facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

จีบ ครั้งที่ 6 : เฟรนด์โซน

ชื่อตอน : จีบ ครั้งที่ 6 : เฟรนด์โซน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.5k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 15 มิ.ย. 2563 18:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
จีบ ครั้งที่ 6 : เฟรนด์โซน
แบบอักษร

 

 

ระยะทางอีกไม่กี่เมตรข้างหน้าก็จะถึงหอพักของค้ำคูณแล้ว ผมอยากให้ถนนเส้นนี้ยาวกว่านี้อีกหน่อย เพื่อที่จะได้ใช้เวลาอยู่กับคนน่ารักให้นานมากขึ้น อยู่ด้วยความรู้สึกดี ๆ ที่กำลังเริ่มก่อตัวจากหัวใจของไอ้ข้ามฟ้าคนนี้

ตลอดระยะทางที่เราเดินเคียงข้างกัน ถึงแม้จะไม่มีคำพูดที่ออกมาจากปากของทั้งคู่ มันก็ไม่ได้ทำให้รู้สึกอึดอัดใจเลยสักนิด แต่มันกลับทำให้รู้สึกสบายใจมากกว่า ทางเดินที่ชอบอาจพาเราเดินไปได้ไกล แต่ทางเดินที่มีค้ำคูณ อาจเดินไปได้ไกลกว่า

ผมโครตชอบบรรยากาศแบบนี้เลย ยิ่งข้างหน้าของเราทั้งคู่เป็นแสงอาทิตย์ที่กำลังลับขอบฟ้า จึงทำให้พระอาทิตย์ในตอนเย็นมีลักษณะคล้ายกับไข่แดงที่ตัดกับไอศรีมกะทิเพราะมันขาวสว่างสดใส จึงทำให้สวยมากเป็นพิเศษ

แต่ถึงจะงดงามเพียงใดก็สู้คนข้าง ๆ ตัวของผมไม่ได้เลยสักนิด เพราะตอนนี้ในนัยน์ตาของคนน่ารักมันสดใสกว่าทุกครั้งที่เคยพบเห็น เหมือนกับว่าคนน่ารักจะชอบดูพระอาทิตย์ตกสินะ อะไรมันก็ชั่งลงตัวไปหมดซะทุกอย่าง เข้ากันดีอย่างที่หัวใจฝากไว้

แต่ถ้าจะดูพระอาทิตย์ตกที่สวยที่สุดคงต้องมาดูที่ถนนสายนี้ ถนนสายมีรัก เป็นถนนที่ทำให้ผู้คนที่เดินผ่านทางสายนี้ มีแต่ความสุขเพราะได้ยินแค่ชื่อถนนก็รู้สึกดี

รู้สึกอยากมีรักกับคนข้าง ๆ ที่มาด้วยกัน แบบผมในตอนนี้ เฮ้อ อยากให้ค้ำคูณอยู่เป็นความน่ารักสำหรับผมแบบนี้ต่อไป ไม่ต้องทำอะไรมากหรอกแค่อยู่ตรงนี้เดินข้าง ๆ กันแบบนี้ตลอดไปก็พอแค่นี้ก็เพียงพอสำหรับคนอย่างผมแล้วครับ

ในจังหวะที่ค้ำคูณกำลังเพลิดเพลินกับการดูพระอาทิตย์ตก จึงทำให้ไม่สังเกตเห็นสายตาของคนข้าง ๆ ที่กำลังมองมา นัยน์ของข้ามฟ้าเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ผมว่าผมคงตกหลุมรักเขาไปเต็ม ๆ แล้วแหละ

ผมไม่เคยได้สัมผัสกับความรู้สึกแบบนี้เลยสักนิด เป็นความรู้สึกมีความสุขเมื่ออยู่กับค้ำคูณคนนี้ ผมไม่มีหรอกที่ต้องมาเดินส่งใครกลับบ้าน บอกเลยผมเหนื่อย ผมเมื่อย ผมไม่ทน

แต่คนน่ารักเป็นข้อยกเว้นทั้งหมด เขาเป็นคนแรกในทุก ๆ อย่างของผมที่อยากทำให้คนน่ารักโดยที่ไม่รู้ว่าทำไมต้องเป็นเขาคนนี้ที่พิเศษกว่าคนอื่น

