pienika

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รักนะ...รู้ยัง [รุทกาย] ตอนที่ 13 [END]

ชื่อตอน : รักนะ...รู้ยัง [รุทกาย] ตอนที่ 13 [END]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.6k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 15 มี.ค. 2559 02:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักนะ...รู้ยัง [รุทกาย] ตอนที่ 13 [END]
แบบอักษร

 

รักนะ...รู้ยัง [รุทกาย] ตอนที่ 13 [END]

 

กายหัวเราะหลังจากที่ขึ้นมาบนรถของรุท ร่างหนามองคนนั่งเบาะข้างๆพร้อมกับเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม แต่กายไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่เอื้อมมือไปเปิดเพลงในรถแล้วร้องตามทำให้รุทยิ้มเพราะเขารู้ว่าการกระทำแบบนี้เพราะแฟนของตัวเองกำลังมีความสุขมากๆ

หลังจากที่ไปให้ปากคำที่โรงพักเพิ่มเติมรุทก็เดินกลับมาหาร่างเล็กที่ยืนคุยกับผู้กองสาวสวยอยู่ที่สวนหย่อมข้างโรงพัก กายเหลือบตามองเห็นร่างสูงเดินเข้ามาพร้อมกับทำหน้ามึนตึงก็รีบปลีกตัวจากหญิงสาวตรงหน้า

“ขอบคุณนะครับพี่ ไว้มีเรื่องอะไรเดี๋ยวผมจะโทรหานะครับ”

“ได้จ้า พี่พร้อมช่วยเสมอนะ”หญิงสาวตอบยิ้มๆ กายโบกมือแล้วเดินออกมามองเบอร์โทรศัพท์ที่เมมชื่อเอาไว้ว่า ผู้กองมิ้นสุดสวย

“หน้าเป็นตูดเลยมึง”

“พี่คุยกับใครวะ โคตรสวยอยากรู้จักมั่ง”รุทพูดยิ้มๆ พร้อมกับส่งยิ้มให้หญิงสาวที่ยังนั่งอยู่ กายทำปากยื่นแล้วกระตุกเสื้อ

“ไม่มีอะไร ไม่มี ไปได้แล้ว รุทมึงบอกว่าจะพากูไปกินไอติมนะเว้ย ดูหนังด้วย แล้วก็ซื้อการ์ตูนด้วย ไปดี๊”กายดึงแขนร่างสูงพร้อมกับทำท่างอแงเมื่อเห็นว่ารุทมองพี่ผู้กองของเขา(?)ไม่วางตา

“เอ้อไอ้สัส ไม่สนใจกูช่ะ! ไปเล้ย!”กายโวยแล้วเดินหนีไปขึ้นรถ รุทร้องอูยเบาๆแล้ววิ่งตามไปพออยู่บนรถกายก็เงียบไม่พูดอะไร

“งอน? โหทีพี่อ่ะคุยกะหนุงกะหนิง ได้เบอร์มาแล้วด้วยไม่ใช่รึไง ผมแค่มองเอง”รุทพูดด้วยเสียงงอนๆ กายเหล่ตามองก่อนจะเอื้อมมือไปดึงคอเสื้อของรุทให้โน้มตัวเข้ามาหาตน

“กูคุยได้แต่มึงอ่ะ แค่มองก็ไม่ได้เว้ย”กายทำหน้ายู่ รุทหัวเราะในลำคอก่อนจะเลื่อนตัวขยับเข้ามาหาร่างเล็กจนกายต้องถอยหนีจนหลังติดกระจกฝั่งตัวเอง

“ขี้หึงเนอะ”รุทโน้มหน้าลงมาจากกระทั่งจมูกของทั้งคู่สัมผัสกันกายดันอกแกร่งให้ขยับออก

“รุท กูจะไปกินติม”

“ให้ผมกินพี่ก่อนได้ป่ะ”

“พ่องสิ แดกเหี้ยไรทุกวัน เดี๋ยวกูถีบกระเด็นออกไปเลย ”กายยกเท้าขึ้นมาดันท้องของรุทอย่างแรงรุทจึงยอมกลับไปนั่งที่ตัวเองพร้อมกับหัวเราะร่าเมื่อเห็นใบหน้าของกายขึ้นสีแดงเรื่อไปทั้งหน้า

รุทขับรถมาถึงห้างสรรพสินค้าใกล้ๆบ้าน ทันทีที่เดินเข้าห้างกายก็ก้าวเท้าตรงไปยังร้านไอศกรีมแบบที่ไม่รอร่างสูง แล้วสั่งไอศกรีมสองถ้วย

“รีบมากป่ะเนี่ย”รุทเดินเข้ามาในร้านแล้วมองหน้าของกายที่ยิ้มร่าอยู่ ทำเอาความหงุดหงิดนิดๆที่มีนั่นหายไปหมด บางทีเขาก็คิดว่าพี่กาย...เด็กกว่าเขาอีก แล้วพนักงานสาวก็ยกไอศกรีมสองถ้วยมาเสิร์ฟ

