เจ้าชีวัน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

special 4 ตอน พ่อที่ไม่ได้เรื่อง

ชื่อตอน : special 4 ตอน พ่อที่ไม่ได้เรื่อง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.1k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 13 มี.ค. 2559 22:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
special 4 ตอน พ่อที่ไม่ได้เรื่อง
แบบอักษร

 

 

พรึ่บ พรึ่บ

 

เสียงเปิดหนังสือเเข่งกันระหว่างเลเวลและเจ้าชีวันดังขึ้นท่ามกลางบรรยากาศที่เงียบสงบของบ้านวันนี้เป็นวันหยุดของเลเวล ฟ้าครามพาเจ้าเมืองและเจ้าเหนือไปหาเพียงดินที่ภูเก็ตเมื่อสองวันที่แล้วส่วนเจ้าชีวันขออยู่กับเลเวลเพราะไม่อยากทิ้งให้พ่ออยู่คนเดียวแม้ว่าเลเวลจะบอกว่าไม่เป็นไรก็ตาม

 

"ป๊าเจ้าอยากกินอันนี้"เสียงของเจ้าชีวันดังขึ้นทำให้เลเวลที่นั่งอ่านหนังสือพิมพ์เงยหน้าขึ้นมามองเพราะนานๆทีลูกชายคนนี้จะขออะไรเขาบ้าง เลเวลมองตามมือเล็กที่ชี้ไปที่หนังสือเล่มหนึ่งเป็นร้านอาหารติดริมแม่น้ำมีโต๊ะเล็กๆให้นั่ง

 

 

 

 

 

"กินได้หรอ" เลเวลถามเพราะอาหารที่แนะนำมันคือสุกี้หม้อดินเลเวลกลัวลูกชายจะเผ็ดและกินไม่ได้

 

 

 

 

 

"กินได้ๆ เจ้าอยากกินป๊าพาไปหน่อย"เจ้าชีวันพูดอ้อนเลเวลนิ่งคิดก่อนจะพยักหน้ารับเพราะร้านอาหารร้านนี้อยู่ไม่ไกลจากบ้านสักเท่าไร

 

 

 

 

 

"งั้นรอไปตอนเย็นแล้วกัน" เลเวลบอก เจ้าชีวันพยักหน้ารับก่อนจะล้มตัวลงนอนบนพื้นพรมข้างๆโซฟา

      "ขึ้นมานอนดีๆ"เลเวลพูดดุ เด็กน้อยชูมือสองข้างเป็นสัญลักษณ์ให้อุ้มเลเวลวางหนังสือพิมพ์ลงก่อนจะอุ้มลูกชายขึ้นมานอนบนโซฟาข้างๆกันเจ้าชีวันนอนหนุนตักเลเวลพร้อมกับหยิบขวดนมที่วางอยู่บนตะกร้ามาดูดกิน

 

 

 

 

"เมื่อไรม๊าจะกลับ"เด็กน้อยพูดถามทั้งที่ปากยังคาบจุกนมอยู่

 

 

 

 

"วันนี้ก็กลับแล้วเดี๋ยวป๊าพาไปกินก่อนแล้วค่อยไปรับม๊ากับน้อง" เลเวลตอบเจ้าชีวันพยักหน้ารับอยู่กับตักเลเวล.

 

 

.

 

 

"คิดถึงม๊ากับเมืองแล้วก็เหนือ" เจ้าชีวันพูดอีกเลเวลอุ้มลูกชายขึ้นมากอดแน่นนานแล้วที่เขาไม่ได้มานั่งคุยกับลูกแบบนี้เพราะทำแต่งานพอได้คุยกันแบบนี้ทำให้เลเวลรู้ว่าลูกของเขาโตขึ้นมากสามารถคุยตอบโต้กับเขาและทำอะไรหลายๆอย่างเองได้แล้ว

 

 

 

 

"ป๊าบอกให้ไปกับม๊าแล้วทำไมไม่ไปล่ะ"เลเวลถามกลับ เจ้าชีวันเงยหน้ามองเลเวลตาแป๋ว

 

 

 

 

 

"เจ้าไม่อยากให้ป๊าอยู่คนเดียว" เจ้าชีวันพูดบอกเลเวลยกยิ้มนิดๆก่อนจะก้มลงหอมหัวลูกชายด้วยความรักใคร่ ร่างสูงนั่งกอดกล่อมลูกชายแบบนั้นจนเจ้าชีวันหลับคาอกเลเวลในเวลาต่อมา