อาจจะเพราะบรรยากาศเหงา ๆ รอบตัวเขาแหละมั้งที่ทำให้ผมยอมทำทุกอย่าง เพื่อให้เขามีความสุขและสดใสกว่าเดิมที่เป็นอยู่

"ชอบดูพระอาทิตย์ตกหรอคนน่ารัก" ข้ามฟ้าหันไปถามคนน่ารักที่ดูจะแฮปปี้เป็นพิเศษ

"อื้ม เราชอบมาก ๆ เลย เราไม่ได้ชอบดูแค่พระอาทิตย์ ดาว พระจันทร์เราก็ชอบดูเหมือน ตอนกลางคืนเราจะออกมาดูก่อนนอนในทุก ๆ คืน" ค้ำคูณพูดอธิบายไปด้วยเสียงเจื้อยแจ้ว

"งั้นหรอ ถ้าเกิดฟ้ามองดาวกับพระจันทร์ในตอนกลางคืน ก็เหมือนกับฟ้ามองหน้าคนน่ารักใช่ไหม" ในระหว่างที่ข้ามฟ้าพูด เจ้าตัวก็ค่อย ๆ ยื่นใบหน้าเข้าไปเรื่อย ๆ จน...

"อื้อ เอาหน้ามาใกล้ทำไม" จนคนน่ารักกระโดดหนีไป ยืนห่าง 1 เมตร

"แล้วตกลงใช่ไหม" ข้ามฟ้าพยายามไม่สนใจคำถามที่คนน่ารักถามมา โดยการถามกลับทันที

"มะ...มันก็คงจะใช่แหละมั้งฟ้า แล้วถ้าเป็นแบบนี้เวลาใครดูดาวในตอนกลางคืนก็เหมือนกับเราจ้องหน้าเขาคนนั้นด้วยใช่ไหม"

เป็นคำถามที่ตอบยากที่สุดสำหรับข้ามฟ้า เพราะเจ้าตัวดันเล่นไปแบบนั้นพอเขาพูดกลับมาบ้างมันก็ไม่กล้าแย้งเพราะมันเป็นเรื่องจริง แต่ในเมื่อผมเป็นคนที่คนน่ารักไว้ใจต่อให้พูดยังไงคนน่ารักก็เชื่ออยู่ดี

"ไม่ใช่ เพราะฟ้าไม่อนุญาตให้ค้ำคูณไปมองหน้าใคร ถ้าจะมองต้องมองหน้าฟ้าเพียงคนเดียวเข้าใจไหมครับ" ข้ามฟ้าพูดออกไปด้วยความหมั่นเขี้ยวพร้อมกับยกมือทั้งสองข้างของตัวเองขึ้นไปจับหัวของค้ำคูณและทำการขยี้ผมเบา ๆ

"อื้อฟ้า อย่าแกล้งเรา" ค้ำคูณพูดออกมาด้วยใบหน้ามุ่ย ๆ

"ก็ใครใช้ให้หน้าแกล้งกันล่ะฮึ" ป๊อก

"ฮือ ฟ้ามาดีดหน้าผากเราทำไมเนี่ย เราเจ็บนะ ไม่คุยกับฟ้าแล้ว" ฟึบ ค้ำคูณสะบัดตัวหนีแล้วเดินจากมาจากคนขี้แกล้งให้ไวที่สุด ถึงจะไวสำหรับค้ำคูณแต่คงช้าสำหรับฟ้า

หมับ

"โกรธกันหรอ ขอโทษ" อ่า รู้สึกผิดชะมัด ผมก็แค่อยากแหย่แค่นั้นเอง ไม่ได้ตั้งใจจะทำให้เจ็บตัวสักหน่อยเลย

".........."

