sanitarybag

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : whimsical : แปลก | #5

คำค้น : yaoi conan

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.3k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 14 มี.ค. 2559 15:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
whimsical : แปลก | #5
แบบอักษร

ผมเลิกคิ้วให้กับคำพูดของคิด 

 
 
 
ติดฉันน่ะหรอ... ? 
 
 
 
"พูดบ้าอะไรของนาย ไปกันได้แล้ว -_-; " ผมดึงแขนเสื้อเจ้าบ้านั่นแล้วพาเดินตรงไปจะกลับท่า แต่คิดกลับรั้งตัวผมไว้
"ฉันจะกลับไปซื้อไวน์" คิดบอกกับผม
"เหยๆ กินเป็นกับเขาด้วยรึไง ดูจากลักษณะนายก็ยังดูเป็นเด็กม.ปลายอยู่เลยนี่" ผมยิ้มแซวออกมาเล็กน้อย ก็ใช่น่ะสิ หมอนี่นอกจากจะหน้าตาคล้ายๆกับผมแล้วน่าจะยังอายุเท่าๆกับผมอีกด้วยนะ 
"หนวกหูน่า -_____-; " คิดกระชากแขนผมจนต้องร้องโอ้ยออกมาและพาเดินวนกลับเข้าไปในซูเปอร์มาร์เก็ตอีกครั้ง
 
 
พวกเรามาหยุดอยู่หน้าโซนขายไวน์อีกครั้ง
 
"นี่คิด.. นายมีตังค์รึไง ฉันจะไม่ช่วยนายออกเงินหรอกนะเฟ้ย" ผมหันไปพูดด้วยสีหน้าเอือมๆใส่หมอนั่น เมื่อกี้ค่าของทั้งหมดผมก็เป็นคนออกเอง แล้วนี่ยังจะเกิดคึกบ้าอะไรจะมาซื้อไวน์ไปกินอีก
"เออน่า ฉันมี.. นายนี่มันพูดมากชะมัดเลยเว้ย -_-; " คิดหันมาตอกกลับผม อะไรฟะคนอุตส่าห์เตือนดีๆ
"แล้วนายกินเป็นรึไง" << ผม
"เหอะ ไม่เป็นอ่ะ" << คิด 
อ่าวเฮ้ย............. 
 
 
 
สุดท้าย.. คนที่กินไวน์ไม่เป็นแต่คิดอยากจะกินอย่างหมอนั่นก็ขนไวน์ออกมา 4 ขวด..
แน่นอนว่าคนถือก็คือผมอีกนั่นล่ะ
 
 
 
 
พวกเราเดินกลับมาที่ท่าก็เป็นเวลาเกือบๆจะ 6 โมงเย็นแล้ว ที่นี่ถ้ายิ่งดึกเท่าไหร่เรือก็จะไม่ค่อยพาข้ามเท่าไหร่หรอก พวกเรารีบวิ่งขึ้นไปที่เรือเกือบๆเที่ยวสุดท้ายกว่าจะเดินกลับมาถึงหน้าบ้านลินคอร์นก็ทำเอาหอบไม่น้อยเลย
 
 
 
"ชินอิจิคุง คิดจัง กลับมาแล้วหรอจ๊ะ ^^ " ทันทีที่ผมเคาะประตูและดอร์เชียนเป็นคนออกมาเปิด คนแรกที่เอ่ยพวกพวกเราก็คือคุณยายนั่นเอง ผมยิ้มให้คุณยายและชูถุงของกินของใช้ในมือให้เธอดู 
"คิดจังงั้นหรอ.. -_-;" คิดยืนพึมพำอยู่คนเดียวข้างหลังผม
"เอ่อ.. พวกผม หมายถึงผมกับหมอนั่น ซื้อดอกลิลลี่กับของทำแพนเค้กมาน่ะครับ.. เผื่อคุณหนูจะชอบ"
ผมหยิบช่อดอกลิลลี่ช่อใหญ่ออกมาวางบนโต๊ะกับส่วนผสมทำแพนเค้ก คุณยายทำหน้ายิ้มดีใจใหญ่และรีบสั่งให้ดอร์เชียนนำของทั้งหมดไปเก็บไว้ คุณยายบอกว่าเธอพึ่งจะเอาอาหารเย็นขึ้นไปให้คุณหนูเมื่อกี้นี่เอง ไว้มาทำขนมกันตอนเช้าๆดีกว่า คุณยายไล่ผมและคิดไปทานอาหารก่อนที่เราจะแยกย้ายกันขึ้นไปนอน 
 
