facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

จีบ ครั้งที่ 3 : ความสดใสของค้ำคูณ

ชื่อตอน : จีบ ครั้งที่ 3 : ความสดใสของค้ำคูณ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.3k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 11 มิ.ย. 2563 10:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
จีบ ครั้งที่ 3 : ความสดใสของค้ำคูณ
แบบอักษร

 

 

 

จาก ข้ามฟ้าคนหล่อ

ถึง ค้ำคูณคนน่ารัก

 

ตราบประตู ยังอยู่ คู่หน้าต่าง

จะขออยู่ คู่นาง ไม่ห่างหาย

จวบสิ้นโลก ฟ้าถล่ม ดินทลาย

ขอฉิบหาย วอดวาย ไปตามกัน

 

 

ค้ำคูณคนน่ารักชื่อค้ำคูณ มันเป็นชื่อที่เข้ากับคนน่ารักมากเลยนะ มีความน่าสนใจพอ ๆ กับตัวคนน่ารักเลยครับ ว่าแต่คนน่ารักชอบกินอะไร หลังเลิกเรียนในทุก ๆ วันเราไปหาอะไรกินกันก่อนกลับบ้านไหม คนน่ารักเดินเหนื่อยบ้างหรือเปล่า ให้ผมขับรถไปส่งเอาไหม อีกอย่างคนน่ารักจะได้ไม่ต้องเดินกลับทางอันตรายแบบนั้นอีก ถึงแม้จะมีผมไปด้วยก็เถอะ แต่ถ้าคนร้ายโผล่มาผมกลัวว่าจะปกป้องคนน่ารักไม่ได้ เพราะฉะนั้นขึ้นรถไปกลับในเส้นทางอื่นเถอะนะ ขอร้อง แล้วอีกอย่างที่คนน่ารักขอเรียกชื่อผมว่าฟ้า ผมขอตอบเลยนะว่าคนน่ารักเรียกชื่อผมได้ อันที่จริงผมก็ไม่ชอบให้ใครมาเรียกว่าฟ้าหรอก แต่เอาเถอะยอมให้คนน่ารักคนนึงก็แล้วกัน คนน่ารักรู้ไหมว่าวันนี้ผมเหนื่อยมากในการเรียนของดิเรก ก็อาจารย์เล่นยัด ๆ ข้อมูลใส่หัวผมจนผมรับไม่ไหวเลยงีบไปในที่สุด อะ ๆ แต่คนน่ารักจะคิดว่าผมเหลวไหลใช่ไหมทำไม่ตั้งใจเรียน ผมขอบอกเลยว่าผมเปล่าเหลวไหลนะ ก่อนงีบผมอัดเสียงอาจารย์ไปเรียบร้อยแล้ว เป็นไงผมฉลาดไหม ผมรู้ว่าผมฉลาดไม่ต้องชมผมก็ได้ คิกคิก เจอกันนะครับ

 

ด้วยรัก

จาก...ข้ามฟ้า

 

 

 

เฮ้อ มีความสุขจังเลยโว้ย มันรู้สึกอิ่มอกอิ่มใจไปหมด โดยเฉพาะประโยคที่อยู่ในจดหมายของค้ำคูณในตอนท้าย มันทัชหัวใจของผมเป็นอย่างมาก เมื่อผมได้รับรู้อะไรเกี่ยวกับตัวเขามากขึ้นมันยิ่งทำให้ผมอยากทำอะไรดี ๆ ให้เขา

อยากเป็นคนที่เขาสามารถคุยได้ทุกเรื่อง เพราะในชีวิตของเขาอาจจะยังขาดคนที่คอยปรึกษาในเวลาที่ทุกข์ใจ ผมเลยอยากเป็นคนคนนั้นสำหรับคนน่ารัก

ผมเลยสัญญากับตัวเองไว้ว่าจะไม่มีวันไหนที่ผมจะไม่ส่งจดหมายหาเขา ผมอยากให้เขามีความสุขเวลาที่เขียนจดหมายมาคุยกับผม เขาจะได้ลืมความเหงาความเศร้าลงไปได้บ้าง

 

