อน ลิ้นเย็นชื้นสอดแทรกเข้ามาในโพรงปากผมอย่างรุนแรงเราตวัดปลายลิ้นละเลงความเสียวซ่านให้กันนานจนแทบขาดใจ ผมหอบออกมาเล็กน้อยเมื่อร่างสูงผละจูบออก ใบหน้าหล่อเลื่อนลงซุกไซ้ซอกคอผมอย่างเอาเป็นเอาตายผมได้แต่ลูบกลุ่มผมนุ่มของเขาไว้แค่นั้น ผมหลับตากพริ้มเมื่อรู้สึกวาบหวามไปหมด มือแกร่งฉีกทึ่งเสื้อผ้าผมออกไปอย่างรวดเร็วเขาถอดเสื้อผ้าตัวเองออกเช่นกันเราโผล่เข้าหากันด้วยจูบที่ดูดดื่มมากขึ้นอีกจนเกิดเสียงตึกตักของเตียง นิ้วเรียวบดขยี้ยอดอกผมรุนแรงและป่าเถื่อนผมครางอืออึงในลำคอด้วยความซ่านทันที 


“อ้ะ” ผมร้องครางเสียหลงเมื่อมือเย็นของลอว์กอบกุมแกนกายผมไว้แน่นพร้อมขยับชักรูดอย่างรวดเร็วและรุนแรง 


“อื้อ อื้อออ อ่าาา ลอว์” ผมครางพร้อมกัดปากตัวเองแน่นเมื่อใกล้ถึงจุดปลดปล่อย ลอว์ขยับมือระรัวพร้อมกับปลายลิ้นเขาที่กำลังละเลิงเลียบนยอดอกผม 


“อืมมม” เสียงเข้มครางต่ำในลำคออย่างพอใจเมื่อเขาดูดดึงยอดอกผมจนเกิดเสียงดัง ผมใช้เล็บจิกเข้าที่กลุ่มผมเขาทันทีด้วยความซ่าน ไม่นานผมก็ปลดปล่อยออกมาลอว์ไม่รออะไรเขาจับขาผมอ้าออกกว้างทันที เขาสอดแทรกแกนกายใหญ่เข้ามาในช่องทางคับแคบอย่างรวดเร็วและดุดัน 


สวบ 


“อื้อออ ชี๊ดด” เสียงครางเราดังสลับกันทันทีเมื่อลอว์กระแทกเข้ามาทีเดียวจนมิดด้าม ผมขนลุกซู่ด้วยความเสียวไปทั่วร่าง ไม่รู้สึกเจ็บเลยสักนิด มีแค่ความรู้สึกเสียวซ่านเท่านั้น 


“อ่าาาา เมสัน อื้ออ” ผมหน้าแดงไปหมดเมื่อลอว์ครางเรียกชื่อผมไปขยับสะโพกไปด้วยผมแทบจะฟังไม่รู้เรื่องเมื่อเขาขยับเข้าออกถี่ยิบ 

พั่บ พั่บ พั่บ เอี๊ยดด..... 

เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังสลับกับเสียงเตียงที่ขยับโยกตาม ของในห้องนี้ก็เก่ามากแล้วมันจะพังตอนไหนก็ไม่รู้แต่เรามาทำเรื่องแบบนี้และรุนแรงมาก ๆ ที่นี่ ยิ่งทำให้มันพังเร็วเข้าไปใหญ่ 


“อื้อ อื้อ แรงกว่านี้ลอว์ อ๊า” ผมร้องขอเขา ลอว์หัวเราะขำออกมาทันทีก่อนจะเร่งสะโพกเข้าออกระรัว ตัวผมโยกคลอนไปตามแรงส่งของเขาจนผมเริ่มเบลอไปหมด 


“อื้อๆ  อ๊า อา ชี๊ดดด” ผมร้องครางยาวแบบไม่คิดจะเก็บเสียงเลยสักนิด เสียงเนื้อกระทบเนื้อเราดังระงมไปหมด ยิ่งเสียงหอบของลอว์ยิ่งเพิ่มแรงกระตุ้น ขาผมถูกจับให้ยกพาดบ่าของเขามือแกร่งของลอว์จับเอวผมไว้แน่นผมเม้นปากเบ้หน้าทันทีเมื่อเขาขยับเข้าออกอย่างรุนแรง ผมรู้สึกราวผมภายในร่างกายผมมันจะแตกออกเสียให้ได้ 

พั่บพั่บพั่บ สวบสวบสวบ 


“อื้อๆๆ อ๊า! ลอว์ ไม่ไหว! อื้ออ อ๊าาา” ผมหอบออกมาหนัก ๆ ก่อนจะปลดปล่อยออกมาก่อนเขาร่างสูงไม่ผ่อนแรงขยับสะโพกเลยสักนิดเดียว จนเสียงเตียงที่กำลังดังเอี๊ยดอ๊าดเข้ามาในหูผมมันทำให้ผมอาย 


“อ่าาาา แน่นโคตรๆ อืมม” ลอว์ครางและพูดออกมาเสียงดังมากจนผมต้องซบหน้าลงบนเตียงหลบสีหน้าเขาและแววตาเขาที่กำลังมองมา 


“อืมมมม” ลอว์คำรามในลำคอทันทีเมื่อแกนกายใหญ่ภายในตัวผมปลดปล่อยเข้ามาจนเฉอะแฉะไปหมด ลอว์จับเอวผมไว้แน่นก่อนจะจับมันขึ้นลงเองและกระแทกเข้าหาตัวเองเน้นๆ ผมร้องครางไม่ออกเลยทีเดียว 

ตุบ! 