"ฟ้าไม่แกล้งแล้ว อย่าโกรธกันได้ไหม" ข้ามฟ้าพูดออกไปด้วยใบหน้าอ้อน ๆ พร้อมกับยกมือของคนน่ารักขึ้นมาเขี่ยเบา ๆ

"เราไม่ได้โกรธฟ้า เลิกทำหน้าแบบนี้สักที"

"จริงหรอ ไม่โกรธกันใช่ไหม" ค้ำคูณจ้องใบหน้าของฟ้าที่กำลังดีใจ ตอนฟ้าดีใจคล้ายกับน้องหมาเลยแถมยังเป็นหมาที่ใจดีด้วยนะ

"อื้ม กลับกันเถอะเดี๋ยวฟ้ากลับคอนโดดึก"

"โอเคครับ ไปกัน"

ในขณะที่ข้ามฟ้ากำลังจะก้าวขาเดินก็ต้องหยุดเพราะมีเสียงน่ารัก ๆ เรียกเอาไว้

"ฟ้า" ค้ำคูณพูด

"หืม ว่ามีอะไรหรือเปล่าคนน่ารัก"

"มี" พรึบ ค้ำคูณยกมือของเขาขึ้นมาโดยที่มีมือของข้ามฟ้าจับอยู่ "เมื่อไหร่จะปล่อยมือเรา"

"อุ้ยตาย นึกว่าปล่อยไปแล้วซะอีก ว้า แย่จัง"

"........."

แฮร่ ๆ คนน่ารักไม่เล่นเลย "แต่…จับไว้แบบนี้จนถึงหอคนน่ารักไม่ได้หรอครับ" ข้ามพยายามทำตัวน่ารักเพื่อให้ค้ำคูณเห็นใจ

"มะ…ไม่ได้ ปล่อยเราด้วย" ค้ำคูณตอบข้ามฟ้าไปด้วยใบหน้าแดง ๆ ของเจ้าตัว

"…….." ข้ามฟ้าไม่ปล่อยและไม่มองด้วย ไม่อยากมองหน้าคนใจร้าย เชอะ ข้ามฟ้าสะบัดหน้าหนีคนน่ารักโดยการหันไปอีกฝั่งแล้วยืนคอตกอยู่ตรงนั้น

ค้ำคูณที่เห็นฟ้ามีท่าทีแปลกไปก็รู้สึกอยู่ไม่สุข ถะ…ถ้าเกิดฟ้าโกรธจนหายไปเลยล่ะ เราจะทำยังไง อือ

"ฟะ…ฟ้าเป็นอะไรโกรธกันหรอ" ค้ำคูณพูดออกไปด้วยเสียงสั่น ๆ

"………" ขออีกนิดเถอะ ง้อกันอีกนิด ง้อมาผมรออยู่

ในเมื่อถามออกไปข้ามฟ้าคนขี้แกล้งก็ยังไม่มีท่าทีที่ตอบ จึงทำให้คนน่ารักกังวลไปต่าง ๆ นานา

"ฟะ…ฟ้า จะโกรธเราก็ได้นะ แต่อย่าโกรธจนถึงขั้นหายไปจากเราเลยได้ไหม เรามีฟ้าแค่คนเดียวนะ ฟ้าคือเพื่อนคนเดียวของเราเลยนะ ขะ…ขอร้องล่ะ ได้โปรด"

ข้ามฟ้ารู้สึกได้ดันทีเลยว่าตัวเองไปสะกิดแผลในใจของคนน่ารักเข้าเต็ม ๆ คงจะเจ็บปวดมากสินะ ถึงบีบมือกันด้วยความอัดอั้นขนาดนี้

พรึบ โอเคไม่แกล้งต่อแล้วก็ได้ ไม่อยากให้คนน่ารักต้องเศร้าไปมากกว่านี้

"ฟ้าไม่ได้โกรธ เลิกเศร้าได้แล้ว รู้ไหม หืม" ข้ามฟ้าลูบหัวคนตัวเล็กเบา ๆ อยู่อย่างนั้นจนเขาเริ่มดีขึ้น

"ถ้าไม่อยากให้จับฟ้าก็จะไม่จับโอเคไหม"

หงึก ๆ คนน่ารักพยักหน้าเข้าใจ แต่ไม่ยอมปล่อยมือข้ามฟ้าเมื่อข้ามฟ้าจะเอามือออก

"คนน่ารักผ่อนแรงก่อน ถ้าคนน่ารักไม่ผ่อนฟ้าเอามือออกไม่ได้นะ"

"……."