อืม ข้ามฟ้าเอนตัวนอนลงบนเตียงสุดที่รัก พลางนึกถึงใบหน้าของค้ำคูณที่ใช้หน้าตาแสนจะน่ารักของตัวเองจ้องมองกัน ถึงเขาจะไม่ได้ยิ้ม แต่มันก็น่ารักมาก ๆ แล้วสำหรับผม ผมบันทึกคนน่ารักไว้ในหัวใจแล้วนะ ในระหว่างที่ข้ามฟ้ากำลังนึกถึงใบหน้าของค้ำคูณ เขาก็ยกยิ้มขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

 

เช้าวันต่อมาเป็นเช้าที่ผมทำกิจวัตรประจำวันเหมือนเดิมนั่นก็คือ การโพสต์เฟซบุ๊กอัพเดทชีวิตประจำวันของผมก่อนไปอาบน้ำในทุกเช้า

 

โพสต์

ข้ามฟ้า คนหล่อ

[แนบรูปซองจดหมาย] วันนี้เป็นวันที่สองที่ผมจะส่งจดหมายให้คนน่ารัก วันนี้ผมมีความก้าวหน้าคือการที่ผมได้รู้ชื่อเขาแล้วนะทุกคน ชื่อเขาดูแปลกแต่มันก็มีความน่าสนใจพอ ๆ กับเจ้าตัวนั่นแหละ

ถูกใจ คอมเมนต์ แชร์

 

7.00 น.

วันนี้เป็นบรรยากาศที่ต่างจากเมื่อวาน เพราะวันนี้ดูเหมือนว่าฝนกำลังจะตกเลยทำให้ท้องฟ้าที่ดูสว่างไสวสดใสในทุกเช้า

บัดนี้กับครึ้มมืดจนเหมือนกับตอนเช้าเป็นตอนกลางคืน แต่โชคดีหน่อยที่ผมได้ออกเดินทางกับไอ้ทิตย์ลูกรักมาถึงยังมอ.แล้วไม่งั้นมีหวังเปียกแน่นอน หมดหล่อกันพอดี

บางทีคนน่ารักอาจจะจำกันไม่ได้เลยก็ได้ถ้าเมคอัพหลุด สมัยนี้ก็ต้องลงครีมลงอะไรมาบ้างจะได้ไม่โทรม เคล็ดลับคนหล่อเองครับ หึ พูดถึงคนน่ารักก็คิดถึงชะมัดเลย

ตอนนี้จะมาหรือยังนะ รีบไปหาเขาดีกว่าปล่อยให้คนอื่นรอนานมันไม่ดี โดยเฉพาะเดทแรกเอ้ยกินข้าวครั้งแรก เมื่อคิดได้ดังนั้นข้ามฟ้าจึงรีบก้าวขาไปยังโรงอาหารตามที่นัดกับคนน่ารักเอาไว้

 

ตึก ตึก ตึก เดินไปได้ไม่เท่าไหร่ก็มาถึงโรงอาหารเอ แต่เมื่อเข้ามาในโรงอาหารก็ทำให้ผมเห็นคนน่ารักทันที โดยที่ไม่ต้องมองหา ถึงรอบ ๆ ตัวเขาจะมีบรรยากาศเหงา ๆ ล้อมรอบ

แต่ตัวเขาก็เด่นมากพอสมควรสังเกตจากไอ้พวกเฒ่า ๆ ทั้งหลายที่มันมองคนน่ารักตาเป็นมันแบบนั้น ไม่ได้การละต้องรีบเข้าไปห้ามทัพ คนน่ารักนะคนน่ารักจะโดนเขมือบลงท้องอยู่แล้วยังไม่รู้ตัวอีก

"ค้ำคูณ" ข้ามฟ้าเอ่ยเรียกชื่อของเขาก่อนที่จะเดินเข้าไปหา

ขวับ ค้ำคูณหันไปตามเสียงเรียกของคนคนนึง เป็นเสียงที่เรียกชื่อของค้ำคูณ ค้ำคูณมองข้ามฟ้าด้วยสายตาดีใจมันเป็นความรู้สึกในรอบหลายปีที่ไม่ได้ยินคนเรียกชื่อแบบนี้มานานแล้ว