 

 

 

 

 

Truuuu....Truuuu....Truuuu

 

 

เสียงโทรศัพท์ของเลเวลดังขึ้นร่างสูงต้องวางลูกชายลงเพื่อกดรับสาย

 

 

"ว่าไง?" เลเวลถามเสียงเรียบพร้อมกับตบก้นเจ้าชีวันเบาๆเมื่อเด็กน้อยขยับตัวเหมือนจะตื่น

 

 

 

 

 

"(เป็นไงบ้างครับอยู่ได้ไหม กินอะไรหรือยัง)" ฟ้าครามถามคนรักด้วยความเป็นห่วง เลเวลยกยิ้มนิดๆ

 

 

 

 

 

"ก็ดี แล้วมึงล่ะเป็นยังไงบ้างลูกดื้อไหม" เลเวลพูดถาม

 

 

 

 

 

"( ก็ดื้อนิดหน่อยตามประสาเด็กนั่นแหละครับเห็นทะเลก็ร้องจะเล่นอย่างเดียวเมื่อวานพี่ดินกันพี่กานต์พาลงไปเล่นแล้วน่าเสียดายที่เจ้าชีวันไม่ได้มา)" ฟ้าครามตอบพลางนึกถึงลูกชายอีกคน

         "(แล้วนี่ลูกไปไหนทำไมเงียบจัง)"ฟ้าครามถามเมื่อไม่ได้ยินเสียงลูก

 

 

 

 

 

 

"หลับนะ" เลเวลตอบทั้งสองคุยกันไปเรื่อยๆก่อนที่เลเวลจะได้ยินเสียงตึงตังจากทางฝั่งของฟ้าคราม

         "เสียงอะไร" เลเวลถาม

 

 

 

 

 

 

"(เสียงเจ้าเหนือกับเจ้าเมืองวิ่งนะครับ เจ้าเหนือเจ้าเมืองคุยกับป๊าไหมลูก)" ฟ้าครามพูดตอบเลเวลก่อนจะหันไปถามลูกชายทั้งสองคน เด็กน้อยรีบวิ่งมาหาฟ้าครามทันที

          "(ป๊าาาา!!!!!!)" เสียงตะโกนเรียกชื่อดังลั่นทำให้เลเวลต้องรีบเอาโทรศัพท์ออกห่างจากหู

 

 

 

 

 

 

"ตะโกนทำไม" เลเวลพูดดุๆ

 

 

 

 

 

"(เหนือคิดถึงป๊า / เมืองคิดถึงป๊า)" เด็กน้อยพูดพร้อมกันก่อนจะเล่าเรื่องราวที่ไปเที่ยวให้เลเวลฟัง ร่างสูงนั่งฟังเงียบๆปากยกยิ้มโดยอัตโนมัติ

        "(เจ้าไปไหน)" เจ้าเหนือถามหาพี่ชาย

 

 

 

 

 

 

"หลับนะ" เลเวลตอบเหมือนกับที่ตอบฟ้าคราม

 

 

 

 

 

"(อ้าว งี้ก็อดคุยกันเลยอ่ะดิเหนือกับเมืองซื้อขนมไปฝากเจ้าด้วยแหละเยอะมากกกกกก)" เจ้าเหนือลากเสียงยาว เลเวลหัวเราะเบาๆรู้สึกดีใจลึกๆที่ลูกๆของเขารักและเป็นห่วงกัน

 

 

 

 

 

"ป๊าขอคุยกับม๊าหน่อย" เลเวลพูดขอลูกชายเสียงเจ้าเหนือวิ่งลงบันไดดังขึ้นเลเวลอยากจะดุแต่ก็เลือกที่จะไม่ดุเพราะกลัวลูกตกใจจนพลาดตกบันได

 

 

 

 

 

 

"(ครับ)" ฟ้าครามพูดขึ้นเมื่อได้รับโทรศัพท์จากลูกชายบอกว่าเลเวลจะคุยด้วย

 

 

 

 

 

"จะกลับตอนไหน" เลเวลถาม

 

 

 

 

 

 

"(อีกสักพักครับพี่ดินจะไปส่งที่สนามบิน)" ฟ้าครามตอบ

 

 

 

 

 

"อืม ถึงตอนไหนก็โทรมาบอกจะไปรับ" เลเวลบอกทั้งสองคุยกันอีกนิดหน่อยก่อนที่จะวางสายไป

 

 

 

 

 

 

..

