facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

จีบ ครั้งที่ 4 : มันเกิดอะไรกับหัวใจ

ชื่อตอน : จีบ ครั้งที่ 4 : มันเกิดอะไรกับหัวใจ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.1k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 12 มิ.ย. 2563 20:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
จีบ ครั้งที่ 4 : มันเกิดอะไรกับหัวใจ
แบบอักษร

 

 

เพจสาววายครองโลก

เอาแล้วค่าลูกเพจที่น่ารักของแอดทุกคน วันนี้พ่อข้ามฟ้าคนหล่อพาหนุ่มน้อยหน้าตาน่ารักเข้าไปนั่งเรียนถึงห้องเรียนจ้า อะไรยังไงเทียนไขตะไบรึเปล่าจ้ะ แอดว่าทีม #ข้ามเนตร คงต้องสั่นคอนแล้วแหละงานนี้

ถูกใจ คอมเมนต์ แชร์

 

"แมร่งไอ้สัส แค่แป๊บเดียวข่าวแมร่งไปไวขนาดนี้เลยหรอวะ"

ในเวลานี้ผมกำลังนั่งเรียนตามที่ดิเรกกำลังสอน ตอนแรกก็ตั้งใจเรียนซะดิบดี แต่พอไอ้แมนเอาข่าวที่จากเพจวาย ๆ อะไรนี่แหละมาให้ดู ไม่รงไม่เรียนแมร่งมันแล้ว หัวมันร้อน ผมบอกแล้วแท้ ๆ ว่าอย่าถ่ายติดคนน่ารัก

ตอนนี้ผมกังวลใจมากกลัวคนน่ารักจะไม่ยอมให้ผมเข้าใกล้อีก ก็ในเมื่อผมเป็นคนที่เข้าไปทำลายเซฟโซนของเขา เฮ้อ เครียด

ส่วนคนน่ารักตอนนี้ก็นอนหลับไม่รู้เรื่องรู้ราวไปแล้ว แต่ก็ดีเพราะไม่อยากให้เขาตื่นมาแล้วพบแต่ความอึดอัดจากสายตาของคนที่มองมาที่ผมไม่ขาดสาย ไม่วายที่จะมองไปที่คนข้าง ๆ ผมด้วย

แต่นอกจากหัวอุ่น ๆ ของผมก็บรรยากาศในห้องเรียนนี่แหละที่แมร่งโครตหนาว กูนึกว่าอยู่ขั้วโลกเหนือ เชี่ย หนาวฉิบหายใครเปิดแอร์ขนาดนี้วะ จะเปิดอะไรขนาดนั้น

พรึบ! ในทันนั้นสายตาของข้ามฟ้าได้หันไปเห็นคนน่ารักที่กำลังนอนกอดตัวเองเอาไว้ หนาวหรือเปล่า แถมยังมานั่งตรงแอร์ตกอีก ใครก็ชั่งเลือกมานั่งตรงนี้วะ

"อื้อ" ค้ำคูณละเมออกมา จนทำให้คนที่ได้ยินสตั้นไปชั่วคราว

"ชะ...เชี่ย อเมซิ่งหิ่งห้อย" คนน่ารักหลุดพูดออกมาด้วยแหละเมื่อกี้ ขนาดเสียงที่เปล่งออกมายังไพเราะเลยอะ คิดดู หึ ๆ

คงหนาวสินะถึงหลุดพูดออกมาแบบนั้น ไม่เป็นไรโลจิสติกส์ก็มีช็อปสวย ๆ เหมือนวิศวะเหมือกันนะครับ รับรองอุ่นไม่แพ้ช็อปวิศวะแน่นอน มาลองดูได้ครับ แต่ต้องไปลองกับคนอื่นนะเพราะช็อปตัวนี้มีเจ้าของแล้วครับ

ข้ามฟ้าค่อย ๆ บรรจงช็อปในมือของตัวเองมาคุมบนตัวของค้ำคูณอย่างเบามือ คนน่ารักนี่ก็เหมาะกับช็อปเหมือนกันนะ โดยเฉพาะช็อปของผมเพราะคนน่ารักไม่มีโอกาสไปเหมากับช็อปของใครแล้วแหละ เพราะผมตีตราจองด้วยช็อปของผมแล้ว อ๊ากกกก น่ารัก

ต่อไปนี้ผมขอเข้าลัทธิของค้ำคูณ ชาติ ศาสนา คนน่ารัก คิกคิก ข้ามฟ้ามองหน้าค้ำคูณไปอมยิ้มไปจนทำให้เมฆและแมนผู้ที่เห็นเหตุการขนลุกขนพองไปตามกัน

"เอา เอาเข้าไปเพื่อนกู สุภาพบุรุษมากมั้ง เอ็นดูเขามากมาว่างั้น" ไอ้สัสแมนนี่สักเรื่องเถอะ ขัดฟิลกูเก่งมาก

"เออ กูเป็นสุภาพบุรุษอยู่แล้ว มึงพึ่งรู้ตัวหรอ"

"เออ" เมฆกับแมนตอบมาพร้อมกัน ขนาดไอ้เมฆที่ว่าเงียบในกลุ่มมันยังเห็นด้วย คิดดูว่าจะขนาดไหน

"พวกมึงแกล้งกู คนน่ารักพวกมันแกล้งผม คนน่ารัก ฮืออ" ข้ามฟ้าหันไปฟ้องค้ำคูณ แต่ลืมไปหรือเปล่าว่าเขาหลับอยู่