 

ข้ามฟ้าเดินมานั่งยังฝั่งตรงข้ามเพื่อบังไอ้เฒ่าพวกนั้นไว้ เมื่อนั่งเรียบร้อยแล้วจึงหันกลับไปมองพวกนั้นด้วยสายตานิ่ง ๆ

จนทำให้คนที่กำลังจ้องมองค้ำคูณอยู่นั้น เมื่อเจอกับสายตาของคนมาใหม่ก็พากันสะดุ้งกันเป็นแถวจนเกิดอาการเลิ่กลั่กขึ้นมาอย่างกะทันหัน

"ขนลุก สัส รีบไปเหอะ" พวกเฒ่ารีบเดินออกไปอย่างไม่รอช้า

 

ในเมื่อช่วยห้ามทัพได้แล้ว ข้ามฟ้าจึงหันมาหาคนที่อยู่ตรงหน้า "เป็นไง กินข้าวกับอะไรดีครับวันนี้" ข้ามฟ้าถามค้ำคูณที่เอาแต่นั่งจ้องหน้าเขาอยู่แบบนั้น

"........" ค้ำคูณไม่ตอบแต่หันไปมองรอบ ๆ ร้านที่อยู่ในโรงอาหารมองตั้งแต่ร้านแรกจนถึงร้านสุดท้าย เมื่อตัดสินใจได้แล้วค้ำคูณจึงลุกขึ้นเพื่อเดินไปที่ร้านอาหาร

แต่เดินไปไม่เท่าไหร่ก็ต้องหยุดเดิน เพราะรู้สึกว่าคนที่มานั่งด้วยไม่ได้เดินตามมาจึงหันกลับไปมองมองอยู่แบบนั้นไม่ละสายตาไปที่ไหน

"หืม ต้องการให้ผมไปซื้อข้าวพร้อมกันหรอ"

หงึก ๆ ค้ำคูณพยักหน้าตอบข้ามฟ้า

ชะ...เชี่ย เอาว่ะ ถือว่าพัฒนามามากแล้ว จากที่ไม่พูดไม่ตอบอะไรเลยจากทุกครั้งที่ผมพูดไป แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่ เห็นทีการทำให้คนน่ารักพูดด้วยคงไม่ยากเกินรอ

"โอเค ไป ๆ ครับ" พอข้ามฟ้าลุกขึ้นจากที่นั่ง ค้ำคูณถึงเริ่มออกเดินทางไปที่ร้านอาหารที่เจ้าตัวเลือก

เป็นแบบนี้มันก็น่ารักดีเหมือนกันนี่คนน่ารัก นับวันคนน่ารักยิ่งดึงดูดใจคนอย่างไอ้ข้ามเข้าไปทุกที

 

หลังจากที่ข้ามฟ้าและค้ำคูณแยกย้ายกันไปซื้อข้าวที่ตัวเองอยากกินเมื่อซื้อเสร็จก็กลับมาที่โต๊ะดังเดิม

"หืม คนน่ารักชอบกินอาหารทะเลหรอ"

หงึก ๆ ค้ำคูณเงยหน้าไปตอบข้ามฟ้าด้วยอาหารที่อยู่ในแก้มสองข้าง มันทำให้ดูน่ารักเป็นพิเศษ

โอเค ได้รู้มาอีกหนึ่งเรื่องที่เกี่ยวกับตัวคนน่ารัก เขาชอบกินอาหารทะเล โดยเฉพาะกุ้งเยอะ ๆ แบบในจานนั้น

"ค้ำคูณทำไมถึงไม่แกะเปลือกกุ้งก่อนกิน เดี๋ยวก็ติดคอหรอก" ข้ามฟ้าถามออกไป ในขณะที่คิ้วกำลังขมวด

ฟึบ ๆ คนน่ารักส่ายหน้าตอบกลับมา แต่ไอ้ที่ส่ายหน้าเนี่ย มันแปลว่าอะไรกันล่ะวะ แปลว่าไม่ชอบแกะหรือไม่ติดคอ

แกร๊ก ๆ ข้ามฟ้าเกาหัวด้วยอาการงงงวย

"ส่ายหัวนี่คือยังไงหรอ ผมงงอะคนน่ารัก"

