EYEY.

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : BAD BLOOD EPs. 18 #RE-UP

คำค้น : ลอว์เมสัน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.1k

ความคิดเห็น : 36

ปรับปรุงล่าสุด : 29 พ.ย. 2560 10:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
BAD BLOOD EPs. 18 #RE-UP
แบบอักษร




BAD BLOOD Eps.18 



ผมเดินไปตามทางไปเข้าห้องน้ำ บางคนก็หันมามองผม บางคนก็สนใจแค่คู่ขาตัวเอง ผมพยายามกลั้นหายใจไว้เพื่อไม่ให้อยากมากเกินไป


 ปึก


“อ้ะ ขอโทษครับ” ผมรีบก้มหัวเล็กน้อยขอโทษหญิงสาวตรงหน้า ...ผมตั้งใจ เธอเงยหน้ามามองหน้าผมเล็กน้อยก่อนจะคลี่ยิ้มหวานส่งมาให้ เธอสวย เซ็กซี่และกลิ่นเธอมันหอมซะจนผมเองก็เกือบอดใจไม่ไหว 


“ไม่เป็นไรคะ” เธอตอบพร้อมมองหน้าผมด้วยแววตาเชื้อเชิญ นั่นทำให้ผมยกยิ้มมุมปากทันที 


“ผมขอตัว” ผมพูดพร้อมเบี่ยงตัวหลบเธอแต่สายตาผมก็ยังไม่ละจากใบหน้าเธอเหมือนที่เธอกำลังทำ 


“ฉันจะรอตรงนี้” คำพูดของเธอทำให้ผมยิ้มกว้างก่อนจะทำท่าเข้าห้องน้ำเพื่อทำธุระอันที่จริงผมเข้ามาทำใจ ถ้าลอว์โมโหที่ผมทำอะไรโดยไม่บอกเขา แต่เขาก็ไม่ได้บอกผมแถมไม่คิดจะเห็นใจผมด้วย อย่าไปสนใจเลยดีกว่า ผมออกมาจากห้องน้ำก็เห็นผู้หญิงคนนั้นยืนรอผมอยู่จริงๆ  


...เธอโชคร้ายจัง 


“ผมเมสัน” ผมแนะนำตัวเองก่อนเธอยิ้มรับ 


“ฉันแมรี่ โต๊ะคุณอยู่ตรงไหน” 


“ตรงนั้นไง” ผมพูดพร้อมพาเธอออกไปยืนหน้าทางเข้าพอให้มองเห็นโต๊ะที่ผมนั่ง เธอตาลุกวาวทันทีเมื่อรู้ว่าผมนั่งโต๊ะไหน เธอคงอยากจะรู้จักพวกทีเจอยู่แล้ว 


“แล้วคุณจะพาฉันไปนั่งด้วยรึเปล่า” 


“ไปสิ” ผมตอบกลับทันทีก่อนจะแตะเอวเธอเบาๆ แต่มือบางกลับจับมือผมให้กอดเอวเล็กของเธอไว้แน่น ผมยกยิ้มมุปากเล็กน้อย ...ผมอยากจะบ้าตายผมไม่เคยทำอะไรแบบนี้! เราเดินกลับมานั่งที่โต๊ะเดิมผมมองไปยังลอว์กับบาสเตียนพวกเขาก็ยังเอาแต่สนุกด้วยกันอยู่กับกลุ่มผู้หญิงพวกนั้น 


“ฉันนึกว่าจะเป็นผู้ชายซะอีก” คำพูดของทีเจทำผมนิ่งไปทันที 


“ผมเป็นผู้ชายนะจะให้หาผู้ชายมานั่งด้วยได้ไง” ผมตอบกลับไม่เต็มเสียงนัก แมรี่ที่กำลังงงอยู่ผมเลยพาเปลี่ยนเรื่องแนะนำเธอให้ทีเจรู้จัก เธอเขินอายเมื่อทีเจทำสายตาเจ้าชู้ใส่  