"เฮ้แกรนท์มาเธ่อร์!" จู่ๆคิดก็ตะโกนซะดังเรียกคุณยายที่กำลังเลี้ยวกลับห้องตัวเอง ทำเอาผมกับดอร์เชียนสะดุ้งและหันไปมองหมอนั่นด้วยสายตาเบื่อหน่ายเอือมระอา -_-;;
"จ.. จ๊ะ? เรียกยายหรอคิดจัง.. " คุณยายที่เมื่อกี้แอบสะดุ้งนิดหน่อยหันมายิ้มบางๆให้กับคิด
 
 
คิดเดินยิ้มแฉ่งไปหาคุณยาย และกำมือข้างขวายื่นไปตรงหน้าของคุณยาย..
 
 
 
เดี๋ยวนะ... หมอนั่นคิดจะทำบ้าอะไร.....
 
 
 
"เฮ้คิด........ อย่าไปแกล้งคุณยายเขาเซ่...... " ผมกระซิบเสียงลอดไรฟัน
 
 
 
และจู่ๆ หมอนั่นก็แบมือออก... 
 
 
 
ผมหลับตาปี๊ไม่กล้าดูสภาพคุณยายกรี๊ดร้องตกใจเพราะจู่ๆมีนกพิราบเป็นฝูงบินว่อนออกมาจากมือของไอบ้านั่นที่กำลังใช้กลแกล้งคนอื่น แต่ทว่า..
 
 
 
....... ไม่เห็นมีเสียงกรี๊ดหรือเสียงนกพิราบอะไรเลยแฮะ ..........
 
 
 
 
ผมค่อยๆลืมตาขึ้นมามองข้างนึง..
 
 
 
"แหมคิดจัง! น่ารักจังเลย .. " คุณยายยืนยิ้มกว้างจนเห็นรอยตีนกาชัดเจน ใบหน้ามีความสุขแบบที่ไม่เคยเห็นมาก่อน
 
 
ในมือของหมอนั่นเป็นช่อดอกกุหลาบช่อใหญ่แทนที่จะเป็นนกพิราบ..
 
 
 
ผมได้แต่ยืนกระพริบตาปริบๆมองเจ้าหมอนั่น
 
 
 
 
เหอ... นิสัยไม่เปลี่ยนเลยสิน้า =_=;; 
 
 
คิดยื่นดอกกุหลาบช่อนั้นและยืนพูดคุยกับคุณยายอยู่ซักพักใหญ่ๆหลังจากที่ผมขอตัวเดินเข้าห้องนอนมาก่อน ผมกลับเข้าห้องและจัดการหยิบของจากในถุงออกมาจัดวางไว้บนโต๊ะให้มันดูเรียบร้อยมากที่สุด -_-; ถึงผมจะไม่ได้มีนิสัยแบบผู้หญิงที่จะจู้จี้เรื่องของการจัดวางของให้เป็นระเบียบหรือว่าอะไรพวกนั้น แต่ผมก็เป็นผู้ชายคนนึงล่ะนะที่ไม่ค่อยชอบเห็นสภาพห้องหรือสถานที่อยู่สกปรกซกมก แต่เจ้าบ้าเพื่อนร่วมห้องของผมนี่จะเป็นยังไงก็ไม่รู้เหมือนกัน
 
ผมหยิบของที่ซื้อเผื่อมาให้คิดวางไว้บนเตียงของหมอนั่นและจัดของของผมวางแยกไว้ จัดไปจัดมาเพลินๆจนคิดว่าเกือบจะครึ่งชั่วโมงได้แล้วมั้ง หมอนั่นก็ยังไม่มีท่าทีจะเดินเข้ามาซักที ทั้งๆที่เมื่อกี้ได้ยินเสียงว่าเดินแยกกันไปแล้วนี่หว่า.. 
 