 

คนน่ารักไม่ตอบแต่ก้มไปหยิบของในกระเป๋าออกมา ข้ามฟ้ามองตามคนน่ารักอย่างสงสัยว่าจะทำอะไร อ๋อ ที่ก็หยิบสมุดปากนี่เอง คนน่ารักขีดเขียนอยู่สักพักก็ส่งกลับมาให้ผมอ่าน

'เราไม่ชอบแกะน่ะ แกะไม่เป็นปกติกินทั้งเปลือกแบบนี้เลย'

"แล้วไม่ติดคอบ้างหรอ" เมื่อผมถามออกไปคนน่ารักก็ก้มหน้าลงเขียนตามเดิม

'ติดคอเป็นบางที แต่ไม่เป็นไรทนได้'

เฮ้อ คนน่ารักนะคนน่ารัก "เอาจานมานี่ครับ" ค้ำคูณทำหน้างงไม่เข้าใจว่าจะเอาไปทำไม

"……."

"ผมจะแกะกุ้งให้ คนน่ารักจะได้ไม่ต้องกินเปลือกแล้วติดคออีกไงครับ จะได้กินเนื้ออร่อย ๆ ส่งมาครับ"

 

ความรู้สึกของค้ำคูณในตอนนี้มีแต่อาการตึกตักในใจที่ไม่สามารถรับรู้ได้เลยว่าที่กำลังรู้สึกมันหมายความอะไรเพราะไม่เคยมีใครมานั่งดูแลค้ำคูณขนาดนี้มาก่อน

นอกจากคำว่ารำคาญที่ได้รับมาจากคนใกล้ตัวเวลาค้ำคูณทำไรไม่ได้หรือช้าไปบ้างในบางที ไม่เคยมีใครพูดกับค้ำคูณโดยที่ไม่รำคาญเหมือนกับคนตรงหน้า คนน่ารักชั่งใจอยู่สักพัก แต่เริ่มทนการกดดันทางสายตาไม่ไหวจึงเลื่อนจานไปให้คนตรงข้าม

"ดีมากครับ รอแป๊บนะ ผมแกะแป๊บเดียว ผมมือโปรในการแกะกุ้งเลยนะขอบอก ฮ่า ๆ"

ในระหว่างที่ข้ามฟ้ากำลังหัวเราะและแกะกุ้งไปด้วยนั้น ก็มีสายตา สายตานึงที่กำลังจ้องมองไปอย่างสงสัย ว่าเขาใส่ถ่านกี่ก้อนกัน ถึงได้มีพลังบวกแบบนี้อยากใส่ถ่านบ้างจังเลยครับ ค้ำคูณอยากสดใสเหมือนฟ้าบ้างจัง

 

ใช้เวลาไม่นานในการแกะกุ้งข้ามฟ้าก็แกะเสร็จ "เสร็จแล้วครับ เชิญกินต่อได้เลยครับ" ข้ามฟ้าภูมิใจนำเสนอโดยการดันจานกลับไปที่เดิม

"……." ค้ำคูณไม่รอช้า ในเมื่อาหารพร้อมแล้วจึงรีบตักกุ้งเข้าปากทันที อือ นุ่มอย่างที่ฟ้าบอกจริง ๆ ด้วย ชอบจัง ฮืม ฮือ ค้ำคูณฮัมเพลงในลำคอพร้อมกับกินกุ้งไปอย่างมีความสุข

จนทำให้คนที่กำลังเฝ้ามองรู้สึกเอ็นดู ถ้าคนน่ารักกินกุ้งแล้วทำหน้ามีความสุขขนาดนั้น ผมจะเหมาทั้งร้านเพื่อมาให้เขากินคนเดียวเลย อยากเก็บใบหน้าของเขาตอนนี้ไปนาน ๆ

โอ๊ย น่ารัก อยากเก็บภาพนี้ไว้จัง "เอ่อ คนน่ารัก ขอถ่ายรูปคนน่ารักไว้หน่อยได้ไหม"