“ฉันชงให้” แมรี่พูดพร้อมยื่นแก้วเหล้าที่เธอชงเสร็จมาให้ผม ผมเม้นปากแน่นทันที 


“ผมไม่ค่อยชอบดื่ม” ผมตอบกลับเพื่อเลี่ยงแมรี่หลุดหัวเราะออกมาทันที 


“ว่าแล้วคุณต้องเป็นพวกคุณหนูอะไรพวกนั้น ดูสิตัวเล็กจัง” แมรี่พูดไปหัวเราะไป ผมพยายามหัวเราะตามเธอแต่นั่นมันคำพูดที่ทำให้ผมเจ็บใจอยู่ไม่น้อยเลย ทีเจทำเป็นไม่สนใจเรา ผมกับแมรี่นั่งคุยกันพวกเรื่องไม่เป็นเรื่องเท่าไหร่แต่คนอื่นที่มองดูคงจะมองว่าเรากำลังสวีทกันอยู่เพราะเธอแทบจะมาเกยบนตักผมอยู่แล้วหน้าก็ใกล้ชนิดที่ผมต้องพยายามควบคุมตัวเองให้ดีๆ กึก ผมเหล่สายตาไปด้านหลังพอดีกับที่ลอว์หันมามอง ริมฝีปากสีซีดหุบยิ้มลงแทบจะทันที ผมรีบหันกลับมามองหน้าทีเจ  


“คุณเป็นอะไรรึเปล่า” 


“เปล่านี่” ผมตอบกลับแมรี่พยายามทำตัวสบาย ๆ ทั้ง ๆ ที่ผมกำลังเกร็งอยู่ 


“งั้นหรอ งั้นดื่มสิจะได้ไปสนุกด้วยกัน” แมรี่ยังไม่หยุดยัดเหยียดเครื่องดื่มให้ผม ผมรับแก้วจากเธอมาแต่เธอไม่ยอม เธอยกแก้วขึ้นมาจะป้อนผม  


พรึ่บ 

“อ้ะ” แมรี่อุทานออกมาทันทีเมื่อแก้วเหล้าถูกแย่งออกไป ร่างสูงของลอว์ดื่มเหล้าจนหมดแก้วก่อนจะแทรกตัวระหว่างกลางของผมกับแมรี่ เขาก้มลงวางแก้วไว้บนโต๊ะก่อนจะทำสิ่งที่ผมอ้าปากเหวอ 


เขาจูบแมรี่!!! 


“อะ อะไรเนี่ย” แม่รี่อุทานออกมาเสียงไม่ดังมากนักเธอหน้าแดงไปหมดไม่มีท่าทีขัดขืนเลยให้ตายเถอะ 


“ออกไป” เสียงเย็น ๆ ของลอว์พูดพร้อมดันไหล่หญิงสาวไปด้วย แมรี่หน้าเสียไปทันทีเธอลุกขึ้นยืนพร้อมมองหน้าผมด้วยสายตาไม่เข้าใจ 


“เราจะกลับแล้ว ขอตัว” ลอว์พูดกับทีเจ ทีเจพยักหน้ารับก่อนจะโบกมือให้เรา ผมไม่ทันได้พูดอะไรต้นแขนก็ถูกกระชากให้ลุกขึ้น จนเราหลุดออกมานอกผับผมก็รีบสะบัดแขนออกจากมือเขาทันที 


“เป็นอะไรของคุณเนี่ย” ผมพูดด้วยน้ำเสียงห้วน ๆ ลอว์หันมามองหน้าผมทันทีผมชะงักเมื่อเจอแววตาดุดันของเขา ถ้าไม่ติดว่าเรายืนอยู่หน้าผับเขาคงถีบผมกระเด็นไปแล้ว ผมไม่ผิดซักหน่อย... 


“แล้วคิดว่าตัวเองทำอะไรอยู่” ลอว์กัดฟันพูดพร้อมขยับเข้ามาใกล้ผม ผมไม่ได้ขยับออกผมมองสบกับตาเขาอย่างไม่ยอมแพ้เช่นกัน 


“ผมก็อยากสนุกบ้างมันจะเป็นอะไร แล้วคุณมีสิทธิอะไรไปจูบแมรี่” ผมว่าเขาออกมาอย่างสุดจะทน ผมเองก็มีหัวใจเหอะ มีความรู้สึกด้วย 


“แมรี่ ? หึ! นี่สนิทกันแล้วหรอ” ลอว์พูดพร้อมแค่นหัวเราะออกมาค่อนข้างดัง ผมมองไปรอบ ๆ คนที่ทยอยเดินออกมาก็มองมาทางเราอย่างสนใจ 


“ไม่สนิทจะรู้จักชื่อได้ไง” ผมเถียงกลับไปข้าง ๆ คู ๆ เอาจริง ๆ ผมก็หวั่นใจอยู่เหมือนกันเพราะตอนนี้ลอว์อารมณ์ไม่คงที่เท่าไหร่ 