..

..

 

 

"ว้าวววว ลมเย๊นนนเย็น" เจ้าชีวันพูดขึ้นพร้อมกับกางแขนทั้งสองข้างออกรับลมผมด้านหน้าถูกลมพัดจนเปิดขึ้นเห็นหน้าผากเนียนเลเวลหยิบโทรศัพท์ออกมาก่อนจะกดถ่ายรูปลูกชายเจ้าชีวันหันมายิ้มให้เลเวลอย่างสดใส คนอื่นๆที่อยู่แถวนั้นต่างหันทามองเลเวลกับเจ้าชีวันกันยิ้มๆเพราะสมัยนี้ไม่ค่อยจะมีผู้ชายที่เลี้ยงลูกด้วยตัวเองแบบเลเวล

 

 

 

 

 

"ไปหาโต๊ะนั่งกัน" เลเวลพูดขึ้นพร้อมกับจูงมือของลูกชายเพื่อเดินไปหาโต๊ะนั่งเมื่อได้โต๊ะแล้วเจ้าชีวันก็สั่งอาหารเองทันทีโดยที่เลเวลไม่ต้องคอยสั่งให้เด็กน้อยนั่งอยู่บนตักของเลเวลพร้อมกับชี้นู่นชี้นี่ไปเรื่อยจนอาหารมาเสิร์ฟ

          "อร่อยไหม"เลเวลถามลูกชายเจ้าชีวันพนักหน้ารับในปากมีสุกี้อยู่เต็มปาก

 

 

 

 

 

"แต่มันเผ็ดนิดนึง" เจ้าชีวันบอกเลเวลสั่งน้ำส้มมาให้ลูกชายดื่มทันทีทั้งสองนั่งกินกันไปเรื่อยๆเลเวลคอยตักอาหารให้ลูกชายพร้อมกับเขี่ยพริกออกเล็กน้อยเพื่อที่ลูกชายจะได้กินอาหารที่รสจัดๆได้บ้างโตไปจะได้ไม่ลำบากในเรื่องการกินอาหาร

         "ป๊าเจ้าอยากกินไอติมตรงนั้นป๊าซื้อให้เจ้าไหม" เจ้าชีวันถามหยั่งเชิงกลัวเลเวลไม่ซื้อให้เพราะตัวเองกินเยอะแล้ว เลเวลหันไปมองรถไอติมเป็นไอติมมะพร้าวอ่อน ร่างสูงยกมือขยี้หัวลูกชายนิดๆ

 

 

 

 

 

"รออยู่นี่เดี๋ยวป๊าไปซื้อให้ นั่งเฉยๆนะเดี๋ยวตกน้ำ" เลเวลกำชับ เจ้าชีวันพยักหน้ารับยิ้มกว้างเลเวลเดินไปซื้อไอติมที่อยู่อีกฝากถนนให้ลูกชายทันที ทางด้านของเจ้าชีวันก็นั่งกินอาการรอเลเวลไปเรื่อยๆก่อนจะมีลูกบอลลูกหนึ่งลอยมาตกตรงข้างๆเด็กน้อย ร่างเล็กขมวดคิ้วนิดก่อนจะหยิบลูกบอลขึ้นมาตั้งใจจะหาเจ้าของแต่ยังไม่ทันได้ทำอะไรก็มีเด็กท่าทางเกเรคนหนึ่งวิ่งมาด้วยสีหน้าไม่พอใจ

 

 

 

 

 

"จะขโมยลูกบอลกูหรอ!!!" เด็กคนนั้นตะคอก เจ้าชีวันส่ายหน้าไปมาพร้อมกับวางลูกบอลลงที่เดิม

 

 

 

 

 

"เปล่านะ เราเห็นมันกลิ้งมากำลังจะหาเจ้าของนายก็มา" เจ้าชีวันพูดปฏิเสธ เด็กชายมองดูเจ้าชีวันทั่วทั้งตัวการแต่งตัวดูดีอีกทั้งมานาฬิกาข้อมือสีแดงที่เบียร์เพื่อนของเลเวลซื้อให้เป็นของขวัญวันเกิดทำให้เด็กชายอยากได้ขึ้นมา

 

 

 

 

 

 