"........" ค้ำคูณทำหน้าไม่เข้าใจในสิ่งที่ผมจะสื่อออกไป สายตาของเขามีแต่ความสงสัยว่า จะถ่ายไปทำไม

"คือผมอยากเก็บรูปทุกสิ่งที่น่ารักของโลกนี้ไว้ในโทรศัพท์มือถือของผมน่ะ แต่คนน่ารักอย่าเข้าใจผิดนะ ผมไม่ได้เห็นคนน่ารักเป็นแค่สิ่งของนะ แต่ค้ำคูณน่ารักไง ผมเลยอยากเก็บบันทึกไว้ในใจของผมด้วยเหมือนกัน" ยิ้ม ผมกำลังยิ้มให้กับคนน่ารัก ตอนนี้รู้สึกว่าเหมือนผมจะเห็นใบหูเขาแดงขึ้นมาด้วยล่ะ น่ารักจริง ๆ

 

หงึก ๆ เมื่อฟังเหตุผลของข้ามฟ้าแล้ว ค้ำคูณจึงพยักหน้าลงเพื่ออนุญาตโดยทันที

"ตกลงใช่ไหม" ข้ามฟ้าถามอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ

หงึก ๆ

"โอเค งั้นมองมาทีเลนส์กล้องนะ มองมาตรงที่มือผมกำลังชี้อยู่นะ" ค้ำคูณมองกล้องตามที่ข้ามฟ้าบอก

 

หนึ่ง

สอง

สะ…สาม ตึกตัก ตึกตัก หัวใจของข้ามฟ้าเต้นรัวเมื่อคนน่ารักมองมาด้วยใบหน้างง ๆ ที่ไม่รู้ต้องทำตัวยังไง

จึงทำเพียงแค่นั่งหลังตรงและจ้องมองไปที่กล้องตามที่ข้ามฟ้าบอก เพราะไม่เคยมีใครถ่ายรูปให้มาก่อนเลยทำตัวไม่ถูก

แชะ แชะ แชะ เสียงกดชัตเตอร์ดังขึ้นรัว ๆ ถ้าให้นับว่าถ่ายไปกี่ภาพมันไม่สามารถประเมินได้ เพราะผมกดอย่างไม่กลัวเมมโมรี่จะเต็ม

"สะ...เสร็จแล้ว คนน่ารักกินข้าวต่อได้เลย" ใจลูกพ่อเบาได้เบาลูกเอ้ย

 

โพสต์

วันนี้ได้มากินข้าวกับคนน่ารักด้วยแหละ

[แนบรูป] เป็นรูปที่ถ่ายติดแค่มือของเขา

ถูกใจ คอมเมนต์ แชร์

 

ติ๊ง! ๆ มีเสียงแจ้งเตือนดังขึ้นมามากมายหลังจากผมลงภาพ แต่แล้วใครจะสน ตอนนี้แก้มป่อง ๆ ของคนตรงหน้า น่าสนกว่าตั้งเยอะ

 

เวลาล่วงเลยจนมาถึงเวลาที่ผมต้องขึ้นไปเรียนแล้ว แต่ผมก็ยังนั่งรอว่าเขาจะขึ้นไปเรียนเมื่อไหร่ เพราะผมต้องรีบไปเหมือนกัน ข้ามฟ้ามีอาการนั่งไม่ติด นั่งไปมองนาฬิกาไปเพราะถึงเวลาที่จะต้องขึ้นเรียน แต่ก็ไม่อยากทิ้งคนน่ารักไว้คนเดียว เอาไงดีวะ

 

Rrr. แมนเพื่อนเหี้ย

ตื้ด

"ฮัลโหล มีไร" ข้ามฟ้าถามออกไปด้วยเสียงหงุดหงิด เพราะรู้ว่ามันโทรมาเรื่องอะไร

(ถึงเวลาเรียนแล้วไอ้ห่า มึงอยู่ไหนได้ข่าวว่ามามอ.แต่เช้า)

"กูก็อยู่กับคนน่ารักไง" คนน่ารักเงยหน้าขึ้นมามองผมอย่าง งง ๆ หลังจากที่เจ้าตัวโดนพาดพิง

