หมีมือระเบิด

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

อย่า(ง)แรด 17 : หายไปไหน

ชื่อตอน : อย่า(ง)แรด 17 : หายไปไหน

คำค้น : อย่า(ง)แรด 17 : หายไปไหน , ข้างห้องครับ อย่า(ง)แรด

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.2k

ความคิดเห็น : 131

ปรับปรุงล่าสุด : 16 มี.ค. 2559 17:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
อย่า(ง)แรด 17 : หายไปไหน
แบบอักษร

 

 

 

17

หายไปไหน


 

          [ณ คอนโดอั๋น]

 

            20.43 .

            มีอะไร เหี้ยO_O!!!!!!”

 

            เจ้าของห้องถึงกับหลุดตะโกนออกมาอย่างตกใจสุดเสียง เมื่อเห็นสภาพของบุคคลที่มาเยือนตนในเวลาเกือบสามทุ่ม

            พายเพื่อนรักเพื่อนแรดยืนเปียกโชกอยู่หน้าห้อง ร่างเล็กในชุดเสื้อยืดสีดำกับบ็อกเซอร์ สภาพดูไม่ได้เหมือนลูกหมาตกน้ำ เดาได้ไม่ยากว่าข้างนอกคงฝนตก แต่ทำไมมันถึงได้มาหาเขาตอนดึกๆแบบนี้แถมยังร้องไห้ตาบวมมาอีกด้วย!!


            “อั๋น มึงช่วยกูด้วย...”

 

            “นี้มึงทะเลาะกับผัวมาเหรอพายใช่แหงๆ

 

            ป่าว..”

 

            “เอ้า แล้วมีเรื่องอะไรทำไมมึงถึงมีสภาพแบบนี้ หรือว่ามึงโดนข่มขะ..!!!!”

 

            “น็อต ฮึก หายไป

 

 

 

 

            อั๋นถอนหายใจเป็นรอบที่ร้อยหลังจากที่ไล่พายซึ่งร้องโวยวายเป็นบ้าเป็นหลังไปอาบน้ำได้สำเร็จ จากที่ฟังมันร้องไห้ไปพูดไปอย่างทุลักทุเล เขาก็จับใจความได้ว่า

            น้องน็อตผัวสุดที่รักของมันบอกมันว่าจะต้องไปทำงานช่วยอาจารย์และต้องกลับดึก พายมันก็โอเคไม่ได้คิดมากอะไรจนเวลาล่วงเลยมานานจนค่ำมากแล้วน็อตก็ยังไม่กลับมา มันเริ่มร้อนใจแล้วออกตาหาเป็นชะนีร้องหาผัว เพราะโทรตามก็แล้วอีกฝ่ายก็ไม่ยอมรับโทรศัพท์ ถามเพื่อนของน็อตที่ชื่อเซย์ก็บอกไม่รู้ ไม่มีใครรู้ว่าผัวนางหายไปไหน ด้วยความที่รักมากมันเลยออกตามหาจนมาถึงคอนโดของอั๋นนั่นเอง(นี่มึงคิดว่ากูเอาผัวมึงมากกเหรอพาย- -)

 

            แอ๊ดดดดด

 

            มานั่งกินนมอุ่นๆก่อนมึงเรียกให้พายที่อาบน้ำเสร็จเรียบร้อยแล้วแต่ยังสะอึกสะอื้นไม่หยุดให้มานั่งที่โซฟา

 

            ฮึก..”

 

            “มึงไปถามอีวัชพืชนั่นรึยังอั๋นมุ่งประเด็นสงสัยไปที่ศัตรูแสนเกลียดอย่างพีชเป็นอันดับแรก

 

            นี่มึงไม่รู้เหรอ ฮึก ปู้ดดดดพายสั่งน้ำมูกลงบนผ้าขนหนูของเพื่อนสนิทเสียงดัง

 

            “รู้? รู้อะไรวะ

 

            “พีชมันโดนรถชน ตอนนี้ยังไม่ออกจากโรงบาลเลย

 

            “เฮ้ยยย!!”  สมควรตาย!!!  แล้วมันตายยังล่ะ?”