“เมสัน อย่ามาประชดฉัน” 


“ผมไม่ได้ประชด คุณนั่นแหละเป็นอะไรของคุณ”  


“นี่ ยังไม่รู้ตัวอีกว่าตัวเองดูออกง่ายแค่ไหน คิดว่าทำแบบนั้นแล้วมันได้อะไรขึ้นมา” 


“ผมทำอะไร!” ผมเริ่มเสียงดังเพราะตอนนี้ลอว์เขากำลังกวนประสาทผม เขาทำเหมือนกำลังแกล้งผมอีกแล้ว

“อยากให้ฉันหึงใช่มั้ยล่ะ!” คำพูดตรง ๆ ของลอว์ทำหัวใจผมวูบไหวทันทีก่อนจะพยายามเก็บอาการของตัวเองได้แต่โวยใส่เขา 


“จะบ้ารึไง! ผมจะทำแบบนั้นทำไม” 


“งี่เง่า” 

“ลอว์!” 


“ปัญญาอ่อน!” อะ...อะไรนะ! ผมเหวอเพราะเขาด่าผมไม่หยุดเลย เรายืนเถียงกันโดยไม่เกรงใจคนที่เดินผ่านไปมาเลยสักนิด 


“คุณจะมาว่าผมไม่ได้!” 


“โง่!!” 


“ลอว์! ถ้าคุณไม่ทำให้ผมโมโหก่อนผมก็ไม่คิดจะทำเลยนะ คุณนั่นแหละผิด!” ผมว่าออกมาอย่างสุดจะทน เขาเอาแต่ว่าผมทั้ง ๆ ที่ผมไม่ผิดอะไรเลย! 


“ฉันทำอะไร!?” เขาถามพร้อมขมวดคิ้วแน่น แววตาของเขาก็ยังดุดันไม่เปลี่ยนแต่ผมก็สังเกตเห็นว่าเขากำลังขบขันกับมันแค่ไหน 


“ก็คุณไปยุ่งกับคนอื่นก่อน ทั้ง ๆ ที่เรา...ระเรา...” ผมอึกอักไม่กล้าพูดขึ้นมาซะดื้อ ๆ หน้าผมแดงไปหมด 


“เราอะไร พูดออกมาให้ชัด ๆ ”  เขากำลังแกล้งผมอยู่แน่ ๆ ! 


“ไม่มีอะไร ผมอยากกลับแล้ว” ผมรีบเปลี่ยนเรื่องก่อนจะหันหลังใส่เขา 


“ประสาท”  

พรึ่บ  ผมหันกลับไปก่อนจะมองหน้าลอว์ด้วยแววตาโกรธ ๆ ผมจะโกรธเขาจริง ๆ แล้วนะ!  


“ลอว์คุณนั่นแหละ! ลืมไปแล้วรึไงว่าตกลงอะไรกับผม ! ” 


“ไม่ลืมแต่มันก็อดจะว่าไม่ได้ดูนายทำตัวสิวะ” 


“คุณนั่นแหละทำก่อน!” 


“ไอ้ที่นายทำมันนิสัยของผู้หญิงชัด ๆ ” 


“...ถ้าคุณพูดให้ผมอีกผมจะโกรธคุณจริง ๆ นะลอว์” ผมเริ่มจะทนไม่ไหวแล้วจริงๆ ไหนเขาบอกจะไม่ทำกับผมเหมือนเป็นตัวตลกแต่ตอนนี้เขากำลังทำมัน ไม่นึกหรอว่าผมจะเสียใจที่เขาไม่มีท่าทีจะยอมผมเลยเอาแต่แกล้งผม 


“ก็ฉันพูดความจริง นี่กะจะงอนอย่างเดียวเลยใช่มั้ย” ลอว์เองก็คงไม่ชอบเขาถึงยังว่าผมออกมาอีก ผมรู้สึกวูบโหวง เจ็บแปลบที่อกไปหมด ผมมองหน้าเขาด้วยสายตาเจ็บอยู่ลึก ๆ ลอว์เองก็สังเกตเห็นเขาชะงักไปทันที 


“ผมไม่มีสิทธิน้อยใจคุณเลยรึไง ไหนคุณบอกเราเป็นแฟนกันแล้วไงแล้วคุณไปแย่งผู้หญิงกับบาสเตียนแบบนั้นไม่คิดว่าผมจะเจ็บบ้างหรอ! แค่ทุกวันนี้คุณยังรักคิลอยู่ผมก็เจ็บจะบ้าตายอยู่แล้ว! คุณไม่เคยคิดถึงใจผมเลย ...หึ! แล้วรู้ตัวรึยังว่าคุณทำกำลังเห็นผมเป็นตัวตลกจริง ๆ น่ะ !!” 