"มึงนั่นแหละจะขโมยของกู จ่ายค่าเสียหายมาเลยนะ" เด็กชายพูดพร้อมกับกระชากไปที่แขนข้างที่มีนาฬิกา เจ้าชีวันชักมือกลับพร้อมกับผลักเด็กชายเต็มแรง

 

 

 

 

 

 

"เด็กเกเรนิสัยไม่ดี"เจ้าชีวันพูดว่าเจ้าของร้านที่ทำอาหารให้ลูกค้าเสร็จกำลังจะเดินเข้ามาห้ามแต่ไม่ทันเด็กชายคนนั้นผลักเจ้าชีวันอย่างแรงจนผงะตกน้ำไป

 

 

 

 

ตู้มมมมมมม!!!!

 

 

เลเวลที่กำลังเดินมาจากซื้อไอติมเห็นร่างของลูกชายลอยลงน้ำก็รีบทิ้งไอติมแล้ววิ่งกระโดลงน้ำไปช่วยลูกชายทันที

 

 

"...อึ่ก...ฮื้อออออ...ป๊า..ป๊า.." เจ้าชีวันเรียกเลเวลเสียงหลง

ร่างสูงคว้าตัวลูกชายเข้ามากอดแนบอกพร้อมกับอุ้มลูกขึ้นฝั่งโดนมีเจ้าของร้านคอยช่วย

 

 

 

 

 

 

"ขอบคุณครับ" เลเวลพูดพร้อมกับก้มหัวให้ ลูกชายของเจ้าของร้านรีบเอาผ้ามาให้ทั้งสองคนทันที

        "ทำไมถึงตกน้ำ" เลเวลหันมาถามลูกชายเสียงดุ เจ้าชีวันไม่ตอบแต่โผเข้ากอดเลเวลแน่นด้วยความกลัวจนตัวสั่น

 

 

 

 

 

 

"พี่อย่าดุน้องเลยนะครับน้องไม่ได้ซนอะไร"ลูกชายของเจ้าของร้านพูดบอกก่อนจะเล่าเรื่องทั้งหมดให้เลเวลฟัง

 

 

 

 

"รู้ไหมบ้านเขาอยู่ที่ไหน" เลเวลพูดถาม เด็กหนุ่มพยักหน้ารับก่อนจะรีบจดที่อยู่ของเด็กที่ผลักเจ้าชีวันตกน้ำให้เลเวล

 

 

 

 

 

 

"ระวังตัวด้วยนะพี่แถวนั้นเป็นถิ่นมันมีแต่พวกเลวๆทั้งนั้น" เด็กหนุ่มพูดเตือน เลเวลพยักหน้ารับนิดๆไม่ได้เกรงกลัวแต่อย่างใดเพราะเขาเคยผ่านชีวิตแบบนี้มาก่อน ร่างสูงจ่ายค่าอาหารก่อนจะอุ้มลูกชายไปขึ้นรถและขับออกไปตามที่อยู่ที่เด็กหนุ่มให้มาไม่นานก็มาถึงซอยเปลี่ยวแห่งหนึ่งซึ่งไม่สามารถเอารถเข้าไปได้เพราะถนนคับแคบ เลเวลลงจากรถพร้อมกับอุ้มลูกชายเข้ามาแนบอกอีกครั้ง ร่างสูงไม่คิดจะทิ้งลูกไว้คนเดียวเด็ดขาดถึงแม้ว่ารถของเลเวลจะเป็นรถกันกระสุนก็ตาม

 

 

 

 

 

"ป๊าจะไปไหน" เจ้าชีวันถาม เลเวลไม่ตอบแต่ลูบหัวลูกเบาๆเป็นการปลอบเด็กน้อยก้มหน้าซบลงบนไหล่แกร่ง

 

 

 

 

 

"จะไปไหนครับ" เด็กวัยรุ่นคนหนึ่งที่นั่งอยู่ข้างถนนพูดขึ้นพร้อมกับเดินมาหาเลเวลด้วยท่าทางไม่เป็นมิตรเท่าไรสายตาของเลเวลเหลือบไปเห็นเด็กหนุ่มอีกหลายคนที่ซุ่มอยู่ตามพุ่มไม้ต่างๆ

 

 

 

 

 