"เอ๋ เป็นอะไรหรือเปล่า" ข้ามฟ้าพยายามมองเข้าไปที่ดวงตาของคนตรงหน้า

แต่ดูเหมือนคนตรงหน้าจะไม่ให้ความร่วมมือ โดยการหันหน้าหนีไม่สบตากัน แปลก มันแปลกไปจริง ๆ นะ

"ไม่ได้เป็นอะไร เราจับมือกันแบบนี้กลับหอไหมฟ้า"

ตึกตัก ตึกตัก หัวใจของข้ามฟ้าสั่นไหวด้วยจังหวะที่ไม่คุ้นเคย "กะ…ก็ได้ แต่ทำไมถึงอยากจับแล้วล่ะ" อันนี้ผมสงสัยจริง ๆ

"ไม่รู้เหมือนกัน เราไม่รู้ว่าความรู้สึกนี้มันหมายถึงอะไร แต่หัวใจของเรามันสั่งไม่ให้ปล่อยมือฟ้าเราเลยทำตามเสียงหัวใจของตัวเอง คงเป็นเพราะว่าฟ้าเป็นเพื่อนที่ดีสำหรับเรา เราเลยอยากให้ฟ้าอยู่กับเราไปนาน ๆ

อึก เพื่อน "คะ…คนน่ารัก อย่าพูดออกมาแบบนั้นได้ไหม มันทำให้ฟ้าคิดเข้าข้างตัวเองไปไกลนะรู้ไหม ถ้าไม่ได้คิดอะไรกับฟ้าเกินคำว่าเพื่อน ขอร้องอย่าพูดออกมา"

ทำไมล่ะ เราไม่เข้าใจแต่มันก็เป็นเสียงภายในใจของคูณที่ไม่กล้าถามออกไป "อะ…อื้ม เราจะมพูดแบบนี้อีกแล้ว"

"โอเคครับ กลับกันเถอะ"

ข้ามฟ้าพูดจบจึงจูงให้คนน่ารักเดินตาม ความรู้สึกของผมในตอนนี้มันแปลกไป ทำไมทั้ง ๆ ที่จับมือกันแบบนี้ มันควรจะฟินสิ

แต่ทำไมผมถึงกลับรู้สึกอึดอัดก็ไม่รู้ อาจจะเป็นเพราะคำพูดของคนน่ารักเมื่อกี้ เลยทำให้ผมทำตัวไม่ถูก ว่าผมควรจะวางตัวเองไว้ในตำแหน่งไหนดี แต่ที่ตอนนี้ผมรู้แน่ ๆ เลยคือผมคงชอบเขาไปแล้วแหละ เฮ้อ ควรทำยังไงกับความรู้สึกนี้ดี

หลังจากเดินด้วยความรู้สึกอึดอัดมาได้มานานก็มาถึงหอของคนข้าง ๆ สักที

"ขอบคุณนะฟ้าที่มาส่งกันแล้วนี่คือจดหมายตอบกลับจากเรา" ค้ำคูณยื่นออกไปให้คนตรงหน้าที่มีท่าทางเหมือนกับครุ่นคิดอะไรตลอดเวลา

"อืม ฟ้าไปก่อนนะ" ข้ามฟ้าพูดจบก็หันหลังเดินออกมาโดยที่ไม่รอฟังคนน่ารัก ที่ทำท่าเหมือนมีอะไรจะพูด

 

ตลอดระยะทางเดินกลับไปเอารถที่มอ.ในหัวของผมก็คิดแต่คำพูดของคนน่ารัก ผมรู้ว่าคนน่ารักพูดออกไม่โดยที่ไม่ได้คิดอะไร พูดออกมาด้วยความบริสุทธิ์ใจ แต่คนที่มันไม่บริสุทธ์ใจแบบผมมันก็คิดไปไกลไง เฮ้อ สถานการณ์แบบผมนี่เขาเรียกว่า เฟรนด์โซน ใช่ไหม ใครก็ได้ช่วยตอบผมที

