ดองกี้

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

กรงรักกับดักมังกร :: 28

ชื่อตอน : กรงรักกับดักมังกร :: 28

คำค้น : ต้าเว่ย อากิ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 40.7k

ความคิดเห็น : 18

ปรับปรุงล่าสุด : 13 มี.ค. 2559 11:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
กรงรักกับดักมังกร :: 28
แบบอักษร

#

กรงรักกับดักมังกร :: 28

 

ตกเย็นพี่เฉินเอาข้าวขึ้นมาให้ผมแล้วลงไปทำงานของเขาต่อ ผมรีบลุกไปล็อกห้องและลงกรณ์อีกชั้นเพื่อความแน่นหนา ผมกินข้าวจนหมดแล้วเตรียมเศษผ้าหนาๆไว้ทำเป็นเชือกมัดก่อนนอนชาร์จพลังเก็บไว้สำหรับคืนนี้

20:50 น

สองทุ่มห้าสิบผมก็ลุกขึ้นมาเตรียมตัว ไฟหน้าบ้านและหน้าประตูใหญ่ปิดหมดแล้วมีเพียงแสงไฟสลัวๆจากหลอดไฟสีส้มหลอดเล็กๆข้างทางส่องให้ความสว่าง ผมไม่เอาโทรศัพท์ไปเพราะตั้งใจว่าจะไม่โทรหาใครทั้งนั้น พอใกล้เวลาผมก็ออกมาที่ระเบียงเช็คความเรียบร้อย พอเห็นทางโล่งผมก็กลับเข้ามาเอาหมอนข้างวางแนวยาวแล้วเอสผ้าห่มปิดทับ เอาเสื้อสีดำมาฉีกๆตัดๆก่อนวางทำเป็นผมที่หัว ดูเผลินๆก็คล้ายอยู่ พอเสร็จเรียบร้อย ผมก็ออกมาที่ระเบียงอีกครั้งและสูดลมหายใจเข้าลึกๆก่อนปีนราวระเบียงแล้วค่อยๆก้าวเหยียบกิ่งไม้แล้วค่อยๆไต่มายืนบนกำแพงจากนั้นก็ใช้เศษผ้ามัดกับกิ่งไม้ที่ใหญ่ที่สุดก่อนจับมันแน่นๆแล้วค่อยๆไต่ลงกำแพงมาเรื่อยๆจนกระทั่ง..

ตุบ..

ฝ่าเท้าสัมผัสกับผืนดินหยาบๆ ผมดีใจมากที่หลุดออกจากบ้านหลังนี้ได้ ผมยิ้มให้กับอิสระของตัวเองแล้ววิ่งออกมาที่ถนนใหญ่แล้วมองไปสุดทาง..ห้ากิโล ที่ต้าเว่ยเคยพูดในตอนแรกนั้นมันทำให้ผมท้อมากๆ…แต่..เพื่ออิสระ ผมจะยอมไม่ได้! ผมทั้งเดินทั้งวิ่งจนเจ็บฝ่าเท้า ลมเย็นๆพัดกระทบผิวกายจนขนลุกแต่ผมจะหยุดตรงนี้ไม่ได้เด็ดขาด! หลังจากวิ่งและเดินมาใช้เวลาสองชั่วโมงกว่าๆก็ออกมาถึงถนนใหญ่

แสง…สี..และตึกรามบ้านช่อง นานเท่าไหร่นะที่ผมไม่ได้เห็นมัน.. ผมเดินเท้าเจ็บๆมาโบกแท็กซี่ ถามว่ากลัวมั้ย..กลัวนะ แต่ทำไงได้ ผมต้องกลับบ้านนี่

“พี่ครับ ไปส่งผมที่หมู่บ้าน xx ได้มั้ยครับ?”

“ขึ้นมาเลยน้อง ว่าแต่เราหนีอะไรมา?”