(เออ สัส ถึงยังไงตอนนี้มึงก็ต้องมาเรียนก่อน ไม่งั้นกูจะฟ้องยายแหวน)

"ไอ้เวรกล้าเอาชื่อแม่บังเกิดเกล้ากูมาล้อเล่นได้ไงห๊ะ! ลูกยายหมาย"

(สัส พูดแบบนี้ก็สวยดิวะ รีบมาเร็ว จารย์ดิเรกกำลังจะมาละให้ว่อง)

"เออ"

ตู๊ดดด

 

"คนน่ารัก" ทันทีที่ข้ามฟ้าเรียก ค้ำคูณจึงเงยหน้าขึ้นไปมอง

".........."

"ผมต้องไปเรียนก่อนนะ คนนารักอยู่คนเดียวได้ใช่ไหม"

หงึก ๆ

"ได้จริง ๆ แน่นะ" ผมเป็นห่วงเขาจัง "วันนี้คนน่ารักมีเรียนเช้าไหม"

ฟึบ ๆ ค้ำคูณส่ายหน้า

"อ่าว แล้วมาเช้าทำไมถ้าไม่มีเรียนเช้า" ข้ามฟ้าถามออกไปด้วยความสงสัยไม่เข้าใจ

 

ค้ำคูณจึงลงมือเขียนไปที่กระดาษอีกครั้ง เพื่อตอบคำถามของคนตรงหน้า

'ก็ฟ้านัดเราให้มากินข้าวด้วยกันตอน 7:00 น. ไงเราก็เลยมาตามนัด เราอยากลองมีความสุขเวลากินข้าวกันคนอื่นบ้างน่ะ อยากรู้ว่ามันจะเป็นความรู้สึกแบบไหน เราลองอยากสัมผัสมันสักครั้งเลยไม่ได้ทักท้วงอะไรไปตอนที่ฟ้าชวน'

ข้ามฟ้าในตอนนี้ที่ได้รับข้อความของค้ำคูณ ก็สตั้นไปพักใหญ่พร้อมหัวใจที่สั่นไหว "คะ…คราวหลังถ้าคนน่ารักไม่มีเรียนเช้าก็บอกผม เดี๋ยวเราเปลี่ยนมากินมื้ออื่นก็ได้ เข้าใจไหมครับ"

หงึก ๆ

"ไหน ๆ ก็มาแล้ว งั้นไปเรียนกับผมไหม เห็นในจดหมายคนน่ารักบอกว่าคณะผมน่าสนใจลองไปด้วยกันไหมครับ" ผมโครตลุ้นบอกตรง ยิ่งตอนนี้คนน่ารักกำลังมองแล้วทำท่าครุ่นคิดอยู่แบบนั้น ใจของผมมันตุ๊ม ๆ ต่อม ๆ

 

หงึก ๆ ในที่สุดคนน่ารักก็ตอบตรงลง

"งั้นเราไปกันเถอะ"

ข้ามฟ้าออกเดินนำเพื่อให้คนน่ารักเดินตาม โอ๊ย ชั่งน่ารักจริง ๆ ใครชวนไปไหนก็ไปหมด ผมว่าให้อนาคตถ้าผมเป็นแฟนกับคนน่ารัก ผมคงต้องตามเขาไปทุกที่แน่เลย วันใดวันนึงโดนหลอกขึ้นมาผมจะทำไง คนน่ารักแบบค้ำคูณมีคนเดียวในโลกซะด้วยสิ

 

อาคารเรียน

ตอนนี้ผมพาคนน่ารักเดินชมนกชมไม้มาเรื่อย ๆ ตลอดทางก็มีคนมองมาบ้าง แต่เหมือนคนน่ารักจะไม่ชอบที่คนมองสักเท่าไหร่ จึงพยายามก้าวช้า ๆ เพื่อห่างจากผมจะได้ดูเหมือนไม่ได้มาด้วยกัน เดินไปได้ไม่นานก็มาถึงตึกที่ผมจะเรียนแล้ว

 