 

            “ยังไม่ตาย

 

            “เอ้า น่าจะตาย อุ้บส์

 

            ฮึก มันต้องเกิดอะไรไม่ดีกับน็อตแน่ๆ กูจะไปแจ้งตำรวจ

 

            “เฮ้ยๆๆ ใจเย็นๆก่อน อืม..ทำไมไม่ขอให้เจ้าสัวช่วยวะอั๋นพูดอย่างนึกได้

 

            พ่อของพายมีอิทธิพลจะตาย แค่ออกคำสั่งไม่นานก็ต้องหาเจอแน่ๆ

 

            จริงด้วย พ่อ

 

            พ่อเป็นความหวังเดียวของพายนะครับ

            . 

            .

            เจ้าสัวชาติชายเป็นความหวังเดียวที่ดีที่สุดของลูกชายของเขา

           .

           .

           .

            เหรอ!!!!

          .

          .

          .

            หึหึหึหึหึ...”

            “...”

            “หึหึหึหึ..”

            “...”

            “หึ~”

            ตอนนี้ความหวังเดียว(?)ของพายกำลังนั่งส่งเสียงหัวเราะขัดกับหน้าตาอยู่บนเก้าอี้ตัวใหญ่ที่เป็นเสมือนบัลลังก์ของราชินี โอ๊ะ ราชา โดยมีองค์รักษ์คนสนิทยืนอารักขาอยู่ข้างตัว

 

            นี่น่ะเหรอไอ้เด็กแก่แดดนั่น หึหึเจ้าสัวหน้าสวยมองร่างของเด็กหนุ่มที่ถูกจับมัดบนเก้าอี้โดยแล้วหัวเราะต่ออย่างโรคจิต

 

            ในใจของคนเป็นพ่ออยากลงไปกระทืบๆไอ้คนที่แย่งความรักลูกชายตัวน้อยๆไปให้หนำใจ ถ้าไม่ติดซะว่าโดนบอดี้การ์ดหน้าเหี้ยมห้ามไว้เสียก่อน เพราะยังไงเด็กคนนี้ก็เป็นลูกของผู้ทรงอิทธิพล ซึ่งอาจจะมากกว่าตัวเจ้าสัวสิบคนมัดรวมกันด้วยซ้ำ

 

            เฮ้ย นี่เคน พวกแกทำรุนแรงกับมันมากรึไง ทำไมป่านนี่นันยังไม่ตื่นอ...ว้ากกกกกกกกกกกกก!!!”

 

            เสียงแหกปากร้องของผู้ทรงอำนาจดังลั่นไปทั่วห้อง เมื่อจู่ๆไอ้เด็กหนุ่มตรงหน้าก็ผงกหัวขึ้นมาจ้องหน้าเขา

 

            นะ นี่ แกฟื้นแล้วเหรอ=_=;

 

            “-_- " ไม่ใช่จ้องธรรมดาแต่จ้องเขม็งเหมือนหาเรื่อง

 

            เคน แกเอายาอะไรให้มันดม ใช่ยาสลบแน่เหรอ ทำไมมันมองฉันอย่างนั้นเจ้าสัวชาติชายกระซิบถามเสียงเบา แต่สายตาไม่ได้ละไปจากใบหน้าเกรี้ยวกราด(?)นั่นแม้แต่น้อย

 

            เคนมองหน้าน็อต ก่อนจะโค้งตัวลงกระซิบใกล้ๆหูของผู้เป็นนาย

 

            เราไม่ได้ใช้ยาสลบกับเขาหรอกครับ

 

            “หมายความว่าไง พวกแกเอาค้อนทุบหัวแล้วลากมันขึ้นรถมารึไง

 

