facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

จีบ ครั้งที่ 5 : พลังบวกของค้ำคูณ

ชื่อตอน : จีบ ครั้งที่ 5 : พลังบวกของค้ำคูณ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.6k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 14 มิ.ย. 2563 15:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
จีบ ครั้งที่ 5 : พลังบวกของค้ำคูณ
แบบอักษร

 

 

ตอนนี้เวลาในการกินข้าวกับคนน่ารักก็หมดลง ถึงเวลาที่ต้องแยกจากคนน่ารักแล้วสิ เพราะคนน่ารักต้องไปเรียนส่วนตัวผมก็ต้องไปเรียนเหมือนกัน เศร้าจัง

นอกจากความเศร้าก็ยังมีความกลัว กลัวคนน่ารักจะโดนมองโดยที่เจ้าตัวไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไร เครียดโว้ย

อยากไปนั่งเรียนด้วยเลยแมร่งก็คนมันเป็นห่วงจะให้ทำไง การที่เราเป็นห่วงเขาแต่เราไม่สามารถทำอะไรได้นี่มันอึดอัดมากเลยเนาะ เฮ้อ

แต่ยังไงคนน่ารักก็ต้องเรียนรู้ที่จะเข้าสังคมบ้าง เพราะในอนาคตถ้าคนน่ารักไปทำงาน ยังไงสังคมก็สำคัญ ถ้าไม่มีสังคมคอนเน็คก็ไม่เกิด ตอนนี้คนน่ารักอยู่ปี 2 ยังพอมีเวลาเดี๋ยวผมจะช่วยคนน่ารักเอง

 

หลังจากกินข้าวเรียบร้อยแล้วข้ามฟ้าและเพื่อน ๆ จึงเดินมาส่งค้ำคูณที่ตึกเรียนข้าง ๆ กัน

"ตั้งใจเรียนนะคนน่ารัก ตอนเย็นเจอกันที่เดิมนะ" ข้ามฟ้ายืนร่ำลาคนน่ารักอยู่นานสองนาน

"ฟ้าก็ตั้งใจเรียนเหมือนกันนะ ไว้เจอกันใหม่ เราไปก่อน" ค้ำคูณเอ่ยลาข้ามฟ้าเสร็จจึงหันไปก้มหัวให้กับเมฆและแมนที่เดินมาส่ง

"อือ" หลังจากที่ค้ำคูณขึ้นไปเรียน ส่วนคนที่อยู่ตรงนี้ยังมองตามไม่กะพริบ ผมเหมือนหมาอย่างที่ไอ้แมนว่าจริง ๆ

"ไปเรียนมึงไป" เป็นผมไอ้แมนคนนี้เองที่ต้องเป็นคนลากมันไป เพราะมันทำหน้าเหมือนอดอะไรตายอยาก

 

แชะ หึ ภาพเด็ด รับรองดังกระฉูด นาทีให้เอาช้างมาฉุดก็ฉุดไม่อยู่ เพราะตอนนี้มีคนสนใจ #ข้ามฟ้าคนน่ารัก กันอย่างถล่มทลาย

เป็นความอยากรู้อยากเห็นของชาวมหาลัย ว่าคนน่ารักนี่เป็นใคร ทำไมคนอย่างข้ามฟ้าที่ไม่เคยลดตัวลงมาจีบใครกับเป็นคนที่พยายามจะเข้าหาเขาคนนั้น

เพราะแบบนี้จึงทำให้ข่าวของทั้งคู่มีคนให้ความสนใจกันเป็นจำนวนมาก ไปที่ไหนก็มีแต่คนพูดถึง จนทำให้คนจากที่ไม่มีใครสนใจดังขึ้นมาเพียงข้ามคืน

 