โฮ่ง

"หือ เจ้าหมามึงตอบรับกูหรอ"

โฮ่ง

"น่ารักมาก มึงรีบไปไหนไหม ถ้าไม่มีรีบให้ตอบโฮ่ง ๆ ถ้ารีบให้ตอบโฮ่ง"

โฮ่ง ๆ

"อืม โอเคไม่รีบ งั้นขอปรึกษาอะไรหน่อยสิ"

"……" หมาตัวสีน้ำตาลเงยหน้ามองข้ามฟ้าด้วยความงง

"ไม่ต้องงง มานั่งก่อนมาเพื่อนมา ๆ"

ฟึบ ข้ามฟ้านั่งลงกับฟุตบาทข้างทางจากนั้นเจ้าหมาตัวสีน้ำตาลเดินกระดิกหางมากนั่งลงข้าง ๆ

"คืองี้นะเว้ยหมา กูไปตกหลุมรักคนนึงโว้ย เขาน่ารักมากเลยสำหรับกู ตอนแรกมันก็เป็นแค่ความสนใจแหละ เพราะเขาไม่เหมือนใครบวกกับอารมณ์เหงา ๆ ของเขา

จึงทำให้กูอยากเข้าไปช่วยทำให้เขามีความสุข แต่พออยู่ด้วยกันส่งจดหมายหากันใช้เวลาอยู้ด้วยกันมากขึ้น จากคำว่าสนใจมันก็เริ่มเปลี่ยนไปเรื่อย ๆ จนเป็นชอบเขาแทน แต่มันก็คงไม่มีทางเป็นไปได้ เพราะเขาบอกกูว่า กูเป็นเพื่อคนเดียวของเขา อะหมา กูควรทำยังไงดี หมา ฮึก โฮกกกกกกก ฟึดดดด"

โฮ่ง

เจ้าหมาเห่าออกมาพร้อมกับยกเท้าหน้าของตัวเองไปไว้ที่หน้าตัวของข้ามฟ้าเพื่อทำการบอกว่าไม่ต้องเศร้า พี่หมาเคยเจอมาก่อน พี่หมาอกหักมามากกว่าเอ็งอีกไอ้หนุ่ม

"อึก จะปลอบใจกูหรอ ขอบใจมึงมากนะหมา เพราะมึงเลยทำให้กูระบายความอัดอั้นตันใจออกมาได้ ฮึก ไว้วันหลังกูจะแวะเอาอาหารมาให้แทนคำขอบคุณที่นั่งปลอบกูตอนร้องไห้นะ

ถึงมึงจะนั่งมองวิวเฉย ๆ ก็เถอะ กูซาบซึ้งหัวใจของมึงมากจริง ๆ  แต่ตอนนี้กูคงต้องไปก่อนไว้เจอกันนะเพื่อน เดินกลับบ้านดี ๆ ล่ะ  อยากไปกัดกับใครเขาล่ะ ดูแลตัวเองดี ๆ เดี๋ยวไม่สบาย ถ้าฝนตกมึงก็เข้าไปหลบฝนที่บ้านร้างตรงนั้นนะเข้าใจไหม"

โฮ่ง โฮ่ง

"ดีมากกูไปก่อนนะ" ข้ามฟ้าลูบหัวเพื่อนหมาก่อนจะเดินจากมา

 

หลังจากนั่งปรับทุกข์กับเจ้าหมาก็ทำให้ผมคิดอะไรขึ้นมาหลายอย่างและเป็นอีกหนึ่งสิ่งที่ช่วยในการตัดสินใจของผมด้วยว่าควรไปต่อหรือถอยออกมา

แต่ถึงมันจะไม่เป็นไปตามในสิ่งที่ผมตัดสินใจก็ขอให้มันออกมาด้วยดี โดยที่เราทั้งคู่ยังมองหน้ากันติด เฮ้อ เลิกคิดมากไอ้ข้าม มึงไม่ใช่คนแบบนี้เลยนะเว้ย กลับมาเป็นคนที่สดใส คนที่ไม่คิดอะไรเลยดิวะ กลับมาเป็นตัวของตัวเองได้แล้ว