พอถูกพีเขาถามแบบนี้ น้ำตาผมก็ไหลทันที พี่เขาดูตกใจมาก ผมเพียงแค่ยิ้มให้แล้วขึ้นไปนั่ง โชคของผมที่เจอแท็กซี่ดีๆ ถ้าเจอที่แย่กว่าผมคง..ไม่ถึงบ้าน

“พี่ครับ..เอ่อ..ผมไม่มีเงินสดเลย มีแต่…”

ผมชั่งใจอยู่นานว่าจะเอาดีมั้ย..แต่สุดท้ายผมก็ถอดมันออกมา

“ผมมีแต่แหวนหยกแท้วงนี้น่ะครับ พี่รับมันแทนเงินได้มั้ย?”

ตอนที่ยื่นแหวนให้ ผมเจ็บที่อกด้านซ้ายมากๆ เจ็บจนแทบขาดใจแต่ในเมื่อผมตัดสินใจไปแล้ว…ผมก็ควรทำให้จบ

“หลอกพี่หรือเปล่าน้อง?”

“พี่ดูบ้านผมสิครับ..คิดว่าไง?”

ว่าแล้วก็ชี่ไปด้านหลัง พี่แท็กซี่องตามก่อนตาโตแล้วรับแหวนหยกวงนี้ไป จังหวะที่พี่เขาเลี้ยวรถกลับเพื่อขี่ออกจากหมู่บ้าน แวบนึงที่ผมเห็นสีหน้าเจ็บปวดของต้าเว่ย..แต่..มันคงไม่เป็นแบบนั้นหรอก..แค่แหวนที่หมั้นกันเฉยๆ คงไม่มีความหมายอะไรมากนัก ผมถินหายใจยกมือปาดน้ำตาลวกๆแล้วกดกริ่ง ไม่นานยามก็เปิดประตูออกมาก่อนตกใจที่เห็นผม ผมขอร้องไห้ยามอย่าบอกเรื่องนี้กับพ่อ เรื่องที่สภาพผมเป็นแบบนี้ ผมเข้าบ้านมาเงียบๆด้วยความช่วยเหลือของพี่ยาม ห้องที่ผมตรงไปไม่ใช่ห้องของผมแต่เป็นห้องของพี่อาคาชิ

ก๊อกๆๆ

ผมเคาะรัวๆเพราะกลัวว่าพ่อจะออกมาเจอซะก่อนและทันทีที่พี่อาคาชิเปิดประตูผมก็พุ่งเข้ากอดซบหน้ากับอกกว้างแล้วร้องไห้สะอื้นจนตัวโยน พี่อาคาชิดูงงๆผนตกใจแต่ก็ไม่พูดอะไรนอกจากปิดประตูแล้วยืนกอดปลอบผม

“มาได้ไง? มันดึกแล้วนะ”

“ฮึกก พี่อาคาชิ..ฮึกก อากิ..อากิไม่อยากอยู่แล้วอ่ะ ฮืออ”

“เดี๋ยวก่อน เราเป็นอะไร บอกพี่สิ?”

พี่อาคาชิพาผมมาที่โต๊ะทำงานแล้วเลื่อนเก้าอี้ให้นั่ง แอบแปลกใจว่าทำไมไม่พาไปที่เตียง แต่ผมก็ไม่ได้ถามอะไรนอกจากเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟังตั้งแต่หลังหมั้นจนตอนนี้

“ทำไมไม่บอกพี่ให้เร็วกว่านี้!? เราทรมาณนานเกินไปนะอากิ”

พี่อาคาชิพูดเสียงเครียดพลางใช้ฝ่ามือหนาเช็ดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มให้ตลอดเวลา ผมส่ายหัวไปมาแล้วก้มหน้างุด

“ฮึกก อากิกลัว ฮืออ กลัวพ่อโกรธ ฮึก กลัวพ่อผิดกวังกับเค้า”

“ไม่หรอก พ่อต้องเข้าใจเรา”

ผมไม่พูดอะไรนอกจากนั่งร้องไห้เงียบๆก่อนรู้สึกเวียนหัวแล้วจู่ๆในหัวมันก็มืดไปหมด

“อากิ!!”

[อาคาชิ :: พาร์ท]

“อากิ!!”