"แล้วนี่มึงไม่คิดจะแนะนำให้พวกกูรู้จักหน่อยหรอ อุตส่าห์พามาเปิดตัวขนาดนี้"

"ปะ...เปล่าใครพามาเปิดตัว คะ...แค่" ข้ามฟ้าเกิดอาการเลิ่กลั่กกับคำถามที่เพื่อนถามาโดยที่ไม่ทันได้ตั้งตัว

"แค่..." แค่อะไรดีวะ

"เอา ๆ แถเข้าไป แถไปให้สุดพวกกูรอฟังอยู่" ผมนี่ละเหี่ยใจจริง ๆ กับความปากแข็งของมัน แค่ยอมรับว่าพามาเปิดตัวก็จบแล้วไหม

"คะ…แค่กูไปเจอเขาตอนเช้าแล้วกินข้าวด้วยกัน ทีนี้กูไม่อยากทิ้งเขาไว้คนเดียว จึงชวนเขามาด้วย" เออแบบนี้นี่แหละ ฟู่ ข้ามฟ้าพ่นลมออกมาจากปาก ด้วยความประหม่า

"อ๋อ" แมนกับเมฆส่งเสียงออกมาพร้อมกัน มันแถจนสีข้างถลอกก็ยังแถต่อไปได้ กูยอมใจมึงเลย กูจะรอดูมึง ถ้าวันไหนที่ไม่มีเขาแล้วจะรู้สึก

"พวกมึงอ๋อเหมือนไม่เชื่อกู" ผมเจ็บกระดองใจที่เพื่อนไม่เชื่อใจคนดี ๆ แบบผมทำไมกัน กระซิก

"อื้อ" ค้ำคูณเอ่ยเสียงออกมาคล้ายกำลังรำคาญ อย่าพึ่งรำคาญผม ฮืออ แต่จะว่าไปคนน่ารักหลับแล้วมีเสน่ห์เหมือนกันนะ โดยเฉพาะแก้มป่อง ๆ ของเจ้าตัว โอเคไม่เศร้าแล้ว

ในระหว่างที่ข้ามฟ้ากำลังลุ่มหลงไปกับความคิวท์ ๆ ของค้ำคูณจึงทำให้เผลอทำอะไรที่ลืมตัว โดยการค่อย ๆ เอนหัวลงไปกับโต๊ะเพื่อให้สายตาเสมอกับใบหน้าของเขา แล้วจ้องมองอยู่แบบนั้นโดยที่ไม่ละสายตาออกไปไหน ภายในนัยน์ตาสีดำเทาของข้ามฟ้านั้นมันเอ่อล้นไปด้วยความเอ็นดู

 

"มึงไอ้เมฆ มึงว่าเพื่อนเรามันเป็นหนักมากไหมวะ" แมนหันไปขอความคิดเห็นจากเมฆ

แต่เมฆแค่หันมามองไอ้ตัวขี้เสือก แล้วหันกลับไปเรียนต่อโดยไม่พูดอะไรออกไป "............"

"ตอบกูหน่อยนะ ๆ" แมนพยายามอ้อนเมฆที่มันเอาแต่สนใจเรียน แล้วไม่สนใจเพื่อนผู้น่ารักอย่างผม

"กูว่ามึงควรหยุดแล้วหันไปตั้งใจเรียน หันไป!" เมฆเอ่ยพูดกับเพื่อนที่ขี้เสือกด้วยน้ำเสียงดุ ๆ

"เออ ก็ได้วะ เชอะ ไอ้คนใจร้าย"

"สะบัดเก่งสะบัดอยู่นั่น เดี๋ยวกูตบคว่ำ"

"พวกมึงอย่าดังดิ คนน่ารักกำลังหลับอยู่" พวกมันแมร่งงุ๊งงิ๊งแยกเขี้ยวกัดกันนอยู่ได้ คนน่ารักจะรำคาญเอา ใช่ไหมคนน่ารัก

"ไอ้เวรนี่ มึงก็อีกตัว ปล่อยให้เขาหลับไปส่วนมึงก็ขึ้นมาเรียน เร็ว!" ทุกวันนี้ผมปวดหัวกับพวกมันสองตัวมากอีกคนก็ขี้เสือกอีกคนก็คลั่งรัก ผมขี้เกียจลากจูงมันแล้วใครสนใจรับพวกมันไปดูแลหน่อย

"ดุเหมือนพ่อกูเลยนะมึง ดุยิ่งกว่าหมา"

"อื้อ" นั่นไงบอกแล้ว่าอย่าดัง โอ๋ ๆ นอนต่อนะ ข้ามฟ้าเอื้อมมือของเจ้าตัวไปลูบหัวคนนอนหลับ ลูบอยู่แบบนั้นจนเขาตื่น

พรึบ! ชักมือกลับแทบไม่ทันเลยกู ฟู่ สงสัยพวกผมคุยกันดังเกินไปเลยทำให้คนน่ารักตื่น

"ตะ…ตื่นแล้วหรอ" ทำตัวไม่ถูกเลยกู ตึกตัก

"........" คนน่ารักตื่นขึ้นมาด้วยอาการการงง ๆ มันช่วยขับให้ใบหน้าของเจ้าในตัวตอนนี้ดูน่ารักเป็นพิเศษ จนทำให้คนลอบมองร้องออกมากันเป็นแถว

 