ห้องเรียน 3844

"พร้อมหรือยังคนน่ารัก" ข้ามฟ้าหันไปถามค้ำคูณที่ตอนนี้ดูกังวลกล้า ๆ กลัว ๆ

หงึก ๆ ค้ำคูณพยักหน้าตอบรับ เพื่อบอกว่าพร้อมแล้ว

"งั้นยื่นมือคนน่ารักมาครับ" ข้ามฟ้าแบมือไปตรงหน้าค้ำคูณ

แต่ค้ำคูณก็ยังเป็นค้ำคูณอยู่วันยังค่ำ ยังเป็นค้ำคูณที่ไม่รู้เรื่องราวอะไรเช่นเคย

"ไม่ต้องทำหน้างง ผมจะพาเข้าไปคนอื่นจะได้ไม่สงสัย" เอาจริง ๆ สิ่งนี้คือข้ออ้าง เรื่องที่คือคล้ายจะบอกเป็นนัย ๆ กับทุกคนที่มองมาว่าคนนี้ของกู

 

หมับ ค้ำคูณให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี

นุ่มฉิบหาย นุ่มนิ่มจริง ๆ โว้ย ข้ามฟ้ากระชับมือของค้ำคูณของแน่นขึ้นก่อนจะเข้าห้องเรียน

 

แอ๊ดดดด ทันทีที่เปิดประตูเข้าไปนักศึกษาที่นั่งเรียนในห้อง ทุกสายตาพร้อมใจหันมามองเป็นทางเดียวกัน ไม่แปลกหรอก เพราะปกติผมไม่เคยมาสาย วันนี้มาสายทุกคนเลยสนใจเป็นพิเศษ ข้ามฟ้ารู้สึกชินแล้วที่โดนมองแบบนี้

ต่างจากคนอย่างค้ำคูณที่ไม่เคยโดนสายตาคนมองมาเยอะขนาดนี้ จึงทำให้เกิดความรู้สึกกลัวเกาะกุมในใจ เลยทำให้ค้ำคูณทำตามสัณชาตญาณความกลัวของตนเอง จึงทำให้เขาเขยิบเข้าไปชิดหลังข้ามฟ้ามากขึ้นเพื่อป้องกันสายตาของคนมองมา

ข้ามฟ้ารับรู้ได้ทันที จากการที่คนน่ารักมามุดหลัง กลัว หรอ "พวกมึงจะมองอะไรกันหันกลับไปเรียนสิ" ข้ามพูดบอกเพื่อนร่วมชั้นที่บังอาจมาทำให้แมวกลัว โอ๋ ๆ นะแมว

"ไม่ต้องกลัวนะคนน่ารัก ผมอยู่อยู่ตรงนี้แล้วไม่ต้องกลัว" ข้ามฟ้าพยายามพูดปลอบคนน่ารักให้หายกังวลโดยการลูบหัวของเขาไปมา แต่ดูท่าคล้ายว่ามันจะได้ผลคนน่ารักอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด

"ปะ ทีนี้ก็เดินตามผมมานะ ถ้ายังกลัวอยู่ก็ไม่ต้องไม่มองพวกมันนะ มองมาแค่หลังผมแค่หลังข้ามฟ้าคนนี้ก็พอนะ"

 

อึก มีไม่กี่คนหรอกนะที่จะเข้ามาปกป้องค้ำคูณ มีเขาทุกไปวันมันก็ดีนิ มันดีกว่าที่คิดเอาไว้ซะอีก ค้ำคูณเดินตามและทำตามที่ฟ้าบอก 'เราเชื่อฟ้านะเพราะฟ้ามาทำให้เราไม่เหงา ช่วยอยู่แบบนี้ต่อไปได้ไหม ถึงมันจะเป็นเรื่องเห็นแก่ตัวก็ตาม'

กึก ข้ามฟ้าหยุดกะทันหันจนทำให้คนที่เดินตามหลังชนเข้ากับหลังข้องข้ามฟ้าอย่างแรง

ปึก!