            “ป่าวครับ เขาเดินขึ้นรถมากับพวกเราเอง แล้วที่เขาจ้องท่านแบบนั้นคงเพราะท่านส่งเสียงรบกวนเวลาที่เขานอนหลับเคนชี้แจง

 

            “ห้ะ? มันเดินตามมาเอง-_-?“  ไอ้เด็กนี่มันบ้าหรือปัญญาอ่อน ถ้าคนจะพาไปฆ่ามันก็ยอมไปง่ายๆเลยงี้เหรอ

 

            ช่างไม่มีความรอบคอบระมัดระวัง ไม่เหมาะกับลูกชายของเขาเลยสักนิด!!

 

            “นี่ไอ้หนุ่ม เลิกจ้องฉันอย่างนั้นได้แล้วถ้าแกไม่อยากโดนควักลูกตา

 

            น็อตย่นคิ้วแล้วมองตาแก่แปลกหน้าที่นั่งอยู่บนเก้าอี้อย่างหงุดหงิดปนรำคาญใจ เสียงของสองคนนี้ทำให้เขาต้องตื่นมาทั้งๆที่เหนื่อยล้าจากการช่วยครูจัดเอกสารจนดึกดื่น

 

            “แกดูมันมองฉันสิเคน!! จัดการสั่งสอนมันซะ!!”เจ้าสัวตะโกนลั่น

 

            “แต่ท่านครับ

 

            “ฉันไม่สนหรอกนะว่าแกจะเป็นลูกใคร ใหญ่แค่ไหน แต่ที่แน่ๆแกไม่มีสิทธิมาทำตัวผยองอยู่ในถิ่นของฉัน!!!”

 

            “-_-“

 

            “เคน ฉันสั่งให้แกกระทืบมะ..”

 

            “คุณคงเป็นพ่อของพาย

 

            ไอ้บ้านี่มันคิดจะพูดตอนไหนก็พูดเหรอวะ=[]

 

            “ใช่ ฉันคือพ่อบังเกิดเกล้าของพาย และเป็นผู้ชายที่พายรักมากที่สุด พูดแล้วก็ยืดอกอย่างภูมิใจ

 

 

            เคนเหลือบตามองเจ้านายตัวเองแล้วส่ายหัวกับท่าทางเหมือนเด็กๆของเจ้าสัวผู้ยิ่งใหญ่

 

            ส่วนนายก็เป็นคนที่ไม่น่าไว้วางใจที่มายุ่งวุ่นวายกับลูกชายของฉัน

 

            “ผมไม่น่าไว้วางใจ?”

 

            “ใช่ แกน่ะแหละไอ้เด็ก... ฮึ่ม ช่างเถอะ ที่ฉันให้คนพาแกมาก็เพื่อจะบอกกับแกว่า

 

            “...”

 

            “ด้วยสิทธิของคนเป็นพ่อ เลิกยุ่งกับลูกชายของฉันซะ

 

            ร่างเล็กของเจ้าสัวที่ดูอายุน้อยแม้อายุจะปาไปสี่สิบกว่าๆแล้วก็ตามที่นั่งทรงสง่าบนบัลลังก์ทอง รัศมีความมีอำนาจและน่าเกรงขามแผ่ออกมาล้อมรอบตัวข่มคู่เจรจาให้ต้องขวัญผวาและยอมจำนนไปแทบทุกราย

            เหอๆ และครั้งนี้ก็ต้องเป็นไปตามที่ต้องการ

 

 

 

 

            อั๋น กูติดต่อพ่อไม่ได้เลย

 

 

            “ทำไมเป็นงั้นวะอั๋นเอ่ยเสียงเครียด แต่คงไม่มีใครเครียดไปกว่าร่างเล็กที่เดินวนไปวนมาอยู่ไม่สุข

 

            ตุ้บ ตึก

 