“กูรู้ว่ามึงชอบกิน กินเร็วๆ”กายบอกแล้วกินไอศกรีมของตัวเอง รุทยิ้มพี่กายกึงจะดูเหมือนไม่ค่อยใส่ใจแต่จำทุกอย่างที่เกี่ยวกับเขาได้ไม่ว่าจะเป็นอาหารที่ชอบ สีที่ชอบแนวเพลงที่ชอบ แต่สิ่งเดียวที่จำไม่ได้สักทีคือ...วันเกิดเขา ซึ่งก็คือวันนี้

“เออรุท”อยู่ๆกายพูดขึ้นพร้อมกับใช้ช้อนจิ้มไอศกรีมไปมา

“ป๊ากู...เขาอยากมีหลานว่ะ”กายพูดเสียงเรียบพร้อมกับช้อนตามองร่างหนาที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม รุทนิ่งไป อืม...เขา...

“กูหาเมียนะ”

“หืม..?”รุทขมวดคิ้วพร้อมกับหลิ่วตามองคนที่ค่อยๆฉีกยิ้มกว้างขึ้น

“ก็...มึงทำให้ป๊าไม่ได้ไม่ใช่เหรอ ก็แบบ....เดี๋ยวกูมีให้ป๊าไงไรงี้”กายค่อยๆหุบยิ้มเมื่อเห็นสายตาของรุท

“อืมแม่ผมก็คงเหมือนกันเนอะเดี๋ยวทำมั่ง วินวิน เนอะพี่กายเนอะ”รุทแกล้งพูดกลับ กายทำปากยื่นแล้วชูนิ้วกลางให้รุทหัวเราะแล้วเอื้อมมือมาจับหัวแล้วโยกเบาๆ

“พี่กายไม่กล้าทำหรอกน่าผมรู้”

“ทำไมจะไม่กล้าวะ”

“เพราะพี่ลืมวิธีทำลูกไปแล้วไง”รุทพูดจบก็ขำกายถลึงตาแล้วฟาดมือลงไปแรงๆที่แขนแกร่งรุทชักแขนกลับแล้วหัวเราะจนตัวงอ

“มึงแม่ง กูยังไม่ลืมเว้ย”

“แล้วทำไมอยู่ดีๆก็พูดเรื่องนี้วะ”รุทถาม

“ก็....เมื่อเช้าบอกป๊ากับม๊าว่ากูกับมึงเป็นแฟนกัน”รุทยิ้มมุมปากแล้วตั้งใจฟัง

“ก็ม๊าไม่ได้ว่าอะไรนะ แต่ป๊าดูจะไม่ค่อยชอบก็บอกแค่ว่าอยากได้หลานๆ ไอ้กูก็เป็นลูกชายคนเดียว เห้อกลุ้มใจ”จบคำก็ตักไอศกรีมเข้าปาก

“พูดอีกทีนี่กลุ้มใจ”รุทพูดขำๆท่าทางแฟนตัวเองมันไม่ได้สื่อเลยว่ากลุ้มใจ

“หลอก แฮร่ กลุ้มใจทำไมวะ มีแม่เป็นแบ็คดีขนาดนี้ พ่อกูไม่กล้าขัดกูหรอก”จบคำก็ยักคิ้วจนรุทหัวเราะออกมาเบาๆ

“แต่ผมยังไม่ได้บอกแม่เลยว่ะ”

“ไม่เป็นไรเดี๋ยวกูบอกเอง อย่าไปกลัวเชื่อกู”

“แต่ก่อนล่ะไม่ค่อยอยากจะให้บอก เดี๋ยวนี้ประกาศเลยน๊า”รุทลากเสียงยาวกวนๆ

“ก็มีคนรู้เยอะละก็ไม่รู้จะปิดทำไม สู้บอกเองดีกว่าให้เขารู้เองป่ะวะ”กายพูดแล้วดึงถ้วยไอศกรีมของรุทมากินเพราะกินหมดก่อน รุทเองก็วางช้อนแล้วนั่งมองกายกิน ร่างเล็กงเงยหน้ามองพร้อมกับเลิกคิ้วก่อนจะตักไอศกรีมมายื่นให้รุท แต่ร่างหนาส่ายหน้า กายเลยเอามากินซะเอง

“รสนี้แม่งอร่อยว่ะ เดี๋ยวครั้งหน้ากูจะสั่งบ้าง ป่ะไปดูการ์ตูน”กายพูด้วยเสียงร่าเริงแล้วลุกขึ้นแต่รุทดึงกายเอาไว้ให้นั่งลงก่อนจะหยิบทิชชู่มาเช็ดคราบไอศกรีมที่แก้มออก

