Jessie_jj

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

จะคอยเคียงข้างไม่ว่าเธอเป็นอย่างไร

ชื่อตอน : จะคอยเคียงข้างไม่ว่าเธอเป็นอย่างไร

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 14 มี.ค. 2559 00:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
จะคอยเคียงข้างไม่ว่าเธอเป็นอย่างไร
แบบอักษร

จะคอยเคียงข้างไม่ว่าเธอเป็นอย่างไร

 
Phoothawan said :
 
ผมนั่งมองกระป๋องเบียร์ที่วางเรี่ยราดหลายกระป๋อง กับคนเมาที่หลับไปพร้อมคราบน้ำตา ลมพัดผมหน้าม้าให้ไหวติง ผมปัดออกเบาๆ 
 
"ฮึก"
เสียงสะอื้นยังออกมาให้ได้ยิน ผมลูบหัวทุยนั้นเบาๆคล้ายปลอบใจ 
 
"ไม่เป็นไรนะพี่.. ผมจะดูแลพี่เอง"
ผมค่อยๆจูบกระหม่อมบางของคนข้างกาย คนที่ได้ชื่อว่าแฟนคนอื่น นึกถึงทีไรผมก็เจ็บทุกที ไทล์มีเจ้าของแล้ว ไอ้พี่ครอสนั้นเป็นมาเฟียจริงๆด้วย จากประวัติที่ผมสืบมา และเหมือนมีเพลนว่า ไม่กี่ปีจะแต่งงานกัน พ่อแม่รับรู้ทั้งสองฝ่าย
 
ผมหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกง วางหัวทุยของพี่ไทล์ไว้ที่ขากดโทรออกหาเบอร์ลูกน้องพ่อ
 
ตูดดด ตูดดก
(ครับ นายน้อย)
"พี่สม.. พี่ช่วยไปสืบหน่อยสิ ประวัตินาย ครอส ตฤต เจสเนส"
(แปปนะครับ... นายน้อย.. เจ้าพ่อมาเฟีย)
"ใช่ ช่วยผมหน่อย"
(ผมจะลองพยายามดูนะครับ แต่นี่เล่นกับคนใหญ่โตแบบนี้ ถ้าเรื่องแดงออกมาแล้วนายใหญ่ทราบ..)
"อืม ให้พ่อรู้ไปเลย มันเป็นเรื่องสำคัญจริงๆ เอามาให้หมดทั้งเมียน้อยเมียหลวงเลยนะพี่"
(ครับ)
"ขอบคุณครับพี่"
 
ผมกดวางสายไปและจับหัวพี่ไทล์ชึ้นก่อนจะเบี่ยงตัวช้อนร่างโปร่งขึ้นมาอุ้มพาไปนอนดีๆในห้อง ผ่านไอ้พวกนั้นที่กรึ่มๆแต่ดูเหมือนมันจะเล่นเกมกันอยู่ เกมราชา
 
"เห้ยๆ มึงทำไรว่ะ"
พรีเมียมสุดยอดความจัญไรถามออกมา 
 
"เดี๋ยวกูมาพาพี่เขาไปนอนแปป"
"แล้วมึงจะกลับมาเล่นเกมป่ะ"
"อืมๆ"
 
ผมตอบไปลวกๆและเดินเร็วๆกลับไปยังบ้านพัก ใช้มือเปิดประตูด้วยความทุลักทุเล และก็เดินไปอีกนิดก็เป็นเตียงแล้ว ผมวางพี่เขาลงอย่างแผ่วเบา
 
"ฝันดีนะครับ นางฟ้าของผม"
ผมก้มลงไปจูบหน้าผากมนอย่างถือวิสาสะ
 
"ครอส.. พี่หรอ"
ร่างบางละเมอออกมา แต่ตายังปิดสนิท แม้แต่ในความฝัน.. พี่ก็ยังคงมีแค่เขาสินะ
 
ผมเดินออกมาปิดประตูและเดินไปทางหน้าบ้านเพื่อไปหาไอ้พวกนั้น
 
"เป็นไงบ้าง"
ซีต้าร์ดูมีสติสุดถามออกมา ผมส่ายหน้าช้าๆก่อนจะใช้เท้าเขี่ยซีต้าร์ให้ขยับผมจึงนั่งลง ราชันย์ยื่นเบียร์มาให้ผม ผมรับมาดื่ม
 