“….” ลอว์เงียบไปทันทีเขาเบิกตาขึ้นนิด ๆ เมื่อเจอผมระเบิดออกมาอย่างสุดจะทน  


“ผมจะกลับ พาผมกลับเดี๋ยวนี้” 

…ผมเสียใจ ผมพูดสิ่งที่คิดออกไปหมดแล้วถ้าเขายังทำตัวแบบนี้อีกผมคงไม่อยากจะทนอยู่กับเขาอีก ผมจะเลิกทุกอย่างทั้งเรื่องคบกันทั้งเรื่องความรู้สึกผม ผมเดินนำเขากลับไปที่รถลอว์เองก็เดินตามมาติด ๆ ผมไม่สนใจใครแค่ไม่มีคนผมก็รีบเดินเร็ว ๆ ลอว์เปิดประตูรถผมก็ขึ้นรถทันทีไม่มองหน้าเขา เขาเองก็ยังไม่ปริปากพูดอะไร 


ปึก! ผมปิดประตูเสียงดังลอว์เองก็ขึ้นรถมาเขามองหน้าผมแต่ผมเบือนหน้าหลบเขา ทั้งรถเงียบสนิทผมรู้ว่าเขาหันมามองผมตลอด เสียงถอนหายใจของลอว์ดังขึ้นมาเป็นระยะ แต่มันถี่ซะจนผมนึกรำคาญเหมือนกัน ผมไม่ยอมคุยกับเขาหรอก 


“ขอโทษ ฉันพูดไม่คิดเองแหละ” ลอว์พูด

...ครั้งที่เท่าไหร่แล้วล่ะ คราวนี้ผมไม่เถียงอะไรกับเขา ลอว์ส่งเสียงฮึดฮัดออกมาทันทีก่อนจะเหยียบคันเร่งเร็วขึ้นอีกตามอารมณ์ของเขา  เรากลับมาถึงบ้านผมก็ปิดประตูรถใส่หน้าเขาอีกครั้ง 


“รถฉันพังขึ้นมามีปัญญาใช้คืนมั้ยห้ะ” ลอว์หาเรื่องผม ผมไม่ตอบจนลอว์เงียบไปเองเขาไม่ยอมเปิดบ้านจนผมทำท่าจะพังประตูเข้าบ้านไปเองเขาถึงได้ไขกุญแจเปิดให้ผม ผมไม่แม้แต่จะเหล่มองหน้าเขาเลยสักนิด 


“จะอะไรนักหนาวะ” 


“!!!”  กึก  ผมถึงกับหยุดเดินเมื่อได้ยินประโยคนี้ ผมหันไปมองหน้าเขาด้วยสายตาผิดหวังทันทีแต่ลอว์กลับระบายยิ้มที่มุมปากของเขาอย่างรวดเร็ว ผมรู้เขาแค่แกล้งพูดให้ผมมองหน้าเขาแต่ผมเองก็เจ็บกับคำพูดเมื่อกี้ไม่น้อยเลย! 


“เมสัน”  


“ใจร้าย” ผมพูดสวนเขาขึ้นมาทันที เขาทำท่าจะเข้ามาหาผมแต่ผมไม่ปล่อยโอกาสให้เขา ผมรีบขึ้นห้องก่อนจะล็อคประตูไว้แต่ลอว์ก็ยังตามมาเคาะมัน 


“ถ้าฉันเอาจริงแค่ประตูมันกั้นไว้ไม่ได้หรอกนะ ฉันจะรอให้นายใจเย็นก่อนก็แล้วกัน” เขาพูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้นก็เดินกลับไป ผมยกมือขึ้นมาปิดหน้าตัวเองทันที  ...เขามันใจร้ายที่สุด ไม่นึกถึงใจผมเลย คนบ้าเอาแต่ใจตัวเอง! 