“โมเม้นนี้แม่งพระเอกกับนางเอกเกาหลีสัสๆ”กายพึมพำจนรุทขำเบาๆออกมา

“ก็กินยังไงให้มันเลอะยันแก้มล่ะวะพี่”กายย่นจมูกใส่ก่อนจะลุกเดินออกมาจ่ายเงินแน่นอนว่ากระเป๋าเงินที่ถือไม่ใช่ของตัวเอง พนักงานคิดเงินมองกายยิ้มๆ เขาเห็นภาพเมื่อสักครู่ กายยิ้มให้เขากลับนิดๆแล้วดึงแขนของรุทออกมาด้วยความเขินอายสายตาของพนักงาน

กายลากรุทขึ้นบันไดเลื่อนมาที่ชั้นบนบนซึ่งเป็นชั้นที่มีร้านหนังสืออยู่ พลันสายตาคมก็หันไปสบเข้ากับดวงตากลมของเด็กหนุ่มตัวเล็กๆบางๆที่อยู่ในชุดนักเรียน เขารู้จักน้องชายของเฟรม เฟ็นมองร่างสูงที่ถูกผู้ชายอีกคนดึงแขนให้เดินตามแล้วขมวดคิ้วก่อนจะขอแยกกับเพื่อนที่มาด้วยกันแล้วเดินตามทั้งสองมา

“มึงจะรอกูอยู่นี่ก็ได้นะ”กายบอกเพราะตนค่อนข้างจะเดินหาการ์ตูนนานเลยพารุทมานั่งอยู่ที่โซนนั่งอ่านซึ่งส่วนมากเป็นเด็กๆมานั่งรอพ่อแม่เลือกซื้อหนังสือเยอะ

“เดี๋ยวผมเดินหาหนังสืออ่านเล่นแถวนี้แล้วกัน”รุทบอก ก่อนจะหันไปอีกทางเมื่อรู้สึกเหมือนมีคนจ้อมองก็เห็นว่าเป็นเฟ็นที่ผลุบหายไปที่หลังเสา กายพยักหน้าแล้วเดินไปโซนการ์ตูนสุดโปรด

เด็กหนุ่มตัวเล็กถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อตัวเองหลบมาแอบหลังเสาได้และคิดว่ารุทจะมองไม่เห็น รุทเป็นผู้ชายที่เขาแอบชอบไม่สิเขาเคยพูดไปแล้วว่าเขาชอบแต่เขารู้ว่าพี่รุทของเขาคิดกับเขาแค่น้องชาย และพี่เฟรมก็บอกว่าพี่รุทมีแฟนแล้วซึ่งก็คือคนที่ชื่อกาย อะไรกัน เขาดูน่ารักกว่าตั้งเยอะนะ! เฟ็นถอนหายใจอีกรอบแล้วชะโงกหน้าออกจากเสาเพื่อมองหาชายหนุ่มอีกครั้งแต่

หาย...

“ตามพี่มาทำไม”

“อ๊ะ!”เฟ็นสะดุ้งเฮือกพร้อมกับอุทานเสียงดังเมื่ออยู่ๆเสียงทุ้มก็ดังขึ้นด้านหลังตนเฟ็นหันไปตามเสียงก่อนจะทำหน้างอแล้วยกมือขึ้นจับแขนของชายหนุ่มตรงหน้า

“ก็พี่รุทไม่มาหาเฟ็นเองนี่”เฟ็นทำเสียงกระเง้ากระงอดพร้อมกับเขย่าแขนของรุทนิดๆ รุทเงียบพร้อมกับมองเฟ็นหน้านิ่ง

“เฟ็นก็แค่คิดถึง....พี่ชาย ไม่ได้เหรอครับ”เฟ็นเสียงอ่อนลงรุทถอนหายใจแล้วยกมือลูบหัวของเฟ็นเบาๆ

“ได้ครับ ถ้าเฟ็นเห็นว่าพี่เป็นพี่จริงๆ”รุทพูดออกมา เฟ็นหน้าหม่นแล้วก้มหน้าลงก่อนที่ร่างเล็กจะค่อยๆสั่นเบาๆ

“ฮึก..เฟ็นชอบพี่รุท แต่เฟ็นก็รู้ว่าพี่เห็นเฟ็นเป็นแค่....ฮึก...แค่...เฟ็นจะพยายามนะครับ เฟ็นเป็นน้องก็ได้”เฟ็นพูดออกมาพร้อมกับน้ำตาที่ร่วงผล็อย รุทบีบไหล่เล็กเบาๆ

“ดีมากครับ ร้องทำไมเนี่ย พี่พาไปกินช็อคโกแล็ตป่ะ”รุทว่าแล้วโอบไหล่เล็กที่ก้มหน้าเดินตาม

กายถือถุงการ์ตูนสามถุง ถุงละไม่ต่ำกว่าห้าเล่มออกมาจากโซนการ์ตูนหลังจากหารุทไม่เจอ เดินวนหาอยู่สองรอบจนปวดเขาก็เริ่มจะหงุดหงิด ของก็หนักไม่รู้จะซื้ออะไรนักหนา(?)