“เห้ย!” ผมเหวอทันทีจู่ ๆ เตียงที่เรากำลังนอนอยู่มันกลับทรุดลงกับพื้นเตียงดัง และเป็นสัญญาณว่ามันหัก!!! ลอว์เหยียดยิ้มชอบใจทันที ผมหน้าแดงไปหมดแต่ไม่ทันได้ทำอะไรเขาช้อนร่างผมให้ขึ้นนั่งอยู่ด้านบนโดยที่เขาชันขากับเตียง ลอว์จับขาผมให้ตั้งฉากแค่นั้นกายแกร่งก็กระแทกสวนขึ้นลงเร็วระรัวทันที 


“อื้ออ” ผมรีบเม้นปากแน่นเมื่อเขาไม่บันยะบันยังแรงเลยแม้แต่นิดเดียวคืนนั้นทั้งคืนผมได้แต่ร้องครางอยู่แบบนั้นจนเช้าลอว์เขาก็ยังไม่คิดจะหยุดจนผมโวยวายว่าเหนียวตัวจริงๆเขาถึงยอม แต่มันก็ไปจบลงที่ห้องน้ำเหมือนเคย ผมเดินออกมาจากห้องนอนของลอว์ก่อนจะรีบวิ่งไปดูห้องของคิล มันพังตั้งแต่ประตูห้องยันในห้อง เตียงที่ดูไม่ออกว่าเป็นเตียงพวกผ้าปูกับหมอนขาดกระจุยไปทั่วห้อง โต๊ะเครื่องแป้งที่เรานั่งทำเมื่อคืนมันก็พังเละกระจุยไปหมด ผมถอนหายใจออกมาทันทีเมื่อรับรู้ว่าลอว์มาหยุดยืนอยู่ด้านหลัง 

จุ๊บ ใบหน้าหล่อก้มลงมาจูบเข้าที่ซอกคอผม ผมเอียงคอเล็กน้อยก่อนจะถูกจับตัวหมุนให้หันไปมองหน้าเขา 

“บ้าที่สุดเลย” ผมว่าลอว์ทันทีร่างสูงก็ยังเอาแต่ยิ้ม 


“ฉันน่าจะคิดทำแบบนี้ตั้งนานแล้วนะ ดูสิทั้งหัวฉันมีแค่ชื่อนายเต็มไปหมด” 

“ละ ลอว์คุณอย่ารักง่ายหน่ายเร็วแบบนี้สิ” ผมพูดเสียงเบาเมื่อนึกถึงคิลถ้าเธอมารู้เธอจะคิดยังไง ถึงเธอจะไม่อยู่แล้วแต่ถึงแบบนั้นลอว์กับคิลก็จากกันโดยที่ทรมานทั้งสองฝ่าย 


“แต่เธอไม่อยู่แล้ว เหลือแค่ความทรงจำดี ๆ เท่านั้นที่ฉันจะจดจำ” 


“คุณอย่าลืมเรื่องของเธอนะ” ผมไม่ได้รู้สึกเจ็บเลยที่พูดออกไปแบบนั้นแต่แค่ไม่อยากให้ลอว์เขาบอกว่าลืมคิลทั้ง ๆ ที่เขายังจดจำมันอยู่ผมอยากให้เขาพูดตรง ๆ กับผม 


“ไม่ลืม” ลอว์ตอบกลับมาก่อนจะรวบตัวผมเข้าไปกอดไว้แน่น ผมเองก็กอดตอบเขากลับไป ผมไม่เข้าใจผิดหรอกที่เขาพูดแบบนี้ ยังไงเขาก็เน้นนักเน้นหนาว่าปัจจุบันสำคัญกว่า ผมก็ยอมเชื่อเขา จากนี้ผมก็จะเชื่อใจเขาเช่นกัน 


“เชื่อใจฉันรึยัง” 


“ถ้าไม่เชื่อจะเจอกับอะไร” ผมว่ากลับไปขำๆ ลอว์ผละออกจากตัวผมทันที 


“ก็คงต้องต่ออีกสักคืน”  โรคจิต!


 “เออ คุณพูดขนาดนี้แล้วยังไม่บอกรักผมอีกหรอ ไหนบอกผมหน่อยสิ” ผมพูดขึ้นเมื่อนึกขึ้นได้  ลอว์ขมวดคิ้วเข้าหากันแน่นทันที เรามองสบตากันอยู่แบบนั้นผมเองก็ลุ้นว่าเขาจะพูดรึเปล่า แต่การกระทำของเขาผมรู้ว่าเขารักแต่เขามันปากแข็งผมว่าผมหาอะไรมาแกล้งเขาคืนดีกว่า



***** 


ตอนหน้าจบฮับบ nc ป่วงมากฮ่าๆ :)








แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}