ผมเลิกคิดเรื่องเขาพยายามหาอะไรทำ ฟาโลก็ไม่อยู่ทิ้งให้ผมอยู่กับเขาสองคนซะได้ ผมเดินออกไปนอกห้องเพราะเริ่มเบื่อ แต่กลับไม่มีใครอยู่นั่นทำให้ผมรู้สึกโล่งใจนิด ๆ ผมเดินออกไปเปิดประตูบ้านพร้อมกับนั่งลงตรงบันไดหน้าบ้านมองป่าด้านนอกนิ่ง ๆ ตอนนี้ยังเป็นกลางคืนอยู่มันเลยไม่มีอะไรให้มองเท่าไหร่ บรรยากาศเย็น ๆ ทำให้ผมรู้สึกดีขึ้นมานิดหน่อย  “ชอบ แต่ยังไม่ได้รัก” จู่ ๆ คำนี้มันก็ลอยเข้ามาในหัวผม ผมทำหน้านึกถึงตอนที่เรามีอะไรกันครั้งแรกและเขาก็ยอมพูดความรู้สึกออกมา แต่พอผมได้ยินและได้เห็นสิ่งที่เกิดขึ้นวันนี้มันทำให้ผม 


...ไม่มั่นใจในตัวลอว์ 


...ไม่เชื่อในคำพูดของเขา 

“คนรักสนุกมันเป็นแบบนี้เองสินะ” ผมพูดพึมพำออกมาคนเดียว พอหันไปมองด้านหลังก็ไม่มีใครลอว์เขาคงทำธุระอยู่  ผมนั่งอยู่จนเช้าลอว์ก็ไม่ออกมาทำให้ผมแปลกใจ ผมลุกขึ้นไปกะจะไปเรียกเขาแต่ก็นึกได้ว่าตัวเองโกรธเขาอยู่  แต่ไม่ทันได้ทำอะไรประตูก็ถูกเปิดออกมาพร้อมกับร่างสูงในเสื้อผ้าเตรียมออกไปข้างนอก 


“เดี๋ยวจะพาไปโรงพยาบาลยังไม่ได้ทานอะไรตั้งแต่เมื่อคืนไม่ใช่รึไง” ลอว์พูดออกมาเสียงนิ่งผิดปรกติ ผมนิ่งไปทันที ...เขาคงจะเริ่มเบื่อผมแล้วล่ะ คิดแล้วผมก็รู้สึกเจ็บไปหมด 


“ผมจะรออยู่ที่นี่” ผมตอบกลับไปลอว์ก็พยักหน้าตกลงอย่างง่ายดาย ผมขมวดคิ้วเล็กน้อยแต่ไม่ทันได้น้อยใจอะไรร่างสูงก็เดินผ่านผมไปอย่างรวดเร็ว ผมหันกลับไปมองรถยนต์หรูก็เคลื่อนตัวออกไปจากบ้าน  ผมแค่นหัวเราะอยู่คนเดียวก่อนจะไปนั่งที่โซฟารอเขากลับมา ผมมองไปรอบ ๆ บ้านก่อนจะตัดสินใจขึ้นไปบนห้องเขา  ผมเปิดประตูเข้าภายในห้องสีดำมืดมนของเขา พรางมองไปรอบ ๆ ที่ไม่ค่อยมีอะไรเท่าไหร่ มีแค่ชั้นหนังสือและก็เตียงเท่านั้น ผมไล่ดูหนังสือทีละเล่มของเขา 


“นึกว่าจะอ่านพวกการ์ตูนอะไรพวกนั้นซะอีก” ผมพูดพึมพำออกมาพร้อมยกยิ้มนิด ๆ เขาอ่านพวกหนังสือเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ ผมไม่รู้ว่าเขาได้เรียนหรืออะไรรึเปล่า ห้องของเขาเต็มไปด้วยกลิ่นกายเขามันทำให้ผมรู้สึกดีอย่างน่าประหลาด  