“ไปตายไหนของมึงวะ อย่าให้กูเจอนะมึงกูจะฟาดด้วยหนังสือเลยแม่งหนักชิบหาย”กายเดินบ่นออกมาก่อนที่สายตาจะปะทะกับเสื้อสีเขียวอ่อนไกลๆที่ร้านสตาร์บัคซึ่งอยู่อีกฟากหนึ่ง ไอ้เสื้อสีแว๊นๆแบบนี้ไม่ค่อยมีใครเขาใส่กันหรอก มันแน่ๆ! แต่ก็แปลกนะถ้าคนอื่นใส่เสื้อสีแบบนี้แม่งต้องโดนด่าว่าเสี่ยวอ่ะ แต่พอไอ้รุทใส่ ทำไมมันดูเท่? อาจจะเป็นเพราะหนังหน้า

“แล้วเรื่องเรียนเป็นยังไงบ้าง รู้รึยังว่าอยากเรียนคณะอะไรที่ไหน”รุทถามเด็กหนุ่มตรงหน้าที่ดูจะร่าเริงขึ้นหลังจากที่นั่งคุยได้สักพัก

“เฟ็นอยากเรียนบัญชีครับ แต่พ่ออยากให้เรียนสถาปัตย์”

“ไปศึกษาข้อมูลดีๆก่อน อันไหนเราพอเรียนไหวแล้วก็ชอบ ก็เอาอันนั้น ถ้าไม่ตรงใจพ่อแม่ก็คุยกันดีๆค่อยๆคุยกับท่าน ถ้าเราไม่ชอบทนเรียนไปก็ไม่มีความสุข แล้วจะพาลทำให้เราไม่อยากเรียน”เฟ็นพยักหน้ารับยิ้มๆ

ปึง!!!

ถุงหนังสือกระแทกลงที่กลางโต๊ะทำเอาเฟ็นและรุทสะดุ้งโหยง รุทเงยหน้ามองเจ้าของถุงนี้แล้วกระพริบตาปริบๆพร้อมกับยิ้มแห้งๆแล้วจับข้อมือของกายดึงให้นั่งข้างๆ

“ทำไมไม่โทรเรียกครับ”รุทพูดเสียงอ่อนพร้อมกับลูบเอวของกายเบาๆเพื่ออ้อน

“จะได้รู้ไงว่ามึงแอบหนีมาคุยกับน้องหน้าตาน่ารักๆแบบนี้”รุทชะงักไป เฟ็นเองก็ก้มหน้ามองโต๊ะไม่กล้าสบตากับดวงตาที่มองมา

“ไปซื้อเครื่องดื่มให้หน่อย”กายบอกรุทโดยที่ไม่ละสายตาไปจากน้องหน้าตาน่ารักๆเลยสักนิด

“เอาอะไร”

“เอาที่กูชอบอ่ะ เร็วๆกูหิว เดี๋ยวกูก็ได้แดกอะไรแถวนี้แทนหรอก”กายพูดด้วยเสียงติดหงุดหงิดเล็กๆ รุทแล้วบีบไหล่แล้วก้มหน้ากระซิบให้ได้ยินแค่สองคนก่อ่นจะเดินไปซื้อของให้

//อย่าทำอะไรน้องนะพี่//

เฟ็นมองตามร่างสูงที่เดินไปเคาท์เตอร์ พอหันกลับมาก็เจอกายยิ้มแฉ่งอยู่

“เราหน้าคุ้นๆ”

“เฟ็นเป็นน้องของพี่เฟรม”เฟ็นตอบเสียงแข็ง

“ชอบไอ้รุทมันเหรอ”เด็กหนุ่มเงียบแล้วก้มหน้าเหมือนกำลังวิเคราะห์หาจุลชีพบนโต๊ะ แล้วใบหน้าหวานๆก็ค่อยๆถูกเชยขึ้นด้วยมือของคนที่นั่งตรงข้าม

“เราน่ารักดีว่ะ พี่ชอบ มาชอบพี่มั้ย ไอ้รุทมันลีลาไม่เด็ดหรอก พี่เด็ดกว่าเยอะ”เฟ็นเบิกตากว้าง กายลุกแล้วขยับไปนั่งข้างร่างเล็ก เฟ็นป็นเด็กมอปลายตัวเล็กๆขาวๆดูน่าแกล้งกายก็เลยอยากจะแกล้งเท่านั้นเอง

“พี่ซีเรียสนะ พี่ชอบเรา”