ผมรีบรับร่างของน้องชายก่อนล่วงกระแทกพื้น ตัวน้องร้อนจี๋แถมใบหน้าก็ซีดเซียว ซูบผอม ผิดกับคนละคนก่อนหน้านี้ ผมขมวดคิ้วเครียดๆจะทำยังไงดีกับน้องตอนนี้เพราะเตียงผมมันไม่ว่างแต่ก็นะ..ผมพาน้องกลับไปที่ห้องตอนนี้ไม่ได้ด้วยสิ เพราะมันต้องเดินผ่านห้องพ่อ ผมเกรงว่าพ่อจะรู้สึกตัว พ่อผมยิ่งประสาทสัมผัสไวอยู่ด้วยสิ สุดท้ายผมเลยตัดสินใจอุ้มน้องมานอนที่เตียงตัวเองแล้วอุ้มร่างเพรียวอีกคนมาไว้อีกฝั่งส่วนผมนอนคั่นกลางกอดร่างเพรียวไว้หลวมๆ แต่ไม่ลืมที่จะหันไปดูน้องตลอดเวลา

“อื้ออ..อึดอัด..”

เสียงหวานพึมพำออกมาเบาๆแต่ถึงอย่างงั้นก็ยังขยับเข้าหาไออุ่นจากอกกว้าง

“ทนหน่อย..น้องชายพี่มานอนด้วยน่ะ”

“อื้อออ”

ลากเสียงยานๆแล้วหลับต่ออย่างไม่ใส่ใจ ผมยิ้มนิดๆแล้วจูบหน้าผากมนแผ่วเบาก่อนหันไปดึงผ้าห่มๆให้อากิ เฮ้อ ผมควรบอกเรื่องนี้กับพ่อดีมั้ย? และถ้าหากพ่อไม่เห็นด้วย ผมคงบากหน้าขอให้แม่ช่วยแล้วล่ะ

เช้ามาผมให้ร่างเพรียวลุกไปอาบน้ำแต่งตัวส่วนผมก็ปลุกอากิแต่ก็ต้องดึงมือออกอย่างเร็วราวกับสัมผัสของร้อน ครับ ตัวอากิร้อนจี๋ราวกับไฟเผา ร้อนกว่าเมื่อคืนด้วยซ้ำ ผมขมวดคิ้วเครียดๆก่อนดึงผ้าห่มออกและทันทีที่เห็นรอยตามแขนและตามตัวร้อง ผมก็ต้องกัดฟันกรอดด้วยความแค้นใจ..นี่อากิ…ทนมาตบอดเลยงั้นหรอ? เพื่อผลประโยชน์ของพ่อ..ของครอบครัว น้องถึงกับทนมากขนาดนี้… ผมจะไม่ให้น้องทนอีกต่อไป!! เรื่องนี้ผมกับพ่อ ใครคนใดคนนึงต้องแพ้ไปข้าง!

“นี่น้องสาวพี่หรอครับ?”

ผมเงยหน้ามองเจ้าของเสียงแล้วหัวเราะก่อนดึงร่างเพรียวให้นั่งลงข้างๆแล้วจับมือบางวางบนกลางลำตัวของอากิ

“ผ..ผ..ผ..ผู้ชาย!?”

“ครับ สวยใช่มั้ย?”

ผมยิ้มเอ็นดูก่อนเปลี่ยนเป็นยิ้มเจ้าเล่ห์แล้วพลิกให้ร่างเพรียวนอนบนเตียงข้างๆอากิ ส่วนผมก็อยู่ด้านบนแล้วทำการปลุกปั่นอารมณ์ของคนใต้ร่าง

“อื้ออ..ย..หยุด..พ..พี่ อื้ออ”

“เบาๆสิครับ เดี๋ยวน้องพี่ตื่น”

พูดเสียงขำแล้วเริ่มพาร่างเพรียวออกกำลังกายในตอนเช้า หึๆ ขอคลายเครียดกับร่างขาวๆก่อนนะครับแ้วผมจะมาเรื่องของน้องต่อ

 

[จบพาร์ท]

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น