            พายโยนโทรศัพท์ลงบนโซฟาแล้วทิ้งตัวนั่งลงอย่างอ่อนแรงโดยไม่ได้สนใจโทรศัพท์ราคาแพงที่ตอนนี้เด้งไปตกอยู่บนพื้นแล้ว

 

            มึง...” อั๋นอยากพูดปลอบพาย แต่ไม่รู้จะสันหาคำใดมาเอ่ยเพราะตอนนี้คงไม่มีคำพูดที่ทำให้เพื่อนของเขาสบายใจขึ้นได้

 

            ฮึก มึง กูกลัว...”พายเริ่มร้องไห้อีกครั้ง อั๋นที่ถึงแม้จะร้อนใจแต่ก็ทำอะไรไม่ได้มากนอกจากจะกอดปลอบเพื่อนเท่านั้น

 

น็อตไปไหน?

 

จะกลับมาไหม?

 

จะเป็นอันตรายอะไรไหม?

 

มึง กูไม่ไหวแล้วกูจะแจ้งตำรวจ ฮึก เอาโทรศัพท์ ฮึก มาพายร้องบอก

 

            อั๋นพยักหน้าหงึกหงักแล้วรีบเดินไปหยิบโทรศัพท์องพายที่กระเด็นไปไม่ไกลนัก แต่เมื่อหยิบขึ้นมาก็ชะงักไปชั่วคราว

           
มึง ฮึก เอามา ฮือ กูจะโทรหาตำรวจพายร้องบอกเมื่อเห็นเพื่อนนิ่งไป


            เดี๋ยว พายผัวมึงโทรมาอั๋นโชว์หน้าจอให้ดู พายตาโตทันทีที่เห็นเบอร์ของคนที่ตนตามหา ไม่รอช้าร่างบางก็รีบกระตือรือร้นเข้ามาแย่งโทรศัพท์ไปกดรับอย่างรวดเร็ว

 

            น็อต! ฮึก อยู่ไหน น็อตอยู่ไหน ฮือออ เป็นอะไรรึป่าว นะ..ฮึก น็อต กะ..กลับมานะ อย่าหายไปแบบนี้ พายขอร้อง ไม่เอาแบบนี้ ขอร้อง กลับมานะกลับมาหาพาย อึก น็อต อึก แค่กๆ

 

            “พายมึงจะเย็นๆก่อนอั๋นรีบเข้าไปลูบหลังพายที่สำลักไอเพราะรีบพูดมาก

 

 

            น็อต อึก ยุไหน มาหาพายเถอะ ฮือ

 

            [คุณอยู่ไหน]

 

            เสียงทุ่มที่แสนคุ้นเคยของน็อตทำให้พายยิ้มกว้างออกมาแล้วรีบตอบกลับไปทันที

 

            อยู่กับอั๋น ฮึก อยู่คอนโดอั๋น

 

            [ครับ เดี๋ยวสักพักผมจะไปหา]

 

            “ตอนไหน อย่านานนะพายจะกลับไปรออยู่ห้องเรา นะน็อต

 

            [ครับ]

 

            “ฮึก พายรักน็อตนะ

 

            [ผมก็รักคุณ]

            .

            .

            .

            .

            [ฮึก พายรักน็อตนะ]

 

            “ผมก็รักคุณ

 

            [ตู๊ดดดดด...ตู๊ดดดดด]

 

            นี่แก ขอคุยโทรศัพท์เพราะแบบนี้เหรอ

 

            เจ้าสัวชาติชายกัดฟันกรอดอย่างเจ็บใจ หลังจากที่บอกให้น็อตเลิกยุ่งกับพายซะ เด็กหนุ่มก็ได้ขอคุยโทรศัพท์ซึ่งตอนแรกเขาคิดว่ามันจะโทรไปเพื่อบอกร่ำลาอะไรพาย  แต่ที่ไหนได้มันกลับโทรไปเพื่อให้ตัวเจ้าสัวเองได้ยินเสียงร้องไห้อาลัยอาวอนปานจะขาดใจของลูกชาย

 

            เสียงที่คนเป็นพ่อนั้น ยอมรับว่าเมื่อได้ยินแล้วใจเขาแทบจะขาดตาม

 

            คุณได้ยินเสียงของพายแล้วคิดว่ายังไง น็อตถามขึ้น ตาคมมองหน้าคนที่นั่งอยู่เหนือกว่า ทั้งแน่วแน่ มั่นคง และหยิ่งผยอง

 

            “แก!!”