เพจสาววายครองโลก

วันนี้มีลูกเพจส่งภาพมาอีกแล้วจ้า ต่อเนื่องจากเมื่อเช้าที่ข้ามฟ้าคนหล่อพาคนน่ารักเข้าไปนั่งเรียนถึงห้อง เท่านั้นยังไม่พอ ยังพากันไปกินข้าวกระหนุงกระหนิงกันโดยไม่แยแส พี่เมฆคนขรึมกับพี่แมนคนถ่อยเลยสักนิด

แต่นั้นแค่จิ๊บ ๆ ลูกเพจแอดบังเอิญไปเก็บภาพที่ข้ามฟ้าเดินมาส่งคนน่ารักถึงตึก โดยมีเมฆแมนยืนเป็นพยายานอยู่ตรงนั้น

ตกลงมันมีอะไรในกอไผ่ไหมเอ่ย แต่ภาพทั้งหมดยังเด็ดเท่าภาพนี้จ้า #ข้ามฟ้าคนน่ารัก #ข้ามเนตร ทีมเนตรเอาไงเอ่ย ทางฝั่งทีมข้ามฟ้าคนน่ารัก คุณข้ามเขาเดินเรือเองเลยนะเออ

[ แนบรูป ] เป็นรูปที่ช็อปคุมหัวคนน่ารักอยู่ในอ้อมแขนของข้ามฟ้า

ถูกใจ คอมเมนต์ แชร์

 

 

@ มิน : ข้ามฟ้าคนน่ารักอะไรอะ ต้องข้ามเนตรเท่านั้น

@ ตอง : ก็ข้ามเนตรจริง ๆ นะ หมายถึงข้ามไปเลยอะ ข้ามไปไกล ๆ เนตรเลยจริง ๆ ทีมข้ามฟ้าคนน่ารัก

@ เนตร : เขาก็น่ารักกันดีนะ

@ มิน : @ เนตร น้องเนตรของพี่เสียใจใช่ไหม โอ๋ ๆ ไม่เป็นไรนะ ยังไงไอ้คนน่ารักอะไรนั่นก็แค่ตัวสำรอง เนตรต่างหากที่เป็นตัวจริง

@ ข้ามฟ้า คนหล่อ : โปรดลบโพสต์ออกด้วยครับ หรือถ้าลบไม่ได้ก็ขอให้ลบรูปของคนน่ารักออกก็พอครับ เหลือไว้แค่รูปผมคนเดียว

 

  "เป็นอะไรทำไมถึงทำหน้าเครียดแบบนั้นวะ" แมนถามเพื่อนที่ตอนนี้ทำหน้ากลืนไม่เข้า คายไม่ออก เป็นอะไรของตั้งแต่ดูโทรศัพท์ก็มีอาการแบบนี้

"ก็เพจที่มึงให้กูดูเมื่อเช้าไง แมร่งเอาอีกล่ะเล่นข่าวกูกับคนน่ารักอีกแล้ว กูไปเมนต์ขอให้ลบโพสต์ออกแต่ตอนนี้ผ่านมาครึ่งชั่วโมงแล้วก็ยังไม่ลบ กูกลัวคนน่ารักจะอึดอัดกับสายตาคนมอง เพราะเขาดูกลัว ๆ เวลาคนมองมา กูเป็นห่วงเขาว่ะ"

 

ตอนนี้แมนกำลังมองเพื่อนไปด้วยรอยยิ้มที่ภูมิใจในตัวเพื่อนคนนี้ สุดท้ายคนแบบมันก็เจอสักทีสินะ คนที่ทำให้มันเปลี่ยนแปลงไปได้ขนาดนี้

เปลี่ยนให้คนที่หัวร้อนเป็นคนใจเย็นได้จนผมที่เพื่อนของมันยังตกใจ ไอ้ข้ามมันไม่เคยปล่อยผ่านหรอกเวลามันต้องการอะไรสักอย่าง