"เป็นไรไหมคนน่ารัก เจ็บตรงไหนหรือเปล่า" ข้ามถามออกไปด้วยความลนจนทำอะไรไม่ถูก คงเจ็บน่าดูสินะ ถึงทำหน้าจะร้องไห้แแบบนั้น

"ขอโทษนะ ขอโทษ ไหน ๆ เอามาดูหน่อย" ข้ามฟ้าไม่รอให้คนน่ารักตอบรับ

หมับ ข้ามก้มตัวลงไปพร้อมกับยื่นมือออกไปจับหัวค้ำคูณมาดู

"อืม แดงหมดเลย แต่ไม่เป็นไรเนาะ" ข้ามพยายามปลอบใจคนน่ารักที่ยังทำท่าจะร้องไห้ไม่หาย

"เดี๋ยวก็หาย ฟู่ เพี้ยง หายหรือยังครับ" ข้ามฟ้าเป่าหน้าผากของคนน่ารักพร้อมกับรอบสังเกตใบหน้าของคนตรงหน้าไปด้วย หึ หน้าแดงอีกแล้วคนเรา เขินเงียบหรอ

 

หงึก ๆ ค้ำคูณพยักหน้าตอบในสื่งที่ข้ามถาม

"พวกมึงทั้งคู่น่ะ นั่งก่อนไหม คนมองหมดแล้วไอ้เวรเดี๋ยวมึงก็ดังหรอก มานั่ง"

แมนพูดบอกเพื่อนที่มันเอาแต่กระหนุงกระหนิงกันอยู่สองคน ก็เห็นจะมีแต่ไอ้ข้ามที่เป็นฝ่ายพูดคนเดียวส่วนอีกคนที่อยู่ข้าง ๆ

มันรับหน้าที่เป็นคนฟังอย่างดีโดยการจ้องหน้าไอ้ข้ามเวลาพูดด้วยตาแป่ว ๆ ของเขา ชั่งเป็นคู่ที่เหมาะจริง ๆ คนอย่างไอ้ข้ามต้องเจอคนแบบนี้

"เออว่ะ ลืมไปเลยว่ามีคนอยู่"

ขนาดคนอื่นมองแค่นี้เขายังกลัว แล้วถ้ามีคนเอาคนน่ารักไปลงเพจเขาต้องอึดอัดมากมากแน่เลย เวลาไปไหนแล้วมีแต่คนมอง

"พวกมึงหยุดถ่ายแล้วลบเดี๋ยวนี้ ถ่ายกูคนเดียวได้กูไม่ว่า แต่ขอล่ะอย่างถ่ายติดเขาคนนี้ไปด้วย" ข้ามฟ้าทำการเอาตัวมาบังค้ำคูณเอาไว้ให้พ้นจากกล้องที่ยกขึ้นมาทางพวกเรา

กูไม่น่าเอาเขามาลำบากด้วยเลยว่ะ "คนน่ารักไปข้างนอกไหม ไม่ต้องไปนั่งกับผมแล้ว ไปไหมผมพาไป"

 

กึก ๆ ค้ำคูณกระตุกชายเสื้อข้ามฟ้าเพื่อให้หันกลับมาหาตนเอง "หือ มีอะไรคนน่ารัก"

ฟึบ คนน่ารักยื่นกระดาษที่เขียนมาให้ 'ไม่เป็นไรหรอกฟ้า เราไม่เป็นไรขอบคุณฟ้านะที่ช่วยปกป้องเราขอบคุณจริง ๆ'

เมื่อข้ามฟ้าอ่านจบจึงเงยหน้าขึ้นมามองคนน่ารักและในวินาทีนั้นเป็นวินาทีที่คนทั้งคู่จ้องตากันอย่างจัง ๆ เป็นครั้งแรก โดยที่ไม่มีอาการสงสัยอย่างอื่นเกิดขึ้นนอกความแปลก ๆ ในหัวใจที่เข้ามาแทนที่

 

 

 

 

เข้ามาพูดคุยกัน ได้ที่เฟซบุ๊ก : นักเขียน หน้าใหม่ ได้นะคะ

สามารถเข้าไปเล่นแท็กในทวิตเตอร์ โดยใช้

#จีบคุณด้วยจดหมาย

ส่วนทวิตของไรท์ @Mousyツ

ไปเล่นกันเยอะ ๆ น๊า

ช่วยคอมเมนต์และรีวิวเพื่อเป็นกำลังให้นักเขียนด้วยนะคะ

ความคิดเห็น