 

            “ผมไม่เคยเข้าไปในชีวิตเขาก่อนแต่เป็นพายที่เข้าหาผมก่อน

            “นี่แก!!”

            “แต่ผมไม่เคยเสียใจเลยที่มีคนแบบนั้นเข้ามาในชีวิต น็อตยิ้มออกมาเมื่อนึกถึงปากที่เบ้ออกเหมือนเป็นเวลาที่พายร้องไห้

 

            แก!!”

 

            “ถึงผมจะเคยมองว่าพายไร้ค่า

 

            “แก!!!!”

 

            “แต่ตอนนี้ เขาเป็นสิ่งมีค่าที่สุดสำหรับผม ไม่ต่างจากคุณ

 

            “...”

 

            “ผมรักเขาโดยที่ไม่สนใจอดีต และผมไม่สนใจอนาคต

 

            “ไอ้เด็กเวรวัตถุสีเงินวาวถูกหยิบขึ้นมา ปากกระบอกปืนที่พร้อมลั่นไกลจ่อเล็งไปที่หัวของเด็กหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงหน้าโดยที่เจ้าของปืนหายใจเข้าออกเสียงดังอย่างข่มอารมณ์

 

            หมายความว่ายังไงที่แกบอกไม่สนใจอนาคต!!!”

 

            “...”น็อตนั่งนิ่งไม่ได้เกร็งตัวหรือมีท่าทีผวาตกใจ เด็กหนุ่มไม่ได้นึกกลัวเลยแม้แต่น้อยแต่กลับลุกขึ้นยืน(เพราะไม่ได้ถูกพันธนาการด้วยเชือกแล้วตั้งแต่ตอนที่เขาขอคุยโทรศัพท์ เหตุด้วยไม่มีคนถือให้เพราะในห้องมีแค่เจ้าสัวกับเคน ลูกน้องคนอื่นโดนไล่ให้ไปเฝ้าหน้าประตูแล้วไม่อนุญาตให้เข้ามา)แล้วหันหลังเดินไปที่ประตูโดยไม่ได้สนใจว่าจะโดนลูกกระสุนเจาะเข้าที่หัวแต่อย่างใด

 

            แก จะไม่สนอนาคตไม่ได้เสียงของเจ้าสัวชาติชายเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมกว่าเดิม

 

            “แต่ถึงคุณฆ่าผม ก็เปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้อยู่ดีน็อตพูด เขาหยุดยืนอยู่หน้าประตูแล้วหันกลับมาประชันหน้าอีกครั้ง แล้วทุกอย่างจะแย่กว่าเดิม

 

            “หึ แกเห็นแก้ตัวกว่าที่ฉันคิดซะอีก

 

            “...”

 

            “เคน.....บอกเด็กๆเปิดประตู


            “ครับเคนพยักหน้ารับก่อนจะออกคำสั่งให้ลูกน้องเปิดประตูออก

 

            แกกำลังทำลายชีวิตลูกชายฉันเจ้าสัวพูดเสียงเข้มอย่างโกรธแค้น แต่เด็กที่ยืนผยองตรงหน้ากลับหันหลังให้แล้วเดินจากไป

 

            ผมจะปกป้องเขา ด้วยตัวเอง

 

            แอ๊ดดดดดดด ปัง!

 

            “...”