ผมว่ามันก็คงจะจริงอย่างที่เขาว่าเมื่อเราชอบใครสักคนเรามักจะสูญเสียความเป็นตัวเองไป เราจะพยายามเอาตัวของเราไปผูกกับเขาคนนั้น เพื่อเปลี่ยนไปตามสิ่งที่คิดว่าเขาคนนั้นจะชอบ แต่สุดท้ายก็ไม่ หึ

 

 มหาวิทยาลัย

"เป็นไงไอ้ทิตย์ลูกพ่อ กลับบ้านเรากันดีกว่าเนาะ"

บรึ้นนนนน

 

ในค่ำคืนที่แสนวุ่นวายด้วยรถลามากมาย ทำให้ผู้คนที่กำลังเดินทางต้องหงุดหงิดเป็นอย่างมากในปัญหาที่รถติดยาวเป็นชั่วโมง

รวมถึงคนที่กำลังมีเรื่องทุกข์ใจอยู่ในตอนนี้ คืนนี้พระจันทร์สวยมากเลยเนาะ 'เราชอบดูดาวกับพระจันทร์มากเลย' หึ แล้วตอนนี้คนน่ารักกำลังดูจันทราดวงนี้อยู่หรือเปล่าครับ

ปี๊นนนนน เสียงแตรรถบีบดังลั่นไปทั่วบริเวรนั้น เพื่อเตือนสติของคนที่ค่อมมอเตอร์ไซค์คันสีดำให้ตื่นจากภวังค์

"ขอโทษครับ" ข้ามฟ้าหันไปก้มหัวพร้อมกับพูดออกไปถึงเขาจะไม่ได้ยินก็ตาม

"จนได้นะมึงไอ้ข้ามมีสติหน่อยสิวะ"

บรึ้นนนน ข้ามฟ้ารีบดึงสติกลับมาแล้วขับรถกลับคอนโดโดยเร็วที่สุด

 

คอนโด

ใช้เวลาไม่นานก็เดินทางมาถึงคอนโด เมื่อมาถึงที่พัก จึงเตรียมตัวอาบน้ำและกินข้าวให้เรียบร้อย ก่อนที่จะมานั่งอ่านจดหมายของคนน่ารักด้วยหัวใจที่ถูกรัด ผมโดนหัวใจกัด

 

จาก ค้ำคูณ

ถึง ฟ้า

 

 

สวัสดีฟ้าเรามาตอบข้อความของฟ้าที่เขียนไว้ในจดหมาย เรื่องที่บอกว่าทางเข้ามันเปลี่ยว อืม มันก็เปลี่ยวจริง ๆ นั่นแหละ แต่มันไม่เป็นอะไรหรอก เราอยู่มาสองปีแล้วยังไม่เคยอะไรแปลก ๆ เลย ขอบคุณที่เป็นห่วงเรานะ แต่เราว่าเราเดินกลับหอดีกว่าเราเกรงใจฟ้าแค่ฟ้าเดินมาเป็นเพื่อนเราก็เกรงใจมากแล้ว ถ้าฟ้าต้องเปลืองน้ำมันรถอีก เราว่าเราเดินเป็นดีที่สุดสำหรับสองฝ่าย ส่วนเรื่องที่ฟ้าชวนเราไปกินข้าวเย็นก่อนกับหอ เราก็ขอบคุณอีกครั้งที่ชวน แต่เราว่าเรากลับไปกินที่หอดีกว่า เพราะร้านอื่นมันราคาค่อนข้างสูง ร้านใต้หอของเราราคามันถูกกว่ามาก เรานี่ปฏิเสธฟ้าทุกทางเลยเนาะ ขอโทษจริง ๆ นะ แต่เรามีเรื่องที่จะขอบคุณฟ้าที่ทำให้วันนี้ของเรามีความสุขมากกว่าทุกวันแล้วยังคอยปกป้องเราในถูกสถานการณ์อีก เราไม่รู้จะตอบแทนฟ้ายังไงให้มันคุ้มค่ากับสิ่งที่ฟ้าทำให้เรา เราก็ไม่มีอะไรจะตอบแทนให้ฟ้านอกจากการเป็นเพื่อนที่ดีของฟ้า ขอบคุณทุกอย่างที่ฟ้าทำให้เราด้วยนะ ขอบคุณจริง ๆ

