sanitarybag

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

first impression : ความประทับใจแรก | #6

ชื่อตอน : first impression : ความประทับใจแรก | #6

คำค้น : yaoi conan

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.8k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 15 มี.ค. 2559 17:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
first impression : ความประทับใจแรก | #6
แบบอักษร

"ฮ้าววววววววววววววว...... " 

ผมลืมตาขึ้นมาด้วยสภาพที่งัวเงียแบบสุดๆ หือ.. กลิ่นไวน์นี่เต็มปากเลยแฮะ ผมนั่งขยี้ตางัวเงียอยู่ซักพักก่อนจะหันไปมองเจ้าบ้าที่นอนหลับอยู่เตียงข้างๆ -_-; ไหงหน้าตาถึงได้ดูมีความสุขขนาดนั้นกันฟะ 
 
 
ผมค่อยๆยันตัวขึ้นยืนแล้วประคองตัวเดินเข้าห้องน้ำไป ยังรู้สึกปวดหัวตึ้บๆอยู่เลยแฮะ.. ผมจำเหตุการณ์เมื่อคืนไม่ค่อยได้เท่าไหร่ จำได้แค่ว่าผมโดนเจ้าหมอนั่นให้ดื่มไวน์เป็นเพื่อน และผมก็จะไม่เสียเวลาไปคิดถึงอะไรที่มันผ่านมาแล้วด้วย 
 
 
ผมอาบน้ำไปพลางคิดถึงนู่นนี่ไปพลาง คิดวางแผนสิ่งที่จะทำในวันนี้และเรื่องที่เกิดขึ้นไปเรื่อยเปื่อย
 
 
และซักพักเสียงประตูห้องน้ำที่ผมอาบอยู่ก็เปิดออก..
 
 
"เฮ้ย! คิด! นั่นนายหรอ!" ผมตะโกนออกไปด้วยความตกใจทันที
"................"   ไม่มีเสียงอะไรตอบผมมานอกจากเสียงปิดประตู
"คิด.. คิด!!!!! " ผมตะโกนออกไปอีกรอบ
 
"เออ.... " ไอ้เจ้าบ้านั่นตอบผมกลับมาด้วยน้ำเสียงงัวเงียแบบสุดๆ -_-;
 
"รอก่อนสิเฟ้ย! ฉ.. ฉันยังอาบน้ำอยู่เลย!" ผมเตะผ้าม่านเบาๆเป็นเชิงไล่ให้อีกฝ่ายออกไป ดีนะที่มีผ้าม่านกั้นอยู่
 
 
และจู่ๆหมอนั่นก็คว้าข้อเท้าผมไว้..
 
 
"เฮ้ยคิดดด!!! เดี๋ยวฉันล้มมมมมมมม!! ไอ้บ้านี่! ออกไปแกตายแน่!" ผมสะบัดข้อเท้าแรงๆเพื่อสลัดมืออีกฝ่ายออกไป แต่ไม่ต้องออกแรงอะไรมากคิดก็ยอมปล่อยขาผมออกแต่โดยดี
"ฉันปวดฉี่.. นายเข้ามาอาบจะเป็นชั่วโมงแล้วนะเจ้าบ้า -_-; " คิดพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเนือยๆก่อนจะเดินเข้ามายืนฉี่ที่ชักโครกข้างๆอ่างน้ำที่ผมอาบอยู่ ... ผมเห็นเป็นเงาๆผ่านผ้าม่านหรอกนะ อย่าพึ่งคิดว่าผมแอบดูหมอนั่นล่ะ......
"เสร็จแล้วเนี่ย.. นายจะอาบต่อเลยก็ได้" ผมปิดน้ำและหันไปบอกกับเจ้าหมอนั่น 
"หยิบผ้าเช็ดตัวให้หน่อย"
คิดเงียบไม่ได้ตอบรับอะไรผมจนกระทั่งหมอนั่นทำธุระส่วนตัวเสร็จก็เดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวให้ผมตามคำขอร้อง
 
หมอนั่นเดินกลับมาหาผมพร้อมยื่นมือมาจะกระชากผ้าม่านออก แต่ผมรีบไปรั้งเอาไว้ทัน
"จะเปิดทำไมเล่า!!! ส.. ส่งมา!" ผมเขยิบไปยื่นมือโผล่ออกไปนอกผ้าม่านแล้วแบมือขอผ้าเช็ดตัวจากหมอนั่น หมอนั่นก็ยื่นมาให้ผมแต่โดยดีและเดินออกจากห้องน้ำไปเงียบๆ..
 