“ไม่มีอัลบั้มรูปรึไงนะ”  ผมพึมพำออกมาเสียงค่อนข้างดังแต่เขาไม่อยู่หรอก ผมหาของที่อยากดูทุกซอกทุกมุมก่อนจะชะงักไปที่กระเป๋าเดินทางของเขา ปรกติมันจะอยู่ในตู้เสื้อผ้านี่ ผมนิ่งไปทันทีก่อนจะคลี่ยิ้มออกมาเล็กน้อยผมรีบเปิดตู้เสื้อผ้าเขาก่อนจะเจอสิ่งที่อยากเห็น อัลบั้มรูปเก่า ๆ ของเขา เขาไม่ได้ซ่อนมันด้วยซ้ำผมรีบเอามันออกมาเปิดดูบนเตียง  พรึ่บ ผมปิดอัลบั้มรูปเขาไว้ทันทีเพราะข้างในมันไม่มีอะไรเลย! ให้ตายเถอะไอ้คนลึกลับ ผมรีบเอาไปเก็บไว้ที่เดิมก่อนจะออกไปจากห้องเขา ผมนั่งเบื่ออยู่บ้านนานมากตกเย็นเขาถึงกลับมาผมอยากออกไปรับเขาแต่ก็ต้องหาอะไรมานั่งเปิดอ่านเนียน ๆ ผมช้อนสายตามองหน้าลอว์ทันทีที่ร่างสูงกลับมา เขาเดินเข้าไปในครัวผมชะเง้อคอตามแต่ก็ต้องรีบก้มหน้าอ่านหนังสือเมื่อเขาออกมาพร้อมกับแก้วทรงสูงที่เขาไปเทเลือดสีสดมาให้ผม 


“ดื่ม” เขาพูดออกมาสั้น ๆ พร้อมกับยกดื่มของตัวเอง ผมรับมันมาด้วยสีหน้าบึ้งตึง พร้อมกับยกดื่มอย่างรวดเร็ว เพียงแค่เลือดสีสดเข้ามาภายในร่างกายผมก็รู้สึกดีราวกับได้เกิดใหม่ ผมหันหน้าหนีเขาทันทีเมื่อลอว์เอาแต่นั่งพิงพนักโซฟามองหน้าผมขมวดคิ้วมุ่นจนผมอยากจะถามเหลือเกินว่าหงุดหงิดอะไรอีก 


“ไปอังกฤษมั้ย”  หือ...ผมครางออกมาเล็กน้อยก่อนจะมองหน้าเขาอย่างไม่เข้าใจ 


“ไปบ้านฉันไง บ้านที่ฉันเคยอยู่กับคิล” 


“….” ผมส่ายหน้าตอบเขาก่อนจะรีบเบือนหน้าหนี ลอว์ถอนหายใจออกมาเล็กน้อย 


“นี่คิลเขาไม่อยู่แล้วและถึงแม้สิ่งที่นายพูดมันจะเป็นความจริง แต่ตอนนี้...!!” 


“ขอตัว” ผมพูดแค่นั้นไม่ปล่อยให้เขาพูดจบผมรีบลุกขึ้นหนีเขาทันที แต่ไม่ทันได้ก้าวออกไปไหนร่างสูงก็มายืนอยู่ตรงหน้าผม 


“เดินทางคืนนี้ไปเก็บของ” 


“อะไรนะ! ผมไม่ไป!” ผมเสียงดังใส่เขาเพราะผมไม่ได้บอกเลยว่าจะไป และผมก็ไม่อยากไปให้ตัวเองเจ็บหรอก สิ่งที่เขาทำตอนอยู่บ้านหลังนั้นคิดว่าผมจำไม่ได้รึไง! ผมไม่อยากเก็บเรื่องราวตอนนั้นมาคิดหรอกแต่ผมก็อดคิดไม่ได้จริงๆ  


“ต้องไป เพราะตอนนี้นายกำลังสับสนในตัวฉัน แล้วคิดว่าฉันจะปล่อยให้แฟนตัวเองคิดมากอยู่แบบนี้รึไง” 


“!!!” 


“ไปเก็บของ แล้วฉันจะทำให้เห็นว่าตอนนี้ ปัจจุบันสำคัญกับฉันที่สุด” 


“ละ ลอว์” ผมพูดไม่อะไรไม่ออกได้แต่เรียกชื่อเขา ผมสะดุ้งเล็กน้อย จู่ๆ เขาก็ยกมือขึ้นมาแตะเข้าที่แก้มผม ความเย็นจัดจากร่างกายเขากระทบกับผิวผมมันทำให้ผมรู้สึกดีและคุ้นเคย 


“เลิกทำสายตาแบบนั้นได้แล้ว คิดว่าฉันไม่มีความรู้สึกรึไง” เขาพูดพึมพำออกมาเสียงเบาแต่ผมก็ได้ยินอยู่ดี ผมหลบสายตาเขาแต่ลอว์กลับช้อนใบหน้าผมขึ้นไปมองหน้าเขา 