 
ช่างหัวหมอนั่นเถอะ..... 
 
 
หลังจากจัดการจัดของเสร็จผมก็เดินเข้าไปอาบน้ำอาบท่าจนเสร็จเรียบร้อย ผมเดินออกมานั่งบนเตียงและหยิบสมุดกับปากกาและจดหมายต่างๆที่ได้รับมาวางไว้บนเตียง เรียงใบตามช่วงเวลาที่ได้รับมา ผมนั่งจ้องจดหมายพวกนั้นด้วยความรู้สึกที่อึดอัดสุดๆเหมือนคนที่ต้องการรู้แต่คิดยังไงมันก็คิดไม่ออก จับต้นชนปลายอะไรไม่ได้เลย 
 
 
"โอ้ย ไอ้บ้าเอ้ย!" ผมโยนสมุดลงบนเตียงอย่างหัวเสียแล้วล้มตัวลงไปนอนแผ่ลงกับเตียง ยกแขนขึ้นก่ายหน้าผากพลางผ่อนลมหายใจออกมายาวๆ .. ไม่เคยรู้สึกสิ้นหวังขนาดนี้เลยแฮะ .. 
 
 
การที่ต้องตามสืบอะไรซักอย่างที่ไม่มีหลักฐานหรือร่องรอยอะไรเลย.. นี่มันยากชะมัด..
 
 
แอ๊ด........... 
 
 
และขณะที่ตาของผมเริ่มปรือและดูท่าว่าจะเคลิ้บหลับเพราะเหนื่อยมาทั้งวัน.. จู่ๆก็มีเสียงเปิดประตูดังขึ้นช้าๆ แต่ผมไม่มีอารมณ์ลืมตาขึ้นมามองแล้วล่ะ 
 
 
KAITO'S PART 
 
หลังจากที่ผมยืนพูดคุยกับคุณยายอยู่นานผมก็เดินกลับลงไปที่ห้องครัวเพื่อจะหยิบแก้วและถุงน้ำแข็งในตู้เย็นขึ้นมาดื่มไวน์ที่พึ่งซื้อมา(ลอง)ดื่มจากซูเปอร์มาร์เก็ตเมื่อกี้นี้ ถึงที่บ้านผมจะมีไวน์อยู่เยอะแยะแต่ผมก็ไม่เคยคิดจะลองดื่มมันเลย.... แต่จู่ๆผมก็คิดถึงพ่อขึ้นมา และครั้งนี้คิดว่าจะลองดื่มให้ได้
 
 
โดยที่มีเจ้าหนูนักสืบที่มาด้วยดื่มเป็นเพื่อนนี่ล่ะ.. 
ถ้าหมอนั่นยอมน่ะนะ ^(+++++)^ ฮี่ๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
 
 
 
ผมเดินแบกของทั้งหมดขึ้นไปที่ห้องคนเดียวและค่อยๆเอื้อมมือไปบิดลูกบิดประตูอย่างทุลักทุเลก่อนจะค่อยๆใช้เท้าเตะผลักประตูออกไปเบาๆ ทันทีที่ประตูเปิดอ้าออกและผมกำลังจะตะโกนทักคุโด้ชินอิจิ
 
 
ผมก็เห็นภาพเจ้าหมอนั่นนอนสลบอยู่บนเตียงซะก่อน.. ด้วยใบหน้าที่ดูก็รู้ว่าเหนื่อยมากจริงๆ..
 