แต่นี่มันแค่ทำการไปเมนต์แค่โพสต์ของเขา เพราะกลัวว่าค้ำคูณจะอึดอัด

ต้องขนาดไหนวะเพิ่งรู้จักเขาได้ไม่นาน แต่รู้ไปซะทุกอย่างว่าเขากลัวอะไรไม่ชอบอะไร มันไม่มีอีกต่อไปแล้วเด็กชายข้ามฟ้าที่เอาแต่ใจตัวเอง ตอนนี้มีแต่นายข้ามฟ้าที่คลั่งรัก โตแล้วสินะ โตแล้วจริง ๆ

"เอาน่าอย่าพึ่งคิดมาก เขาไม่เป็นอะไรหรอกจากที่กูดูค้ำคูณไม่ใช่คนอ่อนแอแบบนั้น" ปับๆ แมนตบไหล่ให้กำลังใจเพื่อน

"กูรู้แต่กูก็ยังเป็นห่วงเขาอยู่ดี" ผมโครตร้อนรนใจเลยตอนนี้ มันอยากจะทักไปถามว่าเป็นอะไรไหม เป็นยังไงบ้าง แต่ก็ต้องเก็บคำถามพวกนี้ไว้แค่ในใจ เพราะคนน่ารักไม่ใช้โทรศัพท์ผมเลยทักไปหาไม่ได้ เฮ้อ

"เออ เดี๋ยวตอนเย็นก็เจอกันแล้วใจเย็น ๆ"

 

หลังจากที่ค้ำคูณจากกับฟ้าเพื่อขึ้นมาเรียน ตลอดทางเดินก็มีคนมองมาเป็นระยะไม่คาดสาย จนเดินมาถึงห้องเรียนก็ยังมีคนมองมาไม่หยุด

 

แอ๊ด

เอ่อ ตอนนี้ค้ำคูณทำตัวไม่ถูกที่ทุกคนในห้องหันมามองที่เขา เพราะปกติเคยมีใครสนใจเขาที่ไหนกัน ไม่เคยมีตัวตนสำหรับใครเลย

แต่ทำไมวันนี้ถึงแปลกไป คนน่ารักเก็บความสงสัยไว้ในใจแล้วหันไปปิดประตู พอปิดเสร็จจึงเดินไปนั่งที่นั่งประจำของเจ้าตัวซึงเป็นที่นั่งที่อยู่ตรงกลางของห้องที่รอบ ๆ ไม่มีคนนั่งเลยสักคน

 

พรึบ! ค้ำคูณนั่งลงและเปิดกระเป๋าเตรียมอุปกรณ์การเรียนขึ้นมาทันทีหลังจากถึงที่นั่ง ระหว่างที่รออาจารย์มาเรียนค้ำคูณรู้สึกถึงสายตาของคนที่มองแล้วหันไปซุบซิบกัน เฮ้อ ทำไมต้องทำกันแบบนี้ด้วย อึดอัดจัง

ปกติก็ชินแล้วนะที่โดยแบบนี้ แต่ครั้งนี้มันมากกว่าครั้งไหน ๆ ความอึดอัดในตอนนี้ของค้ำคูณพลางทำให้นึกถึงฟ้าเพื่อนคนแรก คนที่คอยทำให้ไม่อึดอัดในช่วงเวลาที่เจออะไรแบบนี้ 'ถ้าฟ้าอยู่ด้วยกันตอนนี้ก็ดีสิ' อ่า ไม่ทันไรก็ติดเขาไปแล้วหรอ

ค้ำคูณไม่ชอบความรู้สึกแบบนี้เลยสักนิด เป็นความรู้สึกที่ติดใครสักคน กลัวว่าสักวันนึงถ้าเขาหายไป คงทำให้คนที่เสพติดเขาต้องกลับมาอยู่คนเดียวในที่ ๆ ที่มีแต่ความเหงาล้อมรอบ แต่ในขณะที่ค้ำคูณกำลังคิดไปไกลอาจารย์ก็เข้ามาพอดี