น่ารักฉิบ

ของดีแบบนี้ไปอยู่ที่ไหนมาวะ

คาวาอิ

 

จะมองอะไรกันขนาดนั้นวะ ปิดแมร่ง พรึบ! คนน่ารักหันมามองผมอย่างงง ๆ ที่ผมเอาช็อปที่เจ้าตัวห่มอยู่นั้น ขึ้นไปคุมหัวของเขาแล้วเกี่ยวหัวของคนน่ารักหันมาทางผม

จึงทำให้หน้าที่โผล่มาของค้ำคูณให้ตอนนี้เงยขึ้นไปสบตากับข้ามฟ้าที่มองมาด้วยใบหน้านิ่วคิ้วขมวด

ค้ำคูณเลยจ้องหน้าของคนตรงหน้าอย่างสงสัย 'ฟ้าเป็นอะไรกันถึงทำหน้าดุ ๆ คิ้วขมวดแบบนั้น' แต่ค้ำคูณไม่ชอบเลยที่ฟ้าทำหน้าตาแบบนี้อยากได้ฟ้าคนใจดีกลับคืนมา

กึก ตึกตัก ตึกตัก "คะ…คนน่ารักทำอะไร" เวรแล้วไงกู โดนคนน่ารักยิงที่หัวใจจัง ๆ ปั้ง

"…….."

"ไม่ต้องมาทำหน้าตาไม่รู้เรื่องแบบนั้นเลยคนน่ารักนะ" ก็ค้ำคูณเล่นเอามือของเจ้าตัวขึ้นมาขรึงระหว่างคิ้วของผมให้คลายออกจากกันน่ะสิ

คนน่ารักนะคนน่ารักชอบมารังแกใจผมอยู่เรื่อยเลย แล้วคนน่ารักอยู่ใกล้ขนาดนี้จะได้ยินเสียงหัวใจของผมไหมวะ

 

แชะ แชะ เอาอีกแล้วไอ้ห่า นี่กูมาเรียนหรือมาเป็นนายแบบให้คนอื่นกดถ่ายกันแน่วะ

ปึก ๆ ค้ำคูณทุบอกของข้ามฟ้าเบา ๆ เพื่อต้องการที่จะออกไปจากการช็อปคุมหัวแบบนี้

หือ "ทุบผมทำไม"

ปึก คนน่ารักไม่ตอบแต่ดันผมออกทันที อ๋อ ที่แท้จะออกนี่เอง วินาทีที่คนน่ารักออกมาจากความใกล้ชิดที่ข้ามฟ้าสร้างขึ้น

จึงทำให้ช็อปที่คุมหัวของค้ำคูณอยู่ตกลงมาใส่ตัวอย่างพอเหมาะพอดี 'หือ ของใครกัน' ค้ำคูณพยายามหันมองไปรอบ ๆ อยากรู้ว่าช็อปที่ห่มอยู่เป็นของใคร มองไปมองมาก็มาหยุดอยู่ที่ข้ามฟ้า เพราะเขาเป็นคนเดียวที่ไม่ใส่ช็อป ช็อปนี่เป็นของฟ้าเองหรอ

จึก ๆ เป็นอีกครั้งที่ค้ำคูณสะกิดเรียกข้ามฟ้า

"หืม มีอะไรครับ"

ค้ำคูณตอบคำถามข้ามฟ้าด้วยภาษามือ โดยที่เจ้าตัวชี้ไปที่ช็อปที่คุมตัวเองอยู่ แล้วชี้ไปหาข้ามฟ้าอีกครั้ง

"อ๋อ ผมเห็นคน่ารักหนาวเลยเอาช็อปไปคุมให้ครับ"

หงึก ๆ คนน่ารักพยักหน้าเข้าใจและพยายามถอดไปคืนเจ้าของ "ไม่ต้อง ๆ ใส่ไปก่อนก็ได้จบคาบค่อยคืน อากาศในนี่มันหนาวเดี๋ยวจะป่วยเอา ใส่ไว้เถอะ"

เมื่อข้ามฟ้าพูดออกมาแบบนั้น ค้ำคูณจึงก้มมองช็อปที่ตัวเองใส่อยู่ด้วยอาการที่มันคลุกอุ่นอยู่ภายในใจที่กำลังก่อตัวขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ

 

ผมไม่รู้เลยว่าทำคนคนนึง ถึงได้ดูดีไปหมดซะทุกอย่าง ไม่ว่าจะมองไปทางไหนก็เข้าตาไปหมด ขนาดตอนนี้ที่เขากำลังก้มหน้ามองช็อปของผมยังดูดีเลย

ถ้าเขาเรียกอาการที่ผมเป็นอยู่ตอนนี้ว่าหลง ผมก็คงหลงแหละ หลงไปหมด ทาสแมวโดยสมบูรณ์แบบ

คนน่ารักมีคุณสมบัติของการเป็นแมวที่ครบถ้วนจริง ๆ เป็นคนเก็บตัวไม่ค่อยยุ่งกับใคร รักความสะอาด เหลืออย่างเดียวที่ค้ำคูณไม่เหมือนคือการเลียขนตัวเอง ถ้าเลียปั๊บ เหมือน 100% ทันที

 

ในระหว่างที่ข้ามฟ้าจ้องมองค้ำคูณด้วยอาการเพ้อฝันอยู่นั่นก็มีสิ่งแปลกไปเพราะจากที่เห็นใบหน้าของคนน่ารัก ในตอนนี้มันกับเป็นกำแพงแทน "หือ หายไปไหนกัน" ฟึบ ข้ามฟ้าพยายามมองหาคนน่ารัก