“อะ...อะ...แล้วพี่รุท”เฟ็นพูดเสียงติดขัด ใบหน้าขึ้นสีแดงขึ้นเมื่อนิ้วเรียวของกายแตะเบาๆที่ริมฝีปากเพื่อให้ไม่ให้เขาพูด

“ชู่ว....พี่ไม่บอก เราไม่บอก มันจะไม่รู้ จริงๆแล้ว...น่ารักๆใสๆขาวๆแบบเราน่ะสเปคพี่นะ”กายพูดพร้อมกับเลื่อนมาจากริมฝีปากเรียวได้รูปของเด็กหนุ่มลงมาตามคางและลำคอ อีกมือก็เลื่อยมาจับที่เอวเล็ก เฟ็นนั่งตัวแข็ง ขนลุก และหน้าแดงก่ำ

“ฟะ...เฟ็นจะกลับบ้าน”เฟ็นถลาตัวลุกทำให้กายดึงเข้าหาตัวด้วยมือที่เกี่ยวเอวเล็กจนร่างบางล้มตัวลงนั่งอีกครั้งลงที่หน้าตักของกาย

“คิดดีๆน๊า...”กายลากเสียงยาวก่อจะปล่อยร่างเล็กที่ดิ้น พอหลุดเป็นอิสระเฟ็นก็รีบวิ่งออกไป กายนั่งหัวเราะจนตัวงอฟุบหน้าลงกับโต๊ะ

“เออสนุกดีว่ะ”

“อ้าวเฟ็นไปไหนแล้ว”รุทเดินเข้ามาพร้อมกับโก้โก้ปั่นในมือ กายยักไหล่แล้วคว้าแก้วโกโก้มาดื่ม รุทนั่งลงพร้อมกับหรี่ตามอง

“พี่ทำอะไรน้องป่ะเนี่ย”

กึก!

กายวางแก้วน้ำเสียงดังพร้อมกับถลึงตามองร่างสูง

“ทำไมต้องหาว่ากูทำอะไรมัน ไม่คิดว่ามันจะรีบกลับบ้านบ้างรึไง

“ถ้าน้องจะกลับก็ต้องมาบอกผมดิ”รุทว่าพร้อมกับยกโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อโทรถาม มันแปลกถ้าเฟ็นไม่ยอมเดินมาบอกเขาว่าจะกลับบ้าน ยังไงเฟ็นก็เป็นน้องชายของเพื่อนเขา

“รู้ดีด้วยเนอะ”กายพูดขึ้นมารุทเงยหน้ามองนิดๆก่อนจะสนใจโทรศัพท์ต่อ ไม่นานเฟ็นก็รับ

“กลับแล้วเหรอเราไม่เห็นมาบอกพี่เลย.....อ๋อๆ....ตอนแรกพี่จะไปส่งเราที่บ้านน่ะ....ครับๆ กลับดีๆล่ะ.....”รุทวางสายจากน้องไปซึ่งเฟ็นบอกว่ามีเรื่องต้องทำเลยรีบกลับและไม่ได้ไปบอก

“มันฟ้องมึงว่าอะไรล่ะ”จบคำร่างโปร่งก็ลุกแล้วเดินออกจากร้าน รุทถอนหายใจ ก่อนจะคว้าถุงหนังสือเดินตามกายไปที่ลานจอดรถพอขึ้นรถก็ไม่มีใครพูดอะไรออกมาสักคำจนถึงบ้าน กายเดินเข้าบ้านไปก่อนก็ต้องชะงักเมื่อเห็น เรย์ ฟาร์และเซฟนั่งกินเหล้าอยู่กับเก่ง เกล โน้ต เฟรม รุทเดินเข้ามาในบ้านพร้อมกับถุงหนังสือและของอะไรต่างๆอีกเล็กน้อย

“แฮปปี้เบิร์ธเดย์....ทู...ยูว.....”ทั้งเจ็ดคนพูดขึ้นพร้อมกันและยกแก้วเหล้าชนเหมือนว่านี่คือวันเกิดพวกมันเอง กายขมวดคิ้ว นี่ไม่ใช่วันเกิดเขา...ถ้างั้น....

“สุขสันต์วันเกิดเว้ยไอ้น้องรหัส ของขวัญมึงค่อยเอานะ”เรย์พูดยิ้มๆ รุทเองก็ยิ้มกลับ

“พวกกูเหมือนกัน”ฟาร์พูด

“กูกับไอ้โน้ต ไอ้เฟรมแชร์เงินกันซื้อเหล้ามาเป็นของขวัญมึงสองกลม แต่ในเมื่อมึงไม่กินเหล้า....”เกลพูดและเว้นช่วง

“พวกกูกินเอง....เอ้าโชน....”ทุกคนพูดพร้อมกันและชนแก้วกันเฮฮา รุทหัวเราะนิดๆขณะที่กายยืนนิ่งอ้าปากค้าง อะไรกันวะ...ทำไมเขาไม่เห็นรู้เลย