 

            “ท่านครับ

 

            ฟิ้ว ฟึ่บ

 

            องค์รักษ์หนุ่มรีบเข้าไปคว้าปืนที่ร่วงหล่นจากมือของนายตนได้ทันท่วงทีก่อนที่มันจะตกลงสู่พื้น เขาเหลือบมองใบหน้าที่อ้อนล้าและเป็นกังวลอย่างเห็นได้ชัดหลังจากที่ประตูปิดลง ในห้องเหลือเพียงเขาสุนัขรับใช้ที่ภัคดีอย่างเขาและเจ้าสัวเท่านั้น

 

            เคน

 

            “ครับท่าน

 

            “ฉันจะปกป้องลูกของฉันได้ยังไง

 

            “...”

 

            “ในเมื่ออำนาจของฉันที่คิดว่ามันยิ่งใหญ่ กลับเป็นแค่ทรายเม็ดเดียวที่น้อยนิดเมื่อเทียบกับมหาสมุทร

 

            เจ้าสัวหลับตาลงช้าๆแล้วนึกไปถึงอนาคตที่อาจเกิดขึ้น

 

            เขาไม่ใช่แค่ห่วงและหวงลูกชาย

 

            แต่อำนาจที่ครอบครัวเด็กคนนั้นมีต่างหากที่เขากลัวมันทำร้ายดวงใจดวงเดียวของเขา

 

 

 

 

            [Pei’part]

 

            ซ่า ซ่า ซ่า

            หลังจากที่ให้อั๋นมาส่งที่ห้อง ผมทำได้แค่นั่งกอดเข่าอยู่บนพื้นห้องหันหน้าเข้าหาประตูเพื่อรอเวลาให้เขากลับมาอย่างจดจ่อ


           
นานจัง

 

            จริงๆมันก็แค่ไม่กี่นาทีที่ผมนั่งรออยู่ตรงนี้ นานแค่ไม่กี่ชั่วโมงที่เราห่างกัน แต่เหมือนผมไม่ได้เจอกับน็อตเป็นชาติ นานมากจริงๆ นานจนใจจะขาด

 

            แกร๊ก

 

            “..!!!!” ผมเงยหน้าที่ซุกเข่าขึ้นมามองอย่างรัวเร็ว ประตูที่เปิดออกมาเหมือนทะลายความเหงา โหยหา ความเศร้า คิดถึง อะไรที่อัดอั่นอยู่ในใจตอนนี้มันไม่มีอีกแล้ว

            แค่เขามาอยู่ตรงหน้าผมเหมือนเดิม

 

            อย่าทำหน้าแบบนั้นเสียงที่ผมโหยหาจากคนที่รัก เขามองมาที่ผมแล้วยิ้มอย่างอ่อนโยนเหมือนกำลังจะบอกว่ากลับมาแล้ว

            ผมเบ้ปากแล้วปล่อยโฮออกมาเสียงดังเหมือนเด็กๆ ไม่รอช้าที่จะเข้าไปกอดร่างแกร่งที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำฝนตรงหน้า กอดให้แน่นที่สุดแล้วมั่นใจว่าน็อตจะไม่ไปไหนอีก

 

            ฮือออ หาย อึก ไปไหนมาผมถามคำถามที่อยากรู้มากที่สุด

 

            ธุระครับ

 

            “ธุระอะไร อึก ฮือ ทำไมไม่บอกว่าจะไปนานขนาดนี้ ฮือออ ทำไมไม่รับโทรศัพท์ รู้ไหมว่าตามหา คนมันเป็นห่วงนะ!!!” ผมพูดไปก็ระดมทุบตีร่างที่แสนจะคิดถึงอย่างรู้สึกโกรธเป็นอย่างมาก

 

            หายไปตั้งนาน กลับมาก็ทำหน้าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเนี่ยเหรอวะ!!!