 
ผมยืนเช็ดตัวอยู่ซักก่อนจะเดินไปแต่งตัวและออกจากห้องน้ำมา 
และสิ่งที่ผมเห็นก็คือ.. คิดกลับไปนอนตายอยู่บนเตียงเหมือนเดิม 
 
 
เฮ้อ -_-; 
 
 
ผมทำเป็นไม่สนใจหมอนั่นและเดินออกจากห้องไปเพื่อลงไปหาคุณยายที่ครัว กว่าจะอาบน้ำอะไรเสร็จตอนนี้ก็ปาไป 10 โมงแล้ว.. สงสัยคงต้องทำแพนเค้กไปให้เป็นมื้อเที่ยงแทนสินะ
 
 
"อ้าว ตื่นแล้วหรอจ๊ะชินอิจิคุง ^^ " คุณยายเอ่ยทักผมที่กำลังเดินเข้ามาหาท่านในครัว จากที่สังเกตุมา 2 วันคุณยายจะไม่ชอบอยู่ในห้องนั่งเล่นก็จะอยู่ในครัวนั่นล่ะนะ.. 
"ความจริงก็.. ตื่นนานแล้วนั่นแหละครับ" ผมยิ้มแหยๆตอบท่านไป
"แล้วคิดจังล่ะ.. ตื่นรึยัง" คุณยายถามผม ท่าทางจะติดใจเจ้าหมอนั่นเหลือเกินแฮะ -_-; 
"ยังหรอกครับ -_- ตื่นมาเข้าห้องน้ำแล้วกลับไปนอนต่อแล้วล่ะ" ผมเดินไปนั่งเก้าอี้ตัวนึงแล้วคว้าแอ็ปเปิ้ลบนโต๊ะมากัด
"เมื่อเช้ายายใช้ให้ดอร์เชียนเอาอาหารเช้าไปให้พวกเราแน่ะ.. แต่ดอร์เชียนบอกเคาะเท่าไหร่ก็ไม่มีคนออกมา" คุณยายพูดขณะเดินเอาถาดอาหารเช้ามาให้ผม มันเป็นซุปข้าวโพดกับขนมปังสองสามแผ่นและน้ำชา 1 ถ้วย ผมพยักหน้าให้ท่านและกล่าวขอบคุณก่อนจะนั่งกินอาหารในถาดอยู่เงียบๆ
 
 
"หน้าเหมือนพ่อมากๆเลยน้า.. ชินอิจิคุงน่ะ.. " คุณยายที่ลงไปนั่งอยู่เก้าอี้ตรงข้ามของผมเอ่ยขึ้นมาพร้อมรอยยิ้ม เรานั่งพูดคุยกันเรื่องต่างๆนานาในอดีตที่พ่อของผมเคยมาอยู่ที่นี่บ่อยๆ บางครั้งก็พาแม่ของผมมาบ้าง แต่คุณยายบอกว่าเหมือนคุณแม่ของผมจะงานเยอะเลยไม่ค่อยได้มาบ่อยๆ ก็นะ ตอนนั้นคุณแม่ยังเป็นถึงซุปเปอร๋สตาร์ดาวใหญ่อยู่เลย
 
 
"ยูซากุน่ะเป็นคนดีจริงๆ เป็นคนจริงจังและชอบช่วยเหลือคนอื่น.. " คุณยายยิ้มให้ผมอย่างอบอุ่น "เหมือนชินอิจิคุงนั่นล่ะ" 
 
 
ผมมอบรอยยิ้มแบบเดียวกันกลับไปให้คุณยาย
 
 
พอทานอาหารและเดินไปล้างจานมาจนเสร็จ ผมก็นึกอยากจะขึ้นไปหาคุณหนูที่อยู่ห้องใต้หลังคานั่นอีกครั้ง
คุณยายเตือนผมด้วยความเป็นห่วงอยู่ซักพักแต่ผมยืนยันกับท่านไปเป็นอย่างดีว่าไม่เป็นไร ก็นะ แค่เด็กผู้หญิงคนนึงไม่น่าจะทำอะไรผมได้มากมายหรอก ผมค่อยๆเดินขึ้นไปชั้นบนสุดของบ้านที่มีอยู่ห้องเดียว.. 
 