"สวัสดีนักศึกษาทุกคน เรามาเริ่มเรียนกันเลยดีกว่า แต่ในชั่วโมงนี้อาจารย์จะไม่สอน แต่อาจารย์จะมอบหมายงานให้เขียนเกี่ยวกับ พลังบวกของฉัน

จะเขียนเป็นสิ่งของที่พบเจอหรือเป็นผู้คนก็ได้ ที่ในช่วงนี้เขาเป็นคนให้พลังบวกแก่ตัวเรา ส่งท้ายคาบนะคะ นักศึกษา อย่ามัวแต่คุยกันจนไม่มีงานส่งล่ะ แล้วเราจะมาสุ่มอ่านกันในอาทิตย์หน้า เริ่มเขียนได้ค่ะ"

 

หลังจากที่อาจารย์สั่งงานเสร็จค้ำคูณก็นั่งจมในความคิดของเจ้าตัวที่กำลังคิดว่าพลังบวกของฉันคือใคร อืม ในช่วงเวลานี้ก็มีแต่ฟ้าที่เข้ามาบทบาทในชีวิตของค้ำคูณ เอาแบบนี้ก็แล้วกัน

เมื่อค้ำคูณคิดสิ่งที่จะเขียนได้แล้วจึงเริ่มลงมือเขียนทัน

 

 

พลังบวกของผมคือ…ฟ้า เพราะเขาเป็นคนที่ชื่อข้ามฟ้าได้เหมาะกับตัวเขาจริง ๆ เพราะความสว่างสดใสของเขา ทำให้ผมคนที่ไม่ค่อยสดใสเท่าไหร่ อยากสดใสได้ครึ่งของเขาก็ยังดี เขาเป็นพลังบวกในทุก ๆ ด้านของผม ไม่ว่าในตอนนั้นผมจะอยู่ในสถานการณ์ไหนก็ตาม เขาก็จะเป็นคนเดียวที่ยื่นมือมาช่วย คอยทำให้ผมรู้สึกดีจากเหตุการณ์นั้น

ถ้าไม่มีเขาผมคงแย่เหมือนกัน เขาทำให้โลกของผมที่ไม่มีใคร เริ่มมีสังคมขึ้นมาทีละนิด โดยที่เขาพาไปแนะนำเพื่อนของเขาให้ผมรู้จัก จนตอนนี้ผมมีคนที่ผมรู้จักในมหาลัยเพิ่มมาอีกสองคน

ประจุบวกในตัวผมไม่เยอะนักหรอก แต่ถ้ามันสร้างความสุขให้คุณได้ ผมก็ยินดีที่จะส่งพลังนี้ไปให้คุณทั้งหมด ถึงมันจะไม่มากเท่ากับพลังของฟ้า แต่ก็ยินดีที่จะมอบให้

เพราะความน่ารักของฟ้าเป็นที่มาของรอยยิ้มทั้งหมดของผมอย่างไม่ต้องสงสัย

 

 

 

ค้ำคูณเขียนพลังบวกของตัวเองเสร็จแล้ว จึงนั่งรอให้หมดเวลาเรียน จะได้นำไปส่งอาจารย์แล้วไปรอฟ้าที่หน้ามอ.ตามที่นัดกันไว้ในตอนกลางวัน

"นักศึกษาเหลือเวลาอีก 5 นาที ใครที่ยังเขียนไม่เสร็จก็รีบก็เขียน ส่วนใครที่เขียนเสร็จแล้ว ให้นำมาส่งอาจารย์และออกไปได้เลยค่ะ"

 

พรึบ! หลังจากที่สิ้นเสียงอาจารย์สมรศรีนักศึกษาทุกคนก็ลุกกันให้พึ่บพั่บ จนทำให้คนที่ต้องการที่จะส่งในตอนแรก นั่งลงรอเพื่อให้เพื่อนในคณะส่งกันเสร็จก่อนถึงจะลุกไปส่ง ไม่งั้นคงต้องโดนชนแน่ ๆ เลย