 
ผมค่อยๆเดินเข้าไปวางของไว้บนโต๊ะเครื่องแป้ง และจัดการเปิดขวดไวน์เอาน้ำแข็งใส่แก้วและรินดื่มเองเงียบๆอยู่บนเตียงของตัวเอง ผมหลับตาลงช้าๆขณะค่อยๆกลืนไวน์ลงคอไปและพยายามนึกถึงพ่อให้ได้มากที่สุด และจู่ๆความรู้สึกเจ็บที่ใจมันก็จี๊ดขึ้นมาอีกแล้วจนทำเผลอแก้วตกลงไปแตกดังเพล้งเสียงดังจนคนที่นอนหลับอยู่เตียงข้างๆสะดุ้งตื่นขึ้นมา
 
 
"ทำอะไรของนายน่ะ.. -_-" คุโด้ชินอิจิตื่นขึ้นมามองผมด้วยใบหน้าและน้ำเสียงงัวเงียแบบสุดๆ ..ขนาดง่วงขนาดนั้นยังจะทำหน้ายักษ์ใส่คนอื่นได้อีกหรอหมอนั่นน่ะ -_-;;; 
"แหะๆ โทษที.. ฉันซุ่มซ่ามเอง" ผมลุกไปหาผ้ามาเช็ดและทำความสะอาดเศษแก้วที่แตกอยู่บนพื้น 
"เอาไวน์ขึ้นมาดื่มบนห้องนอนเนี่ยนะ -_- จำลองเป็นผู้ดีอังกฤษอยู่รึไง" เจ้านักสืบนั่นแซะผมขณะที่นั่งมองผมทำความสะอาดพื้นสบายใจเฉิบ 
"หนวกหูชะมัดเลย กลับไปนอนเหมือนเดิมเถอะไป น่ารำคาญ" ผมหันไปพูดกับพ่อนักสืบน้อย เจ้าตัวทำหน้ายักษ์กลับมา
"ชิ.. " หมอนั่นล้มตัวลงไปนอนเหมือนเดิมอย่างว่าง่าย แถมครั้งนี้ยังนอนหันหลังให้ผมอีกแน่ะ 
 
 
 
ทำตัวแบบนี้แล้วมันน่าแกล้งเป็นบ้า ช่วยรู้ตัวหน่อยเถอะพวก...
 
 
 
หลังจากที่ผมจัดการทำความสะอาดอะไรทั้งหมดเสร็จ ผมก็กลับมานั่งที่เตียงตัวเองและหันไปมองเจ้าหมอนั่นก่อนจะสังเหตุเห็นสมุดและกระดาษอะไรไม่รู้อยู่เต็มเตียงไปหมด ทำไมถึงเป็นคนที่ดูจริงจังกับชีวิตตลอดเวลาแบบนี้น้า..
 
 
"เฮ้.. คิดอะไรออกบ้างยัง.. " ผมขยับไปนั่งที่เตียงของชินอิจิและหยิบสมุดบนเตียงของหมอนั่นขึ้นมาดู ก็พบว่ามันว่างเปล่าไม่ได้ถูกเขียนอะไรไว้
"อือ.. ยังเลย.. " หมอนั่นพูดพึมพำตอบผมกลับมา ผมมองพ่อนักสืบคนเก่งอยู่ซักพักก่อนจะลุกไปหยิบแก้วมาใส่น้ำแข็ง มืออีกข้างคว้าขวดไวน์แล้วเดินกลับมาที่เตียง
 
 
"ถ้าเครียดมากก็มาดื่มให้เมาซักหน่อยมั้ยล่ะ ^(+++)^" 
เอาล่ะ.. ต้องหลอกให้หมอนี่มาดื่มเป็นเพื่อนให้ได้
 
 
คุโด้ ชินอิจิหันมามองผมและอยู่ดีๆก็ลุกพรวดขึ้นมานั่ง ทำเอาผมตกใจไม่น้อยเลยแฮะ -_-; 
 
 
"เอาสิ.. แต่ถ้าฉันยังไม่หายเครียดล่ะก็ฉันจะฆ่านาย.. " 
 
 
......... เสร็จล่ะ
 
 
 
ผมรินไวน์ให้หมอนั่นพลางยกขวดขึ้นกระดกเนื่องจากเมื่อกี้ทำแก้วแตกไปแล้วเลยต้องดื่มแบบนี้ล่ะนะ พอดื่มไปได้สองแก้วจู่ๆหมอนั่นก็ท่าทีที่แปลกๆไป นั่งบ่นนู่นบ่นนี้ไม่หยุด ทั้งเรื่องที่ผมฟังแล้วไม่เข้าใจ เรื่องที่กำลังเกิดขึ้นอยู่ และ..
 