 
ผมหยุดอยู่หน้าห้อง ค่อยๆผ่อนลมหายใจออกมาและเคาะประตูห้องนั้นเบาๆ
 
 
"เฮ้..." ผมขยับเข้าไปแนบหน้าผากกับประตูห้องและถอนหายใจออกมา ไม่รู้ว่าอีกคนในห้องนั้นจะได้ยินรึเปล่านะ แต่ก็คงต้องลองพูดไปก่อนนั่นแหละ
 
".. ฉันไม่รู้หรอกนะว่าเกิดบ้าอะไรขึ้นกับเธอ.. " ผมถอนหายใจออกมา "แต่ฉันกับไอ้บ้าคนนึงมาที่นี่เพราะต้องการจะช่วยเธอจริงๆ ถึงแม้ว่าเอ่อ.. เราจะกำลังงงๆอยู่แต่ฉันพูดจริงๆนะ.. ฉัน อยาก จะ ช่วย เธอ จริงๆ" 
 
 
ผมผละออกมาจากประตูบานนั้น ภายในห้องยังคงเงียบไม่ได้ตอบอะไรผม แต่ผมแน่ใจว่าเธอกำลังฟังอยู่
 
 
"เธอไว้ใจเราได้.. ฉันจะขึ้นมาที่นี่ ขึ้นมาหาเธอทุกวัน" ผมเคาะประตูบานนั้นอยู่สองสามครั้ง
 
 
"ไว้เจอกันพรุ่งนี้ล่ะ" ผมยิ้มออกมาและทำท่าจะเดินออกไป
 
 
แต่ก็มีเสียงเล็กๆดังขึ้นมาจากภายในห้องทำให้ผมต้องหยุดชะงักลง
 
 
"เธอชื่ออะไรนะ......."  
 
 
คุณหนูไดอาน่าเอ่ยถามผมขึ้นมา
 
 
ผมยกยิ้มมุมปากกับตัวเองและตอบเธอออกไป
 
 
"คุโด้ ชินอิจิ.. เป็นนักสืบ" 
 
 
ผมเดินออกมาจากหน้าห้องนั้นและเดินลงบันไดลงไป และผมก็เห็นคนๆนึงยืนอยู่ตรงบันไดที่ผมกำลังจะลง
 
 
 
คิด?
 
 
 
คิดส่งยิ้มให้ผม และชูนิ้วโป้งให้ 
ผมยิ้มกลับไปให้หมอนั่น
 
 
 
เราสองคนกลับลงไปที่ครัวเพื่อจะเริ่มทำแพนเค้กเป็นอาหารกลางวันให้คุณหนูตามที่คิดกันไว้ คิดเอ่ยถามผมตลอดเวลาที่กำลังเดินลงไปว่าผมทำแบบนั้นได้ยังไง เป็นคนชักจูงเก่งชะมัดเลยนะนู่นนั่นนี่ ผมก็ถามหมอนั่นกลับไปว่ายืนอยู่ตรงนั้นนานแล้วหรอ -_-; หมอนั่นก็เอาแต่จะเบี่ยงประเด็นไปตลอด ช่างมันแล้วกัน.. 
 
 
ผมลงไปเล่าเรื่องที่ว่าคุณหนูไดอาน่าถามชื่อของผมให้คุณยายฟัง คุณยายดูมีท่าทางตื่นเต้นมากๆโดยเฉพาะดอร์เชียนที่นั่งทำหน้าแปลกใจอยู่ข้างๆ หมอนั่นมองมาที่ผมด้วยแววตาของคนกำลังอิจฉาแปลกๆ -_-;; 
 