“ทำไมทำหน้าแบบนั้นวะกาย ไม่รู้เหรอว่าวันนี้วันเกิดผัวมึง”เรย์ถามเมื่อเห็นเพื่อนยืนนิ่ง กายมองใบหน้าหล่อที่ยิ้มมุมปากให้นิดๆแล้วเดินผ่านไปเพื่อเอาของไปเก็บบนห้อง

“อะไรวะ เป็นเมียภาษาอะไรของมึงเนี่ย”เซฟว่าอีก

“ทีกูยังจำวันเกิดกิ๊กๆกูได้เลย”เฟรมพูดขึ้นแล้วหัวเราะร่า กายเหมือนจะเพิ่งรู้สึกตัวหันไปแล้ววิ่งขึ้นไปบ้านบน

“รุท ไอ้รุท!”กายบางดึงแขนแกร่งเอาไว้

“ทำไมไม่บอกกูว่าวันนี้วันเกิดมึง”กายพูดกดเสียงต่ำ

“มันก็แค่วันวันนึงที่อายุเพิ่มขึ้นหนึ่งปีเอง”รุทพูดอย่างไม่ใส่ใจ กายเม้มปาก

“แต่มันควรเป็นวันที่ชีวิตมึงเริ่มต้นด้วยสิ่งดีๆป่ะวะ แล้วนี่กู...ทำตัวงี่เง่ากับมึงป่ะเนี่ย....มึงโกรธกูป่ะ หนักใจป่ะ มึงเสียความรู้สึกกับกูป่ะ เวรเอ้ย ทำไมกูไม่รู้วะจะได้ทำตัวดีๆกับมึง มึงแม่งก็ไม่พูด แล้วนี่มันผ่านมาครึ่งวันแล้วเนี่ย”กายพล่ามๆจนรุทขำ ร่างสูงก้าวเข้ามาหาแล้วโอบแขนรอบหัวของกายดึงให้ซุกเข้าที่อกตัวเอง

“อือ...งื้อ....ไอ้รุท หะ...หายใจไม่ออก”กายทุบหลังของรุทแรงๆรุทหัวเราะแล้วปล่อยร่างเล็ก กายจับจมูกตัวเองไปมา

“พี่แม่งน่ารักชิบ”กายย่นจมูกแล้วกระโดดขึ้นมานอนแผ่บนเตียง กายขมวดคิ้ว มองร่างสูงที่เอาหนังสือการ์ตูนของเขามาเก็บไว้บนชั้นหนังสือ ซึ่งเพิ่งซื้อมาเพื่อเก็บหนังสือการ์ตูนของกายเมื่อไม่นานนี้

“รุท ถามจริง อยากได้อะไรเป็นของขวัญวันเกิด”กายถามเสียงเรียบ รุทเดินมานั่งที่เตียงก่อนจะวางมือลงบนหน้าผากของคนที่นอน

“อยากได้พี่”

“โว๊ะ ไม่เอาได้ไปแล้ว เอาดีๆดิจริงจังๆ”รุทยิ้มบางๆแล้วลูบผมของกายเล่น

“ก็...อยากให้พ่อกับแม่ยอมรับเรื่องของเรา”กายยื่นแขนขึ้นไปดึงคอของรุทให้ก้มลงมาแต่รุทฝืน ร่างบางขมวดคิ้วมุ่น

“ก้มลงมา”

“ทำไมต้องก้มอ่า”รุทถามด้วยสีหน้ากวนๆ กายมองตาขวางและลดมือลง

“ไม่ต้องละ”รุทหัวเราะขำๆเขารู้ว่าร่างบางต้องการอะไร ร่างหน้าก้มหน้าลงไปประทับริมฝีปากลงที่กลีบบางสีแดงแล้วถอนออก พวกเขาคบกันได้ไม่นานเกือบจะสองเดือนได้แล้วล่ะมั้ง เพราะพวกเขาไม่นับวันที่จะต้องมี Anniversary แค่อยู่ด้วยกัน รู้ใจกันแบบนี้ไปเรื่อยๆ กายจะทำอะไรรุทก็พอเดาออกขณะที่รุทต้องการอะไรกายจะรู้

ช่วงบ่ายรุทขับรถไปรับแม่ของตนที่ตลาด ด้วยความที่วันนี้เป็นวันเกิดของรุทแม่เลยจะทำอาหารให้ พอถึงบ้านกายและพวกของเก่งกับเรย์ก็มาช่วยแม่ยกของ รุทเองก็ช่วยยก พอเข้ามาในครัวคนอื่นๆก็กลับมานั่งที่ห้องนั่งเล่นส่วนรุทก็หยิบผักมาล้าง

เพี๊ยะ!