"อ๋อ ก้มมาเขียนนี่เอง" แต่ว่าเขียนอะไรกัน ด้วยความอยากรู้อยากเห็นของผม จึงพยายามมองดูแต่มองยังไงก็มองไม่เห็น จนเมื่อคนน่ารักเขียนเสร็จแล้วจึงยื่นข้อความที่อยู่ในกระดาษมาให้ผม

'ทำไมไม่ตั้งใจเรียนล่ะฟ้า เอาแต่มองหน้าเรา หน้าเราเหมือนคนให้ความรู้หรอ ถ้าใช่ก็ไม่ต้องเรียนแล้ว จ้องหน้าเราแบบนี้แหละ เวลาสอบฟ้าคงได้ A ชัวร์'

แสบใช่ย่อนนะคนน่ารัก ตอนที่ผมอ่านข้อความ จู่ ๆ ในหัวของผมก็มีภาพของคนน่ารักที่กำลังแยกเขี้ยวขู่ผมปรากฏขึ้นมา หึ ได้ ได้เลย

"เปล่า คนน่ารักไม่ได้เหมือนคนให้ความรู้ แต่เหมือนคนให้ความรัก ยิ่งคูณน่ารักมาก ๆ ผมก็ไม่อยากมาเรียนแล้ว อยากไปนั่งมองหน้าคนน่ารักทั้งวันแทน"

ดูท่าคำพูดของผมมันจะได้ผมนะ ดูสิ แค่นี้ถึงกลับไปไม่ถูกเลยหรอคนน่ารัก อย่าพยายามหลบสายตาล่อกแล่ก ๆ นั่นเลย แค่มองหูก็รู้แล้วว่าเขิน

คนน่ารักหันหนีความเขิน เพื่อไปขีดเขียนสักพักจึงส่งมาใหม่ ฟึบ ๆ 'เอาเสื้อคืนไปเลย'

โธ่ ทำไมถึงน่ารัก "หือ เขินแล้วชอบคืนของหรอ นึกว่าจะเขินแล้วเงียบซะอีก ไม่เอาใส่ไว้นั่นแหละ ค้ำคูณใส่แล้วน่ารัก"

ฟึบ ๆ 'งั้นก็กลับไปตั้งใจเรียน' พร้อมกับจ้องกดดันผมเบา ๆ

"อย่ามองด้วยสายตาดุแบบนั้น มันไม่ได้ทำให้น่ากลัวเลยนะ รู้เปล่า"

"........." ค้ำคูณสะบัดหน้าหนีทันที หลังจากข้ามฟ้ากล่าวออกมาด้วยสายตาเป็นประกายแบบนั้น ค้ำคูณไม่อยากมอง ไม่มอง

หลังจากที่ผมปล่อยระเบิดไปลูกใหญ่คนน่ารักก็ไม่หันมาสนใจผมเลย เอาแต่ขีดเขียนอยู่บนกระดาษ มันมีดีกว่าผมนายข้ามฟ้าคนนี้หรอ เหอะ ผมเสียใจผมแพ้กระดาษ

 

กริ๊งงงงงงง ขนาดนี้เป็นเวลา 12.00 น. เป็นเวลาที่การเรียนการสอนสิ้นสุดลง

"นักศึกษาคาบหน้าอย่าลืมเอางานมาให้ผมดูด้วยล่ะ ใครลืมเอามา เอา F ไปก่อนเนาะ"

"โธ่ จารย์!"เสียงโอดครวญของนักศึกษาโลจิสติกส์ปี 2 ดังออกมาลั่นห้อง หลังอาจารย์สุดโหดสั่งงานและบอกเงื่อนไขอันแสนน่าสลด กับคำว่า F ไม่ต้องพูดก็เจ็บไปทั้งทรวง

 

"จารย์แมร่งจะโหดไปไหน" ข้ามฟ้าอดไม่ได้ที่จะบ่นออกมา โหดสมคำล่ำลือจริง ๆ ชื่อเสียงอาจารย์ค่อนข้างโด่งดังในคณะโลจิสติกส์ ไม่มีใครไม่รู้จักท่าน คนที่ไม่รู้จักก็ต้องรู้จักเพราะติด F วิชาแกนี่แหละ รู้จักรู้ซึ้งเลยทีเดียว

แต่เอ๊ะ เหมือนผมจะสัมผัสพลังงานบางอย่างได้ มันทิ่มแทงผมอยู่ข้าง ๆ นี่เอง

พรึบ! ผมจึงหันไปมองต้นทางของพลังงาน แต่ก็ต้องพบกับสายตาของคนตรงหน้าที่เอียงคอมองมางง ๆ ปนสงสัย แต่ก็จบแค่นั้นเพราะเมื่อผมจับได้เขาก็ถอนสายตาออกไป

"ไปกินข้าวกันไหมครับคนน่ารัก แล้วค่อยไปเรียน" วันนี้นี่แหละผมจะทำให้คนน่ารักมีสังคมเพิ่มเอง โดยการแนะนำเพื่อนถ่อย ๆ ของผมให้รู้จักเอง ถึงพวกมันจะถ่อยสำหรับผมแต่มันทำดีกับคนน่ารักแน่นอน

หงึก ๆ ค้ำคูณพยักหน้าตอบรับเพราะตอนนี้ก็รู้สึกหิวขึ้นมาเหมือนกัน แล้วก็เริ่มเสพติดการมีเพื่อนกินข้าวแล้วด้วย เพราะเมื่อเช้าตอนกินข้าวมันไม่เหงาเหมือนตอนกินคนเดียวเลยทำให้ค้ำคูณเจริญอาหารมากวว่าปกติ

"งั้นเราไปกันเถอะ ปะคนน่ารัก พวกมึงก็ตามมา!"