"กูว่า ไอ้เหี้ยพี่ครอสแม่งมีเมียน้อย"
ผมสันนิฐานออกมา จากที่พี่เขาเพ้อออกมาและอาการตอนวิ่งหนีพี่ครอสมัน ใบหน้าที่เปื้อนคราบน้ำตายังติดตาผมอยู่เลย
 
"อะไรทำให้มึงเชื่อแบบนั้นว่ะ"
ราชันย์ถามออกมาหน้าตาจริงจัง
 
"พี่เขาบอก.. บอกว่าถูกทรยศ กูกำลังให้พี่สมสืบให้"
"เหี้ยแล้ว!!! มึงเล่นกับเจ้าพ่อมาเฟียรุ่นต่อไปหรอว่ะ นักรบ"
พรีเมียมด่าผมออกมา ผมพยักหน้านิ่งๆ 
 
"เพื่อพี่เขา กูจะทำ"
"มึงจริงจังหรอ รบ"
ราชันย์ถามออกมาและจิบเบียร์ลงไปด้วย
 
"ไม่รู้ว่ะ  กูแค่ทนเห็นหน้าใสๆนั่นเปื้อนน้ำตาไม่ไหว"
ผมพูดหน้าเครียดและกระดกเบียร์ตามลงไป
 
"ฮึก.. พากลับหน่อยย ปวดหัววว"
วาโยร้องออกมาผมก็ว่าทำไมเงียบไป ราชันย์วางกระป๋องเบียร์ลง ทำท่าจะอุ้มวาโยขึ้น เอาเป็นว่ารู้กัน พวกผมเลยนั่งดื่มต่อเงียบๆเหมือนต่างคนต่างจมอยู่กับความคิดตัวเอง
 
ผมจะต้องรู้ความจริงให้ได้ ว่าอะไรคือสาเหตุที่ทำให้พี่ร้องไห้จะเป็นจะตายอยู่ตรงนี้... ไทล์
 
End of Phoothawan part.
 
 
แสงแดดยามเช้าส่องเข้ามาทำเอาผมที่กำลังนอนหลับอยู่ต้องลืมตาขึ้นมา
 
สิ่งแรกที่รับรู้คือ ปวดหัวชิปหาย ผมสะบัดหัวนิดหน่อยและนั่งตรงๆเพื่อให้ร่างกายได้ปรับตัว เมื่อโอเคดีแล้วจึงลุกชึ้นเดินไปห้องน้ำเพื่ออาบน้ำแต่งตัว
 
ผมทำธุระส่วนตัวเสร็จจึงเดินออกมาหาพวกนักรบที่หน้าบ้าน เห็นกำลังเล่นบอลเล่ย์บอลชายหาด ผมเลยหาเก้าอี้แถวๆนั้นนั่ง แดดค่อนข้างแรง ทำเอาผิวผมเปลี่ยรสีอยู่เหมือนกัน นักรบโบกมือหยอยๆให้ผมในสนาม ผมเลยโบกมือกลับ
 
เห็นเด็กพวกนั่นซุบซิบอะไรกันนิดหน่อยและเดินตรงไปหานักรบ ราชันย์จับขา กับพรีเมียม ส่วนซีต้าร์แลัวาโยช่วยกันจับขวา และ..
 
ตู้มมม 
ทิ้งนักรบลงทะเลตายอย่างสงบ ผมหัวเราะเลยครับ หน้าหล่อๆนั้นโผล่พ้นน้ำ ด้วยท่วงท่าที่เซ็กซี่ ก่อนจะหน้าบึ้งชี้หน้าเพื่อนกันเองอย่างคาดโทษ พวกนั้นหรอจะสำนึก ไม่มีทาง นักรบสะบัดตูดเดินมาทางผมแล้วก็นั่งลงข้างๆ
 
แหมะ!!
โอเค ผมเปียกเลย นักรบแกล้งผมเอาตัวมาถูๆ เสื้อผม เสื้อขาวด้วย ว้อยยย
 
"ทำไรเนี่ย"
"เล่นน้ำไง เห้ยย!! พวกมึงพี่ไทล์แม่งเปียกแล้วว่ะ!!"
"ไม่เอานะนักรบ!!"
ผมตะโกนแข่งเสียงเด็กนี่ นักรบไม่ได้สนใจก่อนจะยิ้มมาและอุ้มผมขึ้น ดิ้นสิครับรออะไร ผมดิ้นทั้งขาทั้งเอามือทุบอกแกร่ง นักรบไม่มีท่าทีสะทกสะท้านเลย อุ้มผมวิ่งอย่างเดียวและ ทิ้งผมลงทะเลอย่างไม่ปราณี ตบท้ายด้วยใบหน้าชั่วร้าย 
 