กายตีมือหนาที่กำลังรองน้ำใส่กะละมัง รุทหันมาเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม

“วันเกิดมึงจะมาทำเพื่อ ไปนั่งไปเดี๋ยวกูช่วยน้าฤดีทำเอง”กายพูด แม่ของรุทก็หันมายิ้มร่างสูงเลยพยักหน้าแล้วเดินออกจากห้องครัว

“ทำอาหารเป็นเหรอเรา”ฤดีถามผู้ชายของตนวันนี้กายยิ้ม

“ครับ กายช่วยแม่ทำกับข้าวบ่อยๆน่ะครับ”

“เหมือนเจ้ารุทเลยรายนั้นน่ะเห็นแม่เข้าครัวไม่ได้หรอก ตั้งแต่เด็กๆแล้วมาช่วยกวนตลอด”กายยิ้มและขำเบาๆเมื่อนึกถึงเด็กชายรุทคอยหยิบโน่นถามนี่

“แล้วนี่น้าฤดีจะทำอะไรบ้างล่ะครับ ผักแล้วก็กุ้งหมึกหมูเต็มไปหมดเลย”

“ว่าจะทำต้มยำกุ้ง แกงจืดปลาหมึกยัดไส้ ผัดเปรี้ยวหวาน ปลานิลนึ่งจ๊ะ”กายพยักหน้า แล้วเลือกที่จะล้างผักให้ก่อนส่วนแม่ของรุทก็ปลอกกุ้ง หั่นปลาหมึก

“กายต้มน้ำให้แม่หน่อย”

“ฮะ? ครับ?”กายถามอีกครั้ง

“ต้มน้ำให้แม่หน่อยเดี๋ยวแม่จะโขลกเครื่องต้มยำ”แม่ของรุทยิ้ม กายพยักหน้าแล้วยิ้มก่อนจะหยิบหม้อมาใส่น้ำและตั้งแก๊ส

“น้าฤดีใส่เกลือเลยมั้ยครับ”กายถาม

“เอาไว้ให้มันร้อนสักหน่อยก่อนก็ได้ มาตำเครื่องให้แม่มา”กายเดินเข้าไปหาฤดีแล้วจับสากตำเครื่องต้มยำโดยที่แม่ของรุทเป็นคนโยนใบมะกรูด ข่าลงไป แม่ของรุทใช้ให้กายหยิบโน่นทำนี่จนร่างเล็กหอบนิดๆแต่ก็ไม่พูดบ่นอะไรออกมาเหงื่อก็ไหลโซมเพราะในห้องครัวไม่เปิดพัดลมอีกทั้งยังต้องเดินไปมาไม่ได้หยุดจนกระทั่งอาหารสี่อย่างเสร็จ รุทและเก่งเลยมาช่วยยกอาหารในครัวหลังจากที่แม่ตะโกนไปบอก

“เฮ้ยพี่ไปอาบน้ำที่ไหนมา”รุทถามขำๆเมื่อเดินเข้ามาในครัวก่อนจะเหลือบไปเห็นผู้เป็นแม่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ดวงตาคมหรี่ลงมองผู้เป็นแม่

“แม่ทำอะไรพี่กายเนี่ย แกล้งพี่กายเหรอ”กายกระพริบตาปริบๆมองหน้าของแม่ลูกสลับกันไปมา น้าฤดีหัวเราะดังขึ้นแล้วขยี้หัวลูกชายและลูกสะใภ้

“ก็แค่รับขวัญลูกสะใภ้ คิกคิก”กายเบิกตากว้างและอ้าปากค้าง รุทค่อยๆคลี่ยิ้มจนกว้างขึ้นเรื่อยๆ

“ยัยกิ่งแก้วบอกแม่แล้วว่าเราสองคนน่ะเป็นแฟนกัน”กายร้องอ๋อในใจ ลืมไปว่าแม่ของเขากับแม่ของรุทเป็นเพื่อนรักกัน ก็ไม่แปลกที่จะรู้แล้ว แต่...รับได้ด้วยเหรอลูกเป็นเกย์นะเฮ้ย.... แม่คนอื่นคงไม่ได้เป็นเหมือนแม่เขาหรอกที่ออกจะดีใจด้วยซ้ำ

“หึหึ แม่ก็วัยรุ่นอ่ะนะ ไม่ได้ซีเรียสกับชีวิตลูกหรอกว่าอยากจะทำอะไร อยากเป็นอะไร แค่หาเงินให้แม่ใช้แม่ก็มีความสุข โฮ๊ะๆๆ”มะ....แม่....แม่ของรุทดูน่าตกใจ กายรู้สึกมาตลอดว่าแม่ของรุทดูเรียบร้อยสุขุมและนุ่มนวล นี่เป็นอีกมุมที่เขาไม่เคยเห็น มัน...อะเมซิ่ง!