อืม เมื่อไหร่จะส่งกันเสร็จนะ อีกไม่กี่นาทีก็จะถึงเวลานัดแล้วด้วยสิ ค้ำคูณมองนาฬิกาไปพร้อมกับใจที่ลนลาน

 

เฮ้อ หลังจากผ่านไปสักพักก็ถึงเวลาที่ค้ำคูณจะได้ไปส่งสักที

"นี่ครับ" ค้ำคูณยื่นงานส่งให้อาจารย์พร้อมกับยกมทอไหว้ก่อนออกมา

ค้ำคูณก้มมองนาฬิกาข้อมืออีกครั้ง อืม ยังทันอยู่ยังมีเวลาให้เดินไป ค้ำคูณก้าวขาเดินทันทีหลังจากออกมาจากห้องเรียน ตอนนี้บรรยากาศในมอ.ไม่ร้อนกำลังเย็นสบายต่อให้เดินไกลแค่ไหนก็ไม่เหนื่อยเพราะมีบรรยากาศนำพาไป

จึงทำให้เพลิดเพลินกับการเดินจนลืมความเหน็ดเหนื่อยไปได้ แต่ในเวลาเลิกเรียนแบบนี้ผู้คนต่างพลุกพล่านเต็มไปหมด

จนทำให้ค้ำคูณที่เดินสบาย ๆ ในตอนแรกเกิดอาการประหม่าขึ้นมาโดยที่ไม่รู้สาเหตุ รีบเดินดีกว่า ค้ำคูณพยายามสาวเท้าเล็ก ๆ ของตัวเองอย่างรีบร้อน เพื่อที่จะได้เดินไปจากความรู้สึกนี้สักที

 

ตึก ตึก ตึก ตึก ฟู่ เฮ้อ ถึงสักที ฟ้าน่าจะยังไม่มาหรอกเพราะค้ำคูณมาก่อนเวลาประมาณ 5 นาทีได้ รอหน่อยก็แล้วกัน

 

ครึ่งชั่วโมงผ่านไปข้ามฟ้าก็ยังไม่มา จนทำให้คนที่รอนั่งไม่ติดหรือว่าฟ้าจะกลับไปแล้วกันนะ แสดงว่าเรามาช้าไปหรอ งั้นจดหมายที่เขียนมาตอบฟ้าก็คงต้องเป็นหม้ายสินะ "เฮ้อ งั้นกลับเลยก็แล้วกัน" ค้ำคูณหันไปมองทางที่ข้ามฟ้าใช้วิ่งมาหาในทุก ๆ วัน

แต่ตอนนี้มันกลับไม่มี ในเมื่อไม่เจอคนที่ต้องการค้ำคูณจึงเดินคอตกกลับหอทันที แต่ละก้าวที่ก้าวมันหนักอึ้งมากจริง ๆ หนักไปด้วยความรู้สึกโหวง ๆ เหงา ๆ ที่มันกับมาอีกแล้วเมื่อไม่มีเขา

ควรทำยังไงกับความรู้สึกนี้ดี พยายามบอกกับตัวเองว่าอย่าเอาความเหงาของเราไปผูกกับเขาเพียงเพราะเขาเข้ามาทำให้ไม่เหงา ไม่งั้นวันนึงถ้าไม่มีเขาก็จะกลับมาเหงามากกว่าเดิม อย่างเช่นตอนนี้ที่กำลังเป็นอยู่

 

ตึก ตึก ตึก "คนน่ารัก!! "

พรึบ! ทันทีที่ได้ยินเสียงที่คุ้นเคยค้ำคูณจึงหยุดเดินแล้วหันไปหาทันที ในที่สุดฟ้าก็มา

"แฮ่ก ๆ ทะ…ทะ…ไม"

"ใจเย็นก่อนนะฟ้า พักให้หายเหนื่อยก่อนก็ได้ค่อยพูด"

 

หมับ

"อื้อ ฟ้ามาจับข้อมือเราไว้ทำไม"