"เด็กเลววว แอ่กก แค่กๆ"
"ยิ้มหน่อยยย"
นักรบนั่งยองๆเป็นเพื่อนผมในน้ำทะเลตื้นๆและส่งยิ้มมาให้ทำเอาผมโกรธไม่ลงเหมือนกัน อะไรจะขยันยิ้มขนาดนั้น
 
"เวลาพี่ยิ้มอ่ะ โลกผมโคตรสว่างเลยรู้ป่ะ"
นักรบยักคิ้วแบบที่ชอบทำ และเปลี่ยนเป็นนั่งเหยียดขาตรงข้างๆผมแทน ส่วนผมหรอ ไม่รู้จะเอาหน้าเอามือเอาเท้าไปไว้ที่ไหนแล้ว เหมือนจะเขิน แต่.. คงไม่หรอกมั้ง
 
"ตรงนั้นนะ!! จะนั่งอีกนานมั้ย ตรงนี้อิจฉา ฮ่าาาา"
เสียงวาโยครับ นักรบหันกลับไปมองเพื่อนแต่ผมไม่รู้ว่าเขาทำหน้ายังไงเพราะผมมัวแต่ก้มมองทรายรอบๆตัว ผมนั่งนิ่ง นักรบนั่งนิ่ง ไม่มีใครพูดอะไรออกมา แสงแดดที่ไม่ได้อ่อนเลย กับสายน้ำ สายลมพัด คลื่นที่กระทบตัวผมและนักรบเป็นระลอกๆ ทำเอาผมนิ่งอยู่เหมือนกัน
 
"พี่ อย่าเงียบสิ ร้อนรึเปล่า"
นักรบถามออกมา ผมเงยหน้าไปมองหน้าหล่อๆนั้นก่อนนัส่ายหน้าช้าๆ
 
"ขอบคุณนะที่ให้ติดรถมาด้วย"
"เปลี่ยนคำขอบคุณเป็นอย่างอื่นดีกว่า"
นักรบส่งยิ้มเจ้าเล่ห์มา ผมเลยก้มหน้าลงมากกว่าเดิม 
 
"หึหึ ผมไม่แกล้งแล้ว เข้าไปข้างในเถอะ ตรงนี้มันร้อนเดี๋ยวดำ"
"อืม ไปกัน"
ผมหันไปยิ้มให้น้องมัน นักรบเหมือนชะงักไปนิดนึง แต่ก็พยักหน้าลุกขึ้นและยื่นมือมาให้ผมจับ ผมมองมือคู่นั้นด้วยความลังเลใจ ก่อนจะเลื่อนไปจับแขนน้องแทน นักรบไม่ได้แสดงสีหน้าอะไร แต่ก็นิ่งแล้วดึงผมขึ้นมา ผมเลยไม่รู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่
 
"ทานข้าวคร๊าบบบ"
เช้านี้ ฝีมือใครละเนี่ย ข้าวต้มกุ้งร้อนๆหอมฉุย ทำเอาท้องผมร้องเหมือนกัน ผมนั่งข้างๆนักรบ ถัดผมเป็นวาโย  อีกฝั่งเป็น ซีต้าร์ พรีเมียมและราชันย์
 
"หอมมาก ใครทำเนี่ย"
ผมกระซิบถามนักรบเบาๆ นักรบยกยิ้มมุมปาก และเพยิดไปทางราชันย์ หมอเนี่ยนะ ผมมองตามตาค้าง เจอสายตาดุๆของราชันย์มองมา ผมเลยหลุบตาต่ำก่อนจะค่อยๆลงมือทานข้าวต้มบ้าง
 
หน้าตาพ่อครัว ไม่ได้บ่งบอกเลย แต่ฝีมือ สุดยอดจริงๆ
 
 
...
ขอบคุณสำหรับคอมเม้นต๋นะคะ ตอนนี้เรามีกำลังใจแต่งต่อแย้ว
😘😘😘
แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น