 

ค้ำคูณ

 

 

"เหอะ เพื่อนอีกแล้วหรอวะ คำก็เพื่อนสองคำก็เพื่อน เจ็บฉิบหายกับคำคำนี้ ใครเขาอยากจะเป็นเพื่อนกับคนน่ารักกัน ไม่อยากเป็นเพื่อนอยากเป็นผัวเข้าใจปะ ฟ้าอยากเป็นผัวคนน่ารัก!!!!" ข้ามฟ้าตะโดนออกมาลั่นห้องเพื่อยืนยันว่าไม่ได้พูดเล่น

ฮึ่ย ข้ามฟ้าหงุดหงิดกับตัวเองที่เป็นฝ่ายคิดไปไกลเลยต้องมานั่งทรมานแบบนี้ ตอนนี้ผมโครตเข้าใจ คนที่เข้ามาหาด้วยใจที่เขาตั้งใจจะมอบให้ผมเต็มเปี่ยม

แต่ผมก็ปิดกั้นหัวใจของผมเอาไว้ โดยขีดเส้นให้เป็นแค่คู่ควง ตอนนั้นผมไม่สนใจว่าเขาจะเจ็บหรือเปล่า เพราะในเมื่อเขาเอาหัวใจมาผูกไว้กับผมเอง ในเมื่อผมเบื่อเขาก็ต้องเป็นคนดึงหัวใจกลับไปเอง

ตอนนี้เข้าใจความรู้สึกที่ผมเคยทำกับพวกเขารู้ซึ้งเลยทีเดียว คงต้องดึงหัวใจของตัวเองกลับมาไว้ที่เดิม แล้วในเมื่อมันพร้อม ค่อยปล่อยให้มันออกไปตามหาเจ้าของหัวใจมันอีกรอบ ถือว่าครั้งนี้เป็นแค่จุดเริ่มต้นของความรู้สึกทั้งหมด

จะให้เลิกชอบมันก็คงจะอยาก แต่ผมจะพยายามไม่เอาความรู้สึกของผมไปยัดเหยียดคนน่ารักให้เขาต้องอึดอัด ถ้าเขาจะชอบผมก็ต้องชอบในการกระทำที่ผมทำให้ ไม่ใช่ชอบผมแค่พราะสงสารผมไม่ต้องการ แต่ถ้าถึงวันนึงวันที่เขาไม่ได้คิดกลับผมเกินเลยไปมากกว่าเพื่อน

ผมจะยอมถอยออกมาจากเขาก้าวนึงแล้วเก็บซ่อนความรู้สึกของผมเอาไว้ถึงมันจะต้องเจ็บปวดมากแค่ไหนก็ตาม ผมจะเหยียบมันเอาไว้ให้มิดเพื่อทำหน้าที่เป็นเพื่อนที่ดีให้เขาต่อไป และความรู้สึกของผมที่มีต่อเขาจะไม่เปิดเผยให้เขารับรู้

มันยังจะคงอยู่กับผมตลอดไป บางทีผมอาจจะเป็นแค่ความสบายใจของเขาที่อยู่กับผม ผมจึงทำได้แค่อยู่ข้างกายแต่ไม่ใช่ข้างในใจของเขา

 

ความรู้สึกที่ไม่สามารถรู้สึก

ความรักที่เลือกไม่ได้

สถานะที่ไม่มีวันหลีกเลี่ยง…

เฟรนด์โซน

 

 

 

เข้ามาพูดคุยกัน ได้ที่เฟซบุ๊ก : นักเขียน หน้าใหม่ ได้นะคะ

สามารถเข้าไปเล่นแท็กในทวิตเตอร์ โดยใช้

#จีบคุณด้วยจดหมาย

ส่วนทวิตของไรท์ @Mousyツ

ไปเล่นกันเยอะ ๆ น๊า

ช่วยคอมเมนต์และรีวิวเพื่อเป็นกำลังให้นักเขียนด้วยนะคะ

ความคิดเห็น