"แหมไอ้สัส สองมาตรฐาน" พูดกับผมกับไอ้เมฆนะเสียงแข็ง พอหันไปพูดกับคนตัวเล็กข้าง ๆ มันนะ เสียงอ่อนเสียงหวานเชียวนะมึง

"ใคร ใครสองมาตรฐานไม่มี๊" ผมเปล่าเสียงสูง ผมเปล่าจริง ๆ

"ปะ ๆ คนน่ารักเดินดี ๆ ระวังสะดุดหลุมรักผมนะ ฮ่า ๆ" ข้ามฟ้าหัวเราะออกมาอย่างชอบใจที่ทำให้คนน่ารักหน้าแดงได้อีกครั้งนึง

"ส่วนพวกมึงก็เดินเร็ว ๆ อย่าลีลา" ในขณะที่ข้ามฟ้ากำลังจะก้าวขาเดิน ก็มีมือป้อม ๆ เอื้อมาจับเสื้อของข้ามฟ้าเอาไว้

ใครวะ ใครมันกล้าดึง เดี๋ยว ๆ พ่อจะด่าให้

พรึบ! "ดึงทำเชี่…มีอะไรหรือเปล่าคนน่ารัก" ฟู่ ดีนะที่เห็นก่อนไม่งั้นตายหมายถึงกูเนี่ยตาย

ฟึบ ค้ำคูณดึงเสื้อที่ตัวเองใส่อยู่ยื่นไปคืนให้คนตรงหน้า

"อ๋อ จะคืนเสื้อหรอ"

หงึก ๆ

"ใส่ไปก่อนค่อยคืนพอดีร้อน ไปเหอะ"

ข้ามพูดบอกพร้อมกับหยิบเสื้อจากมือคนน่ารักมาคุมเอาไว้เหมือนเดิม เอาจริง ๆ ผมไม่ได้หวงอะไรหรอก แค่แดดมันร้อนแค่นั้นเอง ยิ่งเดินมาอยู่ในดงพวกเฒ่าหัวงูด้วยแล้ว ต้องใส่ไว้เดี๋ยวคนน่ารักโดนพ่นพิษใส่ ให้ผมพ่นใส่คนเดียวก็พอแล้ว

หลังจากที่พวกผมสามคนกับคนน่ารักเดินออกมาจากห้องเรียน ก็พุ่งตรงมายังโรงอาหารทันที แต่ระหว่างทางมีแต่คนมอง

ผมเดาไว้ไม่ผิดจริง ๆ จ้องได้จ้องไปแต่คนที่ใกล้ชิดคนน่ารักได้ในตอนนี้มีแค่ไอ้ข้ามคนนี้คนเดียวเท่านั้น แฮ่… ข้ามฟ้ามองไปหาทุกคนที่มองมาพร้อมกับแยกเขี้ยวใส่ตลอดทางจนมาถึงโรงอาหาร

"กินไรดีวะ พวกมึง" ข้ามเอ่ยถามออกมา

"ไม่รู้ว่ะ งั้นพวกเราแยกย้ายกันตรงนี้ เจอกันที่โต๊ะตัวเดิม" หลังจากแมนกล่าวเสร็จก็ดึงให้เมฆเดินตาม

"เออ งั้นเราไปกันดีกว่า คนน่ารักจะกินอะไรเลือกเลยครับ"

ค้ำคูณหันกลับไปดูที่ร้านอาหารอีกรอบ เมื่อเช้ากินร้านนี้ไปงั้นเอาอีกร้านก็แล้วกันจะกินข้าวมันไก่

หมับ ค้ำคูณไม่ตอบแต่ลากข้ามฟ้าให้เดินตาม

"เดี๋ยว ๆ คนน่ารักใจเย็น" คนน่ารักเล่นลากผมซะขนาดนี้ ผมก็ฟินน่ะสิ จับเลยจับอีกจับทั้งตัวเลย

 

สุดท้ายคนน่ารักลากผมมาอยู่ที่ร้านเข้ามันไก่ โดยที่เจ้าตัวทิ้งผมไว้หน้าร้านส่วนตัวเองไปยืนเข้าแถวอยู่นู้นแล้ว

ปึก!