“อย่างน้อยตอนนี้คนที่อยู่ตรงหน้านายก็คือฉันตัวจริง ยังจะกลัวอะไรอีก” 


“คุณทำให้ผมไม่มั่นใจ” ผมยอมพูดกับเขาดีๆ ลอว์ยกยิ้มที่มุมปากเล็กน้อยพร้อมกับขยับใบหน้าเข้ามาใกล้ ผมผงะเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้ขยับถอยห่าง 


“ก็จริง แล้วขอโทษอีกได้มั้ยล่ะ” 

“อีกแล้ว” ผมว่าเขาเสียงงอนๆ ลอว์กลับหัวเราะขำผมรีบปัดมือเขาออกเบา ๆ ลอว์ก็ยอมปล่อย 


“อย่าได้ใจ ผมจะคอยดู” ผมว่าเขาพร้อมหรี่ตามอง ร่างสูงยักไหล่มาให้ผมเล็กน้อยอย่างไม่แคร์อะไรมันทำให้ผมกัดปากตัวเองอย่างนึกเจ็บใจที่ยอมคุยกับเขาง่ายๆ  


“พอๆ ไปเก็บของไป” เขาไล่ผมกลัวว่าผมจะโกรธเข้าไปอีก ผมรีบเดินกลับขึ้นห้องที่เขาหายไปนานคงเพราะไปทำเรื่องนี้อยู่แต่ไม่ทันที่ผมจะได้ทำอะไรประตูห้องผมก็ถูกเปิดเข้ามาซะก่อน 


“เข้าไปในห้องทำไม”  ผมสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อถูกจับได้ ทำไมเขาจมูกดีแบบนี้! 


“ก็คุณไปนานผมเบื่อ ผมก็เข้าไปทุกห้องนั่นแหละ” ผมโกหกออกไปพยายามแสร้งทำสีหน้าดี ๆ ดวงตาคมสีดำสนิทหรี่ลงเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้ารับ 


“มันไม่มีอะไรให้ดูหรอก ยกเว้นในมือถือของฉันอยากดูมั้ยล่ะ”  เป็นผมที่หรี่ตามองหน้าเขา ก่อนจะรีบแบมือไปตรงหน้าร่างสูง ลอว์หัวเราะก่อนจะส่งโทรศัพท์มือถือของเขาให้ผมอย่างง่ายดาย 


“ให้ดูจริงอ่ะ” ผมถามอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ เพราะเขาไม่เคยให้ผมแตะต้องโทรศัพท์เขาเลย 


“อืม” ลอว์ตอบกลับมายิ้ม ๆ ผมรู้สึกแปลก ๆ เพราะเขาไม่เคยพูดไปยิ้มไปแบบนี้มันดูอ่อนโยนยังไงก็ไม่รู้ ผมคงบ้าไปแล้ว  ลอว์ปล่อยให้ผมอยู่คนเดียวผมรีบเปิดโทรศัพท์เขาดูเพียงแค่ปลดล็อกผมก็นิ่งไปทันที 


“คนบ้า” ผมพูดพร้อมกัดฟันแน่นเพราะรูปหน้าจอโทรศัพท์เขามันเป็นรูปเบลอ ๆ แต่คนในรูปก็ผมนั่นแหละ! ผมกัดปากตัวเองกลั้นยิ้มไว้ มันเป็นรูปแรกที่เขาถ่ายให้ผมตอนอยู่ที่จีนแต่ให้ตายใครอนุญาตให้เขาเอามันขึ้นเป็นรูปหน้าจอกันล่ะ!  ผมกั้นยิ้มไว้ไม่อยู่ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ ผมดีใจนะที่เขาเริ่มจะเปลี่ยนตัวเองเพื่อทำให้ผมมั่นใจ แต่ยังไงเขาก็ชอบแกล้งผมอยู่ดี ต้องเจอของจริงซะบ้างจะได้เลิกทำนิสัยบ้า ๆ สักที ผมก็เชื่อเขานะว่ายังไงปัจจุบันก็สำคัญที่สุด แต่ให้ตายผมยังไม่เคยได้ยินคำว่ารักจากปากเขาเลย 



******  


ผ่านมากี่ปีแล้วเนี่ยย 55 

ยังมีคนอ่านอยู่มั้ยน๊าาา >[]< 






แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}