"บ้านเด็กที่ชื่อโดมไปทางไหน"เลเวลถามเสียงเรียบแต่คอยระวังตัวอยู่ตลอด เด็กหนุ่มตรงหน้าแสยะยิ้มก่อนที่จะมีเด็กหนุมอีกคนหวดไม้ลงมาตั้งใจจะฟาดเลเวล

 

 

 

 

 

"ป๊าระวัง!!!!' เจ้าชีวันตะโกนลั่นเมื่อเห็นเลเวลหันหลังไปมองก่อนจะหลบได้อย่างหวุดหวิดและยกเท้าถีบเด็กหนุ่มคนนั้นจนหน้าคว่ำคนอื่นๆที่ซุ่มอยู่ก็พากันออกมาทันทีกลายเป็นว่าตอนนี้เลเวลกำลังโดนล้อมอยู่

 

 

 

 

 

"ต้องการอะไร" เลเวลถามเสียงเรียบ

 

 

 

 

 

 

 

"เงินไง มีเท่าไรส่งมาให้หมด"เด็กหนุ่มคนเดิมพูดขึ้น เลเวลใช้มือข้างหนึ่งล้วงเอากระเป๋าเงินออกมาก่อนจะโยนขึ้นฟ้า เด็กหนุ่มเงยหน้ามองทำให้ไม่เห็นรอยยิ้มเย็นๆจากเลเวล ร่างสูงกระโดดถีบเด็กหนุ่มทันทีอ้อมแขนแกร่งกอดลูกชายไว้แน่นเลเวลหันไปคว้าท่อนไม้ขึ้นมาฟาดเด็กหนุ่มที่วิ่งเข้าใส่เขาอย่างแม่นยำเวลาที่มีคนมาด้านหลังเจ้าชีวันก็จะตะโกนบอกทันทีมีพลาดโดนเลเวลบ้างเล็กน้อยแต่ก็ไม่เจ็บหนักเท่าไรจนเด็กหนุ่มถูกเลเวลฟาดลงไปนอนโอดโอยบนพื้นถนนกันจนหมด เลเวลลากไม้ที่ติดเลือดเข้าไปหาเด็กหนุ่มคนที่ขู่เขาคนแรกโดยที่อีกมือหนึ่งยังคงอุ้มลูกไว้อยู่แล้วใช้ไม้ดันคางเด็กหนุ่มให้เงยหน้าขึ้น

 

 

 

 

"บ้านเด็กที่ชื่อโดมไปทางไหน" เลเวลถามเสียงเรียบ เด็กหนุ่มชี้ไปทางบ้านหลังหนึ่งที่มีเสียงดังเอะอะ เลเวลทิ้งไม้ลงก่อนจะเดินไปที่บ้านหลังนั้นทันทีเลยไม่ทันสังเกตเห็นเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่ลุกขึ้นชักมีดออกมาตั้งใจจะแทงเลเวล

 

 

 

 

 

"ป๊าาาาา!!!!!!" เจ้าชีวันตะโกนลั่นทำให้เลเวลหันไปมองมีดเลยพลาดไปโดนแขนของเจ้าชีวันอย่างจัง

 

 

 

 

 

"เหี้ยเอ้ย!!!!" เลเวลสถบก่อนจะคว้าไม้ขึ้นมาฟาดเด็กหนุ่มไม่ยั้งจนชาวบ้านแถวนั้นออกมาดู

            "ไอ้เด็กกุ๊ยเอ๊ย!!!! กูจับพวกมึงส่งตำรวจแน่รวมทั้งไอ้เด็กโดมนั่นด้วย!!!!" เลเวลตะโกนลั่นเด็กหนุ่มพากันหน้าซีดทันที พ่อกับแม่ของเด็กที่ชื่อโดมที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่รีบเข้ามาหาเลเวลทันที

 

 

 

 

"เกิดอะไรขึ้นทำไมต้องจับลูกฉันด้วย" คนเป็นแม่พูดขึ้น เลเวลไม่ตอบแต่ยกโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออกแทน

 

 

 

 

"พี่ดิวมาหาผมที่ซอย ×××× หน่อย.......พอดีมีเรื่องนิดหน่อย...ครับ...ครับ...รีบมา" เลเวลพูดกับปลายสายยิ่งทำให้เด็กหนุ่มหน้าซีดขึ้นไปอีกเพราะไม่รู้ว่าเลเวลรู้จักกับดิวตำรวจที่ดูแลที่นี่อยู่ ไม่นานดิวกับตำรวจส่วนหนึ่งก็มาถึง