"โอ๊ะ ขอโทษครับ"

ในขณะที่ผมกำลังจะก้าวขาไปต่อหลังคนน่ารัก ก็มีไอ้มนุษย์ร่างหมีคนนึงมันตัดหน้าผม แถมยังไปชนคนน่ารักอีก ขึ้นเลย ขึ้นเลย เลือดขึ้นเลย

"........" ค้ำคูณหันกลับมามองคนที่ชนแล้วจึงพยักหน้ารับคำขอโทษ คนน่ารักพยายามเบี่ยงตัวหลบคนที่กำลังจะเอื้อมมาแตะตัว

มนุษย์หมีรู้สึกเสียหน้าที่คนตรงหน้าหลีกหนีกัน จึงลดมือลงแล้วเอ่ยเป็นคำพูดออกไปแทน "เด็กคณะนี้หรอครับ" แต่ไอ้นี่ยังไม่ลดละคนเขาไม่คุยด้วยก็พยายามจะคุยอีก ดูสิคนน่ารักกลัวแล้วเห็นไหม จะขยับตามเขาทำไม ค้ำคูณขยับหนีแล้วนะ อึดอัดใช่ไหมผมดูออก

 

"คนน่ารัก"

พรึบ! ค้ำคูณหันไปหาต้นเสียงทันที ฟู่ นึกว่าทิ้งกันไปแล้วซะอีก

"มานี่มา มาหาผม" ข้ามฟ้ากวักเรียกคนน่ารักให้มาหาตนเอง โดยที่สายตาจ้องไปที่ไอ้มนุษย์หมีคนนั้น ตอนนี้สายตาของคนทั้งคู่เหมือนมีสายฟ้าฟาดฟันกันไปมา

ไม่รอช้าค้ำคูณรีบแทรกตัวออกมาหาข้ามฟ้าทันที เฮ้อ  

"มายืนข้างหน้าผมมา"

ข้ามฟ้าจับค้ำคูณเหมือนเป็นตุ๊กตา จับให้อยู่ไหนก็อยู่ พอค้ำคูณอยู่ในตำแหน่งที่ถูกใจแล้ว ข้ามฟ้าจึงยกแขนของตนเองไปพลาดไว้บนไหล่ทั้งสองข้างของคนที่ยืนอยู่ข้างหน้า

โดยที่ค้ำคูณไม่มีอาการขัดขืนใด ๆ  ทั้ง ๆ ที่ค้ำคูณไม่เคยให้ใครแตะตัวเกินความจำเป็นเพราะรู้สึกอึดอัด แต่ให้ฟ้าแตะได้ เพราะเขาคือคนที่อยู่ด้วยแล้วสบายใจ เขาคือเพื่อนคนแรกของค้ำคูณ

"ขอบคุณนะฟ้า"

"มะ... เชี่ย เดี๋ยวนะ เมื่อกี้คนน่ารักคุยกับผมใช่ไหม ใช่ไหม" ตึกตัก ตึกตัก "คะ...คุยกับผมใช่ไหม" ข้ามฟ้าถามย้ำไปอีกครั้งเพื่อความแน่ใจว่าไม่ได้หูแว่วไปเอง

"อืม เราคุยกับฟ้า" ค้ำคูณพยายามที่หันหน้ามาคุยกับข้ามฟ้า แต่โดนข้ามฟ้าดันเอาไว้ไม่ให้หัน เลยทำให้ตอนนี้ต้องพูดคุยกันโดยที่คนน่ารักหันหลัง

เพราะถ้าเขาหันมาผมกลัวพูดอะไรไม่ออก ก็คนมันดีใจเกินไปที่สุดท้ายเขาก็ยอมพูดกับผมสักที

"ทะ…ทำไมถึงยอมพูดกับผมแล้วล่ะ" ข้ามฟ้าถามออกไปด้วยความสงสัย

"ก็ฟ้าดีกับเรา ฟ้าทำให้เราอยู่ด้วยแล้วสบายใจและที่สำคัญฟ้าคือเพื่อนคนแรกของเรา เราเลยไม่อยากทำให้ฟ้าต้องเหนื่อยเวลาคุยกับเรา ฟ้าจะได้ไม่เบื่อในสิ่งที่เราเป็น"

ค้ำคูณพูดออกมาด้วยอาการหงอย ๆ ที่นึกถึงอดีตทีไหร่ มันต้องเจ็บจึกที่หัวใจทุกที

จึก คำว่าเพื่อนมันเจ็บชะมัด โดยเฉพาะออกมาจากปากคนน่ารัก ฮือออ ไม่เป็นไรไอ้ข้ามเป็นเพื่อนไปก่อน ค่อยขยับความสัมพันธ์ ไหน ๆ ตอนนี้คนน่ารักก็พูดด้วยแล้ว อีกไม่นาน

"ขอบใจนะที่ไว้ใจฟ้า" ขนลุกกับคำว่าฟ้าชะมัด แต่อยากทำตัวน่ารัก ๆ ให้คนน่ารักเอ็นดู คงต้องทำ

"ฟ้าไม่มีทางที่จะเบื่อคนน่ารักหรอก สบายใจได้ เลิกทำหน้าหงอยได้แล้วรู้ไหม" ปุ ๆ ข้ามฟ้ายกมือลูบหัวคนที่อยู่ตรงหน้า เพื่อปลอบใจความรู้สึกที่แสนเจ็บปวดของค้ำคูณ

"อื้ม" ค้ำคูณค่อย ๆ คลี่ยิ้มที่แสนจะละมุนละไมส่งกลับไปให้เพื่อนคนแรกในชีวิตและคงจะเป็นคนเดียวตลอดไป ที่เราอยู่ด้วยแล้วสบายใจ

 

ตึกตัก ตึกตัก อย่ายิ้ม เพราะผมจ้องฟันอยู่ อยากเห็นฟันสวย ๆ ของคนน่ารักเฉย ๆ คิดมากน่า

"ฟ้า ฟ้า ไม่ซื้อข้าวหรอ" อ่าวคนน่ารักซื้อข้าวเสร็จตั้งแต่เมื่อไหร่วะ ไอ้ข้ามมึงนะมึง ทำตัวควาย ๆ ใส่เขาอีกแล้ว