 
หลังจากนั้นคุณยายก็พาผมกับคิดเข้าไปจัดเตรียมอุปกรณ์ในการทำขนมในครัว คุณยายบอกวิธีทำเบื้องต้นกับพวกเราและแบ่งหน้าที่ให้เราไปทำกัน ผมได้หน้าที่ละลายนมกับเนยเข้าด้วยกัน ส่วนเจ้าบ้านั่นได้เอาแป้งไปร่อนและเอาไข่ไปตี คิดยังคงจะหาทางแกล้งผมแม้กระทั่งเวลาจะทำขนม -_-; หมอนั่นเอาไข่มาตอกบนหัวผมบ้าง เป่าแป้งใส่หน้าผมบ้าง คุณยายที่ยืนมองพวกผมอยู่ชอบใจถึงขนาดหัวเราะออกมาเสียงดัง บรรยากาศโดยรวมดูแฮปปี้ยกเว้นใบหน้าของผม - -+ 
 
 
พอพวกเรารวมแป้งกับวัตถุดิบเรียบร้อยแล้ว เราก็ไปตั้งกระทะแบนและค่อยๆตักแป้งที่รวมกันเมื่อกี้หยอดลงไปรอจนเหลืองก็ค่อยกลับด้านเอา ตอนแรกที่ทำผมกับคิดทำเละไปสองอันคุณยายเลยทำให้พวกผมดูกันก่อนพวกเราถึงจะพอทำกันได้ -_-; และในที่สุดก็ได้แพนเค้กสภาพสยองๆออกมา แต่พอลองกินมันก็อร่อยใช้ได้เลยนะเนี่ย (เพราะสูตรของคุณยายเขาน่ะครับ) 
 
 
"คุณยายครับ คุณยายทำให้คุณหนูด้วยสิ.. เผื่อเขาจะจำคุณยายคุณมาได้บ้าง" ผมเงยหน้าไปมองคุณยายขณะกำลังตักแพนเค้กใส่จานและคิดทำหน้าที่โรยน้ำผึ้งข้างบน คุณยายพยักหน้าให้ผมและเดินไปทำตามที่ผมเสนอ รูปร่างออกมาดูดีน่ากินมากๆเลยแฮะ..  
 
 
ผมกับคิดเดินกลับไปล้มตัวลงนั่งบนโซฟาด้วยสภาวะที่ปวดหลังสุดๆทั้งคู่ เรานั่งบ่นอิดออดกันอยู่ซักพักคิดก็เป็นคนเอ่ยปากทำลายความเงียบออกมา
 
 
"เฮ้.. นายจำเรื่องที่นายเมาเมื่อคืนได้บ้างมั้ย" คิดหันมองหน้าผมด้วยสายตาแปลกๆ
"อืม..... จำอะไรไม่ได้เลยแฮะ......." ผมขมวดคิ้วพยายามนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืน ไม่รู้ตัวเลยด้วยแฮะว่าเมาแล้วทำอะไรออกไปบ้าง ผมส่ายหน้าให้หมอนั่นแล้วถามกลับไป "มีอะไรงั้นหรอ"
"ป.. เปล่า  ฮ่าๆๆๆ เมื่อคืนนายเมาสุดๆเลย ต.. ตลกเป็นบ้า" คิดนั่งหัวเราะกลบเกลื่อนกลับมาให้ผม -_-; น่าสงสัยชะมัด ผมพยายามนักนึกอยู่ซักพักก่อนจะมีภาพๆนึงในความทรงจำแวบเข้ามาในหัว
 
 
คิดอยู่ตรงหน้าผม และผมก็ล้มตัวลงไปซบลงที่ไหล่ของเจ้าหมอนั่น..
 
 
 
มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่นะ.. -*-
 
 
 
-----------------------------------------------------------------------------------
 
"คุณหนูครับ.. อาหารเที่ยงครับ.. " ดอร์เชียนเคาะประตูห้องๆนึงที่อยู่ใต้หลังคาของบ้านและทำการวางถาดอาหารลงหน้าห้องก่อนจะเดินกลับไป ผ่านไปซักพักประตูห้องก็เปิดออกเผยให้เห็นร่างของหญิงสาวคนนึงเดินออกมา ตาของหญิงสาวเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อได้เห็นสิ่งที่อยู่ในถาด
 
"แพนเค้ก.. กับดอกลิลลี่งั้นหรอ...?
 
 
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
THE END : first impression : ความประทับใจแรก | #6
 
แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}