 

 

 

 

"เกิดอะไรขึ้น" ดิวถามเลเวลแต่สายตาจ้องเด็กหนุ่มที่เป็นคนขู่เลเวลเขม็ง

 

 

 

 

 

"ไอ้เด็กที่ชื่อโดมมันผลักลูกผมตกน้ำ ส่วนไอ้เด็กพวกนี้มันขู่เอาเงินผมผมไม่ติดใจอะไรแต่สำหรับไอ้นั่น" ชี้มือไปทางเด็กที่แทงเจ้าชีวัน

          "ข้อหาพยายามฆ่าเอาโทษให้ถึงที่สุด ฝากด้วยผมจะพาลูกไปหาหมอ"พูดจบเลเวลก็อุ้มลูกเดินออกไปทันทีเจ้าชีวันร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่กับไหล่ของเลเวลด้วยความเจ็บ

          "เดี๋ยวป๊าพาไปหาหมอ" เลเวลพูดบอกพร้อมกับถอดเสื้อตัวเองกดแผลที่แขนให้ลูกแล้วรีบขับรถไปที่โรงพยาบาลทันที

 

 

 

 

Truuuu....Truuu.Truuuu

 

เสียงโทรศัพท์ของเลเวลดังขึ้นร่างสูงหยิบขึ้นมากดรับทันทีเพราะเป็นเบอร์ของฟ้าคราม

 

    "อยู่โรงพยาบาล JY พาลูกมาที่นี่" เลเวลพูดบอกและกดวางสายไปเลย ร่างสูงนั่งรอไม่นานฟ้าครามก็พาลูกเดินเข้ามา

 

 

 

 

 

"เกิดอะไรขึ้น" ฟ้าครามถามเมื่อเห็นคนรักนั่งถอดเสื้อตัวเปื้อนเลือดอยู่หน้าห้องฉุกเฉินแต่ไม่เห็นลูก หัวใจของคนเป็นแม่กระตุกวูบกลัวลูกจะเป็นอะไรไป เลเวลเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟ้าครามฟังทันที

 

 

 

เพี๊ยะ!!!!

 

 

หน้าของเลเวลหันไปตามแรงตบทันทีที่เล่าจบเจ้าเหนือและเจ้าเมืองสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจ ฟ้าครามน้ำตาไหลพรากมองคนรักด้วยสายตาสั่นๆ

 

 

"ทำไมไม่เคยคิด ฮึก ลูกเราปลอดภัยทำไมพี่ไม่ปล่อยให้เรื่องมันจบไปซะ..... ฮึก.....ทำไมถึงพาลูกเข้าไปเสี่ยงแบบนั้น....ฮึก...ถ้าเจ็บหนักกันกว่านี้จะทำ....ฮึก...ยังไง" ฟ้าครามพูดเสียงสะอื้น เลเวลรั้งร่างของคนรักเข้ามากอดแต่ฟ้าครามดิ้นหนีพร้อมๆกับหมอที่อุ้มเจ้าชีวันเดินออกมา ฟ้าครามลุกขึ้นเข้าไปรับลูกชายที่หลับอยู่ในอ้อมกอดของหมอแขนข้างซ้ายมีผ้าพันแผลพันไว้

         "เจ็บไหมลูก ฮึก ม๊าน่าจะพาหนูไปด้วย ฮึก ไม่น่าปล่อยให้อยู่กับพ่อที่ไม่ได้เรื่องแบบนี้ ฮึก" ฟ้าครามพูดออกมาด้วยความโกรธเลเวลกัดฟันกรอดแย่งลูกออกมาอุ้มเอง อีกมือหนึ่งก็ดันหลังเจ้าเหนือและเจ้าเมืองให้เดินไปขึ้นรถโดยไม่รอฟ้าคราม

 

 

 

 

 

"ป๊าแล้วม๊าล่ะ" เจ้าเมืองพูดถาม เลเวลลูบหัวลูกชายแต่ไม่ได้ตอบอะไรขับรถพาลูกกลับบ้านทันที

 

 

 

 

+++++++++100%+++++++++

 

 

 

 

👉👉👉 โปรดติดตามตอนต่อไป👈👈👈

 

 

ตอนจบตอนสุดท้ายจะมาลงให้คืนนี้นะค่ะ อย่าลืมติดตามด้วยนะค่ะ ^^

 

 

 

 

 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น