"ซะ...ซื้อรอแป๊บนะ"

หงึก ๆ ในระหว่างที่ยืนรอข้ามฟ้า คนที่เดินผ่านไปผ่านมาต่างหันมามองค้ำคูณเพราะเป็นความแปลกใหม่ของคณะโลจิสติกส์ จึงทำให้น่าสนใจเป็นพิเศษ

 

 

ค้ำคูณรู้สึกนะว่ามีคนมองมาแต่พยายามไม่สนใจและก้มหน้าลงไปเพื่อยืนรอฟ้าซื้อข้าว รอไม่นานข้ามฟ้าก็ซื้อข้าวเสร็จเรียบร้อย

ข้ามฟ้าจึงนำพาคนน่ารักไปนั่งร่วมโต๊ะกับไอ้เพื่อนเวรที่รักของผม ผมจะแนะนำให้คนน่ารักรู้จัก จะได้มีเพื่อนเพิ่ม หวังว่าจะเข้ากันได้

"แหม ไอ้สัส กูนึกไปซื้อข้าวถึงดาวอังคาร ไปนานฉิบหาย กูรอจนข้าวกูแห้งหมดละ"

กลุ่มผมมีข้อตกลงกันว่า ไม่ว่าใครจะซื้อข้าวเสร็จก่อน ต้องมานั่งรอให้ครบองค์ประชุมถึงจะเริ่มกินได้ กลุ่มผมเคยทะเลาะกันเรื่องกินข้าวไม่รอกันมาแล้ว เรื่องอื่นเรื่องเล็กถ้ากินข้าวไม่รอน่ะเรื่องใหญ่

"เออ โทษ ๆ คนมันเยอะ"

ในบรรยากาศที่คนน่ารักกำลังเจออยู่ตอนนี้เป็นความแปลกใหม่สำหรับค้ำคูณเป็นอย่างมาก จึงอดไม่ได้ที่มองคนนู้นคนนี้พูดจนตาลายไปหมด

"เออ ไอ้เมฆ ไอ้แมน นี่ค้ำคูณ อักษร ปี 2 คนน่ารักเป็นไม่ค่อยชอบพูดจะพูดกับคนที่ไว้ใจและสบายใจที่อยู่ด้วยแล้วเท่านั้น ค้ำคูณคนซ้ายไอ้เมฆ คนขวาไอ้แมนปากหมา รู้จักกันไว้"

"สวัสดีครับ ค้ำคูณ" เป็นเมฆเองที่กล่าวทักทายคนแรก แมนเห็นเพื่อนกล่าวแนะนำจึงทำตาม

"ดีครับ ค้ำคูณคนน่ารัก"

"....... "ค้ำคูณถึงจะไม่พูดแต่ก็ไม่อยากให้บาดหมางกันที่ไม่ทักตอบ ค้ำคูณจึงยิ้มรับแทนการพูด

"พอ ๆ เลิกยิ้ม กินข้าวกินข้าว" ยิ้มอะไรกันนักหนา ยิ้มอยู่นั่น

"อือ"

"อ่าว? ไหนบอกเขาไม่พูดกับคนที่ไม่ไว้ใจ แล้วเขาพูดกับมึงนี่เขาไว้ใจมึงแล้วหรอ" แมนถามออกไปด้วยความสงสัย ไว้ใจคนอย่างมันเนี่ยนะ ในบรรดาคนในกลุ่มมันไม่น่าไว้ใจที่สุด

"เออ สงสัยมากนะมึง คนน่ารักเขาเห็นกูน่าไว้ใจไงเลยพูดกับกู แปลกตรงไหน"

"ก็แปลกตรงที่มึงมันเป็นคนจัญไง"

"จัญเตี่ยมึงดิ กูคนกรุงเทพ ฯ แต่เกิดนะโว้ย" ข้ามฟ้าเถียงออกไปอย่างสุดใจ

"กูหมายถึงคนจัญไรอะ คนจัญไรยูโน คนจัญไรแบบยูรู้จักไหม" แมนพูดออกไปด้วยท่าทียียวน

"โนบ้านมึงสิ นี่มึงหลอกด่ากันนี่หว่า เดี๋ยวมึงเจอกู"

ปล่อยให้มันบ้า แมนเลิกสนใจไอ้เพื่อนเวร แล้วหันไปหาค้ำคูณแทน "ค้ำคูณผมจะเตือนอะไรให้นะ ที่เห็นเนี่ยมันหลอก จริง ๆ มันไม่น่าไว้ใจหลอก"

"อ่าว ๆ ไอ้นี่ มึงไปยุคนน่ารักได้ไง ถ้าเขาไม่พูดกับกูขึ้นมาจะทำไง" วอนซะแล้ว วอนโดนตืบ

"แล้วไง" กวนประสาทกูจริง ๆ ไอ้แมน

"เจอหันหลัง 7- 11 ปิดเปล่า"

"เอาดิ เจอกัน"

"เอ่อ ฟ้าใจเย็น ๆ นะ" กึก โอเคคนนน่ารักบอกให้ใจเย็นใจเย็นก็ได้

"โอ้โห หมาที่แท้ทูเพื่อนกู เนาะเมฆขา เมฆที่รัก"

"......." เมฆทำเพียงปลายตามอง แล้วหันไปกินข้าวต่อ

"เมฆกล้าเมินกูหรอเมฆ"