 
"แล้วทำไมมมวะคิดดดดด!! ทำไมมมฉันต้องมาติดอยู่กับนายที่นี่ด้วยว้าาาหาาาาาาาาา" 
 
 
เมาแล้วแหละแบบนี้ -_-; 
 
 
"-_-;" <<<<<<<<< ผมทำหน้าแบบนี้ตลอดเวลาที่หมอนั่นบ่นงุ้งงิ้งๆอะไรออกมาไม่ขาดสาย
"ฉันเกลียดเจงเจร๊งงงงงงงงงง เวลาาาาเท่ตัวเองงงคิดดดอะไรม่ายออกกแบบบเน้ นายเข้าจายม้ายยยยยย" 
"เฮ้ยๆๆ เสียงดังไปแล้ว ชู่ววววว" 
"สั่งหรออออออออ! นายกำลางสั่งช้านนนนนนหรอออออออออออออ" <<<< ชินอิจิ
 
 
เออๆขอโทษครับพี่ -_-;;
 
 
 
ผมรีบกระดกๆไวน์เข้าไปให้หมดๆขวด เพื่อไม่ให้หมอนั่นแอบหยิบไปเทรินให้ตัวเองอีก
แต่ขนาดผมดื่มเข้าไปเยอะกว่านะเนี่ย ผมแค่รู้สึกมึนๆเท่านั้นเอง
ไอ้เจ้าหมอนี่คออ่อนขนาดนั้นเชียว -_-; 
 
 
 
"พอแล้ว.. รีบไปนอนได้แล้วเฟ้ย คนอื่นเขาตื่นกันหมดแล้วมั้ง เดี๋ยวยัยซุปเปอร์ไซย่าใต้หลังคาบ้านก็อาละวาดขึ้นมาอีกหรอก เจ้าบ้า" ผมทำท่าจะลุกขึ้นเอาขวดไวน์กับแก้วไปเก็บ
 
 
 
แต่จู่ๆก็เกิดเรื่องที่ผมคิดว่าไม่มีทางจะเกิด..
 
 
"ร้อนๆๆๆ ร้อนนนนนน เปิดดพัดโลมมมมมมม" จู่ๆหมอนั่นก็แหกปากขึ้นมาทำเอาผมสะดุ้ง
"อะไรอีกฟะ แอร์ก็เปิดอยู่ไม่ใช่รึไง!!! -_-* " ผมหันไปแหกปากกลับไปบ้าง
"นาย.. ตะโกนใส่ช้านนนนนนน  หรออออออออ!!!!!!!" และจู่ๆเจ้าหมอนั่นก็ลุกพรวดเดินตรงดิ่งเข้ามาเขย่าคอเสื้อผมที่ยืนอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง 
"เฮ้ยยย เฮ้ยๆๆๆ ใจเย็นๆ! น.. นายเมาเกินไปแล้วมั้งแบบนี้น่ะ!" ผมคว้าเอวโอบคนตรงหน้าเอาไว้ไม่ให้ล้มพับลงไปเพราะท่าทางจะยืนเองไม่ไหวแล้วด้วยซ้ำ
"บอกมาาาาาเซ่ มานนนนเป็นแผนนนนของนายยยใช่ม้ายยยย!" หมอนั่นเขย่าคอเสื้อผมไม่หยุดพลางปรือตาจ้องมองผม คิ้วที่ขมวดกันแน่นทำให้ผมอดคิดไม่ได้ว่าหมอนี่จะทำตัวจริงจังตลอดเวลาเลยแม้กระทั่งตอนเมาเลยรึเปล่า
"ม.. ไม่ใช่เฟ้ย!" ผมใช้มืออีกข้างคว้าข้อมือข้างนึงของเจ้านักสืบนั่นเอาไว้ แต่ก็โดนอีกฝ่ายสะบัดออกอย่างแรง
 