“ไปอาบน้ำแล้วลงมาทานข้าวด้วยกันไปลูก เดี๋ยวแม่มีนัดกับแก๊งแม่อีก”รุทหัวเราะแล้วจับมือของกายเดินจูงขึ้นไปบนห้องโดยที่กายเดินตามนิ่งๆ

----------------------------------------------------------------

9.00 PM

“ช่วงนี้ดีเนอะ อะไรๆก็ดูง่ายไปหมด”เสียงทุ้มพูดขึ้นพร้อมกับลูบหัวคนที่นอนหนุนไหล่ลาดอยู่บนเตียงขนาดใหญ่

“ก็จบเรื่องเหี้ยๆมาแล้วไง มันก็ดีแล้ว”กายว่า ร่างหนากระชับอ้อมกอด

“โอ้......เย.....”เสียงแหกปากแว่วๆขึ้นมาถึงห้อง ทั้งกายและรุทต่างหัวเราะออกมาเสียงดัง

“วันนี้แม่งวันเกิดมึงหรือวันเกิดพวกมันวะ มึงอ่ะ แทนที่จะปาร์ตี้กับพวกมันเสือกขึ้นมานอนขลุกอยู่เนี่ย”

“ก็อยากอยู่กับแฟน”รุทตอบกายหัวเราะออกมาแล้วซุกตัวเข้าหาร่างหนาอีก

“ขอโทษที่ลืมวันเกิดมึงนะเว้ย ปีต่อไปกูจะพยายามไม่ลืมฮ่าๆๆ”รุทยิ้มแล้วขยับตัวมาคร่อมร่างบาง

“พูดแล้วนะ แต่ตอนนี้ต้องลงโทษคนขี้ลืมก่อน”ใบหน้าหล่อโน้มลงมาหา กายยิ้มแล้วยกแขนดึงให้รุทโน้มลงมาเร็วๆแต่แล้วดวงตากลมก็เบิกกว้างแล้วผลักรุทออกอย่างแรง

“เวรแล้วมึง! กูลืม พรุ่งนี้ต้องส่งเอกสารงาน ชิบหายแล้ว รุทมาช่วยกูทำก่อนเลย”กายโวยวายแล้วกระโดดลงจากเตียงวิ่งไปหยิบโน้ตบุ๊กของรุทแล้วกลับมาที่เตียง รุทเกาหัวแกรกๆก่อนจะขำเบาๆ

“ชอบดองงานก็งี้ โห่”รุทถอนหายใจแล้วขยับมานังซ้อนหลังของกายที่กำลังเปิดโน้ตบุ๊ก

“เออน่าช่วยกูดูก่อน เดี๋ยวส่งงานนี้แล้วกูว่าง กูให้มึงเอายันฟ้าเหลืองเลยเคป่ะ แต่ตอนนี้งานสำคัญกว่า”รุทขำเบาๆแล้วกอดเอวเล็กพร้อมกับหอมที่ซอกคอขาวเน้นๆดังฟอด

“ครับ ไหน?”

“ไปเอาหนังสือฟิมาเปิดดิ๊”

สามชั่วโมงผ่านไป

“เสร็จแล้วเว้ย!”กายร้องเบาๆให้กับแผ่นกระดาษในมือก่อจะหาแฟ้มมาเก็บแล้วยักใส่กระเป๋าเป้ของตน เก็บโน้ตบุ๊กและหันมาที่เตียงก็เห็นรุทนั่งพิงหัวเตียงหลับไปแล้ว ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มแล้วขยับคลานเข้าไปหา

“จะว่าไปกูก็มีแฟนหล่อเนอะ”กายขำเบาๆไม่เคยคิดว่าตัวเองจำได้แฟนที่หล่อ ตลกชิบ

“กูรักมึงนะรุท”

!!

ดวงตาคมเปิดขึ้นทันทีที่กายพูดจบสองมือแกร่งโอบเอวเล็กแล้วยิ้ม

“ผมก็รักพี่เหมือนกัน”

“นะ...นี่มึงยังไม่หลับเหรอวะ”กายร้องถามพร้อมกับเอามือยันอกหนา

“หึหึ ถ้าหลับก็ไม่ได้ยินอะไรดีๆดิ”

“พูดให้ฟังอีกหน่อยสิครับ”รุทพูดกระซิบที่ข้างหู กายหน้าแดงแล้วเม้มปาก

“ไม่พูดเว้ย”รุทมองร่างเล็กด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ก่อนจะดันให้กายนอนหงายไปกับเตียง

“ไม่พูดปล้ำนะ”

“เออกูรออยู่! อื้ม...”

----------------------------------------------------------------

“อื้อ....รัก....รัก....รักมึงรุท....กูรักมึง”

- END -

 

 

****จบแล้ววววว เหลือคู่หลักนะคะ ^^ อีกไม่นานๆ

ความคิดเห็น