"ก็จับไว้ก่อนไง เดี๋ยวก็หนีหายไปแบบนี้อีก" ผมโครตรู้สึกหงุดหงิดตัวเองที่ออกมาช้า จนทำให้บริเวณนั้นควรที่จะมีคนน่ารักยืนอยู่กลับไม่มี

ผมเดินไปรอบ ๆ เพื่อคนน่ารักจะไปหาที่อื่นรอแต่มันก็ไม่มี จนต้องเดินไปถามพี่ยามหน้ามหาลัยว่าเห็นบ้างไหม จึงได้เบาะแสมาว่าคนน่ารักเดินออกมาแล้วถึงวิ่งตามออกมาชนิดที่ไม่คิดถึงชีวิตเลยทีเดียว

"ระ…เราไม่ได้หนีนะ เราคิดว่าฟ้ากลับไปแล้ว เราเดินออกมา"

"ฟ้าขอโทษที่ปล่อยให้รอนาน อาจารย์ไม่ยอมปล่อย พอเลิกฟ้าก็รีบมาหาคนน่ารักเลย แต่ไปแล้วไม่เจอฟ้าตกใจมาก แต่ต้องขอบคุณพี่ยามที่ทำให้ฟ้ามาอยู่ตรงนี้มาทันเวลาพอดี"

ตึกตัก ตึกตัก ตอนนี้ไม่สามารถแยกได้เลยว่าเป็นเสียงหัวใจของใครกันแน่

"ขอบคุณนะที่ยังวิ่งมาหากัน ขอบคุณจริง" ค้ำคูณไม่รู้ว่าจะขอบคุณยังไงให้มันพอความรู้สึกตอนนี้ที่มันตลบอบอวลไปด้วยความสุขที่อ้อมล้อมเราทั้งคู่เอาไว้

"ไม่เป็นไรครับ ปะ เรากลับกันดีกว่า" เป็นข้ามฟ้าเองที่เป็นคนพยายามประคองความรู้สึกของคนตรงหน้าไว้ให้ดีที่สุด เพื่อที่จะได้ไม่แตกสลายหายไป

"อื้ม"

 

ข้ามฟ้าเป็นคนเริ่มออกเดิน จึงทำให้ค้ำคูณที่อยู่ข้าง ๆ เดินตาม แต่เดินไปได้ไม่เท่าไหร่คนที่เดินนำหน้า ณ ตอนนี้กลับเดินถอยหลังมาอยู่ข้าง ๆ เพื่อที่จะก้าวไปพร้อมกับคนน่ารัก ก้าวไปกับคูณ ถึงจะเป็นก้าวเล็ก ๆ แต่มันก็เปี่ยมไปด้วยความรู้สึกดี ๆ ที่มีให้กัน

 

 

วันหนึ่งวัน เราอาจจะเจอเรื่องแย่ ๆ เข้ามาในชีวิต แต่อย่าลืมว่าวันหนึ่งวัน ก็มีเรื่องที่สุขเข้ามาเช่นกัน อยู่ที่เราเลือกที่จะมอง…

อยากขอบคุณสำหรับความรู้สึกดี ๆ ที่ให้มา ขอบคุณสำหรับเวลาที่ได้เจอ ขอบคุณความอบอุ่นที่มีให้เสมอ

ขอบคุณ

 

รอยยิ้มของฟ้ายังชัดเจนเสมอสำหรับเรา❤

 

 

 

เข้ามาพูดคุยกัน ได้ที่เฟซบุ๊ก : นักเขียน หน้าใหม่ ได้นะคะ

สามารถเข้าไปเล่นแท็กในทวิตเตอร์ โดยใช้

#จีบคุณด้วยจดหมาย

ส่วนทวิตของไรท์ @Mousyツ

ไปเล่นกันเยอะ ๆ น๊า

ช่วยคอมเมนต์และรีวิวเพื่อเป็นกำลังให้นักเขียนด้วยนะคะ

ความคิดเห็น