 
"แกกกกกกกกกก คิดด.. แกกมัน.. ไอ้ตัวปัญหาาาา ทามมายยถึงชอบบบทามตัววมีปัญหาาาเรียกร้องความสนใจจจตลอดดดดเลยยยย!!" 
 
 
เจ้าหมอนั่นตะโกนประโยคที่ทำให้ผมเริ่มหัวเสียขึ้นมาบ้างแล้ว
 
 
ผมช้อนตัวอุ้มคุโด้ชินอิจิขึ้นมาและหันตัวกลับไปจับอีกฝ่ายให้ขึ้นไปนั่งบนโต๊ะเครื่องแป้งในขณะที่อีกฝ่ายดิ้นไปมาไม่ยอมอยู่นิ่งซักนาที
 
 
และจะเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์หรือจะอะไรก็ตามแต่.. ผมไม่สนอะไรทั้งนั้นแล้วล่ะ..
 
 
ผมขยับเข้าไปเอามือยันโต๊ะไว้ทั้งสองข้างล็อคตัวเจ้าหมอนั่นเอาไว้และยื่นหน้าเข้าไปประกบปากจูบปิดปากเจ้าหมอนั่นทันที อีกฝ่ายที่ตอนแรกกำลังตะโกนหาเรื่องผมและปัดมือทำร้ายร่างกายผมตลอดเวลาก็ค่อยๆหยุดการกระทำพวกนั้นช้าๆและเปลี่ยนมาคว้าจับไหล่ของผมเอาไว้เพื่อพยุงตัวเอง หมอนี่มันน่ารักชะมัดเลยแฮะ.. 
 
ผมค่อยๆสอดลิ้นเกลี่ยไปมาทั่วโพรงปากของอีกฝ่ายสายตาจับจ้องไปที่ใบหน้าของคนที่เมาไม่ได้สติไม่วางตา อีกฝ่ายไม่ได้จูบโต้ตอบผมมาแต่อย่างใด แต่แค่อยู่นิ่งๆไม่ปฎิเสธสัมผัสจากผมแค่นี้มันก็ดีมากพอแล้วล่ะ.. 
 
ภายในโพรงปากของหมอนี่มันช่างหวาน หวานทั้งเพราะรสชาติของไวน์เมื่อครู่และทั้งจากตัวของหมอนี่เองด้วย ความหวานจากตัวของอีกฝ่ายมันทำให้ผมเริ่มจะขาดสติมือที่ยันอยู่กับโต๊ะค่อยๆขยับขึ้นมาไล้ลูบไปมาจนทั่วแผ่นหลังของคนตรงหน้าที่ตัวก็ไม่ได้เล็กจากผมไปมากเท่าไหร่ ผมผละใบหน้าออกมาเล็กน้อยและกดจูบลงไปย้ำๆไม่หยุด
 
 
จนกระทั่ง.. 
 
ฟึ่บ..! 
 
หมอนั่นล้มตัวใส่ผม ใบหน้าซุกจมอยู่ที่ไหล่ของผม
 
หลับไปซะแล้วสินะ
 
 
ผมแบกร่างของอีกฝ่ายพากลับมานอนที่เตียงและจัดการเก็บของบนเตียงของอีกฝ่ายไว้ข้างหมอน และไม่ลืมที่จะห่มผ้าให้ด้วย 
 
เอาล่ะ..  แล้วก็คงได้เวลาผมไปอาบน้ำแล้วด้วยเหมือนกันสินะ .. 
 
KAITO'S PART ( END )
 
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 
THE END : WHIMSICAL : แปลก | #5
แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น