"กินข้าว!" ปัญญาอ่อนจริง ๆ นะมึง เป็นสิ่งที่เมฆคิดในใจแต่ไม่พูดออกไป ถึงพูดไปก็มาง๊องแง๊งขี้เกียจง้อ

"เออ ไม่เห็นต้องทำเสียงดุเลย"

 

"คนน่ารักเลิกมองพวกมันได้แล้วมากินข้าวดีกว่า เดี๋ยวเย็นหมด"

"อืม" ค้ำคูณตอบรับข้ามฟ้า

ในระหว่างที่คนน่ารักกำลังกินข้าว ผมก็แอบลอบมองเขาแล้วกินข้าวไปด้วย การที่ได้มองหน้าคนน่ารักโดยที่กินข้าวไปด้วยแบบนี้ นี่มันชั่งอร่อยกว่าทุกวันจริง ๆ หืม ข้ามฟ้ามองจนสังเกตเห็นว่าค้ำคูณกินแต่ไก่ กินข้าวไปนิดนึงเอง ทำไมไม่กินข้าวเข้าไป

"คนน่ารัก"

"......" ค้ำคูณหันไปมองข้ามฟ้าด้วยใบหน้างง ๆ โดยที่ไก่ยังอยู่ในแก้มตุ่ย ๆ ของเจ้าตัว

"ทำไมถึงกินแต่ไก่ ไม่กินข้าว มันจะอิ่มหรอกินแค่นั้น เดี๋ยวก็ต้องไปเรียนแล้ว เรียนไม่รู้เรื่องทำไงมันไม่มีอาหารไปเลี้ยงสมองรู้รึเปล่า ทำไม…"

"ฟ้า ใจเย็น ๆ นะ เรารู้แล้ว แต่…เราชอบกินไก่มากกว่าข้าวน่ะ" ค้ำคูณตอบออกมาด้วยเสียงอ้อมแอ้ม เพราะรู้สึกกลัวสายตาที่มองมาอย่างกดดัน

"เฮ้ออ ชอบกินไก่หรอ งั้นเอาจานมานี่"

"เอาไปทำไม ฟ้าจะเอาของเราไปทำไม"

"บอกให้เอามาก็เอามา"

"โอเค" ค้ำคูณยื่นจานข้าวไปให้ฟ้า ถึงไม่รู้ว่าฟ้าจะทำอะไรก็เถอะ

พรึบ

"กินแต่ไก่แค่นี้มันจะอิ่มอะไร เอาไก่ฟ้าไปเพิ่มนะ เดี๋ยวฟ้ากินข้าวเอง" ข้ามฟ้าดึงจานของคนน่ารักมาตรงหน้าแล้วทำการตักไก่ของตนเองที่ยังไม่ได้กินไปให้คนน่ารักจนหมด แล้วเอาข้าวในจานมาแทน

"อะ เสร็จแล้ว กินได้" ข้ามฟ้าเลื่อนจานกลับไปให้ค้ำคูณแบบเดิม จากนั้นก็ลงมือกินข้าวในจานตัวเอง

"ขะ...ขอบใจนะฟ้า"

"ไม่เป็นไร กินเถอะเดี๋ยวเย็นหมด"

"อื้ม"

 

กับเหตุการณ์บางเหตุการณ์

กับคนบางคนทำให้รู้สึกเลยว่า…

โชคดีแค่ไหนที่ได้เจอได้รู้จักกับเขา

ขอบคุณนะฟ้า

 

 

"เมฆ" แมนเรียกเมฆด้วยเสียงเบา

"ว่า"

"มึงว่าไอ้ข้ามมันแปลกไปไหม ไม่เคยเห็นมันแทนตัวเองว่าฟ้า ทั้ง ๆ ที่แมร่งไม่ชอบชื่อนี้แต่กับแทนตัวเองว่าชื่อแล้วยังให้ค้ำคูณเรียกอีก และที่สำคัญไอ้ข้ามมันเคยแบ่งของกินใครที่ไหน ยิ่งกินแทนนะไม่มีทาง"

"หึ ไม่แปลกเพื่อนมึงกำลังมีความรักไง คนมันรักย่อมทำได้ทุกอย่างเพื่อที่จะทำให้เขามีความสุขแค่นั้นก็พอแล้ว"

"หรอวะ ใครคนนึงจะทำให้ใครอีกคนได้ขนานนี้เลยหรอ" ผมโครตสงสัยเลยตอนนี้

"เออ กินข้าวไปเลิกสงสัย" กูก็ทำให้มึงได้นะเพราะกูก็ทำให้มึงมาโดยตลอดอยู่แล้วไอ้แมน แต่มึงเสือกโง่เอง หึ เป็นเสียงที่พูดในใจของเมฆ

 

 

 

 

 

 

มีไม่กี่คนหรอกนะที่ทำให้เราขนาดนี้ทั้ง ๆ ที่เพิ่งรู้จักกันได้ไม่นาน❤

 

เข้ามาพูดคุยกัน ได้ที่เฟซบุ๊ก : นักเขียน หน้าใหม่ ได้นะคะ

สามารถเข้าไปเล่นแท็กในทวิตเตอร์ โดยใช้

#จีบคุณด้วยจดหมาย

ส่วนทวิตของไรท์ @Mousyツ

ไปเล่นกันเยอะ ๆ น๊า

ช่วยคอมเมนต์และรีวิวเพื่อเป็นกำลังให้นักเขียนด้วยนะคะ

ความคิดเห็น