 

            “ใจเย็นๆก่อนน็อตใช้แขนกอดตัวผมจนจมแนบกับร่างของเขาจนขยับตัวแทบไม่ได้ ผมเลยได้แค่ยืนร้องไห้นิ่งๆเพราะเริ่มรู้สึกเหนื่อย

 

            อย่า ฮึก หายไปอีกนะ

 

            ครับ

 

            “ครับแล้วทำให้ได้ด้วย!!!”ผมดันคนตัวสูงออกด้วยแรงอันน้อยนิดซึ่งถ้าน็อตไม่ผ่อนแรงกอดคงหลุดออกมาไม่ได้ ก่อนจะแถมด้วยการมองค้อนคนที่สูงกว่าอย่างแค้นเคือง

 

            แต่สุดท้ายพายอย่างผมก็ต้องมาละลายเพราะมุขเดิมๆ

            น็อตยกยิ้มมุมปากให้ผมทีหนึ่งก่อนที่จะก้มหน้าคมเข้ามาใกล้เรื่อยๆจนสายตาของเราประสานกันพอดี หน้าผากชุ่มน้ำนั่นแตะกับหน้าผากของผมทำให้ใบหน้าของเราใกล้กันมากจนสัมผัสถึงลมหายใจที่ร้อนผาวของอีกฝ่าย

 

            ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก

 

            มันทำให้ใจที่เหนื่อยล้ากลับมาเต้นอีกครั้ง แล้วต้องเต้นกระหน่ำจนแทบบ้าเมื่อปากหยักนั่นกระซิบบอกเสียงแผ่ว

 

            คุณรู้ไหมว่าคุณเป็นคนแรกที่ผมรักแบบนี้

 

            “ระ..เหรอ

 

            ทำได้แค่ตอบกลับไปอย่างเขินๆ ทำไมผมรู้สึกว่าตอนนี้บรรยากาศของเรามันโรแมนติกจนแทบลืมเรื่องแย่ๆก่อนหน้านี่ไปจนหมดสิ้น

 

            พาย ผมรักคุณมากจนจะไม่ยอมให้ใครมาแยกเราน็อตกระซิบเสียงแผ่วเหมือนให้ได้ยินแค่เราสองคน

 

            ”...”

 

 

            “ต่อให้เป็นใคร มีอำนาจ รวยล้นฟ้ามาแต่ไหน หรือแม้จะเป็นผู้มีพระคุณต่อคุณหรือผม

 

            ผู้มีพระคุณ?

 

            “ผมจะไม่ยอมถ้าเขาจะแยกเรา ไม่ว่าด้วยเหตุผลอะไรก็ตามตาคมมองลึกเข้ามาในตาของผมเหมือนกับยืนยันว่าที่น็อตกำลังพูดนั้นจริงจังมากแค่ไหน

 

            “นะ..น็อต?”

 

            จุ้บ

 

            อื้อ...!!!!”

 

            ผมขนลุกซู่พร้อมกับหัวใจดวงน้อยที่พองโตและเต้นตึกตักไม่เป็นจังหวะ เมื่อน็อตก้มลงมากดจูบซับที่ต้นคออย่างแผ่วเบา...ลมหายใจร้อนๆของเขากำลังเเผดเผาร่างของผม

 

            ผมจะบอกกับพวกนั้นว่า

 

            “...”

 

 

           

            พายเป็นสมบัติของผม ทั้งหัวใจและร่างกาย ทุกอย่างของพาย ผมจะเอามันไปให้หมดไม่เหลือให้ใคร....

 

 

จะปกป้องมันไม่ให้โดนทำลายด้วยตัวของผมเอง

 

 

 

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

ติด0ยังมีทางแก้ แต่ติดเธอแทบแย่ไม่รู้จะแก้ยังไง T^T

โอ้เย่ๆ มาแย้ววววววววววว จุ้บรัวๆ-3-   ที่มาช้าเพราะไรท์ไว้อาลัยเกรดเทอมนี้นานไปหน่อย 5555 แต่ดีกว่าไม่มาเออ~~

อิอิอิ ฉากต่อไปรอเค้าแป๊ปนะเตง http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/Cartoon00027.gif

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น